C
ompa
1
41 Col e Cur xio Lu so 2 d 015 y /20 16
2
Queridos Compas: ¡Ya estamos aquíííí…! Y menudo poltergeist que se va a armar con el nº 41 de nuestra revista, a punto de desfilar ante vuestros ojos, encantados de haberla escrito entre todos y todas, y ahora, ya por fin, de poder leerla, de pe a pa y de pa a pe, como ella se merece… De lo que pensamos, sentimos y esperamos habla nuestra revista… Cuando llega el calor, aquí estamos nosotros, siempre en marcha, siempre mirando hacia el futuro… Queremos compartir este Sol que brilla allá arriba y en nuestras miradas con todos vosotros…Hemos puesto en ella lo mejor de nosotros mismos que también es muy vuestro… Ojalá hayamos acertado… En cualquier caso: gracias por leerla, que es como leer en nuestros corazones y en nuestras cabezas… Dejad hablar a COMPA, como una caracola; escuchad su mensaje: os interesa… Es vuestra voz quien habla a través de sus páginas… ¡Hasta el año que viene…! Colegio Ludy, curso 2015-2016
3
ร NDICE
Queridos Compas.......................................................................................................................2 Escola Infantil ..............................................................................................................................4 Educaciรณn Infantil (3 anos)....................................................................................................6 Educaciรณn Infantil (4 anos)....................................................................................................9 Educaciรณn Infantil (5 anos)..................................................................................................12 1ยบ curso de Educaciรณn Primaria ........................................................................................14 2ยบ curso de Educaciรณn Primaria ....................................................................................17 3ยบ curso de Educaciรณn Primaria ....................................................................................23 4ยบ curso de Educaciรณn Primaria ....................................................................................27 5ยบ curso de Educaciรณn Primaria........................................................................................32 6ยบ curso de Educaciรณn Primaria .......................................................................................38 ACTIVIDADES VARIAS - Dรญa do libro na biblioteca ....................................................................................48 - Entrevista sobre maternidad ...............................................................................49 - Maquetas de 5ยบ y 6ยบ ...................................................................................................50 - 6ยบ se despide .................................................................................................................51 - Trabajo de las exalumnas Noa y Lara ...............................................................54
4
Escola Infantil
Xa están aquí as vacacións!!!!! Moi, moi merecidas para todos os nos@s nen@s da E.I. Traballaron moitísimo este curso 2015/16 e agora neste mes de Xuño no paran!!! .Ensaios, obradoiro de xelatina, excursión á granxa, Ludyolimpiadas… e, por suposto, a nosa Gran Festa de Fin de Curso!!!! con grandes actuacións e unha merendola coas familias dos nen@s Recargarémos as pilas no verán. Aquí vos esperamos o vindeiro curso para comezar unha nova aventura Bicos a tod@s!!!!!!!!
5
6
Educación Infantil (3 anos)
¡¡¡QUEREMOS JUGAR Y JUGAR Y NUNCA PARAR!!!! “El juego es la forma que encuentra el niño para ser partícipe del medio que le rodea, comprenderlo y asimilar mejor la realidad.” Piaget “Cuando el niño destroza su juguete, parece que anda buscándole el alma”. Victor Hugo “Jugar para un niño es la posibilidad de recortar un trocito de mundo y manipularlo”. Francesco Tonucci “Los niños necesitan tiempo y espacio para jugar. Jugar no es un lujo, es una necesidad.” Kay Redfield Jamison
“Un juguete bueno es aquel que sin ser nada concreto puede ser todo.” Francesco Tonucci “Se habla a menudo del juego como si se tratara de un descanso del aprendizaje serio. Pero para los niños el juego es parte fundamental del aprendizaje serio. El juego es realmente el trabajo de la infancia.” Fred Rogers
“Es imposible malcriar a un niño por hacerle mucho caso, consolarle cuando llora o jugar mucho con él” Carlos González
“ O meu xoguete preferido”
O MEU XOGUETE FAVORITO ÁNGEL: RUBBEL COA SÚA ESCAVADORA ANTÓN: CHASE E O SEU CAMIÓN DE POLICÍA ARI: SKY E CHASE BRAIS: MICKEY MOUSE NA SÚA BICICLETA DEIVIS: O PELUCHE DO ESQUÍO ALVIN DENIS: BONECO DO HOME LOBO HÉCTOR: HULK
HUGO: O COCHE DE RAIO MCQUEEN JUAN: O COCHE DE FÚTBOL JULIA: HARMONIOSA O OSO AMOROSO MARÍA: O PELUCHE DE MARSHALL SOFÍA: A COELLIÑA REBECA RABBIT XABIER: A TARTARUGA NINJA E O SR. DINOSAURIO
7
8
CARAVEIS TINTADOS Neste curso, coa chegada da primavera estivemos coñecendo e observando as plantas e as flores. Coñecemos de que partes están formadas, o que necesitan para vivir e medrar, as diferentes flores e as súas cores. A partires deste tema, decidimos facer unha actividade de experimentación, que consistiu en tintar caraveis. Mercamos caraveis brancos, e metemos uns poucos nun frasco cheo de auga onde botamos colorante azul, e outros poucos nun frasco con colorante vermello. Os caraveis foron absorvendo a auga e ao día seguinte quedamos moi sorprendidos ao ver que o seus pétalos cambiaran de cor. Gustounos moito facer este experimento e ver o seu resultado.
Educación Infantil (4 anos)
EDUCACIÓN EMOCIONAL A etapa de Educación Infantil é vital para a adquisición de competencias emocionais nos nenos e nenas. Os nenos e nenas, emocionalmente sans, relaciónanse mellor e por iso aprenden mellor. Se taballamos de maneira axeitada a educación emocional lograremos alumnos e alumnas máis críticos, máis respectuosos e respectuosas, máis preparadas para afrontar os novos desafíos da sociedade. Neste traballo de manexar as emocións de forma apropiada débese proporcionar aos nenos e nenas un espazo onde se lles ensine ao través do xogp a identificar, expresar e manexar axeitadamente as súas emocións. Na aula motivamólos /as a que resolvan os seus problemas, prestándolles axuda se a necesitan, identificando emocións e poñéndolles nome, traballamos a tolerancia e a fustración, a autoestima, poñémonos no lugar do outro/a .......e pouco a pouco axudámolos a converterse en persoíñas completas e equilibradas.
9
10 EU ÁS VECES SINTO, SINTO.......
LEDICIA Ángel: Cando vou ao parque. Daniel: Cando xogo con papá aos trens. Sharon: Cando chega o verán e fago castelos na area coas miñas irmás. Martín: Cando xogo aos coches de carreiras. Alexandru: Cando me dan amor mamá e papá. Sara: cando vou á praia con mamá. Daniela: Cando xogo cos compañeiros e cando axudo a bañar a Noel botando xel na esponxa. TRISTEZA Alba: Cando morre alguén. Daniela: Cando se escapa o meu can. Carla: Cando me pega Alejandra. Carmen: Cando non me levan ao parque. Dario: Cando me quitan a miña pelota preferida. RABIA/ENFADO Anxo: Cando me pechan a porta da casa. Efrén: Cando fai trampas miña irmá. Ariadna: Cando non podo falar e cando o meu can Coco me rompe un xoguete. Carolina: Cando me quitan un xoguete. Carla: Cando a miña irmá desordena a miña habitación. Ángel: Cando Mati desordena a miña habitación e me morde. Sharon: Cando alguén me molesta comendo. Daniel: Cando me quitan a pelota no patio. MEDO Carmen: Cando me perdo. Martín: Ás pantasmas. Caro: cando me quedo soa no parque. Iago: Cando as luces se acenden e se apagan. Ariadna: Cando se afunde un barco e morren as persoas. Anxo: Cando mamá apaga todas as luces en todas as partes. TRANQUILIDADE Alba: Cando tomamos o sol. Efrén: Cando botamos unha sesta. Sara: Cando descanso co meu pai. Iago: Cando dou un paseo polo bosque. AMOR Dario: cando dás mimos. Carla: Cando se casan as parellas. Iago: Cando vexo a Sara. Sara: Cando lle dou bicos a Iago.
A RIQUEZA CULTURAL DA NOSA AULA
11
Este trimestre ao tratar o tema das Letras Galegas, da nosa lingua, da nosa Comunidade, o noso país.... na aula xurdiron múltiples conversas sobre o idioma das súas familias, as costumes, os países de orixe.....e así comezamos a traballar sobre as distintas nacionalidades que tiñamos na aula...Portugal, África (Marrocos e Nixeria), Venezuela, China, Rumanía, España e Galicia . A participación das familias con esta iniciativa de coñecer máis de preto outras culturas foi impresionante e en seguida enchemos a aula de murais, de libros doutros idiomas, de instrumentos musicais, fotografías, cancións .... Ademais de coñecer os países de orixe dalgúns nenos e nenas profundizamos un pouco máis en Galicia así desfrutamos degustando comida típica da nosa terra, tocando instrumentos tradicionais, coñecendo profesións e descubrindo os monumentos máis importantes. Foi toda unha experiencia, na que o que máis lles divertiu foi descubrir como se dicían os seus nomes noutros idiomas....cantas risas nos botamos !!!!!
12
Educación Infantil (5 anos) Educación Infantil (5 anos)
Os nenos e nenas de 5 anos fixe- en forma de imaxe. Pasámolo en grande mos unha selección das nosas palabras rebuscando palabras especiais e divertifavoritas da Lingua Galega e puxémolas das!! nun mural, cada unha co seu significado
Para celebrar a chegada da colorida e divertida primavera, decoramos a porta da nosa clase cun gran maio que fixemos entre todos, decoramos un montĂłn de flores de moitĂsimas maneiras e cores diferentes para logo colocalas no maio. O resultado foi unha porta estupenda da que estabamos moi orgullosos ensinĂĄndolla a todo o cole!
13
14
1º de Primaria
FÁTIMA: Coma se estivese voando, aprendo moitas cousas, é como a miña familia. SARA: É unha casa onde aprendo as cousas que terei que facer cando sexa maior e vaia ao instituto e a universidade. DANIELA: é moi diver porque imos traballar e a min o que máis me gusta é traballar. ALBA: É un sitio onde aprendo e pásoo xenial cos compañeir@s. BO: Gústanme os amigos. MATEO COTOVAD: Non sei que dicir, prefiro non falar. SAMUEL: Para pintar, aprender e divertirse. Gústame xogar no cole. LOLA: É un lugar moi feliz onde o paso moi ben cos meus compañeiros. Gústame traballar e xogar. MATEO LÓPEZ: É un lugar moi bonito onde aprendo moito e xogo cos meus compañeiros. YERAI: Para min é moi divertido cando poido xogar e pasalo ben cos meus amigos. BYRON: Gústame máis xogar no patio con Lola que traballar.
Que é
o cole
para t
AITANA: Para min o Colexio Ludy gústame moito, porque é o mellor e a miña profe é moi boa e pasámolo xenial. IAGO: Non teño ganas de falar diso. LOIS: É un sitio chuli onde aprendo moitas cousas coa miña profe que é moi boa. IRENE: Para min o cole é como estar coa miña familia porque cada vez teño máis amigo-as e xogo moitísimo con eles. ALEX: A min paréceme un parque onde podo xogar moito e aínda enriba algunhas veces vemos pelis. ENZO: O mellor do cole para min é o patio sobre todo o de arriba porque están os balóns. ISAAC: Teño que pensalo máis tempo, non se me ocorre nada. MARCO: Para min o cole é una marabilla, aprendo e xogo cos meus compañeiros. SARAY: Irme de excursión co cole é o que máis me gusta de todo. GABRIEL: No comedor pásoo moi ben xogando con Yerai, Irene e con Mateo Cotovad.
i?
RELATOS DE 1º
15
GERMÁN GARCÍA
16
2º de Primaria
PIROPEANDO Á FAMILIA
OLGA Eu quero aos meus pais e ao meu irmán porque sempre están aí para apoiarme e sempre están pendentes de min. ROBERTO A miña nai, o meu pai e o meu irmán son moi bos. ALEXANDRE Quérolles a todos porque sempre están alí cando o preciso. NORYETH A miña familia faime feliz. Son traballadores e ordenados e mércanme todo o que preciso. SARA A miña familia gústame moito porque teño unha irmá pequena e tamén uns pais moi bos. GABRIEL A miña familia é moi boa e pórtase moi ben. O meu pai e a miña nai son moi bos, gústanme moito e tamén quéroos un montón. UXÍA Eu quero aos meus irmáns e aos meus avós. Porque nos divertimos moito xogando e tamén porque os meus avós nos levan moito de paseo e ao parque. HELENA O meu irmán é moi importante para min. Eu son como a súa protectora, os meus avós son coma os meus segundos pais. Os meu pais apóianme, cóidanme e son fantásticos. A miña tartaruga é moi boa. E esta é a miña familia. NICOLÁS Quéroos moito. A miña nai traballa nunha cafetería e o meu pai lévame a moitos sitios, tamén a miña nai. O meu irmán quéreme moito. ANDREA O meu pai é moi bo, é traballador. A miña nai é boísima, é xenial. O meu irmán é traballador, xoga comigo e todos son xeniais. ALEJANDRO Teño un pai moi bo, xoga comigo a moitas cousas. A miña nai é boísima, faime a comida, axúdame e quérenme os dous moitísimo. DANIEL A miña familia é moi boa. Déixanme xogar coa maquiniña, ver a tele, andar na bicicleta, andar no quad e na moto de auga. ELISA A miña nai é guapa, boa e traballa moito por min. O meu pai é guapo, tamén traballa moito, é moi puntual e tamén fai moito por min. O meu irmán é bo comigo aínda que algunhas veces sexa moi pesado. E Chispitas parece un boneco porque é moi linda. O meu avó traballa moito e quéreme. A miña avoa é boa e tamén traballa. A miña bisavoa traballa moito aínda que sexa moi maior e é moi boa e moi xenerosa.
17 DESIRÉE A miña familia gústame moito. Teño unha irmanciña bebé e uns pais moi bos porque sempre están aí. En todo momento estou na casa da miña avoa. MIRIAM Quero á miña familia porque me coidan e porque me queren e me axudan. LUCAS A miña nai é boa, o meu pai é moi bo e o meu irmán tamén. A miña irmá máis ou menos. ALICIA A miña nai é moi boa comigo, o meu pai tamén. Os meus irmáns xogan moito comigo. Quéroos moito a todos. RAMÓN A miña nai é moi boa e o meu pai tamén e sempre, estea onde estea, terei o apio do meu irmán. MARTÍN A miña nai quéreme moito e vai comigo ao cine. O meu pai, a veces, xoga comigo e ademais quéreme moito. Julia, a veces, déixame entrar na súa habitación. En ocasións imos ao salón a ver unha peli. ELENA A miña familia é moi boa. A miña nai tamén é moi boa, a veces danme un agasallo pequeno. Encántame estar coa miña nai, é a mellor e con ela sempre fago manualidades. O meu pai sempre me leva de paseo despois de facer os deberes. Cando, algunhas veces, non entendo os deberes os meus pais explícanmos. Ao rematar xogamos á Oca, ao Parchís e encántame estar con eles. GERMÁN Quérenme moito. E Teño un irmán que se chama Álvaro. ÓSCAR Quero moito a miña familia porque sempre están apoiándome. ANTÍA Os meus pais quérenme moito e o meu pai sempre fai o que pode por min. Quéroo moito, el foi o que me deu o meu primeiro peluche. A miña nai apóiame moito. Quéroos moito aos dous e tamén quero moito aos meus periquiños. Regaláronmos os meus pais e son os mellores. Gústame ir ao cine con eles e acompáñanme aos partidos de baloncesto nos que xogo e nos que tamén xogan os meus compañeiros profesionais. VICTORIA Gústame moita a miña familia a pesar de que se enfaden. Fano porque nos queren. A miña nai fai a comida para alimentarnos e o meu pai xoga comigo e co meu irmán. Quéroos moito.
18
RELATOS DE 2ยบ
MARTร N
19
MIRIAM
20
21
22
COGOBELINDA QUERE CANTAR A nosa mascota acompañounos no día a día deste curso e para rematar non podiamos esquecernos dela. Foi así como xurdiu a idea para a festa de fin de curso. Un cogomelo personificado, gañas de cantar e sobre todo de rirse moito. A obra, un libreto teatral con engadidos musicais dunha parodia sobre a base musical do grande éxito de Walt Disney “Frozen” e o tema principal “Let it go”. O tema sería pois unha excursión ao fogar orixinal de Cogobelinda, un “bosque branco”. Pero para ir de excursión sempre precisamos un autobús, e así foi como na hora de educación plástica a clase enteira empezou a dar forma a árbores e ao autobús, recortando e pintando a nosa propia escenografía.
3º de Primaria - Pablo: El Colegio Ludy me gusta porque he conocido a gente que me cae muy bien. También merece la pena estudiar para luego aprobar. - Manuel C: El Colegio es divertido pero cuando nos castigan no nos gusta. - Roi: El Colegio Ludy es muy guay con muchos amigos hasta el final y también los profesores. - Alex López: El Colegio Ludy es muy bonito y muy divertido. Me encantan las excursiones pero me gusta más aprender cosas nuevas. Los profesores son muy simpáticos y si no entiendes algo te lo explican hasta que lo entiendas. - Gabriela: Me encanta este Colegio. Me caen muy bien los profes y los amigos. Los profes que me mejor me caen son Teresa y Manuel, que pena que Teresa se haya jubilado. - Paula: El Colegio Ludy es muy guay porque hay muchos niños y hago muchos amigos. - Adrián: El Colegio Ludy me gusta mucho sobre todo por las excursiones y aunque a veces los profes se enfadan pueden ser muy buenos. - Sergio Chen: El Cole me gusta mucho y me encantan las excursiones.
PIROPOS PARA EL COLEGIO - David Lara: El Colegio mola mucho y me gustan los profes. - Manu Martín.: Este cole es genial por las excursiones y porque hago muchos amigos. - Diego: El Cole es maravilloso y bonito como la primavera aunque nos riñan sigue siendo maravilloso y todos los profes son geniales. - Sara: El Cole Ludy es genial, los profes son muy buenos y nos enseñan mucho. - Blanca: El Colegio Ludy es muy guay porque además de enseñarnos, cuando nuestros padres no se pueden quedar con nosotros nos cuidan y nos dan de comer. - Miguel: El Colegio Ludy es guay porque aprendo cosas nuevas y también tengo excursiones con los amigos. - Martín: Me gusta el cole y me gusta gimnasia porque la da el profe Manuel y por las excursiones. Además los profes nos enseñan mucho. - Javi: Me gusta mucho el Colegio y me gustan mucho los profes como Celia y Sandra. Me gustan mucho las excursiones porque son muy divertidas y nos bañamos en las piscinas.
23
- David Mauriz: El Cole Ludy es guay porque hago amigos y los profes nos enseñan mucho. - Alex Fernández: El Colegio Ludy es genial porque hago amigos. - Sergio Romero: El Colegio Ludy es un colegio muy bonito y en él puedes hacer muchos amigos. Lo que menos me gusta son los exámenes de inglés y la actividad que más me gusta es dibujo porque pintamos cosas muy bonitas, además los profesores son muy buenos. - Santi: Me gusta el Cole porque me enseñan mucho y si no entiendes algo te lo vuelven a explicar. Aunque a veces te riñan al final te das cuenta que lo hacen por tu bien. - Laura: El Colegio es muy guay porque haces amigos y los profes lo explican todo. - Edurne: El Colegio es “super guay”. - Rocío: El Colegio Ludy es el mejor y mi profe favorita es Teresa. Lo que más me gusta es música y manualidades pero no me gusta cuando se enfadan los profes. - Manuel Tierra: Me gustan las excursiones y los profes.
24 QUE QUERO SER DE MAIOR? POR QUE? Sara: Veterinaria porque me gustan moito os animais. Rocío: Estilista de moda porque me gusta a moda. Pablo: Garda Civil para protexer á xente e arrestar aos criminais. Santi: Futbolista porque me gusta facer deporte. Miguel: Futbolista porque me encanta o fútbol. Manuel Carracedo: Traballador do zoo porque me gusta protexer aos animais. Manuel Tierra: Policía para arrestar aos ladróns. David Lara: Piloto de avión para estrelar aos avións. Alejandro López: Enxeñeiro aeronáutico porque me gustan os avións e me parece sorprendente o rápido e o alto que voan. Diego Galdo: Veterinario porque me gustan os animais xa que son moi cariñosos, bos e agradables. Javi: Xogador de baloncesto porque me gusta o baloncesto. Blanca: Veterinaria porque me gusta coidar aos animais. Laura: Profesora do Colexio Ludy porque é moi divertido. David Mauriz: Futbolista porque me encanta o fútbol. Manuel Martín: Futbolista porque me gusta moito. Gabriela: Atleta porque así poderei coidar o meu corpo. Adrián: Cantante porque me gusta moito cantar e creo que esforzándome podo chegar moi alto. Paula: Veterinaria porque me encantan os animais e temos que coidalos porque algúns están en perigo de extinción.
RELATOS DE 3º EL MUÑECO ELÉCTRICO Érase una vez un niño que se llamaba Diego, tenía 4 años y gafas. Fue por primera vez al colegio y como tenía gafas el primer día le llamaron “Diego el gafotas”. Cuando salieron del cole le dijo a la madre que le llamaban “gafotas”. Se fueron andando a casa y en el camino se encontraron con el tren y Diego pidió un deseo que era poder convertirse en un muñeco eléctrico. Pasados veinte minutos llegaron a casa y como ya eran las seis, su madre Raquel le hizo un bocadillo de Nocilla y para ella se hizo un café. Pasadas tres horas Diego se fue a dormir y cuando se levantó fue a darle un beso a su padre y le dio una descarga eléctrica. Así se quedó dando calambres a los padres y a los niños para toda su vida. Gabriela Serantes
25
EL CASTILLO ENCANTADO Érase una vez un castillo muy antiguo. La gente mayor decía que estaba encantado porque allí vivían esqueletos, fantasmas, arañas gigantes, etc. y que si alguien entraba allí no volvería a salir. Un día cinco niños llamados Martín, Alex, Diego, Pablo y Manuel fueron al castillo sin saber que estaba encantado. Por fuera estaba como nuevo pero por dentro parecía las tripas de un “troll”. Los cinco amigos subieron unas escaleras que llevaban hasta la torre del castillo donde estaban dos fantasmas. Martín le dijo a Diego que cogiera las dos espadas del suelo, pero estaban tan asustados que tardaron menos de veinte segundos en escapar. Sus padres los buscaron por todas partes. Después de un tiempo, los amigos ya tenían quince años pero sus padres no les dejaban estar solos más de una hora. Martín Cotovad
26 O cristal irrompible
A frauta de pan
Había unha vez un neno que vivía en Vilanova. En Vilanova todo era moderno, desde as casas ata os mares. As casas estaban feitas de cristal, os mares tiñan auga cristalina e a comida era de ouro. Os animais tamén eran de ouro, pero ao contrario doutros sitios, os animais máis grandes tiñan moito menos ouro que os animais pequenos. Unha vez apareceron en Vilanova uns mineiros para tirar as casas e a xente tivo que escapar. Ao final do día só quedaba unha casa, a de Xabi. Cando os mineiros intentaron tirala non puideron facelo, por moito que o intentaban non podían, entón marcharon de Vilanova. Despois dun tempo a xente volveu e construíron todas as casas co cristal da casa de Xabi. Pero aínda tiñan que descubrir de que cristal estaba feita a súa casa, pero iso é outra historia.
Érase unha vez dous nenos, Manu e Diego, que quedaron na taberna dos gnomos vermellos para falar un momento. Diego pediu unha Fanta e Manu unha Coca-Cola. Os gnomos dixéronlle aos nenos que por comprar dúas bebidas a taberna regaláballes unha frauta de pan. Os nenos saíron da taberna e cando estaban chegando a casa a frauta comezou a moverse. De súpeto saíu un xenio amarelo e concedeulles tres desexos. O primeiro usárono para converterse en xogadores profesionais de fútbol e xogar no Barça, o segundo desexo foi para curar ao avó de Diego que estaba moi enfermo e o terceiro foi para volver rápido á casa porque estaban moi cansos.
Alejandro López, 3º Primaria
Manuel Martín, 3º Primaria
C
TE S I H
S
Había 3 hermanos que se llamaban Tonto, Nadie y Ninguno. Un día Nadie se cayó al agua y Ninguno lo quiso rescatar pero no pudo. Tonto va a la policía y le dice: - ¡Policía, Policía!, Nadie se ha caído al agua y ninguno lo quiere rescatar y no puede. La policía le dijo: - Tú eres tonto niño. Si soy Tonto, encantado. Cris
4º de Primaria
27
¡Mamá, mamá! En el colegio me llaman peludo. ¡Manolo, Manolo! El perro está hablando. Daniel Ríos
Papá, dime, ¿qué se siente al tener un hijo tan guapo? No sé, hijo; pregúntale a tu abuelo. Luna
¿Qué le dice un ojo a otro? Estamos tan cerca y no nos vemos. Vanessa
¿Qué es peor que encontrar un gusano en una manzana? Encontrar medio gusano, seguramente estarás masticando la otra mitad. Alejandra
Oiga es el 6666666? No, es el 9999999 Vaya, he vuelto a mirar del - Por favor, ayúdame, mi hija revés. se ha perdido. Alejandro - ¿Cómo se llama? - Esperanza El otro día, mi hijo hizo un - Imposible, la esperanza es - Te amo salto mortal en la piscina. lo último que se pierde. - ¿Cómo sabes que es el ¿Hace natación? Diego amor? Hacía. - Porque pienso en ti y no Paula - ¿Te cuento un chiste verde puedo respirar rápido? - Eso es asma Hay un español y un chino en - Vale - Bueno, pues te asmo. un barco. El chino se cae al - Una lechuga en una moto Tareixa agua y grita: Help, help. Nuria Le contesta el español: gel no tengo pero champú, sí. Nicolás Un trozo de bacón y dos Le dice un hijo a un padre, huevos chocan en una sartén. ¿por qué te casaste? Por tu Un gato paracaidista se ¿Cómo se llama la receta? culpa, responde el padre. tira por la ventana de un 3º, Huevos estrellados. Adrián gritando: ¡Puedo volar! Luis Entonces se oye ¡chof! Y el gato dice “pero por poco. Sara
28 REFRANES DE 4º Más vale pájaro en mano que ciento volando. Lucía R Para decir mentiras y comer pescado, hay que tener mucho cuidado. Paula A quién madruga, Dios le ayuda.
Alejandro
El gallo será muy gallo, pero la gallina es la de los huevos.
Daniel R
A palabras necias, oídos sordos. Luna Marzo ventoso y abril lluvioso hacen a mayo florido y hermoso. Alejandro Él que se fue a Sevilla, perdió su silla.
Aissa
Nunca vi mayor afán que muchos hijos y poco pan. Nuria Hasta el cuarenta de mayo, no te quites el sayo. Vanesa Agua que no has de beber, déjala correr. Lucía
El colegio
29
Todas las mañanas, cuando me despierto, quiero ir al colegio porque me divierto. Allí tengo amigas y puedo jugar; aprendo canciones y mil cosas más. Todas las mañanas, cuando me despierto, le digo a mamá: ¡Quiero ir al colegio para trabajar! Luna Sbuttoni
EL TRONO DE LA TORRE En el reino de la Torre no había alegría. Todos sus habitantes lloraban la muerte del Rey, sin dejar heredero. El trono estaba vacío y los ciudadanos temían una guerra por la corona. Cuatro eran los pretendientes al trono. Sebastián era el más anciano del reino, y decía que la corona le pertenecía por su edad. El segundo pretendiente era Amancio, el más rico del reino; creía que el trono debía ser suyo por tener más dinero que nadie. Gertrudis también quería ser reina; pero en el pueblo se rumoreaba que era bruja y tenía poderes oscuros. Ella lo negaba aunque nadie la creía. Por último estaba Lirius, una joven sin dinero ni familia, pero con un gran corazón. Liruis prometió que, si el pueblo la nombraba reina del reino de la Torre, trabajaría con toda su ilusión para hacer que sus habitantes fueran los más felices de la Tierra. Por desgracia, no llegaron a un acuerdo y hubo una salvaje guerra por el trono, en la que Lirius decidió no participar, por estar en contra de la violencia. El pueblo se dio cuenta de que a los otros tres primeros pretendientes no les importaba que la gente muriera, mientras ellos consiguieran el poder. Los habitantes vieron que la única que se preocupaba por el pueblo era la joven que solo tenía ilusión. Los habitantes del pueblo se reunieron todos en la plaza, y, por mayoría, decidieron que Lirius sería su reina, por tener el mejor corazón. PAULA
30
OBRADOIRO DE PRENSA
31
32
5º de Primaria
CHISTES Está Jaimito en clase y le dice la profesora: -Mañana tenéis que traer tres frases, una que os la diga vuestro padre, otra vuestra madre y otra vuestro abuelo. Llega Jaimito a su casa y le pregunta a su padre: -¿Me dices una frase? El padre le contesta: -No me da la gana. Luego le pregunta a su madre: -¿Me dices una frase? Y ella le dice: -Encantada. Le pregunta a su abuelo, que estaba viendo Superman en la tele: -Superman. Cuando Jaimito llega al colegio la profesora le dice: -Jaimito, dinos tus frases. -No me da la gana. -¡Jaimito, qué te echo del colegio! -Encantada. -¡¿Pero quién te crees qué eres?! -Superman. David Feijóo -¿Para qué bebes? -Para olvidar. -¿Para olvidar el qué? -No sé, ya lo olvidé. Alberto Soto ¿Qué le dice un tomate a otro? Tomate-lo con calma. Jorge Paz Una señora va al supermercado y compra 500 botes de Nivea. Llega a casa y se echa un bote de crema en la cara y se la deja todo el día. Llega su marido a casa y le dice: -¿Por qué tienes los ojos cerrados? -Porque en el bote pone Ni-vea. Laura Rodríguez
POEMAS Nunca dejes de querer Nunca dejes de querer aunque esa persona esté lejos. Nunca dejes de querer aunque haya baches, se superan. Si eres tímido supera tus miedos y di lo que piensas. Si eres tímido supera tus miedos lo bueno de la vida es que solo hay una. El amor no es malo, es lo contrario no hay reglas, estás con quien tú quieres. Sigue adelante, no te rindas, y podrás conseguir lo que quieras. Javier Varela Cree en el amor Cree en el amor aunque no haya sido bueno. Cree en el amor porque esa persona llegará. Diego Quiza Amor de primavera Las flores de mi jardín florecen en primavera, pero mi amor por ti, florece la vida entera. Achraf Allali Las amistades, los amigos, y los enemigos Las amistades pueden ser mejores o peores pero, sean buenas o malas nunca se acaban.
Los amigos, no son como quisieras pero, aunque te enfades con ellos, siempre lo arreglas.
Amistad y amor, Dos mundos tan diferentes Y tan iguales a la vez. Carmen Carracedo Y a veces si conoces mejor a El corazón canta tus enemigos, Mi amor es poeta se pueden convertir en gran- lo quiero sacar, des amigos. contigo a mi lado Alexia Saavedra yo siento amistad. Mi gran amiga Dos pájaros cantan Yo tengo una gran amiga. su dulce cantar, Se llama Anita y tiene la cara como canta el corazón bonita, en una leve tempestad. es como una rosa que alumbra el amanecer. Te amo, te amo, Oh, como te extraño amiga no paro de amar mía, mi corazón canta en cada momento pienso debajo del mar, como nos lo pasábamos en esta gran tempestad. bien. A tu lado estaré Eran tus ojos únicos, y siempre te querré, marrones como el café, mi corazón mientras ama, eras blanca como la nieve, puede cantar. mi gran amiga. Brais Fraga La paz es lo más importante Tu inteligencia me cautivaba en la amistad porque para mí eres única La amistad es algo importanamiga mía. te Angeline Alonso y siempre lo será. Cuando te enfadas, Mundos abstractos pero no eres real, iguales lo único que hace falta es la La amistad, es algo abstrac- paz to, en la amistad. es algo, que no tiene tacto. Siempre te vas a enfadar, Pero tiene algo mejor, pero luego, te reconciliarás. le da a la vida color. Cuando tú estás triste La amistad, pasa a ser amor, tus amigos de verdad, lo que al sentir, te apollarán. se te va el dolor. Los que son de mentira, No tiene por que dar pavor , nada te dirán. sentir amor. Por eso es tan importante tener amigos de verdad. Manuela González-Añon
33
34 DE PROFESIÓN: COSTUREIRA 1º.Por que decidiches ser costureira? -Porque me gustaba moito a moda, facerme roupa ao meu gusto... 2º.Cosías á man ou cunha máquina? -Comecei cosendo á man pero despois comprei unha máquina. 3º.Algunha vez traballaches para unha empresa? -Non, pero facía roupa e vendíaa nos mercadiños. 4º.Con que tipo de tea cosías? -Con gabardina, acrílicos... 5º.Con que idade comezaches a coser? -Con 11 anos. 6º.Agora segues cosendo? -Un pouco. Agora estou cosendo con fieltro animais para a miña casa. 7º.Cando eras pequena alguén da túa casa se dedicaba á costura? -Si, amiña nai. Laura e Melissa
35 Ni contigo ni sin ti Una tarde soleada, en la casa de los Rodríguez, en un mes de junio caluroso, estaba su gato Minchino tomando el sol en la terraza. De pronto, empezó a escuchar los ladridos de un perro que nunca había visto antes. Eso era porque sus vecinos habían adoptado a un perrito llamado Galleta. Al día siguiente, Minchino y Galleta se conocieron mientras estaban jugando en el jardín. Había una valla rodeando cada jardín. Como Galleta quería atrapar a Minchino, saltó la valla pero era muy alta y se rompió una pata. Lo tuvieron que operar y como estuvo una semana ingresado, Minchino no tenía de quien reírse; estaba un poco desanimado. Cuando llegó Galleta a su casa, Minchino ya tenía de quien reírse, era un gato muy feliz y Galleta ya podía jugar, cuando se recuperara, claro está. Así que eso viene a decir que se odiaban pero se necesitaban. Alexia Saavedra Fernández
Los insectos de la huerta En la huerta de la casa de Lola, viven algunos insectos. El gusano Paco, la mariposa Maribel y la araña Paula. Cierto día, cuando todos se reunieron, hablaron de distintos temas. De que el caracol Fran había venido de visita, de que esa semana casi pisan al gusano Paco… Pero hablaron de una cosa en concreto. Algunas lechugas se habían marchitado. Paco, Maribel y Paula no entendían por qué se marchitaban, era verano y deberían crecer bien. Maribel, que era muy precavida, empezó a asustarse. -¿Y qué vamos a hacer ahora? ¿Qué comeremos todos estos meses?- dijo Maribel. -Tranquila Maribel- le respondió la araña Paula-, solo es una lechuga de muchísimas que hay plantadas en la huerta. Por ahora no hay de qué preocuparse. Después de una semana, las lechugas no se habían marchitado y todo estaba como habitualmente. -¡Menos mal que no ha pasado nada!- exclamó Maribel. -Si ya te lo había dicho Paula, ¡no pasaría nada!- le respondió Paco- Maribel, creo que necesitas unas vacaciones. -¡Pues claro! Podríamos irnos a Mérida, allí vive una araña amiga mía- dijo Paula. -Está bien, ¡nos iremos de vacaciones a Mérida!- dijo Maribel. Todos se fueron de vacaciones. Cuando volvieron ninguna lechuga estaba marchita, ¡toda la huerta estaba sana y reluciente! Carmen Carracedo Fernández
36 Laura escarmienta Esta historia transcurre en el verano de este año. Laura es una niña que no se lleva nada bien con los insectos; sus amigos, por mucho que le digan: “Un día vas a escarmentar“. Ella no hace caso pero… ¿a que no sabéis lo qué le pasó? Laura: ¡Hombre! Mira tú por dónde un hormiguero enorme, lleno de hormigas y muchos otros bichos. Voy a pisarlo ¡Ostras mira esa mosca tiene una poción! La mosca hizo que se bebiera la poción. Laura: ¡O no! ¿Qué me está pasando? ¡Oye soy súper pequeña! – dijo asustadísima. Mosca: Pues claro, antes de que me digas nada, estás aquí para que escarmientes, hasta que no te arrepientas estarás trabajando aquí para que veas lo difícil que es nuestra vida. Laura, después de 1 hora se arrepintió. Laura: ¡Te lo juro por mi vida, no volveré a hacer ninguna fechoría! La mosca aceptó y después de todo lo sucedido, Laura no volvió a realizar ninguna fechoría. Alberto Soto Cantero
Tinqui, o rato que quería voar Tinqui era un rato moi normal, roía queixos e corría moito, pero desde que era un ratiño o seu soño sempre foi voar. Tinqui ía cos seus paseando pola rúa ademais dos seus amigos, Tom e Lulú. Tom viu uns ratos con pintas moi raras. Os ratos dixéronlles aos ratiños: para voar tedes que ir a Colina Viscosa. Para chegar tedes que ir polo Lago Negro, o Bosque Maldito e polas Covas dos Dragóns . Os ratiños fixéronlle caso aos ratos con pintas raras. Cando pasaron polo Lago Negro mancháronse moito de cor negra Os ratos enganáronos e era un río de tinta. Logo chegaron ao Bosque Maldito, non me gusta o nome dixo Lulú, non me gusta o nome, dáme medo. Pero ela era valente e pasou. Había moitas trampas pero eles pasaron. Chegaron ás Covas dos Dragóns, pero resultou que eran bos. Pasaron sen problema. Por fin chegaron a Colina Viscosa, pero non había nada, só estaba moi pringosa. Alí coñeceron nunha gaivota chamada Carlota. Carlota levou aos tres ratiños voando ata a casa. Carlota díxolle a Tinqui: Cando queiras damos outra volta. Moitas grazas dixeron os tres a vez. Adeus Carlota! Jorge Paz Espiñeira
37
Visita AFAL La Asociación de Familiares de Enfermos de Alzheimer visitó al curso de 5º de Primaria del Colegio Ludy para explicar la forma de trabajar con los pacientes de la citada enfermedad degenerativa. Todo surgió a partir del “centro de interés” que dos alumnas realizaron sobre el tema. Se pusieron en contacto con la Asociación y ésta les ayudó en el trabajo. A partir de ese momento, el Colegio Ludy y Afal se pusieron de acuerdo en la celebración de una jornada explicativa sobre la enfermedad y en ella se desenvolvió una parte teórica y otra práctica, realmente interesante y motivadora para el alumnado.
38
6º de Primaria
O galego Érase unha vez un rapaciño de Galicia. Vivía cos seus pais nunha casiña do monte. O rapaciño chamábase Xoán, o seu pai, Pepe e a súa nai, María. A Xoán gustáballe moito traballar no monte cos animais e cos seus pais. Un día foi recoller os tomates da horta, mentres María facía o xantar e Pepe lle daba de comer ás vacas. Cando Xoán rematou de recoller os tomates foi ordeñar as vacas mentres Pepe descansaba na tumbona ao sol. A Xoán gustáballe moito cantar mentres traballaba. Un día Xoán tiña que ir plantar tomates na horta pero a súa tía levouno á cidade. A Xoán non lle gustaba a cidade, prefería estar no monte escoitando as cancións dos paxaros, a brisa do aire na cara o cheiro a animais e todas esas cousas que na cidade non había. O primeiro día a tía, levouno a xantar a un restaurante pero Xoán non comía. Á tarde levouno a un parque pero Xoán quedou no banco. Á noite Xoán foi falar cun señor para que, pola noite, o levara á súa granxa. Cando chegou o día, foron dar un paseo pola praia e Xoán finxía rir. Cando chegou a noite Xoán escapou pola ventá, saltou á árbore e deixouse caer no chan, foi correndo ata a casa do señor para que o levara á granxa. Por fin puido continuar coa súa vida, a cidade era moi aburrida para un neno coma el. Adrián Ares Bodelón
39
DÍA DAS LETRAS GALEGAS 2016
MANUEL MARÍA Manuel María Fernández Teixeiro. Naceu en Outeiro de Rei o 6 de outubro de 1929. En 1942 trasladouse a Lugo para estudar Bacharelato e aquí comezou a súa precoz carreira literaria participando, á idade de 20 anos, no ciclo de conferencias ”Jóvenes valores lucenses”. Esta primeira conferencia serviulle para entrar en contacto cos integrantes da tertulia do café Méndez Núñez (Pimentel, Fole, Rof Codina..) que o poñerán en contacto coa realidade galega, tanto interior como do exilio. Nesta primeria etapa da súa vida publica o primeiro poemario dun poeta da nova xeración, “Muiñeiro de brétemas “ (1950), co que se inaugura a denominada “ Escola da Tebra”. Nos axitados anos 60 e 70, Manuel María participa na reorganización política, na clandestinidade, dos partidos nacionalistas, e atende aos chamamentos e peticións que lle chegan de todas as organizacións que, ao longo e ancho do País, andan a traballar pola recuperación cultural: desde imnpartir conferencias ou recitar poemas a presentar á Nova Canción Galega. As súas actividades políticas, culmninaron coa súa elección como concelleiro en 1979. Son anos duros, e a súa participación nas campañas en defensa da lingua foi moi activa. En 1985 abandonou a militancia política para dedicarse por completo á actividade literaria e cultural. Desde a súa xubilación, reside na cidade da Coruña. A súa xenerosa entrega foi recoñecida en 11995, na Homenaxe organizada pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega nao ruña. Manuel María, morreu na Coruña o 8 de setembro de
2004 Non é doado resumir en poucas líneas a obra deste insigne poeta, referencia imprescindible no panorama literario da segúnda metade do S. XX, pola amplitude dos seus rexistros, das súas propostas e da súa temática: intimismo, paisaxismo, social-realismo crítico ou satírico, preocupación relixiosa, reivindicación lingüística…e, como fío condutor de todo este mundo poético, a construción da patria. Manuel María comprométese co ser humano, coa súa realidade social de Galicia. Obras Poéticas: “Muiñeiro de Brétemas” 1950 “Morrendo a cada intre” 1952 “Terra Cha” 1954 “Barriga verde” 1968 “Remol” 1970 “ A Rosalía” 1971 “Máis maior” 1963 “O libro das badaladas” 1977 Dramáticas “Auto de mariñeiro” 1961 “Unha vez foi o trebón” 1976 Colectivo 6º Ed. Primaria
40
REMEDIOS CASEIROS
USO DALGUNHAS PLANTAS ABETO E PIÑEIRO: Utilízanse as xemas e as follas. Pódese facer en infusións para activar a función dos riles e aumentar a produción de ouriño, polas súas propiedades depurativas. É útil para as infeccións da pel. Tomariamos de 2 a 4 cuncas ao dia, unha cullerada sopeira por cunca de auga. Outro xeito de utilizalo é en baños de vapor para curar catarros das vías respiratorias e da gorxa. ALLO Utilízase a cabeza do allo, axuda ao aumento do apetito, activa as funcións dixestivas. É un remedio para solucionar a falta de apetito, dixestión lenta, diarreas, reduce a presión arterial. Tomariamos de 3 a 10 dentes de allo ao día partidos en pequenos anacos tomados cun vaso de auga ou coas comidas e para as dores reumáticos facemos cataplasmas de allos machucados. PAPOULA Utilízanse os pétalos conservados e as cápsulas coas súas sementes. É un calmante suave da tos pertinaz, catarros secos das vías respiratorias, tamén é un calmante para os nervos e para o insomnio. Facemos unha infusión, 100 gr de auga cunha cullerada de pétalos. Tomaremos de dúas a catro cuncas ao día. Si é para combater o insomnio, 2 cuncas ao deitarse.
CARDO: Utilízanse as follas e as flores, é un tónico amargo contra a febre, para a anemia e a debilidade. Tómase nunha infusión cunha cullerada da planta por cunca, dúas ao dia media hora antes das comidas e durante a febre una cada dúas horas.
DENTE DE LEON:
41
Emprégase a folla e a raíz. Ten propiedades diuréticas, purificadoras do sangue. Tónica e sudorífica. Está recomendada para enfermidades dos riles, exceso de ácido úrico, estreñimento e reumatismo. Tómase en ensalada de follas ou mollo de plantas frescas, As raíces secas cócense en auga. Unha cullerada sopeira por cunca, tres ao día. EUCALIPTO: Úsase a folla e ten propiedades balsámicas e sudoríficas. Utilízase para o tratamento das vías respiratorias e o aparello urinario. Pódese tomar en infusión, unha cullerada por cunca para o aparello urinario e con baños de vapor para peito e cabeza. FEIXÓNS VERDES Empréganse as vainas. Teñen propiedades diuréticas e activadores do metabolismo do azucre. Axudan a solucionar o exceso de ácido úrico, cálculos de ril, ciática, eccemas e reumatismo articular agudo. Bótanse nun litro de auga seis culleradas sopeiras de vainas secas e déixanse ferver ata que queda reducido a medio litro. Tómase durante o día, repartida en tres veces MILLO Emprégase a parte chamada estigmas ou vulgarmente chamada cabelo. Desinfectante suave das vías urinarias e inflamación da vexiga. Facemos infusións dunha cullerada de estigmas por cunca, tres ou máis ao día espaciadas. MENTA Utilizamos follas de menta frescas. Ten propiedades desinfectantes e calmantes. Pódese utilizar contra o mareo e os gases intestinais tomando dúas cuncas ao día de infusión, unha culleradiña por cunca tres ou catro veces ao día. Para as queimaduras utilízase a mesma infusión coa mesma cantidade de aceite de oliva aplicada en comprimidos.
42 NOGUEIRA A parte empregada son as follas, cortiza, cortiza verde dos froitos e xemas. É moi útil para as úlceras da pel, eccemas e úlceras no coiro cabeludo, para os sabañóns e para inflamacións e úlceras da boca e da gorxa. A cortiza verde dos froitos é boa para eliminar os vermes intestinais. A cortiza da árbore e as xemas combaten as erupciones da pel e a caída do pelo. O uso en infusión será coas follas, unha cullerada por cunca tres ou catro veces ao día. Para uso externo cócese a cortiza de 10 a 20 minutos seis culleradas por litro. MUÉRDAGO Utilízase a folla. Mellora a circulación e diminúe a presión arterial. É útil tamén para as hemorraxias do nariz, dores de cabeza e mareos. Tómase en infusión, unha cullerada por cunca, dúas cuncas ao dia. As follas secas non son útiles. ROMEU Utilízase para solucionar retrasos menstruais e menstruacións escasas e con dor. Tómase en infusión, media culleradiña por cunca, dúas ou tres cuncas ao día. Pódese usar a mesma infusión en uso externo para favorecer o pelo e en tintura para os golpes e dores. ROSA Utilízanse os pétalos e as sementes. Os pétalos combaten as inflamacións dos ollos. As sementes contra a febre e inflamacións da vexiga urinaria. Para baños de ollos, póñense os pétalos a macerar durante 48 horas removendo de cando en vez. As sementes machúcanse e póñense a macerar durante a noite, logo férvense na mesma auga durante 20 minutos. A dose son dúas culleradas sopeiras de sementes por un litro de auga que se toma durante as 20 horas seguintes.
ENCINA
43
Úsanse as flores e a cortiza. En infusión trata a diarrea, almorranas, fístulas e úlceras. En uso externo trata a excesiva suor de pés, gretas e ulceras varizosas das pernas. Para as infusións cócese a cortiza en anacos ou as flores, unha culleradiña por cunca tres veces ao día. Para uso externo úsanse os mesmos cocementos pero a dobre concentración. CEBOLA Utilízase como diurética, estimulante, antiescorbútica…ademais de ser moi boa nas curas de adelgazamento ao tempo que favorece a lonxevidade. XAROPE DE MEL É moi efectivo no tratamento da tos e da gorxa irritada. Para mellorar os resultados, mesturar mel con aceite de coco e zume de limón. ORTIGA (Estruga) Moi eficaz contra a celulite. En infusión e boa para facilitar a dixestión, é diurética. Tamén é boa para as persoas con diabetes. ACEITE DE OLIVA Cun pouquiño de azucre é boísimo empregado como exfoliante e nutrinte para a pel. Se usas esta mestura nas mans e pos unhas luvas e o deixas un tempo o efecto é moi bo. Non esquecer enxaboar todo antes de poñer outra vez a mestura. LAVANDA Deixar una bolsa de lavanda debaixo da almofada durante o día. Cheiro agradable que permanecerá cando vaiamos durmir e axudaranos a conciliar mellor o sono VALERIANA É quizais a herba máis potente para favorecer o sono. Utilizouse durante séculos como unha forma de aliviar o estrés e superar a ansiedade. LEITE FRÍO Úsase en compresas para as queimaduras do sol na pel e cando se trata da cabeza o mellor e ir enchoupándoa con leite ben fría e iremos notando como cae o leite quente da nosa cabeza, vaise eliminando o calor acumulado pola insolación. Colectivo 6º Ed. Primaria
44 Unha aldea para vivir. Érase unha vez un gatiño que naceu nunha aldea lucense entre dúas montañas e cruzada por un río. O gato chamábase Xosé e tiña numerosos irmáns, todos vivían nunha casa de pedra onde antigamente residía o dono, o seu avó. Durante unha noite o ceo estaba tan estrelado que a familia decidiu durmir fóra, á beira do río para observar as constelacións. Cando adormeceron, o caudal do río comezou a aumentar ata que o nivel da auga alcanzou aos gatos e a corrente arrastrou a tres deles, entre eles a Xosé. Os outros dous puideron saír da corrente e volver coa familia, pero el foi arrastrado ata o medio do bosque. Desorientado, conseguiu escapar do río e refuxiarse nun tobo escavado debaixo dunha árbore para pasar a noite. Cando o sol saíu e Xosé espertou, encontrou un furioso raposo, anoxado porque lle ocupaba o seu escondite. O pequeno gato fuxiu entre as árbores ata que o perigo desapareceu. Ao rematar a persecución divisou un conxunto de casas, moi poucas, pero camiñaban polo pobo unha gran cantidade de persoas, que parecían ocupadas recollendo as patacas. Xosé tentou quedar naquel novo lugar, con novas esperanzas de atopar un fogar. Así foi, Xosé foi acollido por unha familia aínda máis grande que a súa e medrou e viviu con ela.
Luis Ferreiro Castro
Sexto y el cine
Martina, Antía y Laura: Las Supernenas Lois, Ana y José: El Trío de Rock FM Adrián, Pedro y Xabi: Los Tres Mosqueteros Antía y Xabi: Como Perros y Gatos Luís y Brais: Phineas y Ferb Xabi: Big Foot 6º en silencio: Misión Imposible Paula y Julia: Las Gemelas Olsen Martina, Paula, Antía , Julia, Laura: Las Cinco Niñas de Siempre Andrés y Adrián: Tom y Jerry Andrés y Xabi: Capitán América Xabi enfadado: Jurasic World Cristian: Rockie Balboa Luis: Filemón Miguel y las niñas de 6º: Salvame de Luxe Julia Paula Matina y Antía: Cazafantasmas Xan enfadado: Shrek Luis: El Científico Dexter Xose: Pato Lucas Pedro y Xabi: Amienemigos Andrés: Gamer Raúl y Xabi: Oliver y Benji Brais, Marino, Adrián y Lois: Los Cuatro Fantásticos Ana: La Ratita Presumida Lois, Pedro y Xabi: Las Tortugas Ninja Lois y Xose: Creed en la Leyenda de Rocky Lois, Martina, Cristian, Xose, Xabi y Andrés: Historias Corrientes Pedro, Adrián, Raúl, Cristian y Xabi: Los 5 de Siempre Raúl, Adrián y Xan: Los Minions (Kevin-Raúl, Stuart-Adrián, Bob-Xan) Antía y Laura: Tú a Londres y Yo a California
45
46 La Guerra Civil Española Yo estaba asustada; mamá, escuchaba la radio con desesperación; mi padre había desaparecido… Yo, preocupada, me preguntaba qué habría pasado... Habían pasado ya tres años; tres años llevaba ya mi padre fuera de casa. Aún recuerdo cuándo él se marchó, una solitaria mañana. Me dijo que volvería, sigo esperándole. Se me saltan las lágrimas al mencionarle. Lo último que me dijo fue: “Se fuerte, no me pasará nada…” Un día, hace pocas semanas, llegó a casa una carta. Decía que la guerra había acabado. Lo que no decía era dónde estaba papá. Sufrí la tristeza en mis carnes al ver esa noticia. Han pasado ya diez años, mi padre, aún no ha vuelto… Fin.
Julia Pazos
UN GRAN SECRETO
47
Hace mucho, mucho tiempo en un frondoso bosque vivían millones de hadas, ogros y muchas criaturas mágicas. Vivían felices, en paz y sin ninguna molestia. Los humanos no iban por allí debido a que estaban en las profundidades de la naturaleza. Las hadas trabajaban para mantener la paz en el bosque hasta que un día algo pasó.. El hada más poderosa de todo el reino había desaparecido. La buscaron durante me ses pero no apareció. Se dijeron un montón de ideas sobre qué hacer. Ogros, hadas y duendes se pusieron de acuerdo en qué hacer. Se irían de allí a otro bosque para seguir buscando al hada desaparecida. Probaron en infinidad de bosques, selvas, montañas, praderas etc… Al cabo de un tiempo fueron desapareciendo más hadas, pero como nadie sabía lo que pasaba pensaron en seguir con su jornada normal y no darle la menor importancia. Un día, un hada estaba paseando y descubrió una fuerza que atraía a las criaturas. A su lado había una pequeña puerta tapada por hojas. Entró allí y vio a la más poderosa hada inmóvil. Se dio cuenta que una fuerza oscura atraía a las hadas y se las quedaba. Decidió no decírselo a nadie, así solo lo sabría ella y sería un gran secreto. Antía
48 “DÍA DEL LIBRO” EN LA BIBLIOTECA
Este año, lo celebramos en nuestra biblioteca de una manera muy especial.
Los usuarios de la biblioteca fueron eligiendo una serie de títulos, disponibles en nuestras instalaciones y fueron haciendo una exposición para el citado día. Lo original es que, a la par, todo el alumnado del Centro fue invitado a traer objetos y material que tenían en sus casas para poder ligarlo a la obra que ellos querían, siempre buscando la relación. Obras como “Alicia en el País de las Maravillas”, “Drácula” o “ La Isla del Tesoro” nunca estuvieron tan bien acompañadas…
MATERNIDAD Un curso más, durante el tema de la reproducción y el embarazo que se imparte en el curso de 6º de Primaria, Paula Pita, matrona de profesión, vino a aportar, de forma amena y asequible, sus enormes conocimientos sobre el tema al alumnado de 6º. A mayores, al igual que el curso anterior, pero esta vez grabado para TeleLudy (lo podéis encontrar el nuestro blog ludyradio.blogspot.com) cinco compañeras de la clase prepararon una entrevista a Paula, matrona y también embarazada, a la madre de Andrés Aguado, la cual acababa de tener sus segundo hijo y a la directora de nuestro cole, Raquel, en aquel momento próxima a dar a luz y que, en la actualidad, ya está disfrutando de su primera hija llamada Sofía. Surgieron muchas preguntas, tanto sobre el proceso del embarazo como del parto y la experiencia resultó ciertamente interesante.
49
50 MAQUETAS 5º Y 6º DE PRIMARIA El alumnado de los citados cursos tiene la oportunidad de realizar junto a sus familias o allegados las maquetas relacionadas con temas dados durante este curso en las materias de Ciencias Naturales y Ciencias Sociales. Este curso no defraudaron y realizaron estupendos proyectos como vemos en las fotografías: Trabajos sobre reproducción, sobre ecosistemas o, incluso, una pirámide azteca tuvieron cabida en los pasillos del colegio Ludy.
6º SE DESPIDE…
51
Me ha gustado mucho este colegio por sus formas de enseñar: los profesores hacen que las cosas difíciles parezcan fáciles. También me han gustado las películas que han puesto ellos porque viéndolas aprendías cosas, que, para los exámenes, no solo estudiamos: lo leemos y razonamos; entonces, se te queda mucho mas fácil. Muchas gracias a todos los profesores porque este cole es el mejor del mundo. Cristian Moitas grazas aos mestresdo colexio Ludy por todo o que fixeron por min, por me aturar todos estes anos e pola paciencia que tiveron comigo. Grazas por me facer crecer como persoa e como estudante, polos grandes valores para a vida que me ensinastes. Botareivos moito de menos. Raúl Echaré mucho de menos a todos de menos a todos los profesores que me han enseñado, avisándome una y otra vez que hay un examen. También echare de menos a mis amigos del Ludy y a mis compañeros. Espero quedar con ellos en el futuro. Adrián Ya tenemos la base y algunos escalones para hacer “la escalera del estudio” y sin vosotros, profes, no podría hacerla. Sé que esto no es un adiós, sino un “hasta siempre” o un “hasta luego”. Y nunca olvidaré los centros de interés, las pelis… Sois geniales, os quiero. Laura El Colegio Ludy siempre en mi vida lo recordaré por los profesores y los amigos/as a l@s que siempre recordaré y los “centros de interés” con Miguel, y sus salidas al parque de “Soci” y “Natu”. Hay muchos adjetivos para describir el Ludy: increíble agradable y muchos más…Y para acabar #Ludy<3 #Lo petais. Pedro Me lo paso muy bien y me encanta cuando Manuel y Miguel nos cuentan historias o ponen películas. En todas las clases, nos reíamos y hacíamos bromas. #EL LUDY IS THE BEST<3 Paula Me da mucha pena irme, porque le cogí mucho cariño a este cole, a mis compañeros de clase, a los demás cursos… A todos los voy a echar mucho de menos. Nos ayudaron en los momentos más difíciles y siempre estaban ahí cuando lo necesitábamos. Siempre llevaré a todos en mi corazón, nunca olvidaré los recreos, las excursiones, cada momento que vivimos juntos la clase y cada cosa que hicimos juntos… Xosé
52 Ha sido genial venir al LUDY: he pasado en él muy buenos momentos y siempre lo recordaré, igual que a los profes y a las amistades que he hecho… Si no hubiera venido aquí, no sería como soy y todo sería muy distinto porque me habéis ayudado mucho. ¡GRACIAS! Martina Este colegio es lo más maravilloso que ha pasado. Es precioso, familiar, amable y carismático. Se lo debo todo a los profes que me enseñaron y quisieron. Me va a dar mucha pena dejarlo aunque nunca lo deje, porque… ¡siempre estará en mi corazón! Julia Hay muchos adjetivos que pueden describir el colegio. Te enseñan a aprender, a estudiar, a entender lo que estudias… Yo, aparte de todo eso, aprendí a valorar cosas que antes no sabía…Me llevo en el corazón y la cabeza a profesores, a amigos… Han sido unos años muy especiales para mí. Antía Hay muchos adjetivos para describir a este colegio. Los profesores son los mejores del mundo y los compañeros de clase también… Xabi Llevo en este cole 6 años y me da mucha pena despedirme. A pesar de los buenos y malos momentos, ha sido una gran experiencia. Me acuerdo de las clases de Raquel, Manuel, Miguel, Juan…Las broncas de los profes, las excursiones, los recreos…Me da mucha pena: perderé muchas amistades, haré otras muchas…Pero todo se quedará cómo un buen recuerdo y siempre lo llevaré en mí. Gracias COLEGIO LUDY!!!!!!!!!!!!!! Ana He pasado toda mi vida en este colegio, desde la guardería con Alba, Inés y Amali hasta sexto con Manuel. Me han encantado todos los profesores; lo he pasado muy bien con los trabajos de buscar información, “centros de interés” etc., y me llevo muy buenos amigos; pero no solo de mi clase, sino de todas y espero tenerlos para siempre. Lois El Colegio Ludy es el mejor colegio que existe en el mundo. En él, todo es diversión (o casi todo…) Me encanta el Ludy: nunca me gustaría irme de allí… Este curso me toca; pero nunca saldrá de mi vida. Estoy orgulloso de haber ido a este colegio. Los profesores son geniales: Miguel, en todas sus clases, hace que lo pase genial; Manuel, con sus divertidas historias…En este colegio, hacemos cosas únicas que no hacen en otros colegios o cosas que hacemos antes el resto... HASTA DENTRO DE MUCHO!!!!!!!!!!!!!!! Eres el mejor, Colegio Ludy. Brais
53 Ha sido un gran año aunque es verdad que hubo líos; pero hay muchas cosas importantes que he descubierto aquí. Ésta es mi despedida… Aunque se me caigan las lágrimas, me voy del Ludy alegre y feliz. Andrés Agradecimientos a: Miguel, Sol, Raquel, Juan…Me habéis ayudado mucho en todo y me lo he pasado muy bien con todos. Hemos hecho muchas cosas juntos; ha habido peleas y reconciliaciones y, además me he divertido aprendiendo. Os agradezco mucho vuestra compañía. Berta Cuesta despedirme de algo en el que llevas toda la vida, como el colegio. Gracias a él, queda marcada una parte de quien soy yo, no solo por los estudios, sino también por mis compañeros, por las experiencias vividas tanto dentro del colegio como en las excursiones; por las enseñanzas y las anécdotas de los profesores, las fiestas en los días especiales, los trabajos voluntarios en los que aprendimos más sobre nuestro tema favorito, nuestras grabaciones para Teleludy y todas las cosas de las que aprendemos cada dia…Así que gracias al Colegio Ludy y todo lo que representa este nombre para mí. Hasta siempre!!!!! Luis
“¡Hola, amigo mío! Hola, Cole Ludy”, dije cuando llegué. “Adiós, cole Ludy”, te digo ahora…¡GRACIAS POR TODO…! La primera etapa de mis estudios ya ha terminado. Gracias a todos los profesores que me enseñaron con paciencia: gracias a ellos, acabé mis estudios con mucha eficiencia. Cole Ludy, llegó la hora de despedirse de ti. Te debo tristeza y me voy en busca de una nueva aventura. Cuando asomé la cabeza por primera vez en tu puerta para empezar mis estudios, lloré porque no quería entrar… Y ahora lloro por tener que irme, por tener que dejarte….Es importante la primera etapa en la vida de un niño. Soy afortunado con los maestros que me tocaron en suerte y me enseñaron. Conviví contigo, Colegio Ludy: estos últimos años de mi vida fuiste un amigo. Adiós, colegio Ludy: echaré de menos este cole, vendré a visitarte siempre que pueda. Me despido de ti con el corazón triste porque te dejo. Fuiste mi compañero en estos años y no tengo palabras para agradecerte todo lo que te amé, desde el primer momento que entré hasta ahora. Me despido de ti; pero nunca te olvidaré, Cole Ludy… Así que gracias por todos estos momentos que viví contigo… Hasta siempre, Cole Ludy… Adiós, amigo mío… Marino Pasé muy buena experiencia aquí: estos años de mi vida han sido muy buenos y me lo pasé genial con las bromas, los trabajos, las películas…Hicimos de todo y me va a costar despedirme de este colegio, sobre todo porque llevo aquí desde la guardería… Xan
54
O CAMIÑO DA VIDA Toda persoa ten unha escada, a escada do tempo, e sube por ela chanzo a chanzo, ata que a vertixe lle impide continuar ou ata que se cansa de ascender. E algunhas veces, as persoas paran porque xa non poden subir máis alto: acadaron as súas máximas expectativas. Nos primeiros chanzos a nosa escada está feita de garabatos, ule a plastilina, o leite e a lapis. Como estamos aínda moi abaixo, non sentimos o son dos paxaros. De sucedáneo temos o bico de papá e mamá antes de ir á escola, o rebumbio dos nenos no patio de recreo, e os exames de frauta de Ángeles. Escalamos paseniño, deixando atrás os romances entonados do escritor barbudo e os enfados paternais do cascarrabias de educación física. Perdemos de vista ó instigador de centros de interese e dos ciclos vespertinos de cine de Miyazaki. Tamén taboleiros de xadrez, conversacións en inglés, cabazas no Samaín e colares de castañas no Magosto quedan embaixo. E chegan os chanzos dun edificio en forma de ‘L’, tal vez reminiscencia daquel nome que marcou o inicio do ascenso. Esta parte prodúcenos medo, porque aquí hai quen ten que continuar a subir por escadas diferentes. Durante anos vamos amodo, os nosos camiños únense aos doutros e sepáranse coa mesma facilidade. Vacilamos. Zoupamos. E moitas veces miramos cara abaixo para atoparnos con que non é posible volver aos garabatos nin á plastilina. Pouco e pouco comezamos a escoitar ao lonxe o cantar dos paxaros e cando nos percatamos estamos tan altos que podemos ver todo o mundo dende arriba. Agora que abandonamos este fermoso edificio en forma de L sentimos vertixe, como aquela vez na que viramos con horror ao Ludy afastarse de nós . Pero ao final, dáste conta de que non hai escada máis forte que a que está formada polos bicos dos pais, a herdanza dos mestres, o apoio dos amigos e, sobre todo, a firme convición de que hai que aproveitar todo iso para seguir subindo, ata que xa non se poida subir máis. Noa e Lara Castro Lema Ex alumnas do Colexio Ludy