Skip to main content

Compa 39

Page 1

Revista Compa. Curso 2013/2014. Colexio Ludy 1

Nยบ 39

C

ompa


2

Queridos Compas: ¿Qué tendrá nuestra revista que cada año comparece más joven, más ágil, más bonita, más moderna…? Desde el pasado siglo, cuando vuestros padres no habían nacido todavía, anda COMPA sembrando el aire con el perfume de su entusiasmo infantil, su inocencia creativa, su capacidad para inventarse un mundo donde sus propios sentimientos e ideas se abren camino para hacerlo mejor y más amable… Todo es COMPA porque COMPA somos todos, cogidos de la mano, avanzando… No importa la dureza de los tiempos: si vosotros conserváis la ilusión y la sonrisa, será señal de que habrá triunfado la esperanza… Vosotros sois futuro; pero no uno cualquiera: el perfecto, indicativo de que os sentís- y vuestras familias y vuestros profesores con vosotros - a salvo y en marcha hacia el mañana, porque estáis felices de saberos amados y tenidos en cuenta. COMPA es una caja: caja fuerte de intereses; caja de músicas y caja de sorpresas…Una luz brillante y atrevida que no cesa de iluminar la Vida. Vale ya de discursos…¡ Empezad a leerla y disfrutarla…!


3

ÍNDICE Queridos Compas.......................................................................................................................2 Escola Infantil ..............................................................................................................................4 Educación Infantil (3 anos)....................................................................................................6 Educación Infantil (4 anos)..................................................................................................10 Educación Infantil (5 anos)..................................................................................................14 1º curso de Educación Primaria ........................................................................................18 2º curso de Educación Primaria ....................................................................................22 3º curso de Educación Primaria ....................................................................................27 4º curso de Educación Primaria ....................................................................................32 5º curso de Educación Primaria........................................................................................40 6º curso de Educación Primaria .......................................................................................44 ACTIVIDADES.................................................................................................................................48 6º SE DESPIDE................................................................................................................................56


4 Escola Infantil Durante este último trimestre do curso, os nenos /as da Escola Infantil deron un último empurrón final antes da chegada do verán. Aínda quedaba moito por aprender , cores, números, vogais e algunha que outra palabriña en inglés . Tamén tiñamos moitos obradoiros pendentes: de xelatina, de mascotas, de camisetas personalizadas, de xardinaría , de contacontos con papá e mamá, etc. Como sempre as profes tiñan preparadas algunhas sorpresas para nós: unha visita ao parque do Couto cos amiguiños/as da clase, xogos na auga na aula acuática Aquativos e, para rematar, o que máis nos gusta, a saída á Granxa Escola Belelle, onde plantamos unha semente, montamos en poni e faremos un boliño de pan artesán. Ademais no mes de xuño comezamos os ensaios para unha gran festa de fin de curso, na que os bailes serán os grandes protagonistas. Remata un curso cheo de novas experiencias para nós e vivencias inesquecibles .Só queda desexarvos a tod@s un feliz verán.


5


6

Educación Infantil (3 anos)

CAL É O MEU XOGUETE PREFERIDO? LÍA…………………………….OS BEBÉS DANIELA MONTERO….........OS PELUCHES YAIZA…………………..……..AS BONECAS DIEGO……………………...…AS ESCAVADORAS ENEKO……………………..…OS TRACTORES TRISTÁN…………………..…OS LEGOS SABELA……………………...DORA A EXPLORADORA MARÍA…………………...…..OS CREBACABEZAS GABRIELA………………..….A CASA DE XOGUETE DO COLE BRANDÁN………………...…SPIDERMAN NAIA………………………....OS PONiS LEO………………………..…AS PEZAS DE CONSTRUÍR ANAIS……………………......UN CABALO DAVID……………………......BATMAN GAIZKA……………….….....UN AVIÓN LOLA…………………….......AS BARBIES DAYANA……………..….......O MEU BEBÉ DANIELA GARCÍA……........O TREN DO AVÓ MIGUEL…………………..…IRON-MAN AITANA…………………..….A COCIÑA ALEN…………………….…..OS COCHES DYLAN…………………..…..O CAMIÓN RAÚL…………………….......O BARCO PEÑA…………………….......O BONECO DA MIÑA CASA DANIEL………………….......O TREN CON MANDO


7


8

@S NEN@S DE EDUCACIÓN INFANTIL 3 ANOS XUNTO COS COMPIS DA ESCOLA INFANTIL, FIXEMOS UN CIRCUÍTO NO PATIO E PRACTICAMOS TODO O QUE DURANTE VARIOS DÍAS ESTIVEMOS TRABALLANDO NA CLASE: SINAIS DE TRÁFICO, NORMAS Á HORA DE CIRCULAR TANTO A PÉ COMO NUN VEHÍCULO, IMPORTANCIA DE FACER CASO AOS POLICÍAS E AOS SEMÁFOROS…...

DISFRAZÁMONOS DE POLIS E RECIBIMOS UN CARNET POR SUPERAR O CURSO. FOI UNHA EXPERIENCIA MOI FERMOSA E APRENDIMOS MOITAS COUSAS


9


10

Educación Infantil (4 anos)

¿QUÉ ES UN AMIGO PARA TI? ENZO- El que juega mucho conmigo. ALEX- El que juega conmigo a las carreras. ISAAC TIERRA- El que juega conmigo. BYRON- El que juega conmigo a los puzles. YERAI- Jugar a las carreras con coches. ISMAEL- El que juega mucho conmigo. ISAAC JIMÉNEZ- Enzo es un amigo para mí. NAARA- Jugar conmigo mucho. AINHOA- El que juega conmigo FÁTIMA- El que me da un beso cuando estoy llorando. ESTHER- El que juega conmigo. DANIELA CALVO- El que juega conmigo en el parque. LOLA- El que juega conmigo en la playa. SARA- El que viene conmigo a jugar al parque. IAGO- El que juega conmigo y no me pega. ADRIÁN- Jugar con Isaac Jiménez al fútbol. MATEO COTOBAD- El que juega conmigo. ALBA- Jugar conmigo en la playa. MATEO LÓPEZ- Cuando voy al parque juego con Daniela Calvo. SAMUEL- Jugar. AITANA- Quien que juega conmigo en mi casa con la bicicleta. LOIS- El que juega conmigo a Spiderman.


FIXEMOS XEADOS!!!!

11

Este trimestre, entre outras moitas cousas, fixemos xelados co profe Xil. Foi doado e divertido. O profe cortou pedazos de froita (pode ser calquera, a que máis nos guste) e nós metémola nun vaso de plástico. Por enriba botámoslle zume e puxémoslle un pau deses que usa o médico para mirarnos a gorxa e que serve para cousas máis divertidas. Despois diso só queda metelo no conxelador e esperar a que conxele. Xa temos un rico e multicolor xelado de froitas


12 MÚSICA Durante todo o curso os nen@s de 4 anos participaron no obradoiro de música coa profe Raquel. Ademais, @s neno@s, desenvolveron algunhas das actividades na aula de música do colexio, onde poñían na práctica o aprendido de antemán.


13


14

Educación Infantil (5 anos)

As bandeiras de Europa Ao longo deste curso aprendemos a situar no mundo as bandeiras dalgúns países, e aínda que foi realmente difícil, a maioría conseguiuno. Comprender que pertencen a unha parte do Planeta, a un Continente determinado, a un País concreto e a unha Comunidade Autónoma , a nosa cidade …foi tarefa longa…pero no camiño divertímonos moito. Coñecemos países lonxanos, culturas moi diferentes, monumentos destacados, animais autóctonos dun lugar…e con todo isto cando chegou maio e as Letras Galegas xa estabamos en Galicia sen grandes problemas de ubicación. Para rematar todo este proceso e vendo o interese xeral dos nenos e nenas coñecemos un pouco máis de preto as bandeiras dos distintos países de Europa. Coloreámolas, recortámolas e, buscando, buscando... no mapa, colocamos cada bandeira no seu país. Quedamos encantados co resultado!!!


15


16 Os usos das plantas Este curso, na aula de cinco anos creamos un mostrario de plantas. Os nenos e as nenas participaron, xunto coas súas familias, traendo distintas plantas á clase e explicando para que se usaban. Así, pouco a pouco, fomos descubrindo que as plantas teñen moitos usos, tocámolas , ulímolas,e observámolas con atención. Elaboramos con toda a información un fermoso libro mostrario e algún uso das plantas que tiñamos na clase. Aprendemos que as plantas non só decoran , senón que tamén serven para facer cosmética, para cociñar e para preparar menciñas.

Disfrutamos moitísimo con este traballo que ademais mantiña a nosa aula perfumada .


17


18

1º de Primaria

¿Qué es el colegio para ti? Sara Es un sitio donde aprendo mucho, me divierto mucho, tengo muchos amigos y me quieren. Edurne Donde puedo disfrutar. Blanca Un sitio donde me quieren y aprendo mucho con la profesora. Sergio En el cole aprendo muchas cosas y me divierto mucho. Laura Es un sitio donde la profe me enseña porque es muy buena. Martín Un sitio alegre donde se aprende. Alex López El sitio donde aprendo y donde me divierto con mis amigos. Manuel Martín Aprendo mucho y me lo paso bien. Matías Un sitio para jugar al fútbol con mis amigos. Alex Fernández Un sitio al que voy todos los días para aprender. Sídney Es un sitio donde puedo aprender muchísimas cosas. Manuel Carracedo Un sitio súper – híper – mega divertido. Manuel Tierra Es como el parque.

Gabriela Serantes El cole es un sitio en el que los profes me enseñan mucho y además me cuidan muy bien. Carmen Es un sitio como mi casa, donde aprendo y tengo muchos amigos. Rocío Es un sitio que me encanta porque aprendes mucho y también dibujas. Leticia Un sitio donde aprendo, hago amigos y me lo paso bien. Roi Aprendo y me divierto. Paula Un sitio donde tengo muchos amigos. Aimar Es el sitio al que voy para estudiar. David Me lo paso muy bien con mis compañeros en el recreo. Diego Hay que ir al cole para aprender muchas cosas para tener trabajo cuando sea mayor. Pablo Es una especie de hogar para mí, donde aprendo. Santiago Al principio no sabía ni andar, ni hablar y las profesoras me enseñaron. Javier Un sitio para trabajar y jugar con mis amigos.


RELATOS DE 1ยบ

19


20


21 MURAL DE PRIMAVERA. Ya está terminado el mural que hicimos los niños de 1º para dar la bienvenida a la primavera. Nos dio mucho trabajo porque tuvimos que hacer montones y montones de flores, pero el resultado fue fantástico.

¿No creéis?


22

2º de Primaria

UN PIROPO A LA FAMILIA DIEGO CALVO Mi hermanita es la tercera más pequeña de mi familia. El segundo más pequeño es Adrián y el primero con tres meses es Lucas. Los tres son adorables. Son un círculo de amor. CRISTINA CRIADO Mi familia, para mí, es la mejor porque viene otro más. LUIS DURÁN Mi familia son mis amigos, mi casa y mi protección. Quiero decir que me protegen. DANIEL ESPIÑEIRA Mi familia es mi hogar y mi vida. ALEJANDRA FERNÁNDEZ Mi familia es un círculo de amor. Mi familia es mi corazón. AISSA FUERTES Mi familia, para mí, es la mejor porque es buena y muy divertida. DAVID LARA Mi familia es buena, papá juega conmigo y la perra está loca. Mamá suelta la perra a la calle. NATALIA LÓPEZ Quiero mucho a mi familia porque me dan abrazos y también me dan besos. Y así es como quiero a mi familia. VANESSA LÓPEZ Mi familia, para mí, es un cielo del amor. AINHOA MARTÍNEZ Mi familia es la mejor y son cocineros. ALEJANDRO MONTERO Para mí, mi familia es un corazón que siempre sale todos los días en mis ojos.

LUCÍA PIÑEIRO Sois guapos y sois buenos. Además sois amables. NURIA PONCE Mi familia es mi corazón. Son guapos, simpáticos y buenos. YAGO REGUEIRO Mi familia es muy buena conmigo y me quiere mucho. DANIEL R. RIOS En mi familia son guapos, lindos y geniales. NICOLÁS RODRÍGUEZ En mi familia me dan medicinas y se aseguran de que estamos sanos. También cuidan de nosotros, nos quieren mucho y mis abuelos son muy buenos. Yo quiero mucho a mi familia. LUCÍA RODRÍGUEZ Mi familia es, para mí, mi vida. Os quiero más que a mis peluches y que a mí misma. Os quiero con locura, familia mía. PAULA RODRÍGUEZ Mi familia es la que más me cuida y me mima. Porque, toda, toda, me quiere mucho. LUNA SBUTTONI Mi familia es mi hogar y es mi segunda vida porque se preocupan de mí y me quieren mucho. La familia siempre está a mi lado para todo lo que necesito. La familia es genial. SARA URBANO Mi familia es muy buena. También es muy fuerte y es bastante estricta pero es la mejor que tengo. NATALIA VIGO Mi familia es talentosa, guapa y escribe genial.


RELATOS DE 2º

Ainhoa Martínez

23


24

Nuria Ponce

Vanessa L贸pez


25

Lucía Piñeiro

¡QUIERO ESTAR AL SOL! En segundo vimos de participar nun concurso a nivel estatal onde os nenos e nenas da aula se implicaron na gravación dunha canción inédita. Seguindo as bases do concurso (Ladival-la canción del verano) creamos unha nova melodía para contar o moito que nos gusta estar ao sol pero sen esquecer tomar determinadas precaucións. Non podemos esquecer certas normas como: non

exponernos ao sol nas horas de máis calor, poñernos crema para protexer a pel e gorra.

Dobremente premiados, por desfrutar facéndoa e interpretándoa e por acadar un posto na final... Experiencia única a de ser partícipes dun improvisado estudo de gravación onde voces principais e coros se gra-

varon por separado para logo escoitar o resultado no seu conxunto. Pero como non podía quedar aí, agardando polo dictame do tribunal, puxémonos mans á obra para sacar proveito da canción e adaptala á nosa obra musical de fin de curso cunha nova letra. Foi unha experiencia moi de verán en plena primavera.


26 SECUNDINA AMAIOUSE Chegou a Primavera, chegou o Maio, e con eles o mes das flores e das letras. Dentro da macrofesta organizada polo Colexio (Maios, Letras, bicicletada e marcha ata a praza do Inferniño) Secundina fixo o seu papel de Maio andante. No seu carriño percorreu polas rúas

do Ensanche o trazado da marcha ciclista ata a praza do Inferniño e aínda que a viaxe lle custou unhas cantas plumas, chegou á súa meta onde se xuntou cos seus compañeiros e compañeiras de clase para celebrar o día das Letras Galegas e o mes dos Maios.


27

3º de Primaria

UN PIROPO AL COLE Manuela: En mi colegio, hay muchos profes que nos enseñan mucho. Las clases son grandes. El Colegio Ludy es genial. Lo que más me gusta es estudiar y aprobar. Laura Isabel: Mi colegio es muy guay. Los profesores son muy buenos y nos enseñan cosas. Unai: Me encanta el Colegio Ludy porque los profes enseñan muchas cosas aunque a veces se enfadan mucho. También me encanta porque si no entiendes algo te lo vuelven a explicar. Brais: Mi colegio es precioso y muy grande. Los profesores son muy divertidos y me enseñan mucho. David: El colegio Ludy es maravilloso. Las excursiones son muy divertidas y los profesores son muy buenos, aunque a veces se enfadan y nos castigan sin recreo. Melissa: El colegio Ludy es hermoso. Lo que más me gusta son las excursiones y lo que no me gusta es cuando nos castigan. Mis profesores son muy cómicos. El Colegio Ludy es el mejor. Sergio: El Colegio Ludy es genial. Mis clases preferidas son: Dibujo y Coñecemento. También me gusta mi tutora, Teresa. ¿Qué haría yo sin este Colegio? José: El Colegio Ludy es hermoso como una flor. Los profes son buenos y nos enseñan cosas. Lo que no me gusta es estudiar. Inés: El Colegio Ludy es como la Warner, los mejores días es cuando hay fiestas y los profes son geniales. Ainhoa: El Cole Ludy me encanta, es genial. Los profes son cariñosos. El Cole Ludy es como mi casa… ¡Nunca me separaré de este colegio! Gabriel: El Colegio Ludy es genial y nuestros

profes aún más. Cuando nos equivocamos, nos ayudan. Antía: El Colegio Ludy es el mejor del mundo. Me gusta la biblioteca. Adrián: Mi colegio es maravilloso. Lo que más me gusta es Educación Física. Alexia: El Colegio Ludy es muy acogedor. Lo que más me gusta son las excursiones. Los profesores son muy “guays”. Roberto: Este colegio es el mejor del mundo y en él están los mejores profesores. Bryam: El Colegio Ludy es más divertido que Port-Aventura. Es genial estudiar aquí. Bruno: El Colegio Ludy es genial porque en Educación Física hacemos cosas muy divertidas. Yazhira: Mi colegio es muy bonito. Los profes son muy buenos y nos enseñan muchas cosas. Javi: El Colegio Ludy es el mejor. Hay profesores muy buenos y aprendo de todo. Angélica: Me gusta el Colegio porque cada día aprendo cosas nuevas. Me gustaría repetir para estar aquí siempre. Laura R: El Colegio Ludy me encanta. Los profesores enseñan muy bien. Nunca olvidaré el primer día en este Colegio. ¡Me encantan las excursiones! Jorge: El Cole Ludy es el mejor, es grande. Tiene muchos profesores muy buenos y divertidos. Carmen: Me encanta mi Colegio porque aprendemos muchas cosas. Los profesores son muy buenos. En las excursiones lo pasamos muy bien y también aprendemos. ¡Mi Colegio es el mejor! Alberto: Cole Ludy es el mejor. Tiene unos profesores muy divertidos y muy buenos.


28

RELATOS DE 3º

EL MIEDO DEL PÁJARO Había una vez unas crías de gorrión que vivían en el nido de un abeto del parque. Un día, su madre los llevó a pasear; pero el más pequeño de todos no quería salir porque le dolía una patita. Su madre le obligó a ir. Cuando empezaron a volar se dieron cuenta de que el pequeño tenía muchísimo miedo. A la vuelta, su madre lo llevó junto al búho que vivía en la salida de un bosque cercano. El búho le dijo a la madre que su cría no podía ver; entonces, su madre le puso unas gafas… Pero el pequeño seguía teniendo miedo. La madre lo volvió a llevar junto al búho. Éste no entendía lo que pasaba. Le aconsejó a la madre que, cuando fueran a dar un paseo, se lo dejara. Un día, el gorrión se quedó con el búho. Después de hablar una hora, el búho descubrió lo que le pasaba y se lo contó a su madre: el pequeño gorrión tenía miedo a las alturas… Otro día que el gorrión se quedó con el búho, éste le enseñó, poco a poco, a no tener miedo a las alturas. Desde ese día, el gorrión, gracias al búho, pudo volar junto a su familia. ANTÍA EVIA, 3º DE PRIMARIA

UNA MUÑECA SUPER ESPECIAL Un día, yo fui con mi mamá a la aldea. También nos acompañaba mi abuela. Íbamos a limpiar la casita donde nació mi bisabuelo. Yo me había olvidado de llevar juguetes para no aburrirme… y, entonces, estaba muy aburrida. Al principio, vi un rato las flores. Había: margaritas, amapolas, rosas, campanitas azules, geranios y claveles. Pero luego me aburrió un poco, así que le pregunté a mamá si en la casa de los vecinos no habría alguna niña para jugar. Y mamá me guio a la casa de al lado…¡ y allí vivía una niña…! Era un poco mayor que yo, pero poco. La niña se llamaba Lola. Ella me dijo: - ¡Jugaremos a las muñecas! Yo le contesté que no había traído las mías. - No pasa nada… ¡Fabricaremos algunas…! - ¿Cómo…? - pregunté yo. - ¡Pues con flores…! ¡Este campo está lleno de muñecas…!- exclamó Lola. Yo estaba un poco extrañada… ¿Cómo las íbamos a fabricar así…? Lola me enseñó su jardín, donde crecían muchas flores. Me dijo que eligiese una y yo elegí un clavel azul. Tenía unas hojitas bastante grandes y muy verdes; pero no las podía arrancar porque iban a ser los bracitos de la muñeca. Me explicó Lola que la corola sería su carita. Cuando le comenté que no tenía ropita, fue a la huerta de su abuela y arrancó una hojilla de repollo…¡Y, por fin, tuve mi muñequita bebé…! Y, colorín, colorado, este cuento se ha acabado… CARMEN CARRACEDO, 3º DE PRIMARIA.


29

ADIVIÑA ADIVIÑANZA

1.-Que cousa é a cousa que por todo pasa e por nada pousa? 2.- Cal é a cousa, cal é ela que canto máis medra, menos se ve nela? 3.-Rompe e non ten mans. Corre e non ten pés. Sopla e non ten boca. Que che parece que é? 4.- Unha señorita moi aseñoritada, chea de remendos sen unha puntada. 5.- Dura por arriba, dura por baixo, cabeza de serpe e patas de lagarto. 6.- Unha vella cun só dente, chama a toda a súa xente. 7.- Tacón sobre tacón, tacón do mesmo pano. O que non acerte hoxe non acerta en todo o ano. 8.- Alto me vexo no meu lugarexo. Por unha risada perdín a miña anada. 9.- Ouro parece, prata non é. Que é? 10.- Tracatrá polo día e pola noite debaixo da cama. 11.- Que ten o rei na panza? 12.- Teño ás de fermosas cores, voo no medio das plantas e moito me gustan as flores. 13.- Fun á romaría de San Federico. Cruceime cun pai con sete fillos. Cada fillo levaba sete sacos. En cada saco levaba sete gatos. Cada gato tiña sete gatiños. Cantos foron á romaría de San Federico? 14.- Que cousiña é que canto máis lle quitas, máis grande é? 15.- Este banco está ocupado por un pai e un fillo. O pai chámase Xoán e o fillo xa cho dixen. Cal é o nome do fillo? 16.- Unha señorita moi aseñorada. Sempre vai en coche e sempre vai mollada. Solucións

1.- O tempo 2.- A noite 3.- O vento 4.- A galiña

5.- Tartaruga 6.- A campá 7.- A cebola 8.- O ourizo da castaña

9.- Plátano 13.- Un 10.- Zapatos 14.- O furado 11.- O embigo 15.- Esteban 12.- A bolboreta 16.- Lingua


30 O PAÍS DOS XIGANTES

O BOSQUE EMBRUXADO

Érase unha vez dous nenos chamados Xoán e Filipe que vivían no país dos Xigantes. Era verán. A Xoán e a Filipe encantáballes buscar tesouros. Os seus compañeiros de clase burlábanse deles porque dicían que algunha vez ían encontrar un tesouro. Despois da clase foron á súa casa almorzar e, despois, pasaron toda a tarde buscando tesouros por todos lados. Pero nada! Ao día seguinte Xoán e Filipe foron xunto da súa nai e contáronlle todo o que pasara. A nai dixo: Así que buscades un tesouro, eu teño o mapa dun. En serio! Dixéronlle Xoán e Filipe. A nai deulles o mapa e puxéronse a buscalo, ata que … encontraron onde estaba! Sabedes onde o encontraron? No seu xardín. Cavaron e cavaron ata que notaron algo. Xoán díxolle a Filipe: Cava, veña, cava! Filipe contestoulle: Que cres que estou facendo? Despois de cavar tiraron do tesouro e subírono os dous. Estaban supernervosos. Abrírono é que había dentro? Un diploma da súa nai! Despois marcharon para a súa casa supercontentos de atopar un tesouro aínda que fora o diploma da súa nai. Alberto Soto Cantero

Había unha vez un bosque embruxado no que había un castelo moi alto. No cumio do castelo vivía unha bruxa malvada que fixera que as árbores cobraran vida. Os animais tíñanlle moito medo, querían fuxir do bosque. Ás veces, por diversión, a bruxa convertía aos animais en estatuas e obrigábaos a traballar para ela levándolle a comida ao castelo. Sempre lles dicía que aquela comida non valía para nada. Os animais, xa fartos, decidiron estudar un plan para collela e levala a outro bosque. Eles sabían que se a bruxa non andaba por alí, a vida volvería á normalidade. Cando xa os animais podían vivir ás súas anchas, xuntáronse un can, unha cabra, unha ovella e un cabalo. Un día de inverno os animais estaban xogando e de súpeto apareceu un lobo que os asustou a todos. Marcharon pedir axuda. Os animais quedaron moi asustados porque pensaron que o lobo lles ía facer dano. O lobo quería ser o seu amigo e os animais, cando o lobo llelo dixo, xa se quedaron tranquilos e todos os animais aceptárono como un máis. O lobo estaba moi ledo. Despois, cando estaban xogando no bosque, de súpeto, apareceu outro lobo pero que era moi malo. Quíxolles facer dano pero o lobo amigo impediuno. O lobo marchou. Despois os animais déronlle as grazas ao lobo amigo e todos os animais eran os mellores amigos do lobo. Unai Mardaraz Álvarez e Laura Rodríguez Blanco


31 A plantación de 3º O alumnado de 3º de Primaria, tras ser impartida na materia de Coñecemento do Medio a Unidade Didáctica: “ Reprodución das plantas”; levaron a teoría á práctica, facendo dita reprodución das dúas formas seguintes: a) Por talos: Plantaron un talo de xeranio b) Por sementes: Sementaron fabas, lentellas e patacas. Aos alumnos causoulles unha gran impresión cando sacaron das vainas as fabas e sobre todo como dun anaco de pataca, naceron novas patacas e sobre todo como medraban nas raíces da planta. Tamén lles parecía estraño que dun talo de xeranio, cada día ía saíndo unha nova folla e como máis tarde saían as flores.


32 CH

4º de Primaria

ES IST

Llega una señora a una perfumería y le enseñan una crema que cuesta cinco euros; después, le enseñan otra que cuesta veinte euros, y le dice la dependienta: Esta es mascarilla. Y le responde la señora: No, no…¡Yo la más baratilla…! Martina Ameneiros ¿Por qué el mar no puede entrar en una cocina? Porque hay un bote que pone “SAL”. Marino Dopico. ¿ Qué le dice un enchufe a otro? “Se me va la corriente” Jose Roques. ¿Cómo se dice “arquitecto” en Méjico? “Armando Casitas” Raúl Martín. ¿Qué le dice un plátano a otro? “ Me estoy pelando al sol” Julia Pazos Están dos bollos en un horno y uno dice: ”¡Ay, qué calor!” y el otro dice: “Ay, por favor, un bollo que habla…” Adrián Ares. ¿Qué hace un burro para convertirse en burra? Meterse en una habitación oscura y esperar a que sea… burra. Luis Ferreiro

¿Qué hace una rata con una metralleta? RATATATATATAAAAAAAA!! Paula Corral ¿Qué le dice una bombilla a otra? “Tanto tiempo dando a luz y aún no hemos tenido hijos…” David Pérez ¿Qué le dice un pollo policía a otro pollo policía? “Necesitamos apoyo” Alejandro Cabana. Le dice su madre a Jaimito: “Pon mantequilla en las tostadas, el pollo al horno y el bebé a dormir”. Jaimito le dice a su madre que ya ha hecho todo, “ He puesto la mantequilla en el suelo, el cemento en las tostadas , el bebé al horno y el pollo a dormir” Su madre le grita y Jaimito le responde: “Ssssshh, que está durmiendo el pollo”… Brais Porto. Va un granjero a París y le dice a un cerdo: “Mañana vamos a ver la Torre Eiffel”. El cerdo le responde” oink”, y el granjero le dice” Hoy no, mañana” Laura Casal ¿Qué le dice una empanadilla a otra? “Menuda empanada que llevamos encima” Ana Belizón.

Estaban un inglés y un español en un barco. El inglés se cae al agua y grita:”Help”y el español le responde: “Gel no, champú…” Pedro Carballeira. Le dice Jaimito a su madre “¿Puedo ir a la piscina que el trampolín está a diez metros?” y su madre le deja ir. Jaimito llega a casa con una mano y una pierna rotas. Después Jaimito le pide para ir a la piscina porque el trampolín está a quince metros de altura, su madre le deja ir y él llega con los brazos y las piernas rotas. Aún así, Jaimito le pide otra vez a su madre si le deja ir y su madre esta vez le dice que no, Jaimito responde: ”Vaya, ¡hoy que ponían el agua en la piscina...!” Cristian González Van dos hombres andando y se cae el del medio. Pablo López Están dos hablando y dice uno: “¡Que vienen los indios…!, “ y el otro pregunta: ”¿Qué son, amigos o enemigos”? .Aclara el primero: “Deben de ser amigos porque van todos juntos” Andrés Aguado


33 Había una vez dos hombres tan tacaños, tan tacaños que un día se pelearon por un céntimo e inventaron el cobre. Lois Obarrio. ¿Cuál es el colmo de un jardinero? Que su hija se llame Rosa y que la dejen plantada. Leyre. ¿Qué le dice un tomate a otro? Toma té. Achraf Allali. ¿Qué le dice una manzana a otra? “¿ Por qué estás tan roja?” Antía Santiago ¿Qué le dice un árbol a otro? “¿ Qué pasa contigo, tronco?” Xan Souto Están dos jugando al baloncesto y dice un : “ Haz un mate” y el otro le responde: “ Divido 4 entre 2 y me da 2.” Matheus. En los restaurantes de comida rápida los primeros en comer son los guepardos. Xabi Mier.


POEMA

34

Corre, corre correcaminos vete al más allá, quita el frío. Vete al norte vete al sur llévame contigo hasta el mar azul. Corre, corre por el desierto corre, corre hasta hallar un ciervo. Corre, corre vete a pie corre, corre allí estaré. Corre, corre mira el mar que si estamos muy lejos él nos unirá. Y esto que te cuento es verdad, porque aunque te hayas ido tú me recordarás. Eso es todo, mi fiel amigo vete feliz sin estar conmigo.

Julia Pazos Barroso

Y siempre que mires a la luna allí estaré para protegerte de los males que te puedan suceder. Corre, corre y no mires atrás que aunque te hayas ido en mi corazón vas a estar.


CUENTO : La vida de las mofetas Bimba y Pimbo.

35

Érase una vez un pueblo llamado Summerday. En este pueblo vivían perros, mofetas y elefantes. Los perros eran jóvenes, las mofetas adultos y los elefantes viejos. En Summerday había dos mofetas especiales: Bimba y Pimbo. Vivían en una casa especial; era una cabaña construida por ellos, hecha con troncos y leña. Un día, el fuerte viento y la lluvia derrumbaron su cabaña. Bimba se echó a llorar y se preguntó: -¿Por qué siempre nos pasa todo a nosotras? Bimbo le respondió: -Porque somos pobres: no tenemos donde vivir y lo poco que teníamos se hizo pedazos. No sabían qué hacer, ni buscar una solución. Pasaron las horas y se les ocurrió ir al Palacio Real de Summerday para hablar con el Rey. Al llegar, estaban nerviosas pero le contaron al Rey lo que había sucedido y él decidió ayudarlas porque siempre se habían preocupado por todos los animales del pueblo. El Rey les dijo que necesitaba su ayuda para entender mejor los problemas de los habitantes, porque desde su palacio no se enteraba de los problemas de los animales. Decidió regalarles una casa y nombrarlos alcalde y alcaldesa. Pero ellos usaban su dinero para ayudar a los más pobres, porque no se olvidaban de ellos. Vivieron felices con su nueva perrita llamada Kuty.

Laura Casal Carrodeguas


36 PROGRAMA PRENSA-ESCOLA

Durante todo o curso, os alumnos de 4º de Primaria, xunto cos de 3º, puidemos disfrutar todos os mércores na nosa aula do xornal La Voz de Galicia, a través do seu programa Prensa na escola. Fomos coñecendo pouco a pouco a organización do xornal, as distintas seccións das que consta, etc; algo que nos gustou moito. Cada semana cada alumno seleccionaba libremente unha noticia dunha sección en concreto, para a súa posterior posta en común. Noutras ocasións facíamos lecturas comprensivas na aula. Esperabamos con ansia o reparto do xornal cada semana, aínda que ás veces, encontrabamos noticias desagradables...


A EXCURSIÓN AO BOSQUE

37

Érase unha vez un cole no que os alumnos de 4º de Primaria preparaban unha excursión ao bosque. Era primavera. Alí poderían ver unha fervenza moi bonita. Cando chegaron alí querían atravesar pero non había nada, nin siquera unha ponte para pasar ao otro lado. Había só un tronco. Primeiro pasaron os mestres e despois os alumnos. Cando ía pasar o último parecía que ía caer o tronco pero, por sorte, tiñan unha corda. Como ía pasando o tempo, e xa se facía noite, foron buscar leña para facer unha lumieira. Cando a conseguiron facer comezaron a quentar algunhas nubes de azucre e algo máis para cear. Pero tiveron unha visita que non agardaban, era un oso. Sabían que os osos tiñan medo ao lume así que botarían máis leña para que marchara. Por fin, conseguiron que marchara. Eles estaban moi cansos do medo que pasaran. Sacaron o saco de durmir e durmiron toda a noite como troncos. Ao vir o día, almorzaron, fixeron un pouco de sendeirsmo e, á tardiña, marcharían cara ás súas casas. Fora unha aventura inesquecible Leire Morocho Román

TRABALLO DA NENA Había unha vez, unha nena que se chamaba Lisa. Lisa era unha nena que vivía cos seus pais, tiña nove anos. Un día, Lisa foi á súa clase e a mestra mandoulles facer un traballo sobre a natureza. Cando chegou á casa Lisa contoulle á súa nai o que tiñan que facer. A nai díxolle: De que queres facer o traballo? Lisa quería facer o traballo sobre o toxo porque era unha das plantas que estaban desaparecendo. Ao seguinte día Lisa foi á escola. A mestra preguntoulles que traballo ían facer e que materiais usarían. Cando lle tocou a Lisa dixo: Vou facer o traballo sobre o toxo e vouno facer en cartolina. A mestra díxolle que se o ía facer sobre o toxo que utilizara papel reciclado. A mestra marcou o día que había que entregalo. A mestra díxolles que comezaran xa. Cando Lisa chegou á casa díxolle á súa nai que o venres había que entregalo. A nai xa comprara as cartolinas pero Lisa trocounas para facelo en papel reciclado. Era venres pola mañá Lisa foi moi nervosa ao colexio. Levaba o seu traballo como un tesouro. Cando a mestra mandou entregar os traballos Lisa foi a primeira en entregalo. Cando os corrixiu entregounos e púxolles nota. Lisa sacara un dez e púxose moi contenta por facelo da maneira que o fixera. Antía Santiago Iglesias


38 A SANTA COMPAÑA

LENDAS

Existe a crenza nas ánimas e que estas se manifestan e teñen a súa vida logo da morte. Na escuri-

dade aparece unha procesión de almas en pena, vai encabezada sempre por un vivo, o primeiro que viron esa noite. Se desexa liberarse deles e abandonar tan tétrico desfile debe entregar os atributos a outro mortal ou ben colgalos ao pescozo dun can e encerrarse nunha arca chea de millo.

A Santa Compaña está formada por ánimas que van en dúas ringleiras, envolvidas en sudarios,

coas mans frí­as e os pés descalzos. Cada pantasma leva unha luz, pero é invisible, só un cheiro a cera e un lixeiro vento son os sinais de que está pasando a lexión de espectros. Á fronte vai un espectro de maior tamaño, a Estadea.

Algunhas veces levan un ataúde no que vai un familiar do que presencia o paso. Este non tarda en

morrer. Pode suceder que o que atopa o paso a altas horas da noite se vexa obrigado a seguir o desfile portando unha cruz e un caldeiro.

O acompañante pode transmitir o seu “emprego” si nunha das excursións dos defuntos se atopa

con outra persoa. Dálle a cruz e o caldeiro e el queda libre mentres que a persoa a quen llos deu é a que pasa a acompañar aos espectros.

A LENDA DA VIRXE DE CHAMORRO

A ermida está situada en Ferrol, e antigamente era coñecida como a capela da Virxe do Nordés. Desde o alto da ermida víase toda a ría, coas escuadras reais invernando e esperando a orde de partida para algunha batalla naval.

Un día un pescador, co bote a punto de afundirse baixo o mar embravecido, pide axuda á Virxe do

Nordés e angustiado berra “XA MORRO”. A Virxe sálvao e desde entón chámase ao lugar a ermida de Chamorro.

A COVA DOS MOUROS DE CERVÁS

A Cova dos Mouros está situada nunha parede vertical da beiramar da ría de Ares (ao lado mesmo do

castro de Santa Mariña), parroquia de Cervás, concello de Ares (A Coruña). É un burato escavado no penedo, dunha altura duns 180 centímetros, que diminúe progresivamente, anchura de 1 metro. Aos cen metros de longo un derrubamento impide avanzar. Hai quen di que continúa, que atravesa a península toda e que ten outra boca na ría de Ferrol, en Mehá, no concello de Mugardos, onde lle chaman Cova dos Mouros ou Cova de Santa Lucía. Semella obra humana. Da Cova dos Mouros de Cervás cóntase que foi lugar de refuxio, de encantos e de misterios. Refire Leandro Carré unha lenda titulada “As Bocas do Sangue” que remata traxicamente nesta cova e que di: En tempos medievais un servidor dos Andrade, de nome Fortún, casou cunha fermosísima moza chamada Maruxa e puxeron casa en Ares. Un parente dos Andrade, o fidalgo Fernán Pérez de Souto, namorouse da moza, e non reparou en gastos nin en agasallos para conquistala mentres Fortún andaba na compaña do seu señor nas cacerías. Cando Fortún descubriu a relación matou ao fidalgo e á súa muller, e logo tirou os seus corpos na Cova dos Mouros de Cervás. Botouse ao monte e, como bandoleiro, viviu ata que, perseguido polas xentes do señor de Andrade, decidiu quitarse a vida no profundo da Cova dos Mouros.


39 A DONICELA CERVA

Dise que hai moitos anos, cando aínda os avós dos nosos avós non naceran, vivía nun castelo de terras de Cervantes un señor chamado Froyás, de mediana idade, que tiña dous fillos: o maior, varón, tiña por nome Egas, e a súa irmá, Aldara. Os dous irmáns queríanse moito, e aínda cando a terra é moi fragosa, algunhas veces ían xuntos a dar un paseo dacabalo. Aldara, que era unha fermosa doncela, tiña un namorado admirador, o mozo Aras, fillo do señor doutro castelo da mesma comarca, e como os seus pais non se levaban mal entre si, parecía que o casamento non había de tardar moito tempo en efectuarse. Pero unha tarde, á hora do xantar, non apareceu Aldara no seu lugar habitual. Preguntou o seu pai por ela e preguntou tamén o irmán. Ninguén soubo dicir nada, ninguén sabía onde podería acharse. Rexistrouse todo o castelo de arriba abaixo; pero Aldara non apareceu. Ao fin, un ballesteiro que estivera de garda na porta do castelo dixo que a viu saír, ao mediar a tarde, e que lle pareceu que ía cara ao regato que corría ao pé do monte no cal se asentába o castelo. Temendo unha desgraza, alá foron pai e fillo, con escudeiros e criados a percorrer a ribeira. Pero nada puideron atopar malia as súas detidas e minuciosas pescudas.Enviaron entón un mensaxeiro ao castelo de Aras. O raparigo presentouse desconsolado, acompañado das súas xentes, e todos xuntos emprenderon unha procura xeral polos montes e bosques dos arredores pero sen obter mellor resultado. Logo dalgúns días de indagacións inútiles, e xa dada por definitivamente perdida Aldara, deduciron que podería ser morta por algún xabariñ ou por algún oso, ou quizais esnaquizada e comida polos lobos. Transcorreu moito tempo; xa ninguén se acordaba de Aldara, de non ser o seu pai e o seu irmán, que aínda a añoraban considerándoa morta. Un día Egas, andando de caza, chegou a unha fraga da montaña na procura dun galo monteiro, unha pìta do monte. Cando volvía cara ao castelo coa peza colgada da cintura, quedou sorprendido ao ver unha fermosa cerva branca, branca como o campo da neve, que retozaba placidamente. Armou apresuradamente a ballesta e con certeiro tiro enviou unha frecha á cerva que, ferida de morte, caeu derrubada sobre a herba. Foi tan rápido o encontro, que non pensou en que estando só e a pé non podería levar aquela preciosa carga. Entón, co seu coitelo de monte, cortou unha das patas dianteiras da cerva, gardouna no seu zurrón e, observando ben o lugar onde se achaba, pensando en volver cos criados que puidesen recoller e transportar a cerva, seguiu camiño do castelo. Cando chegou, contando ao seu pai tan extraordinaria caza, sacou do zurrón a pata da cerva. Ambos os dous quedaron arrepiados: en lugar da pata, o que Egas achou na bolsa foi unha man; unha man fina, branca, suave; unha man de doncela fidalga. E nun dos dedo daquela man lucía un anel de ouro cunha pedra amarela. O anel que levaba Aldara. Deseguido, correron en tola cabalgada monte arriba, ata o lugar onde Egas derribara a cerva. Alí estaba, tendida no chan, a infortunada Aldara, co seu vestido branco no que, xunto ao peito, unha gran mancha de sangue sinalaba o lugar por onde a frecha ferira o corazón da nova. E nun brazo faltábale a man.


5º de Primaria

40

POEMAS DE AMOR Y AMISTAD

Pablo.- Yo nunca te olvido por ser el mejor, el mejor amigo en mi corazón.

Javi R .-

Iara.El mejor camino que puedes tomar es el camino del Amor y de la Verdad. El mal y el desengaño no sacarás para que tus ojos brillen de verdad.

Inés.- El Amor es un don que te da tu corazón… Te lo da con alegría como yo lo haría.

Laura.- A ti, mi querida amiga, que lejos de mí te vas, solo quiero decirte que no me olvides jamás. Adriana.Tengo una flor en el bolsillo, marchita por esperar al muchacho ideal. El Amor se siente en el corazón y nunca te lo arrebatarán.

Cristina .Cada día que amanece, mis ojos esperan verte; cada día, mi amor crece cuando tus ojos resplandecen. Claudia S .¡Qué bonito es tu cabello…! ¡Qué bonita tu sonrisa…! Sueño contigo todos los días porque sin ti no tengo vida. Mi amor, la fantasía no es un sueño si se hace realidad.

Daniela.- Un amor verdadero nunca se acabará; un amor encendido jamás se apagará.

Claudia F.- No puedo dormir, no puedo escuchar: mi vista se nubla si tú no estás.

Yo no soy la misma si no estás a mi lado. Tú eres mi ídolo y yo quiero ser tu dama.

Lucía .-

Andrea .- El Amor es lo mejor, el Amor es lo más bonito. Sin el Amor todo es triste… ¡Yo quiero amor y amistad…!

Gala .-

En una tarde de abril, cuando yo te vi venir, te miré a los ojos y mi corazón empezó a latir.

Manuel .- Reír con mi amigo, reír de corazón Si riésemos mucho el mundo sería mejor. Fonsi .-

Él es mi amigo; para mí, es el mejor. Amigo, amiguito, ¡ven a mi corazón…!

Ítalo .Con Amor se hizo el mundo; con amor te quiero yo, con amor te quieren muchos… ¡Pero ninguno como yo…!

Javi F .Tus ojos, negros como el azabache, son como un lucero en la noche. Yo no quiero oír más reproches de tus labios en la noche…

Berta .- Yo te quiero. Yo te adoro. No te dejaré, amor, aunque muera de dolor.

Mara .- Un baile, un sentimiento. Mi amor por ti siempre será eterno. Alba .Amiga mía, ahora que estás conmigo, me siento muy feliz y siempre quiero estar así. Nerea .El amor es como el mar: unas veces, viene y otras, va... Yo quiero un amor correspondido para sentirme siempre feliz.


LAS VERDES PRADERAS

Verdes y grandes árboles sobre suaves y bonitas praderas… Cantan y bailan los pájaros, sombrea el Sol bajo ellas… Negras y finas hojas, gruesos y babosos caracoles lucen bajo el Sol amarillo y corren al amanecer, sonrientes… El cielo se despeja por el día; por la noche, se vuelve a nublar: las nubes blancas y redondas se vuelven a acercar… El mar se calma por el día; por la noche, vuelve a retumbar. Los peces, bonitos y coloridos, vuelven a disfrutar… CLAUDIA SERANTES

TE AMARÉ…

Te amaré en un mundo perfecto, donde no haya despedidas; donde no duelan las heridas… * Te amaré en un cielo inventado, paraíso de mi mente… Un regreso al pasado. * Te amaré en mi máquina del tiempo, en mi fábrica de estrellas, mi ciudad de las cosas bellas. * Te amaré en un planeta raro donde no existan las leyes, donde siempre estés a mi lado… LUCÍA ROMERO

41


42 O MUNDO DAS LAMBETADAS Un día un neno chamado Diego foi ao bosque. Sentou nun tronco dunha árbore e empezou a comer lambetadas. Despois dun bo pedazo quedou durmido. Soñou cun mundo de lambetadas. O primeiro que veu foi unha torta grande. A torta era de chocolate recheo de fresa. Diego non resistiu e comeuna. Diego comezou a comer tantas cousas malas para o seu corpo que empezou a engordar. Xa case non podía andar, pois as súas pernas non podían co seu peso. A súa vida comezaba a cambiar, non era o mesmo neno de sempre que corría, xogaba, non paraba… Un día, cando ía pola rúa, Diego caeu e fixose tanto dano que se durmiu. Cando espertou estaba outra vez no bosque rodeado de moitos papeis de lambetadas. Xa era noite así que decidiu volver á súa casa. Na súa habitación estivo pensando no soño e decidiu que nunca máis volvería abusar das cousas que non son boas para o corpo. Quería seguir sendo un neo saudable e moi, moi, moi activo. Claudia Fernández Vázquez


O SEGREDO DA AXENDA MÁXICA

43

Un día de verán, o 25 de Xuño, era o aniversario de Clara. Regaláronlle moitas cousas, pero o que máis lle gustou foi unha axenda de cor azul moi claro. Unha noite coma todas as demais, Clara ceou, veu a televisión e deitouse. Ao día seguinte Clara fixo un debuxo na súa axenda nova, deulle cor e cando rematou o debuxo cambiou de cor diante do seu nariz. Ela pensaba que fora unha imaxinación. Volveu facer outro e pasou o mesmo. Chegou a noite e Clara deitouse. Pola noite os debuxos cobraron vida e saíron do papel. Os dous debuxos saíron un detrás doutro, pero un dos debuxos caeu enriba dun xoguete, Clara espertou e foi buscar un vaso de leite á cociña. Cando entrou na habitación veu aos debuxos refuxiándose debaixo da cama e cando foi mirar, os debuxos desapareceran. Volveuse deitar e ao pouco tempo volveu escoitar outro ruido. Volveu espertar. Volveu mirar debaixo da cama e atopou aos dous debuxos. Preguntoulles se eran os debuxos que fixera ela pola mañá e respondéronlle que si. A nena quedou pasmada e pensou que por iso os debuxos cambiaran de cor. Os debuxos volveron desaparecer e volveu para a cama. Ao día seguinte, pola mañá, Clara fixo máis e máis debuxos e un por un foron cambiando de cor e pola noite todos os debuxos cobraron vida outra vez. Clara espertou e veu todos os debuxos en ringleira e, un por un, volvéronse converter como os fixera Clara. A nena colleu unha caixiña que tiña gardada e cada día facía o mesmo e gardou todos os debuxos na mesma caixa e por iso lle chamou a axenda máxica.

Iara Cebral Rico


44

6º de Primaria

6º Y EL CINE… ¡Vuelve la página más marchosa de COMPA…! Y lo dicho: ¡no vale picarse…! Una clase sin que Teresa riña………………MISIÓN IMPOSIBLE 6º enfadado…………………………………SÁLVAME DE LUXE 6º tranquilo…………………………………SÁLVAME DIARIO Sara D., Clara y Nadia………………………LAS SUPERNENAS 6º callado en clase……………………………LO IMPOSIBLE Diego intentando pegar………………………PEQUEÑO PERO MATÓN Rubén y Carlos………………………………ZIPI Y ZAPE Los niños de 6º………………………………OCHO APELLIDOS VASCOS Las hojas de Sara Soto………………………SIN RASTRO Teresa se enfada…………………………….ARMAGEDDOM Juan en clase de 6º……………………... ….DR. JEKYLL & MR. MR HYDE 6º se va del cole…………………………LA VIDA ES BELLA Diego, Sara y Clara………………………EL TRÍO CALATRAVA Sara D., Irene y Clara………………… . FAMA ¡A BAILAR! 6º y Teresa……………….. ……………..SÁLVESE QUIEN PUEDA Las niñas de 6º……………………..,,,,,,,,,PRETTY WOMAN Miguel pregunta la lección………………PASAPALABRA Diego, Andrea y Sara D…………………LOS TRES MOSQUETEROS Manuel y Teresa, enfadados………….GUERRA DE TITANES Los dolores de Andrea en clase de Teresa...SONRISAS Y LÁGRIMAS Manuel de excursión………………………FRANK DE LA JUNGLA El colegio ludy…………………………….LA GRAN FAMILIA ESPAÑOLA La clase de 6º………………………………EL GALLINERO Andrea portándose bien…………………….LO NUNCA VISTO Nadia…………………………ALICIA EN EL PAÍS DE LAS MARAVILLAS Azael…………………………RICITOS DE CARBONO Juan, enfadado………………TRANSFORMERS Silvia y Laura ………………DOS MUNDOS INSEPARABLES Clara &Carlos & Andrea & Rubén & Diego & Jeray & Sara. D & Nadia………………….LA QUE SE AVECINA Irene leyendo en clase………………………………….EL SILENCIO


EL DÍA

La noche se acerca; con ella, la oscuridad… ¿Adónde irá el día? ¿Adónde lo llevará…? * Muy pronto, el amanecer a un lado lo dejará… ¡Qué bonito y bello día pronto comenzará…! * Con un resplandor inmenso, el día amanecerá y, entonces, lo veremos cómo un bello día más… * Un día de viajes; de alegría y felicidad: un día muy bonito… ¡Mas otra noche llegará…!

EL SUEÑO DEL PEQUEÑO PINTOR

45

RAQUEL RODRÍGUEZ

Este cuento empieza así: Érase una vez un niño que, desde pequeño, quería ser pintor. Su sueño era pintar un cuadro. Le encantaba la pintura y todo lo relacionado con ello. Pero sus padres no se lo permitieron. Como sus padres eran cantantes, querían que el niño también lo fuese. Pero Javier, que así se llamaba el niño, no sabía cantar ni le gustaba nada. Un día, mientras Javier iba solo al colegio, decidió escaparse e ir a un estudio de pintura para apuntarse y aprender todo lo que pudiese. Acudió a las clases durante meses y meses, Se lo pasaba genial allí. Cada día aprendía más y más cosas. Una día, por sorpresa, los padres de Javier fueron a apuntarlo a la clase de pintura: habían decidido que, si al niño le gustaba eso, ¿por qué no dejarlo…? Cuando llegaron allí… ¡el niño ya estaba apuntado…! Porque, claro, se había apuntado él solo… Los padres se enfadaron tanto que lo apuntaron a clase de canto y lo borraron de las de pintura. Javier, tan triste, lloraba todos los días y les pedía perdón a sus padres: que, por favor, le dejaran volver a sus clases de pintura… ¡Aquel era su sueño…! Al cabo de unos meses, al ver que el niño no avanzaba en canto, decidieron sacarlo. Más adelante, cuando Javier ya tenía catorce años, decidieron matricularlo en un estudio de pintura. El niño pintaba cuadros casi todos los días: su casa estaba llena de obras suyas… Después de unos años, Javier decidió apuntarse a un concurso. Lo ganó y se hizo famoso. A día de hoy, sigue pintando y presentándose a concursos…¡Se ve que le va muy bien…! CLARA GONZÁLEZ ROSAS


46

O ÚLTIMO SOÑO

Érase unha vez unha nena que vivía nunha pequena cidade de Galicia, chamábase Vera. Vera todos os días cando se deitaba, pola noite, soñaba. Ás veces eran pesadelos, outros contos de fadas e outros de bruxas, dragóns... Pero sempre soñaba algo e, por iso Vera era unha nena moi feliz e alegre, chea de ledicia. Un día, cando se deitou pola noite, non soñou nada. Vera espertou triste e estivo todo o día de mal humor. A nai que veu á súa filla triste preguntoulle que lle pasaba. Vera contoulle que deixara de soñar. A súa nai díxolle que non se preocupara que seguro que hoxe xa ía soñar. Aquel día non soñou, nin ao seguinte, nin ao seguinte máis...e cada vez estaba máis amolada e descentrada. Vera intentou pensar cal fora o seu último soño e recordou que ese soño comezara sendo un pesadelo, que estaba soa ás doce da noite, soa pola esquina da súa rúa onde había unha panadería, pero logo, nese último soño, de súpeto aparecera unha fada. Vera caeu na conta de que se ese mesmo día ás doce da noite ía á esquina ao mellor aparecía a fada. Ese mesmo día tal e como dixera, ás doce da noite, escapou pola fiestra sen que os seus pais se decataran. Dirixiuse á esquina e agardou e agardou...pero non apareceu ninguén. De contado apareceu a fada do seu soño e díxolle que lle ía explicar porque parara de soñar: Vera, deixaches de soñar porque te estás a facer maior e os adultos xamais teñen a mesma imaxinación que os nenos. Vera díxolle que ela non quería deixar de soñar. A fada díxolle: Iso depende de ti. E desapareceu. Vera voltou á casa, deitouse e pechou os ollos. Aquela noite soñou outra vez, e non foi un soño calquera, soñou que pequenos e maiores podían soñar, que non había idade para soñar. Cando espertou dixo: Oxalá algún día se cumpra o meu soño. Sara Dopico Amor

VIVIR COMO SE PODE

Érase unha vez ás aforas dun pobo, alí vivía unha nai coas súas fillas Kati e Mía. O seu pai enfermara e morrera. Kati, Mia e a súa nai vivían das comidas que lle facía a súa veciña Sara. As amigas de Kati e Mia invitábanas moitas veces a cear pero a nai íaas buscar ás nove da noite. Logo as nenas deitábanse e a nai sempre lles contaba o mesmo conto. As nenas erguíanse ás seis e media porque tiñan que vestirse, tomar o seu vaso de leite e ir coa súa veciña que as levaba ao colexio. A súa nai tiña que traballar. Á volta viñan camiñando con algún amigos e amigas. No colexio había uns nenos e nenas que se rían delas porque eran moi caladiñas e non tiñan os mesmos xoguetes ca eles. Elas sempre que os amigos se rían delas pensaban no conto que lles contaba a súa nai que remataba así: Se se rín de ti é que che teñen envexa. A verdadeira realidade. Cada un debe vivir como pode pero aínda así non é mala persoa. Cando elas sexan maiores e teñan fillos contaranlle o conto da verdadeira e, ás veces, penosa relidade. Viviron como puideron de nenas, coa axuda de moita xente. Por iso ninguén ten dereito a burlarse dos demais xa que a roda da vida dá moitas voltas. Kati e Mía viven moi ledas pero nunca esquecerán o que os seus pais fixeron por elas. Irene Caula Estévez


LETRAS GALEGAS 2014 XOSÉ MARÍA DÍAZ CASTRO

47

Xosé María Díaz Castro naceu nos Vilares de Parga-Guitiriz no ano 1914. De orixe labrega, ingresou no Seminario de Mondoñedo aos dezasete anos, mais abandonou a formación eclesiástica en 1936 para se dedicar ao ensino privado en Vilagarcía de Arousa. Cursou a carreira de Filosofía e Letras na especialidade de linguas modernas e en 1948, unha vez licenciado, marchou a Madrid, onde residiu a maior parte da súa vida, para traballar como tradutor en diferentes institucións oficiais e editoras. En 1961, quince anos despois de lle ser premiada a composición “Nascida dun sono” nun certame en Betanzos, viu a luz o seu único libro, “Nimbos”, que o convertiu nunha das voces poéticas máis destacadas das letras galegas do século XX; porén, os seus primeiros poemas xa apareceran na “Escolma de poesía galega, IV. Os Contemporáneos”, editada por Galaxia en 1955. A singularidade do seu posicionamento estético e ideolóxico e a forza expresiva dos seus versos concédenlle un lugar destacado no panorama da poesía de posguerra. O universo lírico de Díaz Castro xira á volta do ser humano, o amor, a vida, a morte e o tempo. Tamén encontran espazo na súa escrita a relixiosidade e a preocupación por Galiza; por veces, recorre á paisaxe dunha maneira simbólica para introducir a súa visión sobre a realidade do país. Díaz Castro revelouse como un grande mestre da técnica versificadora e dos recursos estilísticos. Un dos principais trazos característicos da súa obra, fortemente influída pola lectura dos clásicos antigos e modernos, é a coidada selección do léxico e o evidente interese pola lingua que se manifesta nunha poesía elegante e sinxela. Despois dunha vida entregada á investigación, ao ensino e á tradución, o poeta faleceu en Lugo en 1989

Penélope Un paso adiante e outro atrás, Galiza, E a tea dos teus soños non se move. A espranza nos teus ollos se espreguiza. Aran os bois e chove. Un bruar de navíos moi lonxanos che estrolla o sono mol coma unha uva. Pero ti envólveste en sabas de mil anos, e en sonos volves escoitar a chuva. Colectivo 6º Ed. Primaria


48

ACTIVIDADES

EXCURSIÓN AO CORAZÓN DAS FRAGAS Están moi preto, pero ao mesmo tempo moi lonxe. E é por iso que no corazón do Eume, aló onde calan as augas para marchar silandeiras ata o Atlántico, permanece gardada unha das mellores paisaxes para os nosos ollos. Os grupos do primeiro ciclo da Primaria e algún dos compañeiros e compañeiras dos demais cursos chegamos alí o 20 de Xuño para despedir o curso. A activade da mañá xirou entorno ao club deportivo “kaiaks-fragas do Eume”. Os preto de 70 asistentes gozamos das actividades propostas sobre as canoas nunha paraxe inconfundible. Mañá de diversión e natureza. Asistimos ao cruce de ríos máis pequenos que en fervenza deixaban decorrer as súas augas sobre as do Eume, carreiras de canoas e a instrución duns monitores que viven o medio. Á volta e antes de marchar para o Cole, paramos no mosteiro de Monfero, onde comemos e xogamos. Monfero foi testemuña da ledicia coa que voltariamos para comezar o que xa eran unhas vacacións desexadas.


49

OBRADOIRO DE INSTRUMENTOS 2014

Este ano repetiuse o concurso de construción de instrumentos, pero neste caso participando voluntariamente todo o alumnado que o desexara de toda a etapa de Primaria. Os mestres de música, Raquel e Xil, dirixiron a marcha do concurso facilitando posibles esquemas, organizando os numerosos instrumentos e organizando a votación dos premiados por parte de todo o persoal do centro. A abundante participación, roldando o centenar de instrumentos impulsou o aumento de galardóns repartindo catro primeiros premios entre os concursantes. A mostra do obradoiro estivo exposta no colexio ata a entrega de premios. Para a mesma tivemos o luxo de contar coa persoa de Antón Varela (mestre construtor de instrumentos en Ferrol).


50 Visita de la Asociación Sociocultural de Minusválidos de Ferrol y su proyecto socioeducativo “Peciños” Durante el mes de mayo l@s alumn@s de Primaria recibieron unas sesiones formativas organizadas en colaboración con el Concello de Ferrol y la Asociación Sociocultural de Minuválidos de Ferrol dentro de su proyecto socioeducativo “Peciños”. El fin que se perseguía era el de sensibilizar acerca de las dificultades con las que se encuentran las personas con alguna discapacidad a la hora de realizar algún deporte. Las sesiones prácticas que hicieron los alumnos fueron de lo más realistas y enriquecedoras, como por ejemplo, jugar al baloncesto en silla de ruedas.


Concurso de maquetas 5º e 6º Primaria

51

Coma todos os anos, o alumnado de 5º e 6º de Primaria, na materia de Coñecemento do medio, ten a oportunidade de realizar no terceiro trimestre unha maqueta cun tema relacionado cos dados no curso académico. Esta actividade serve para completar os traballos voluntarios realizados nos Centros de Interese durante a parte anterior do Curso. Este ano atopamos varias representacións prehistóricas, unha maqueta do sistema solar, a maqueta da cova de “O soplao” en Asturias (alí estivemos de visita), dun bebé no útero materno…

XI CONCURSO FOTOGRÁFICO

Desde o Equipo de Normalización, este ano convocouse o XI Concurso Fotográfico para os alumnos e alumnas do terceiro ciclo de Primaria, tentando que os rapaces e rapazas comecen o manexo dos medios que están ao seu alcance. As fotografías gañadoras foron elixidas polos visitantes da exposición que estivo composta por 60 fotografías cun excelente nivel. Concedéronse un primeiro premio e catro premios máis.


52 DÍA DAS LETRAS GALEGAS Queriamos celebrar un día moi fermoso. O Colexio era un rebulir de nenos e nenas e os mestres ultimando os detalles. Eran as once da mañá do día 16 de maio, a maquinaria tiña que comezar a funcionar. Primeiro foron os rapaces e rapazas de 3º, 4º, 5º e 6º de Primaria que ían participar na marcha ciclista os que se foron colocando na rúa do Colexio. Tamén habería profes, pais e nais que os ían acompañar diante dun amplo dispositivo de seguridade con pais e nais voluntarios, Policía Local e Protección Civil. Ao mesmo tempo os maios que se fixeran días antes, vían a luz da rúa. Un era un maio moi especial que iría na marcha ciclista, era a corva Secundina dos rapaces de 2º de Primaria, outro un maio elaborado coa axuda de todo o alumnado no que quedaba ben claro a idea dos maios: colorido, primavera…vida. Os nenos e nenas que non participaban na marcha ciclista comezaron a desfilar pola rúa abaixo. O obxectivo era xuntárense os dous grupos, marcha cilista e a pé, na praza do Inferniño. Unha vez na praza demos comezo a un amplo programa de actos: Comezaron os rapaces de 6º de Primaria que prepararan un traballo sobre o persoeiro ao que se dedicaba o Día das Letras Galegas este ano, Xosé María Díaz Castro. A continuación fíxose entrega dos premios de Normalización Lingüística. Tamén tivemos actuación musical que correu a cargo dos membros do grupo “Raparigos”: Juan Silvar e Antón Varela. Entregáronse os premios do obradoiro de instrumentos musicais e para rematar, tódolos presentes cantaron a cantiga “Maio maíño”. De volta ao Cole, as caras de ledicia de nenos e maiores estaban relucintes. Fora un día moi fermoso


Acampada de fin de curso

53

El Colegio Ludy, desde siempre, mantiene un interés y compromiso con las actividades realizadas en el exterior del Centro, manteniendo firme la idea de que la Educación va más allá de los libros de texto. Fiel a esta línea, todos los años, a final de curso, realizamos una acampada donde participa el alumnado desde 3º a 6º de Primaria. Tiene una duración de tres días, lo que supone, que para muchos, sea la primera oportunidad de dormir fuera de sus casa. Este curso, el destino elegido ha sido Cabeza de Manzaneda, lugar donde hemos podido realizar desde actividades de aventura, pasando por actividades de senderismo hasta la gran fiesta en la súper discoteca. Queda clara una cosa. Quizás estos pequeños, el día de mañana, no recuerden una clase de matemáticas, o una lección aprendida en su momento. Una acampada como la realizada en Manzaneda seguro que sí.


54

Actividades tercer trimestre.

- Proyecto “ Peciños”. Durante todo el primer trimestre, junto a la asociación de discapacitados de ferrolterra, hemos desarrollado en el Colegio Ludy el proyecto “Peciños”, el cual pretende enseñar desde los primeros años las dificultades que tienen que pasar las personas en un mundo que , casi siempre, no está pensado para ellos. Esta actividad promueve el valor de la inclusión de las personas con capacidades diferentes y el alumnado de todo primaria, puedo disfrutar tanto la parte teórica como la práctica. Las jornadas se desarrollaron para todo primaria los días 7, 8, 9, 12, 14 y 15 de mayo. − Visita del grupo de Educación Infantil 5 años a la biblioteca municipal. 28 abril. − Celebración “ Día das letras galegas” junto a los “Maios” el 16 de mayo. Tuvimos la oportunidad de realizar una marcha a pie y en bicicleta hacia el parque del Inferniño, donde realizamos diferentes e interesantes actividades. − Proyecto “ Navega con Rumbo” para el tercer ciclo de Primaria, donde pudieron conocer lo que conlleva un buen uso de las nuevas tecnologías y los problemas y peligros que provoca un mal uso de los mismos. 23 de mayo. − Visita al instituto Concepción Arenal por parte del grupo de 6º de Primaria. 9 junio. − Proyección de la película “ A tropa de trapo”. Acuden los cursos de Educación Infantil 4 y 5 años y 1º y 2º de Primaria.28 de mayo. − Cuentacuentos en Educación Infantil. 13 de junio. − Ludyolimpiada. 16 de junio. − Fiesta escolar. 17 de junio. − Elaboración del cortometraje “ Walli e os seus problemas” por parte del grupo de 6º de Primaria. − Acampada a Cabeza de Manzaneda: 18 al 20 de junio. Participan alumnado desde 3º a 6º de Primaria. − Excursión a las “ Fragas do Eume” donde disfrutamos de Kajaks.1º y 2º de Primaria. 20 de junio. − Excursión al área recreativa de Lago. Educación Infantil. 20 de junio. − Exposición de maquetas 5º y 6º de Primaria. Realacionadas con el área de “ Coñecemento do medio”. − Exposición/ concurso fotográfico donde participaron alumnos desde 3º a 6º de Primaria. Realizado por el área de Normalización lingüística.


Juegos deportivos Ensanche A

55

Como ya es tradición, la primera semana de junio, el colegio Ludy participa en los juegos deportivos organizados por la Asociación de vecinos Ensanche A. Este año, un total de 88 alumnos de nuestro Centro participaron en esta semana lúdica dedicada al fomento del deporte. Como principal novedad, cabe destacar, gracias al empeño desde nuestro colegio y el Club de baloncesto Ricardo Aldrey, la aparición en las jornadas deportivas de un deporte como el baloncesto, el cual ha logrado motivar a muchos nuevos participantes. Esperemos, dado el buen resultado de esta incorporación deportiva que logremos,es el curso que viene, tener como actividad extraescolar el baloncesto.

EXCURSIÓN A LAGO DE EDUCACIÓN INFANTIL Este ano celebramos unha auténtica festa fin de curso. Xogamos nos hinchables, bailamos e fixemos manualidades. Comemos ao fresquiño e xogamos no parque! Qué máis se pode pedir, pasámola pipa!!


56

6º SE DESPIDE

Diego: me da pena irme del cole porque dejamos recuerdos por todas las esquinas, y… Bueno he de decir que es el Cole más chulo. ¡Adiós con el corazón!

etapa de mi vida. A lo largo de estos años he disfrutado desde el primer día hasta el último. Disfruté tanto que ojalá no se acabara. Pero la vida sigue y nos espera un nuevo reto en el instituto.

Rubén: Colegio Ludy te echaré mucho de menos, también echaré de menos a mis compa- Silvia: Adiós, os echaré de menos. Siempre os ñeros/as que se van a otros institutos y por llevaré en mi corazón. supuesto a los profes que tanto me enseñaron durante todos estos años. Sara S: Adiós colegio Ludy, te voy a echar mucho de menos. He pasado mucho tiempo en este CoRaquel: Fue bonito mientras duró. ¡Adiós! legio. No me olvidaré de las excursiones y del día a día en clase. Jeray: Echaré de menos mi segunda casa y a mis segundos padres. Echaré de menos las ri- Laura: Para mí el mejor colegio es el colegio ñas y los castigos. Ludy, por estar ahí siempre que lo necesitamos En fin, echaré muchísimo de menos a este Co- y porque todos los recuerdos que tengo están legio. en mi corazón. Recordaré a todos los profesores y a todos los Nadia: Quiero despedirme del cole Ludy dejan- compañeros/as porque todos convivíamos do huella. También quería decir que si me die- como una gran familia. ran a elegir mi mundo y el cole Ludy, elegiría mi mundo, porque mi mundo es el cole Ludy. Allí aprendí a hablar, a andar y a saber tener los mejores compañeros. Te quiero cole Ludy, espero volver pronto. Tengo que seguir el camino aunque me cueste. Iria: Adiós clase, adiós profes. ¡Adiós! Os quiero y os querré siempre, ocupáis un lugar en mi corazón. Me he arrepentido de muchas cosas, de otras no. Recordaré las clases de Miguel, las riñas de Teresa y los gritos de Manuel… ¡Os echaré mucho de menos! Gabriela: Me gustó mucho este Colegio, nunca me voy a olvidar de él. Es el mejor Colegio. Lo echaré mucho de menos. Aún así creo que me quiero ir para aprender otras cosas. Jorge: Adiós Colegio Ludy, aquí se acaba una


57

Bea: No me quiero ir del colegio Ludy porque Sara D: Después de 9 años tengo buenos amigos. Voy a echar de menos a inolvidables en este Cole me toca los profesores y a los compañeros. despedirme: ¡Adiós cole Ludy! -Gracias a los profesores por enseñarme tantas cosas, desde los colores y números hasta la Carlos: Gracias a todos por estos once añitos raíz cuadrada y por tener tanta paciencia. juntos con momentos de tristeza y de alegría. -Gracias a los compañeros por enseñarme a Les agradezco a los profesores y a los compa- compartir, sentir, jugar, vivir y sobre todo grañeros el que siempre estuvieran pendientes de cias por enseñarme a querer. Porque fuisteis mí; muchas gracias. mis primeros amigos y siempre lo vais a ser. Llevaré siempre en mi corazón a este Colegio y Y gracias a ti Cole Ludy, porque siempre tuviste siempre lo recordaré. y tienes las puertas abiertas para mí, por acogerme y ser mi segunda casa durante 9 años. Azael: Yo no me despido del Colegio, yo me des- Nunca olvidaré los campamentos, excursiones, pido de vosotros; profesores y profesoras que recreos, charlas, clases… siempre estuvisteis ahí ayudándome; y de vo- Pero esto no es un “adiós” sino un “hasta luesotros compis. go”. Os quiero. Nunca os olvidaré. Juntos, el que está ahí en el encerado explicando y el que trabaja en el pupitre, hacemos el co- Arzu: Adiós colegio Ludy, nunca te olvidaré. legio Ludy. Nunca os olvidaré. ¡Pensar que llevo más o menos diez años! ¡¡¡NUNCA TE OLVIDARÉ!!! Irene: No me quiero ir del colegio Ludy porque es el mejor colegio del mundo. No hay otro igual. Andrea: Fueron muchos años juntos y todo el mundo echa de menos a los compañeros, pero también el Colegio porque no hay otro como el nuestro. ¡ES EL MEJOR! Clara: Después de 9 años en este colegio, toca despedirnos. Gracias por tanta paciencia, cariño y paz. Te echaré de menos. Adiós, Cole Ludy. Sexto se despide que nos deja el recuerdo de tantos tiempos y experiencias compartidos. Vuestros compañeros, personal no docente y profesores os desean la mejor de las suertes: llegar a ser ciudadanos responsables y felices. Hasta siempre, Compas de la Promoción 20132014…


58


Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook
Compa 39 by Revistas Colexio Ludy - Issuu