Afscheid van een Friese Groninger

Afscheid van een Friese Groninger

16 decemb

Afscheid van een Friese Groninger

1

“Een Friese Groninger die zich als Statenlid hard maakt voor een duurzaam en toekomstbestendig Groningen. Een Groningen waarin alle inwoners dezelfde kansen krijgen als het gaat om leren, wonen en werken én de vrijheid hebben om zelf te bepalen hoe om te gaan met die mogelijkheden.” Zo stelt Geert Kamminga zichzelf voor op de website van D66 en zo hebben we hem ook leren kennen de afgelopen jaren als lid van Provinciale Staten van Groningen.

Een jonge veteraan Na de statenverkiezingen van 2015 werd hij benoemd als statenlid. Als 28-jarige nam hij plaats in een eeuwenoude statenzaal. ‘Een jonge hond’, zouden mensen allicht hebben gedacht.

Maar niets was minder waar. Geert kende de gangen in dit huis namelijk al van binnen en van buiten.

Ook het statenwerk volgde hij al jaren als fractiemedewerker van D66. We nemen vandaag dus afscheid van een jonge veteraan. Met tien jaar provinciale politiek in de benen. Tien jaar inzet voor een nóg mooier Groningen.

Op 4 november 2015 stond hij voor het eerst achter het spreekgestoelte. Zijn maidenspeech ging over cultuur. En over het bekendste stukje cultureel erfgoed in Groningen: de Martinitoren. ‘Zodra ik deze zie, voel ik me thuis’, zei hij. Uit alles bleek dat Groningen een steeds grotere plek in het hart kreeg van deze geboren Fries. Een Fries ‘om utens’. Friezen om utens zijn buiten Friesland wonende Friezen.

‘Doordat veel Friezen uit Friesland geëmigreerd zijn’, meldt Wikipedia, ‘is het aantal Friezen om utens groot. De eerste generatie houdt meestal de taal en levensstijl van Friesland in ere. Daarna gaan de Friezen om utens meestal in de nieuwe gemeenschap op.’

Bij Geert ging dat sneller, dus we hoeven niet te wachten op zijn dochter. Geert werd fractievoorzitter.

Hij hield bevlogen betogen over energietransitie, meer ruimte voor zonneparken, cultuur en leefbaarheid in stad en ommeland. En over gaswinning. In ons kennismakingsgesprek refereerde hij aan een statenbrede motie die daarover was aangenomen.

‘Dat zijn de momenten waar het om gaat’, zei Geert.

Momenten waarop de Staten zich, ondanks soms fundamentele verschillen, hard maken voor het grote geheel. Voor de inwoners van Groningen. ‘Groningen een beetje mooier maken’, zoals Geert het noemt in zijn ontslagbrief. →

16 december 2020

Geert Kamminga, scheidend statenlid

2

‘Dat zijn de momenten waar het om gaat’, zei Ge

m eert

4

Te zwaar Geert legt zijn rol als volksvertegenwoordiger neer omdat zijn leven te vol wordt. Hij kreeg een nieuwe, interessante baan. En hij kreeg een dochter. Hij kiest voor meer tijd met zijn gezin.

Niemand zal daar anders dan met respect en begrip op reageren.

Toch veroorloof ik me een kanttekening. Niet naar Geert, maar naar ons. Want wat betekent het voor de Staten als talentvolle mensen met een leuke baan en een jong gezin, besluiten dat het lidmaatschap er niet meer bij kan? Wat zegt het over de volksvertegenwoordiging, als we zulke mensen niet kunnen vasthouden? Wij, de Staten, hebben ook iets om over na te denken. Over de manier waarop we ons werk organiseren. Ik ben er voor om daarover in het nieuwe jaar een goed gesprek met elkaar te voeren.

Gewoon Groninger Afscheid dus van een “Friese Groninger”. Niks mis mee, natuurlijk. Noord Nederland is vol Noorderlingen. Maar ik spreek denk ik namens alle statenleden, als ik zeg dat Geert zichzelf na tien jaar inzet voor de inwoners van de provincie Groningen vanaf nu zonder Fries voorbehoud Groninger mag noemen! In de woorden van Wikipedia: opgegaan in zijn nieuwe gemeenschap.

Namens Provinciale Staten, Gedeputeerde Staten en de griffie dank ik hem hartelijk voor de bijdrage die hij aan Groningen heeft geleverd. Ik wens hem een gelukkige toekomst. En persoonlijk zou ik niet raar opkijken als het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hij op een mooie dag weer besluit terug te keren in de politiek.

Als blijk van dankbaarheid geef ik hem een pakketje.

Een ‘puutje’, met daarin een paar verwijzingen naar de Martinitoren waarbij Geert zich zo thuis voelt.

En het gedicht ‘Eens’ van de dichter C.O. Jellema op een provinciale tegel.

Het ga je goed, Geert. En graag weer tot gauw! ·