Wattenstaafjes, sneltesters en crisismanagement
5 novembe
Wattenstaafjes, sneltesters en crisismanagement
1
Mijn echtgenote twittert:
Op bezoek Mijn ambtsbezoek aan de gemeente Groningen is nu al voor de tweede keer vooruitgeschoven. Er is geen lol aan, in coronatijden. Werkbezoeken met de handrem erop. En gesprekken met gemeenteraadsleden en andere betrokkenen kunnen eigenlijk ook niet. Maar we maken van de nood een deugd. Vanmorgen belde ik - voorzien van een vers mondkapje - aan bij de Veiligheidsregio aan de Sontweg. Even bijpraten bij de Veiligheidsregio en de GGD. Om wat langer stil te staan bij hoe het gaat. En om de teststraat te bezoeken die bij ons thuis zoveel enthousiasme wekt. De meeste burgemeesters en wethouders hebben wel eens een crisisoefening meegemaakt. Maar echte ervaring doe je op in echte crisisomstandigheden. ‘We oefenen nu elke week’, zegt Wilma Mansveld, de directeur van de Veiligheidsregio. Dat zou natuurlijk frustrerend kunnen worden. Maar het tegendeel is waar. De Veiligheidsregio Groningen wordt meer en meer een geoliede machine. Bestuurders en ambtenaren doen ervaring op met elkaar. En ze krijgen steeds meer vertrouwen in elkaars professionaliteit. En in het teamwork.
Adrenaline en pizza De Covid-crisis stelt hoge eisen aan iedereen. En de crisis duurt zo lang, dat je het ook niet meer redt op adrenaline en pizza alleen. Je moet presteren. En je ontdekt in zo’n zware periode natuurlijk niet alleen waar je goed in bent. Ook de kwetsbaarheden van de crisisorganisatie worden zichtbaar. Maar je kunt ze verbeteren. Geld is minder een probleem dan anders. En je hoeft ook niet over alles eindeloos te vergaderen. Dat blijft natuurlijk niet altijd zo: als dingen weer normaal worden, is er ineens ook weer het reguliere vergadercircus. Infectieziektenbestrijding was altijd al het werk van de GGD. Er is altijd wel wat. De bof slaat toe in een studentenhuis. Er is vogelgriep. Of kinkhoest of mazelen. Bij de GGD werkt een team van een man of elf dat in de gaten houdt hoe epidemieën zich ontwikkelen. De specialisten hadden in december al door dat er iets gebeurde in China. Op zich gebeurt het wel vaker, dat een virus zich ontwikkelt, ergens op de wereld. Ze dachten na wat het zou kunnen betekenen. Vanaf januari werden er voorbereidingen getroffen. Niemand wist natuurlijk hoe groot het zou worden. Maar de experts probeerden in beeld te krijgen wat het zou kunnen betekenen. Misschien wel 500 besmette mensen in Nederland. →
5 november 2020
2
Groningen g sneller teste dan de rest Nederland.
ging en van
4
Volle hevigheid De pandemie nam een enorme vlucht. De kleine groep infectieziektenbestrijders was al snel veel te klein. Er was paniek in Italië. Mensen kwamen terug van de wintersport en carnaval deed zijn werk. En toen sloeg Covid19 in volle hevigheid toe in Nederland. In Groningen minder. We dachten dat we een paar weken achter de rest van het land aan liepen. Maar het viel mee. En tijdens de zomervakantie en de hittegolf leek de epidemie uit te doven. We hielden rekening met een tweede golf zo rond november. Maar die kwam veel eerder, doordat vakantiegangers het virus mee naar huis brachten. De publieke opinie richtte zich op de studenten. Maar het ging eigenlijk om het gedrag van ons allemaal. Vlak voor de zomer is er een apart Covid-team opgericht. Tijdelijk. Daar werken nu zo’n 250 mensen met een paramedische achtergrond. De oude Philipsflat aan de Europaweg is hun uitvalsbasis. Veel jonge mensen. Uitzendkrachten. Het voordeel van een studentenstad is dat je veel studenten van medische opleidingen kunt inzetten voor het ‘bemonsteringsteam’. En voor bronnencontactonderzoek. Groningen ging sneller testen dan de rest van Nederland. Eerst kregen we daar veel kritiek op. Maar inmiddels ziet iedereen het belang ervan. Testen, testen, testen. Bloemen Ik neem een kijkje in het oude Philipsgebouw. De sfeer is ontspannen. Mensen met headsets bellen om vragen te beantwoorden. En op de balie staat een grote bos bloemen. Gebracht door iemand die blij was hoe hij werd geholpen. De buisjes en de wattenstaafjes liggen klaar. Sommige mensen zijn een beetje bang: het gerucht gaat dat ze zo ver in je neus worden geduwd dat ze ergens in je kleine hersenen zitten te pulken. Na de test zijn ze opgelucht: het valt mee. De buisjes kunnen vaak snel worden geanalyseerd in het UMCG. Als daar geen capaciteit is, moeten ze naar München. Dat duurt langer. Ik beschouw de rust als een goed voorteken. Een paar mensen worden geholpen: ze kunnen meteen terecht. Net als onze zoon, deze week. Hopelijk zijn de bezoekers van vandaag net zo blij als hij met de uitkomst van hun test. ·