Issuu on Google+

Εισήγηση στην εκδήλωση για την ημέρα της Γυναίκας

Σάββατο 9 Μάρτη 2013

α. Σύντομο ιστορικό της επετείου Φίλες και φίλοι, η ΠΚΤ σας καλωσορίζει στη σημερινή εκδήλωση, εκδήλωση αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας που εορτάστηκε χθες σε ολόκληρο τον κόσμο. Η επιλογή της συγκεκριμένης εκδήλωσης δεν έχει σε καμιά περίπτωση να κάνει με μία επετειακού χαρακτήρα αναφορά σε μία ακόμα παγκόσμια ημέρα από τις πολλές που γιορτάζονται κάθε χρόνο. Αντίθετα πιστεύουμε ότι όχι έναν ουσιαστικό και πραγματικό χαρακτήρα στο σήμερα, μιας που ως γιορτή επιβλήθηκε (και δεν χαρίστηκε) από τους αγώνες των γυναικών εργατριών για ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Και έχει μεγάλη σημασία στο σήμερα αυτή η γιορτή ακριβώς γιατί τα τελευταία χρόνια βιώνουμε γυναίκες και άνδρες- μια απίστευτη επίθεση στα δικαιώματά μας, μια απίστευτη επιχείρηση από πλευράς των ισχυρών αυτού του κόσμου να κατακρεουργηθούν κατακτήσεις των εργαζομένων. Κατακτήσεις που ήρθαν μέσα από μεγάλους αγώνες και πολύ αίμα. --*-Ήταν μια μέρα σαν τη σημερινή λοιπόν, περίπου πριν ενάμιση αιώνα, όταν οι εργάτριες στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας και ιματισμού στις ΗΠΑ ξεσηκώθηκαν ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Στις 8 Μάρτη 1857 οργανώθηκε μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των γυναικών στην Νέα Υόρκη. Μια συγκέντρωση, η οποία δέχθηκε το άγριο χτύπημα από τις δυνάμεις καταστολής και διαλύθηκε βίαια. Ο αγώνας των αμερικανίδων εργατριών όμως δεν ήταν δυνατό να κατασταλεί έτσι εύκολα. Δύο χρόνια μετά οργανώθηκε το πρώτο εργατικό σωματείο των γυναικών στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας και ο αγώνας για καλύτερες συνθήκες εργασίας και χειραφέτηση συνεχίστηκε. Σχεδόν μισό αιώνα αργότερα, το 1908, περίπου 15.000 γυναίκες διαδήλωσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης απαιτώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Το σύνθημα που επικράτησε τότε ήταν το περίφημο «Ψωμί και τριαντάφυλλα», σύνθημα που συμπυκνώνει το αίτημα για οικονομική και κοινωνική βελτίωση των όρων ζωής της Γυναίκας. Στις 28 Φλεβάρη του 1909 θα τιμηθεί για πρώτη φορά η Ημέρα της Γυναίκας στις ΗΠΑ μετά από πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ. Ήταν ένας φόρος τιμής στους αγώνες των πρωτοπόρων του αμερικάνικου γυναικείου εργατικού κινήματος και ταυτόχρονα το έναυσμα για καινούριους αγώνες. Ο διεθνής χαρακτήρας της Ημέρας της γυναίκας καθιερώνεται έναν χρόνο αργότερα, όταν στα πλαίσια της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και κατόπιν πρότασης της σοσιαλίστριας Κλάρα Τσέτκιν, η πρώτη διεθνής διάσκεψη γυναικών που συνεδριάζει στην Κοπεγχάγη αποφασίζει ομόφωνα η 8η Μάρτη κάθε χρόνου να αποτελεί ημέρα τιμής στους αγώνες των αμερικανίδων εργατριών. Στη συνεδρίαση εκείνη συμμετείχαν περισσότερες από 100 γυναίκες – εκπροσώπους από 17 χώρες, μεταξύ των οποίων και οι πρώτες γυναίκες – βουλευτές του φινλανδικού κοινοβουλίου. Το 1911 η Ημέρα της Γυναίκας τιμάται στις 19 του Μάρτη με μεγάλες διαδηλώσεις στις πόλεις της Κεντρικής κυρίως Ευρώπης (Αυστρία, Δανία, Γερμανία, Ελβετία). Τα αιτήματα που κυριαρχούν είναι η επέκταση του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις γυναίκες, τα ίσα εργασιακά δικαιώματα και η καταπολέμηση των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών. Κι ενώ τα σύννεφα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζουν να μαζεύονται στον ορίζοντα το γυναικείο κίνημα συνδέεται άρρηκτα με το αντιπολεμικό κίνημα. Σε όλη την Ευρώπη οι γυναίκες τιμούν την Ημέρα της Γυναίκας συμμετέχοντας σε δυναμικές κινητοποιήσεις, διεκδικώντας τα δικαιώματά τους, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους και αντιτιθέμενες στον πόλεμο. Τομή για τον εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας αλλά και για την θέση τόσο αυτής όσο και του συνόλου της εργατικής τάξης στην κοινωνία θα αποτελέσει η Επανάσταση στη Ρωσία το 1917. Η συμμετοχή των γυναικών


τόσο στη Φεβρουαριανή όσο και στην Οκτωβριανή Επανάσταση θα είναι σημαντική. Τον Μάρτιο του 1917 η προσωρινή κυβέρνηση Κερένσκι θα αναγκαστεί να παραχωρήσει δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Ενώ μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης η επαναστάτρια Αλεξάνδρα Κόλλονταϊ θα πείσει τον Λένιν να επισημοποιήσει την Ημέρα της Γυναίκας, η οποία μάλιστα μετά το 1965 θα καθιερωθεί στην ΕΣΣΔ ως επίσημη αργία. Μόλις το 1975 ο ΟΗΕ θα καθιερώσει επίσημα την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας για τις 8 του Μάρτη. Το 1977 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών θα υιοθετήσει ψήφισμα βάσει του οποίου καθιερώνεται να τιμώνται τα δικαιώματα των γυναικών και η Παγκόσμια Ειρήνη από τα κράτη – μέλη σε οποιαδήποτε ημερομηνία θεωρείται καταλληλότερη σε σχέση με τις παραδόσεις και την ιστορία του καθενός. Σταδιακά, καθώς οι συνθήκες μεταβάλλονται, η επέτειος αρχίζει να χάνει το πολιτικό μήνυμά της. Η πτώση του ανατολικού μπλοκ θα δημιουργήσει νέα δεδομένα σε όλα τα επίπεδα. Η ίδια η Ημέρα της Γυναίκας σε πολλά από τα κράτη του προηγμένου καπιταλισμού θα απογυμνωθεί από τα πολιτικά, διεκδικητικά της χαρακτηριστικά, θα εμπορευματοποιηθεί, θα καταλήξει να είναι μία ακόμα επέτειος ανάμεσα στις άλλες παγκόσμιες ημέρες που με περισσή υποκρισία οι ισχυροί αυτού του κόσμου καθιερώνουν ίσα ίσα για να δίνουν την ψευδαίσθηση ότι κάτι τιμούν. --*-Ωστόσο το γυναικείο ζήτημα θα εξακολουθήσει να απασχολεί και να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του συνολικότερου ζητήματος της κοινωνικής δικαιοσύνης, της εργατικής χειραφέτησης, της αέναης πάλης ανάμεσα σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Ειδικά σήμερα, σε συνθήκες κρίσης, όπου το καπιταλιστικό σύστημα φανερώνει το αποκρουστικότερο πρόσωπό του στους λαούς. Ειδικά σήμερα όπου η θέση των εργαζομένων και ειδικά των γυναικών επιδεινώνεται με ταχύτατους ρυθμούς διαγράφοντας ένα τεράστιο ιστορικό πισωγύρισμα, αποκτά τεράστια σημασία τόσο ο σημερινός εορτασμός όσο και οι αγώνες που επιβάλλονται να δοθούν από γυναίκες και άνδρες εργαζομένους ενάντια στους εκμεταλλευτές τους. ΕΙΣΑΓΩΓΗ (ΘΩΜΑΗ) (από σοβιετικό ανέκδοτο) Μια φορά κι έναν καιρό... κάποια κοινότητα αποφάσισε να κάνει γκάλοπ στα 40 σπίτια του χωριού. Και σ’ όποιο σπίτι κυβερνούσε η γυναίκα, θα της έδινε μια κότα· σ’ όποιο έκανε κουμάντο ο άνδρας θα του ’δινε ένα άλογο. Πήραν λοιπόν σβάρνα τα σπίτια του χωριού ο κοινοτάρχης και οι σύμβουλοι, σέρνοντας μαζί τους 40 κότες και 40 άλογα. Όταν φτάσανε στο τελευταίο σπίτι, είχε απομείνει μια κότα. Ο κοινοτάρχης ρώτησε ποιος κυβερνάει· τότε βγήκε μπροστά ο άνδρας και με θάρρος είπε: «Εγώ!». Χαρούμενη η επιτροπή, που βρέθηκε επιτέλους κι ένας άντρας, του λέει να διαλέξει ένα άλογο. Ο άντρας διάλεξε ένα, αλλά μόλις κινήθηκε να το πάρει, του φωνάζει η γυναίκα του: Όχι το μαύρο, το άσπρο να πάρεις... Πάει να πάρει το άσπρο και τότε η επιτροπή... τού έδωσε την τελευταία κότα! 8 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ… Στο παρελθόν, ήταν ημέρα διεκδικήσεων για τις γυναίκες του δυτικού κόσμου. Σήμερα, που έχουν πλέον χειραφετηθεί είναι απλώς ημέρα εορτασμού. Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η 8 του Μάρτη χθες και με αφορμή την επέτειο, οφείλουμε να αναδείξουμε στην πράξη όλα εκείνα που συνθέτουν τη σύγχρονη γυναικεία παρουσία. Στις μέρες μας η γυναίκα κατακτά όλο και πιο σημαντική θέση στο χώρο της εργασίας, της γνώσης και της κοινωνικής προσφοράς. Μία κατάκτηση για την Ανθρωπότητα, που πραγματώθηκε με σκληρούς αγώνες, κυρίως από τις γυναίκες. Ωστόσο, παρά τους αγώνες και τις θεσμικές παρεμβάσεις για την ισότιμη εξέλιξη των γυναικών, εξακολουθούν να επιβιώνουν οι διακρίσεις και ανισότητες εις βάρος τους, τα αυξημένα ποσοστά ανεργίας, οι χαμηλές αμοιβές και συντάξεις. Οι γυναίκες αποτελούν την περισσότερο πληττόμενη ομάδα του πληθυσμού από την ανεργία, τις απολύσεις και την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων. Αποτελούν ακόμα ευπαθή ομάδα, ευάλωτη στις άτυπες μορφές απασχόλησης, την ανασφάλιστη και μαύρη εργασία, την εκμετάλλευση αλλά και τη βία.


Σήμερα θυμόμαστε την μαχητική συνδικαλίστρια Κωνσταντίνα Κούνεβα, που έπεσε θύμα επίθεσης με βιτριόλι, αλλά και όλες τις γυναίκες σύγχρονες σκλάβες της σωματεμπορίας και του trafficking.

Οι αγώνες της γυναίκας, αλλά και όλων μας, για την κατάκτηση της πλήρους ισοτιμίας θα πρέπει να ενταθούν. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας μας υπενθυμίζει αυτή την ανάγκη. H εκπαίδευση των κοριτσιών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια δίκαιη διακυβέρνηση επισημαίνει η UNICEF με αφορμή την ημέρα αυτή. Η οργάνωση αναφέρει μεταξύ άλλων ότι μόνο στο Πακιστάν κάθε χρόνο σημειώνονται 1.000 εγκλήματα τιμής, ενώ στην Ινδία 25.000 γυναίκες δολοφονούνται ετησίως ή παραμορφώνονται για οικονομικές διαφορές των οικογενειών. Ένα εκατομμύριο θηλυκά βρέφη πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας προγεννητικής επιλογής, ή και δολοφονίας τους μετά τη γέννησή τους. Η UNICEF επισημαίνει πως η επένδυση στις γυναίκες και συγκεκριμένα η εκπαίδευση των κοριτσιών, η κατάργηση των διακρίσεων και των αναχρονιστικών και βλαπτικών παραδόσεων, η καταδίκη και ο εξοβελισμός της βίας και η ενδυνάμωση της θέσης της γυναίκας είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη μείωση της φτώχειας, τη βιώσιμη ανάπτυξη και τη δίκαιη διακυβέρνηση. Σύμφωνα με τη UNICEF οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων των γυναικών και των κοριτσιών στον κόσμο είναι ποικίλες : · Εγκλήματα «τιμής»: Αν και διαφέρουν από λαό σε λαό, έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τη βία και συχνά το φόνο. Οι επιθέσεις με οξύ και οι πυρπολήσεις είναι συνήθεις. Για παράδειγμα στο Πακιστάν υπολογίζεται πως συμβαίνουν 1.000 τέτοια εγκλήματα τιμής κάθε χρόνο. · «Εγκλήματα για την προίκα»: Στην Ινδία υπολογίζεται πως κάθε χρόνο 25.000 γυναίκες δολοφονούνται ή παραμορφώνονται για οικονομικές διαφορές των οικογενειών. · Ο βιασμός ως όπλο στους πολέμους: Μια συνήθης πρακτική σε όλες τις σύγχρονες συρράξεις. Στη γενοκτονία της Ρουάντα του 1994 τουλάχιστον 500.000 γυναίκες βιάσθηκαν και κακοποιήθηκαν βάναυσα. · Οι γάμοι των κοριτσιών σε πρώιμη ηλικία: Στην Ασία το 1 στα 2 κορίτσια παντρεύονται πριν τα 18 (9,7 εκατομμύρια κορίτσια). Τα αντίστοιχα ποσοστά στην Αφρική είναι 42% και στη Λατινική Αμερική 29%. · Η «επιλογή» του φύλου των παιδιών πριν από τη γέννηση: Η UNICEF εκτιμά πως 1 εκατομμύριο θηλυκά βρέφη πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας τέτοιων πρακτικών προγεννητικής επιλογής, ή ακόμα και μετά τη γέννησή τους, από βρεφοκτονία. Ως αποτέλεσμα, για παράδειγμα στην Ινδία σε μερικές περιοχές αναλογούν 861 γυναίκες για κάθε 1.000 άνδρες. · Ανισότητα στην εκπαίδευση: Το 1 στα 5 κορίτσια παγκοσμίως που ξεκινούν το δημοτικό σχολείο δεν το τελειώνουν, ενώ υπολογίζεται πως μέχρι το 2015 θα υπάρχουν 6 εκατομμύρια λιγότερα κορίτσια στο σχολείο από ότι αγόρια παγκοσμίως. · Στέρηση βασικών δικαιωμάτων έκφρασης και συμμετοχής: Σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία οι γυναίκες γενικά απαγορεύεται να ψηφίσουν ή να διεκδικήσουν δημόσιο αξίωμα, να οδηγούν οχήματα ή να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Σε άλλες χώρες δεν έχουν τα αντίστοιχα δικαιώματα σε ιδιοκτησία και κληρονομιά. · Ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων: Περίπου 3 εκατομμύρια κορίτσια κάθε χρόνο πέφτουν θύματα αυτής της απαράδεκτης πρακτικής κατά κύριο λόγο σε αρκετές Αφρικανικές χώρες.


Σήμερα, οι άνισες συνθήκες ζωής και εργασίας των ανδρών και των γυναικών επιδεινώνονται εξαιτίας της σοβαρής οικονομικής κρίσης σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο. Σε περιόδους κρίσης η αρχή της ισότητας των φύλων δεν είναι πολυτέλεια, αλλά βασική συνιστώσα της αναπτυξιακής, κοινωνικής και πολιτιστικής πολιτικής με την οποία επιχειρείται η διέξοδος από την κρίση. Η κρίση πλήττει πάντοτε περισσότερο τις αδύναμες ομάδες του πληθυσμού, στις οποίες οι γυναίκες υπερεκπροσωπούνται. Μεγάλες κατηγορίες γυναικών αντιμετωπίζουν πολλαπλές διακρίσεις, όταν οι διακρίσεις λόγω φύλου διαπλέκονται και ισχυροποιούνται από διακρίσεις που οφείλονται σε μορφές κοινωνικής ανισότητας (κοινωνική τάξη, εθνική καταγωγή, αναπηρία, ηλικία, σεξουαλικές προτιμήσεις, απομακρυσμένος τόπος διαμονής κ.λπ.). Οι άνεργες, οι μετανάστριες, οι νέες, οι μονογονείς, οι γυναίκες με αναπηρίες, οι γυναίκες των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, οι Ρομά και οι γυναίκες των νησιωτικών και ορεινών περιοχών αποτελούν ομάδες γυναικών, οι οποίες είναι περισσότερο ευάλωτες, όχι μόνο στις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, αλλά και στην άσκηση ανδρικής βίας σε όλες τις μορφές της. Είναι πλέον αναγκαιότητα οι δημόσιες παρεμβάσεις να θέσουν σε απόλυτη προτεραιότητα αυτές τις κατηγορίες των γυναικών. Η ισότητα των φύλων αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και βασικό στόχο κάθε σύγχρονης δημοκρατικής χώρας. Όραμά μας είναι μια κοινωνία στην οποία άνδρες και γυναίκες να μοιράζονται εξίσου τα αγαθά, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα, στην εργασία, στην πολιτική, στην εξουσία, στον ελεύθερο χρόνο, στη φροντίδα, στην οικογένεια και στην προσωπική τους ζωή. Μια κοινωνία όπου άνδρες και γυναίκες αποφασίζουν τι θα σπουδάσουν, με τι θα απασχοληθούν, πόσα παιδιά θα κάνουν, αν θα ασχοληθούν με τα κοινά, χωρίς το βάρος των στερεοτύπων του φύλου που προδιαγράφει επαγγέλματα, αμοιβές, καθήκοντα και απολαβές, αλλά και ολόκληρη τη δραστηριότητα της καθημερινής ζωής. Αυτή την κοινωνία θέλουμε…. Γι’ αυτήν την κοινωνία παλεύουμε…. Σας ευχαριστώ….

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥΜΠΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ, 9/3/13

Οι πολιτικές λιτότητας εφαρμόζονται σε όλη την Ευρώπη με ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, στην κοινωνική προστασία, στους μισθούς, στις συντάξεις, με τη συνολική κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων και με άγρια φορολόγηση των φτωχών ανθρώπων. Στην Ελλάδα ζούμε την πιο άγρια εφαρμογή αυτών των μέτρων. Οι γυναίκε είναι οι πρώτες που πλήττονται από αυτές τις πολιτικές σε όλους τους τομείς της ζωής τους.

Πρώτον, η διάλυση του κοινωνικού κράτους έχει σοβαρότατες συνέπειες για τις γυναίκες. (Στο κοινωνικό κράτος περιλαμβάνονται υπηρεσίες όπως βρεφονηπιακοί σταθμοί, η «φροντίδα στο σπίτι» για ηλικιωμένους ανθρώπους και άτο με ειδικές ανάγκες, συμβουλευτικά κέντρα, τα «καταφύγια» κακοποιημένων γυναικών, τα γηροκομεία, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κ.ά.). Το εργατικό δυναμικό αυτών των υπηρεσιών αποτελείται κυρίως από γυναίκες που επηρεάζονται άμεσα από τα μέτρα λιτότητας, όπως είναι τα κλεισίματα, οι μειώσεις προσωπικού και οι περικοπές μισθών.

Επίσης, η μειωμένη παροχή αυτών των υπηρεσιών συνεπάγεται ένα επιπλέον φορτίο για τις γυναίκες, εφόσον σχεδόν πάντα οι γυναίκες είναι αυτές που επωμίζονται αυτά τα καθήκοντα μέσα στην οικογένεια ως απλήρωτη εργασία. Τα χρήματα που εξοικονομούνται πηγαίνουν στις τράπεζες και στα τοκοχρεολύσια. Η πρωτοφανής ληστεία και βαρβαρότη που βιώνουμε είναι εδώ εντελώς εξόφθαλμη!

Πέρα από την αύξηση της δωρεάν εργασίας, οι γυναίκες υφίστανται και άλλες επιπτώσεις από τη διάλυση του κράτους πρόνοιας: περισσότερο άγχος, μεγαλύτερη εξάρτηση από άλλα άτομα – όπως οι σύζυγοι – και αύξηση της βίας εναντίον τους σαν αποτέλεσμα της απώλειας της ανεξαρτησίας τους. Μια άλλη συνέπεια σε βάρος των γυναικών είναι η στέρηση υπηρεσιών φροντίδας και περίθαλψης, υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται κυρίως από γυναίκες για την εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών ζωής.


Η κατάρρευση του κοινωνικού κράτους έχει τεράστιες συνέπειες για όλους τους πολίτες και πολύ περισσότερο για τις γυναίκες. Για παράδειγμα, όταν οι δημόσιοι παιδικοί σταθμοί και οι δομές υποστήριξης ζευγαριών με παιδιά κλείνουν, ο γυναίκες-μητέρες μένουν αβοήθητες και περιορίζεται η δυνατότητά τους να εργαστούν.

Το δικαίωμα στην οικογένεια παύει να υπάρχει. Εξ αιτίας της φτώχειας και της ανασφάλειας, οι γεννήσεις έχουν μειωθε κατά 15%. Ακόμα και ο τοκετός κοστίζει για τις ανασφάλιστες γυναίκες 600 ευρώ, ενώ η καισαρική 1200 ευρώ.

Είναι άπειρες οι περιπτώσεις που νέες γυναίκες αποφεύγουν να κάνουν παιδιά καθώς δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα μεγαλώσουν. Αλλά ακόμα και αν επιλέξουν τον δύσκολο δρόμο, η σημερινή κατάρρευση της δημόσια υγείας τούς βάζει τεράστια εμπόδια.

Δεν έχουν περάσει δύο μήνες από τότε που ετοιμόγεννες διώχθηκαν από δημόσια νοσοκομεία γιατί δεν είχαν να πληρώσουν το αντίτιμο που απαιτούνταν. Στις κλινικές φτάνουν στο σημείο να κρατάνε μωρά ως «ενέχυρο» όταν δεν έχ να πληρώσεις!!! Και στα δημόσια νοσοκομεία, πολλές φορές οι γυναίκες γεννούν χωρίς την παρουσία γυναικολόγου λό των περικοπών στην υγεία! Τώρα κόβουν και τα επιδόματα τοκετού σε όσες γυναίκες γεννούν σε δημόσιο νοσοκομείο, ενισχύοντας έτσι την εμπορευματοποίηση της υγείας.

Η υγεία των γυναικών -και ειδικά η σεξουαλική και αναπαραγωγική τους υγεία- είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να έχουν τον έλεγχο της ζωής τους. Αυτός ο τομέας της δημόσιας υγείας συμβάλλει σημαντικά στην προώθηση της ισότητ των φύλων. Όμως, τα μέτρα λιτότητας περιορίζουν τη χρηματοδότησή του. Η μείωση των επιδοτήσεων αφορά και τη χρηματοδότηση για την καταπολέμηση του AIDS, τα κέντρα νόμιμων εκτρώσεων, τον οικογενειακό προγραμματισμό, τις υπηρεσίες υγείας πριν από και μετά τον τοκετό καθώς και την προληπτική φροντίδα της υγείας των γυναικών. Στον τομέα της εργασίας, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα για τις γυναίκες.

Οι γυναίκες σήμερα αμείβονται 22,2% λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους τους. Δηλαδή, θα έπρεπε ο χρόνος αντί γ 365 να έχει 418 μέρες για να μπορούν οι γυναίκες να απολαμβάνουν έναν αντρικό μισθό! Χαμηλοί μισθοί συνεπάγοντα και χαμηλές συντάξεις, με το 22% του γυναικείου πληθυσμού άνω των 65 να βρίσκεται στα όρια της φτώχειας ή κάτω α αυτά (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που πάντα υποτιμούν τη σκληρή πραγματικότητα). Παράλληλα, αυξάνονται διαρκώς οι απολύσεις ενώ έχουν επιβάλει το καθεστώς της ελαστικής απασχόλησης, της εκ περιτροπής εργασίας, της μείωσης των ωραρίων και της μείωσης των αποδοχών μας πάνω από 40%, τις ατομικές συμβάσεις. Επιπλέον, θεριεύει το καθεστώς της «μαύρης εργασίας», με πρώτα θύματα τις μετανάστριες.

Η μερική απασχόληση είναι κυρίως γυναικεία υπόθεση, καθώς οι γυναίκες απασχολούνται μ’ αυτόν τον τρόπο σε ποσοσ διπλάσιο των αντρών 12,6% αντί 6,2% από το συνολικό 9,1% του πληθυσμού (και πάλι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχε που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα).

Οι γυναίκες είναι οι τελευταίες που προσλαμβάνονται και οι πρώτες που απολύονται και στον ιδιωτικό και στον δημόσι τομέα. Απολύονται λόγω εφεδρείας, συγχωνεύσεων, λόγω της κατάργησης ή της ιδιωτικοποίησης δημόσιων φορέων κα επιχειρήσεων. Το 2008 οι άνεργες Ελληνίδες ήταν στο 13% ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα το ποσοστό έχει φτάσει στο 22,3% δηλαδή σχεδόν μία στις πέντε (επίσημα)! Τα ανεπίσημα στοιχεία δε��χνουν ότι η ανεργία στις γυναίκες φτάνει σήμερα στο 33% στις νέες γυναίκες έως 25 χρονών στο εφιαλτικό 61%.

Ταυτόχρονα, η πορνεία στην Ελλάδα έχει αυξηθεί κατά 1.500% μέσα σε ένα χρόνο. Πολλές από τις εκδιδόμενες γυναίκ είναι μετανάστριες που τις εκμεταλλεύονται σωματέμποροι. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, η κακοποίηση και η σεξουαλική παρενόχληση κατά των γυναικών έχουν σημειώσει μεγάλη αύξηση.


Στις σημερινές συνθήκες, είναι λογικό επακόλουθο να μη μένει ανεπηρέαστη η ψυχική υγεία των ανθρώπων.

Η εμφάνιση κατάθλιψης σε περίοδο οικονομικής κρίσης, τυπικά αυξάνει κατά 50% στον γενικό πληθυσμό, και το ποσοσ των ανθρώπων που εμφανίζει κατάθλιψη μετά από μεγάλη οικονομική απώλεια ξεπερνά το 70%. Όταν λοιπόν τα δεδομ στον εργασιακό αλλά και προσωπικό τομέα για τις γυναίκες είναι τόσο δύσκολα, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί τα ποσοστά της γυναικείας κατάθλιψης τα τελευταία δύο χρόνια έχουν εκτοξευτεί.

Οι άντρες είναι (σύμφωνα με τις σχετικές έρευνες) πιο επιρρεπείς στην κατάχρηση ουσιών σε τέτοιες περιόδους πίεσης. Αποτέλεσμα; Η ενδοοικογενειακή βία και κακοποίηση να έχουν αυξηθεί δραματικά και την ίδια στιγμή να μην υπάρχου δομές υποστήριξης των γυναικών που τις υφίστανται.

Η βία κατά των γυναικών έχει αυξηθεί σαν άμεση συνέπεια της βίας των μνημονίων και των μέτρων λιτότητας. Η κρατι βία και καταστολή, ο εκφασισμός της κοινωνίας, η αστυνόμευση και η αναστολή δημοκρατικών ελευθεριών έχουν ενταθεί γιατί μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο επιβάλλουν τις απάνθρωπες πολιτικές τους. Έτσι στρώνεται ο δρόμος στην άκρα δεξιά και στους φασίστες της Χ.Α. που απειλούν με τις εγκληματικές επιθέσεις τους τις εθνικές και σεξουαλικές μειονότητες και βγάζουν το μίσος τους ενάντια στις γυναίκες και στα φεμινιστικά δικαιώματα.

Αυτές οι πολιτικές φαίνεται να οδηγούν σε ένα πισωγύρισμα όχι μόνο για τη δημοκρατία αλλά και για τις ζωές μας συνολικά. Για τις γυναίκες σημαίνουν επιστροφή στο σπίτι, κατάσταση ακραίας ανασφάλειας, εξάρτησης, βίας κατά τω γυναικών και τον αποκλεισμό εκατομμυρίων γυναικών από την εξυπηρέτηση ζωτικών αναγκών τους. Οι γυναίκες πρέπει να οργανωθούμε απέναντι σ’ αυτή τη λαίλαπα. Μαζί με τους άντρες να αγωνιστούμε ενάντια στις πολιτικές που μας κλέβουν τη ζωή και να ακυρώσουμε τα σχέδια αυτών των κυβερνήσεων και των συμφερόντων που υπηρετούν. Μόνο με μαζικές κινητοποιήσεις και σωστούς χειρισμούς θα φέρουμε την αλλαγή. Και σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις επιβάλλεται να παλέψουν γυναίκες και άντρες μαζί για να διεκδικήσουν ανθρώπινες συνθήκες ζωής για όλη την κοινωνία, προβάλλοντας ταυτόχρονα και τα ιδιαίτερα αιτήματα των γυναικών.

Σκοπός αυτής της ειδικής μνείας στις γυναίκες δεν είναι σε καμία περίπτωση ο διαχωρισμός και η εναντίωση στον αντρ πληθυσμό. Σκοπός είναι μέσα από την αναγνώριση του προβλήματος να γίνει κατανοητό σε όλους τους εργαζόμενους κ εργαζόμενες πως πρέπει να παλέψουμε μαζί για τα δικαιώματα όλων μας. Η θέση της γυναίκας είναι άρρηκτα συνδεδεμ με τη θέση όλων των εργαζομένων.

Πρέπει να παλέψουμε για μια άλλη κοινωνία που θα λειτουργεί με πραγματική δημοκρατία, όπου εμείς οι πολίτες θα διαμορφώνουμε τις πολιτικές επιλογές με γνώμονα τις ανάγκες μας, δηλαδή τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη τω λίγων, όπως γίνεται σήμερα. Και σε μια τέτοια κοινωνία, μέσα σε συνθήκες κοινωνικής δικαιοσύνης, η ισότητα των φύλ θα βρει την ολοκλήρωσή της.

Για τη σύνταξη του παραπάνω κειμένου χρησιμοποιήθηκαν διάφορα άρθρα, καθώς και η σχετική προκήρυξη της Πρωτοβουλίας Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας.


ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ