De Hondsrug geboekstaafd

De Hondsrug geboekstaafd

29 oktober

De Hondsrug geboekstaafd

1

Of het nu kwam door opa’s en oma’s in Borger en Gieten of door de spannende verhalen er omheen: van het bestaan van de Hondsrug ben ik me al een heel leven bewust. Het was die geheimzinnige bult in het landschap waar mijn opa bij het aardappels rooien bijna net zoveel stenen als aardappels uit oogstte.

Zijn hele erf was er mee verhard. Vanaf het erf in Borger kijk je zo het Hunzedal in.

Een rechte streep Het was die geheimzinnige landmassa waarvan je op school leerde dat die ontiegelijk lang geleden - toen de poolkap zich feitelijk uitstrekte tot wat later Nederland zou worden - door een enorme ijsmassa was opgeschoven tot waar ze nu ligt. Op hoogtekaarten van Nederland is het een fascinerende rechte streep, van Groningen tot Emmen.

Het was de berg die het niveauverschil veroorzaakt tussen de binnenstad van Groningen en het ommeland (behalve Haren natuurlijk). Toen ik in de jaren tachtig hier kwam studeren, wist ik waar ik ging wonen: op het einde van de Hondsrug. In een stad die ooit begon als een Drents brinkdorp. Als je haast hebt om in het centrum te komen, dan merk je dat je tegen de bult opfietst. Vals plat op de stedelijke schaal.

Het is de bult die al die geheimen herbergt.

Klokbekers, potscherven, vuistbijlen. En het meisje van Yde (toegegeven: vlak naast de berg, in het veen).

En zwerfkeien natuurlijk. Ja, inderdaad, meestal Drents. Maar als je bij ons een ringweg verdiept wilt aanleggen, kom je er maar zo een tegen!

Hebzuchtig Over die Hondsrug verschijnt vandaag een hebzuchtig makend boek. Dankzij de bijdragen van allerlei partijen is het betaalbaar gebleven. Maar het is prachtig en gedegen. Het boek rechtvaardigde een feestelijke presentatie. Forum Groningen was al afgehuurd. Maar ja, corona. Dus nu krijgen collega Klijnsma en ik het boek afzonderlijk aangeboden. Eerst zij, nu ik. En binnenkort krijgt ook Koen Schuiling een exemplaar.

Wij zijn bofferds. Alleen al omdat we kunnen zien hoe trots de aanbieders van het boek zijn. Drie mensen kwamen het me brengen. Sonja van der Meer, directeur Het Drentse Landschap is de uitgever.

Cathrien Posthumus, de baas van De Hondsrug UNESCO Global Geopark is drijvende kracht. En Alle Oldenbeuving, een van de dragende fotografen van het boek. Hij maakte ook de foto’s van de aanbieding van het tweede exemplaar (Jetta had hem immers al).

Ze legden me enthousiast uit waarom het boek er moest komen. Het plan bestaat al vele jaren. En het werd tijd. Het laatste overzichtsboek over de Hondsrug stamt uit 1970. Mijn lagere schooltijd.

In de tussentijd zijn er wel allerlei deelboeken, routeboekjes en andere publicaties gemaakt maar geen boek waar het grote verhaal wordt verteld.

Wetenschappelijk en heel compleet.

Vijf jaar geleden kreeg de Hondsrug een door UNESCO erkende status. Eerlijk gezegd wist ik dat niet eens. En met mij miljoenen toeristen en een kwart miljoen inwoners. Kortom: tijd voor een jaloersmakend boek. Een aanwinst voor elke keukentafel. Een kostbaar boek voor een vriendenprijs. ·

29 oktober 2020

Sonja van der Meer, de uitgever, overhandigt me het tweede exemplaar.

2

Eerlijk gezegd wist ik dat niet eens.

29 oktober 2020

4