Issuu

www.poppunt.be

MAGAZINE27

�

��

�

Dossier Vlaamse Hiphop Tips An Pierlé Terugblik met Guy Swinnen

Tim Vanhamel music-o-holics popadvies tips dossier dj-stuff tuig zoekertjes

driemaandelijks dec05-jan-feb 2006 P109079 Afgiftekantoor Gent X

��

�

��

Try not to get sand in your hard drive

��

AMPCO BELGIUM Sale of Professional Audio Equipment

��

�

��

VOOR WOORD

Goeiedag, 2005 loopt op zijn einde. En daar horen zoals steeds wensen bij voor het nieuwe jaar. Dus doen we dat ook, maar laat ons nog eerst even kort terugblikken op 2005 – of tenminste – op twee momenten in 2005. Poppunts verjaardag en de vijfde editie van de Muzikantendag. We krijgen het nog steeds warm als we er aan terugdenken. De Muzikantendag was een groot muzikaal feest, un moment de gloire voor al wie van dichtbij of veraf met muziek te maken heeft en een hart onder de riem voor al diegenen die al jaren aan het ijveren zijn om hun muzikaal ei te leggen. On s’est amusé. We hebben ons geamuseerd. Ook met het bijeenschrijven van vier Poppunt Magazines: de race tegen de spreekwoordelijke klok, het zoeken naar interessante onderwerpen, notoire en markante muzikale figuren, het schrijven en schrappen. Op datzelfde elan, die schrijfgroove, sluiten we 2005 af. In schoonheid. Want zeg nu zelf: wie houdt niet van de jongensachtige branie van Millionaire-frontman Tim Vanhamel, van de zoetgevooisde stem van blonde engel An Pierlé, van de oude-stijl-roffels van Arno-drummer Frederik Van den Berghe, van de mondcapriolen van Belgiës state of the art beatboxers Beatoxic, het nostalgische verhaal van Guy Swinnen of het barricadegevoel van het kruim van de Vlaamse hiphoppers? Wij houden van hen. Ab-so-luut! Omdat ze ons muziek geven, omdat ze ons een kijkje geven in hun interne keuken en hun geheimen willen delen met diegenen die na hen komen. Een nobele geste, die naadloos aansluit bij Poppunts missie: muzikanten op weg helpen en ze een zetje – desnoods een welgemikte trap onder de derrière - geven zodat ze later ook tussen deze pagina’s verzeild geraken. En dan rest ons nog dit. Voor 2006, meer muziek. Meer liefde. Meer meer. Voor de redactie, Sven Hoofdredacteur Poppunt Magazine Poppunt Magazine is het driemaandelijkse tijdschrift van Poppunt vzw. Dagelijks geeft Poppunt praktisch en sociaal-juridisch advies aan muzikanten en dj’s. Onze jaarlijkse Muzikantendag schotelt je een hele dag workshops, infosessies en demofeedback voor, terwijl het interprovinciale vervolgtraject 100% Puur: Pop uit de Provincies jonge bands op tientallen podia zet. On line zijn we ook enorm actief: samen met Studio Brussel onderhouden we het on line demoforum Demopoll. Ondertussen proppen we onze website vol gegevens over alles wat beweegt in het poplandschap, zodat iedereen mekaar weet te vinden. Welkom op www.poppunt.be - 02/5049900 - info@poppunt.be !

POPPUNT december-nummer Redactie: Sven De Potter, Luc Nowé, Tijs Vastesaeger, Els Michiels, Katrien Molenberghs, Peter Zwertvagher, Jan Vanderhaeghen, Jurgen Boel, Eva Keustermans, Lieven De Graeve, Davy Claes Fotografie: Koen Bauters Vormgeving: C2A - 0477/97 97 67 Oplage: 5000 exemplaren Verantwoordelijke Uitgever: Luc Nowé, POPPUNT vzw, Kartuizersstraat 19/7, B-1000 Brussel Abonnementen: Abonneer je op Poppunt Magazine door E 12 over te maken op rekeningnummer 413-9292181-26 met vermelding ABO2006.

MUSIC-O-HOLICS: Tim Vanhamel. We stuurden een van onze mannen naar Antwerpen, waar hij in café Zeezicht een gesprek had met Millionaire frontman Tim Vanhamel. Een boeiende, heen en weer botsende conversatie. Over muziek, kervelsoep en passie!

DOSSIER: Hiphop in Vlaanderen. ’t Hof Van Commerce heeft dialect weer hip

DJ-STUFF:

gemaakt. En in hun kielzog kwamen ook andere hiphoppers en rappers die zich van hun eigenste dialect bedienen om hun boodschappen de wereld in te sturen. Wij spraken met Riemeloare, Spok, Levrancier, Bietmeester B, Manu en DJ Tweet. Tweet? Niet meteen DJ’s maar ze doen wel hetzelfde! Met hun mond. Poppunt sprak met Roxorloops, beatboxer bij het on-ge-loof-lijke Beatoxic!

TIPS: Vintagedrumjunkies. Tegenwoordig wil iedereen op een vintage drumsetje spelen. Maar waar vind je zoiets? Bij Robby Saeys, natuurlijk, die ze toegestuurd krijgt van Uncle Sam!

FOCUS: VZW Repetitieruimtes: Eindelijk! Het nijpende tekort aan repetitieruimten lijkt voorbij! VZW Repetitieruimtes zorgt voor plaatsen waar groepen lekker loos kunnen gaan!

PASPOORT: Dames en heren, posters en meer van dat fraais: Mira en Buurman, pleitbezorgers voor het Nederlandse lied.

100% PUUR: De karavaan trekt zich stilaan weer op gang. Vorige maand nog op een podium, nu in Poppunt Magazine: de winnaars van de rockconcoursen! TIPS 18 TIPS VAN AN PIERLÉ 22 JONGE WOLVEN 31 TERUGBLIK 32 RAPPORT 34 DEMODOKTER 44 TELEX 48 ZOEKERTJES 51

MUSIC -O-HOLICS

Het universum van

Tim Vanhamel Foto: Koen Bauters

Rock voor gevorderden (en andere verhalen)

‘He not busy being born, is busy dying,’ zong een zekere B. Dylan ergens midden jaren zestig, een credo dat zeker van toepassing is op Tim Vanhamel; frontman en zanger/ gitarist van Millionaire, soulmate van Mauro Pawlowski en Josh Homme, ex-gediende bij Evil Superstars, dEUS en Eagles of Death Metal, springin-‘t-veld op het podium – Mowgli on stage werd hij ooit genoemd – en rock ’n roll-animal tout court. We ontmoeten hem in het café Het Zeezicht in Antwerpen waar hij met zijn Millionaire-kompanen in een existentiële discussie verwikkeld is over, euh, venkelsoep. Tijd dus om de heer Vanhamel wat te ondervragen over de ‘lichtere’ zaken des levens, zoals bijvoorbeeld Paradisiac, de straffe tweede langspeler van zijn band. Tim Vanhamel heeft ‘het’, dat onbevangene, die onbewuste bigger than life-attitude (vaak en onterecht verward met arrogantie), dat jachtige, dat onbereikbare. Hij lijkt los te staan van alles en iedereen, met maar één missie: leven, liefst tegen 100 per uur en met muziek als middel. Zijn brein lijkt – net als zijn lichaam overigens – nooit stil te staan, zijn gedachten schieten – net als zijn muziek – van links naar rechts, zaken worden geponeerd en daarna weer ontkracht. Niets lijkt zeker in het universum van TimVanhamel en alles is mogelijk. In de drukte van café Het Zeezicht proberen we een conversatie te voeren terwijl zijn ogen regelmatig afdwalen, bier wordt besteld, (muzikale) vrienden komen en gaan, een bord venkelsoep wordt verorberd, enz., enz., enz. Het gesprek gaat met de regelmaat van de klok uit de bocht om dan onverwacht weer op het juiste spoor te belanden. Bij onze eerste vraag – of hij, gezien de moeilijkheidsgraad van Paradisiac, het zijn luisteraars bewust moeilijk maakt – volgt eerst een stilte, waarna hij aarzelend van wal steekt. “Ik ben daar eigenlijk echt niet zo mee bezig. Wat zal ik zeggen, het is gewoon wat ik kan en doe. Misschien is er voor Millionaire geen andere weg. Onze muziek klinkt compromisloos en er zitten weerhaken aan, dat is altijd zo geweest. Als we het ons zouden aantrekken dat onze nummers niet klinken zoals de meeste popnummers, dan zouden ze misschien aan aantrekkingskracht inboeten. Toch heb ik Millionaire altijd beschouwd als een popband. Momenteel ben ik bijvoorbeeld nieuwe songs aan het schrijven en die klinken in mijn oren

alvast erg poppy. Misschien zou ik de uitdaging eens moeten aangaan om ze echt simpel te houden. Muziek waarbij de luisteraars geen moeite moeten doen om zich erdoor te worstelen. Gewoon lekker scoren bij mensen. Onze platenfirma zou het alvast leuk vinden. (lacht) Nee, het zal uiteindelijk altijd wel muziek zijn voor moderne kids. Noem het progressieve popmuziek, het streven om met de aloude popformule iets nieuws te doen.” Paradisiac is inderdaad, zo vinden wij althans, een veel gelaagde popplaat. Onder gitaargeruis, samples en effecten gaan schitterende poppareltjes schuil. Hoe begint iemand in godsnaam aan de opname van een dergelijke plaat? “Simpel, ik vertrek van een idee en neem het op. Dat kan een vaag idee zijn of een song die al min of meer afgewerkt in mijn hoofd zit. Tijdens het opnameproces neem ik voortdurend beslissingen. Die kunnen afhankelijk zijn van het moment, van wat ik wil zeggen, van hoe ik alles wil laten overkomen, van welk gevoel de song moet uitstralen, enz. Er zijn zoveel factoren die maken dat een song uiteindelijk op een bepaalde manier gaat klinken. Een afgewerkte song is uiteindelijk niet meer dan de som van alle factoren die er op een bepaald moment hebben voor gezorgd dat beslissingen in deze of gene richting werden genomen. Begrijp je? Hetzelfde basisidee voor een song zou bij iemand anders, op een ander moment of in een andere gemoedsstemming tot een volledig andere opname kunnen leiden.” Hij moet onderhand aan ons gezicht zien dat we niet helemaal mee zijn, onverstoord gaat hij echter verder: “Het is eigenlijk een vorm van ontdekken, weet je. Je ontdekt al doende waar de song naartoe gaat. Soms, als een song vast zit, helpt het om hem even te laten liggen, op andere momenten jam je gewoon wat en krijg je daardoor opnieuw ideeën om verder te werken. Het is allemaal eigen aan het creatieve proces.” Tijd vs. Millionaire Paradisiac raast voorbij als een trein en bevat alle ingrediënten die we bij Millionaire gewoon zijn; gitaren als tornado’s, bizarre soundscapes die je vanuit alle richten lijken te bespringen, de bezwerende stem van Tim zelf en een bas/ritmesectie die de zweep erop legt. Toch waren de opnamen in L.A. geen lachertje. Veel tijd om te experimenteren in de studio was er niet en over de perikelen tussen

Tim Vanhamel en de producer van dienst, Josh Homme (Queens of The Stone Age), is ondertussen al heel wat inkt gevloeid. Is de plaat dan niet geworden wat Millionaire er wou van maken? “Kijk, het zou pas frustrerend zijn als Paradisiac niet meer zou klinken als vintage Millionaire. Ik heb heel de tijd geprobeerd om toch wat vat te houden op het opnameproces. Het uiteindelijke resultaat klinkt niet altijd zoals ik het wou, maar ik kan me er wel mee verzoenen. Het is zeker een geloofwaardige Millionaire-plaat geworden. Ik kan met Paradisiac naar buiten komen zonder me te schamen.” Plots wordt het gesprek onderbroken door een passant die Tim even gedag zegt. Geen minuut later volgt Craig Ward (ex-dEUS). Na een kort gesprek en wat verwarring richt Tim Vanhamel zich terug tot ons. “Wat was ik aan het zeggen?” We herhalen zijn laatste woorden. “Wacht even.” We wachten geduldig tot hij de draad plots weer oppikt. “Als je de dingen grondig wil aanpakken, heb je nu eenmaal tijd nodig. Als je het groepsgeluid wil laten samensmelten met elektronica en samples dan moet je kunnen experimenteren. Dat konden we niet en dat werkte frustrerend. Er was een studiowizard ingehuurd om voor ons de computerknopjes te bedienen. Die man was daar uiteraard erg bedreven in, maar dat is nog niet hetzelfde als het zelf kunnen doen. Ik had liever de tijd gehad om intensief met hem samen te werken. Stel dat jij dit interview zou laten uitschrijven door iemand anders, dan is het best mogelijk dat het eindresultaat mag gezien worden. Toch zal de tekst naar alle waarschijnlijkheid verschillen van de tekst die jij voor ogen had. Ik had ook meer willen experimenteren met het geluid, met allerhande studio- en opnametrucks.” Millionaire vs. QOTSA Opnieuw raakt Tim even aan de praat met iemand die hem aanspreekt. Daarna vraagt hij of we iets willen drinken. We bestellen een pils en trekken het gesprek opnieuw op gang. “Bepaalde songs, zoals Face that doesn’t fit bijvoorbeeld, waren al zo goed als klaar voor we de studio introkken. Het basisgeluid zat in mijn hoofd en ik wist hoe alles moest klinken. Gelukkig, zo bleek achteraf, want er was te weinig tijd naar mijn goesting om ons in de studio voldoende in de songs te verdiepen. Persoonlijk vind ik dat je met vage ideeën de studio moet kunnen intrekken, anders sluit je alles al van tevoren uit en

Foto: Koen Bauters

Foto: Alex Salinas

MUSIC -O-HOLICS

kan je niets meer laten afhangen van het moment.” Uiteindelijk kwam het tot een conflict tussen Tim Vanhamel en Josh Homme. “Ik heb er echt geen problemen mee om compromissen te sluiten. Ik sluit compromissen met de andere bandleden, met alles en iedereen eigenlijk. Het belangrijkste daarbij is dat de muziek niet wordt verloochend. Dat is deze keer echter niet zonder slag of stoot gegaan, figuurlijk dan. Ik heb echt moeten vechten om mijn ideeën en visie erdoor te krijgen. Mensen beseffen soms maar half hoe moeilijk het was. Uiteindelijk hadden Josh en ik dat moeten weten. Millionaire verschilt echt wel erg van Queens of the Stone Age. We zijn muzikaal een stuk progressiever, dus mag er ook meer geëxperimenteerd worden met onze muziek. Josh werkt nu eenmaal niet op die manier. Maar, zoals ik al zei, uiteindelijk mag het resultaat er gelukkig wel zijn. Wat me wel raakt, is dat men soms ook veronderstelt dat Josh iets te maken heeft gehad met het schrijven van de songs, met de ideeën. Dat is niet zo. De kwaliteit van het songmateriaal is volledig, en enkel en alleen, onze verdienste.” Popmuziek vs. jazz Via de platencollectie van zijn vader leerde Tim Vanhamel heel wat jazz kennen. Heeft dat zijn muzikale manier van denken beïnvloed? “Ik denk dat ik er vooral uit geleerd heb dat je je goesting moet doen, dat je moet durven experimenteren, improviseren, met verschillende mensen samenspelen zonder je daarbij vast te pinnen op één stijl, wat in jazz natuurlijk meestal wel gebeurt. Het heeft me dus zeker beïnvloed. Wat ik zeker niet van de jazz heb overgenomen is het hokjesdenken. Een tijdje geleden participeerde ik trouwens aan een live-project met een jazzdrummer. Het klonk een beetje als Aphex Twin meets Miles Davis meets elektrische gitaar meets ruis meets jazz. Lightning Bold, maar dan met twee mensen, weet je wel. Het was de moeite waard om daar mijn tijd eens in te steken. Ik heb er veel door geleerd. Het helpt je als muzikant in ieder geval vooruit.” Is er bij Millionaire ruimte voor improvisatie? “Meer en meer, maar het blijft uiteindelijk gewoon popmuziek. We experimenteren live nooit met

de songstructuur of we gaan zaken niet radicaal veranderen. Binnen die beperkingen kan het wel. Je kan bepaalde songgedeeltes rekken of sommige rifs intensiever spelen. Ik zou de dingen eigenlijk wel wat meer willen laten afhangen van het moment zelf, maar dat kan nu eenmaal niet altijd.” Toch straalt Tim Vanhamel op het podium een grote vrijheid uit. Het is soms verbluffend te zien hoe hij er, ondanks het feit dat hij als een gek over het podium beweegt, telkens weer in slaagt om zijn gitaar- en zangpartijen tot een goed einde te brengen. “Het is gewoon iets... Ik weet het eigenlijk niet... Toen ik voor het eerst op het podium stond met Evil Superstars, vloog ik er ook onmiddellijk in. Het was alsof ik het al jaren deed. Ik voelde me direct op mijn gemak op het podium en in de spotlights. Misschien heb ik dat nodig. Als kleine gast deed ik ook niets liever dan op een podium staan. Alleen de gedachte al... Vraag me niet om het te verklaren, het is gewoon zo.” Sound vs. lyrics De sound van Millionaire situeert zich ergens tussen ruig, vuil en funky. Aangezien de meeste gitaristen ook echte soundfreaks zijn, willen we weten of Tim Vanhamel ook bewust met zijn sound bezig is. “Vroeger zeker niet, integendeel zelfs. ‘Eerst leren spelen en dan pas de sound,’ was mijn motto. Ik was vies van gitaarwinkels en van het volk dat daar graag rondhangt. Ik had er schrik van. Ze waren toch allemaal beter en konden Steve Vai naspelen. (lacht) Ook mijn vader legde er de nadruk op dat leren spelen het belangrijkste was. Ik ben content dat ik zijn raad gevolgd heb. Ik ben op een slechte akoestische gitaar begonnen. Toen ik overschakelde naar elektrische gitaar, maakte het mij ook totaal niet uit op welke kutversterker ik speelde. De song, het idee dat ik wou overbrengen, was voor mij belangrijker dan het feit dat je op een Fender- of Marshall-versterker speelde. Pas op, dat vind ik nog steeds, maar ondertussen heb ik van mensen als Mauro (Pawlowski, nvdr.) of Josh geleerd dat je klank ook belangrijk is. Het is een nieuwe wereld die voor mij is opengegaan en waarvan ik nu best kan genieten.”

Millionaire klinkt bijwijlen ook erg funky. Waar komen die invloeden vandaan? “Ik heb altijd van funk gehouden, allerlei groepen eigenlijk, van Sly and the Family Stone, Stevie Wonder tot Funkadelic, George Clinton, Parliament en ook onbekendere dingen. Het was voor mij evident dat sommige songs, vooral dan op Outside the Semian Flock, onze eerste plaat, funky zouden klinken. Toen ik aan die nummers begon, was er nog geen sprake van Millionaire. Ik zat gewoon thuis op mijn eentje nummers te maken. Op sommige dagen had ik zin om een dansbaar funknummer te maken, op andere dagen dan weer een rocknummer. Zo simpel is het.” Tim begint wat onrustig heen en weer te schuifelen op zijn stoel en we begrijpen dat we haast moeten maken. Een laatste vraag nog. Lyrics, teksten, hoe belangrijk zijn die voor hem? “Ik ben er heel veel mee bezig. Ik wil echt dat mijn teksten goed zijn en passen bij de muziek. Ik kan niet iets zingen wat niet klopt, surrealistisch of niet, het moet bij me passen. Ik haat slechte teksten. Wat een tekst goed maakt? Moeilijk om te zeggen. Soms klinkt het gewoon goed, soms is het de inhoud, het varieert heel erg. Bij mijn eigen teksten heb ik dat ook. I’m on a high is eigenlijk gewoon een fun-tekst, genre Obladi Oblada van de Beatles. Ik wil er een goed gevoel mee beschrijven. Het klinkt goed en zegt wat ik wil zeggen. Meer is er soms niet nodig.” Het gesprek loopt ten einde. Nog even keuvelen we na over No Direction Home, de mooie Bob Dylandocumentaire van Martin Scorsese, maar dan hoort Tim Vanhamel onvermijdelijk de lokroep van de stad. “Is het wel ok,” vraagt hij nog. “Kunnen jullie iets aanvangen met wat ik gezegd heb?” Maak je geen zorgen, denken we, dat komt allemaal wel in orde. We knikken en hij verdwijnt in de nacht. Peter Zwertvagher

Links: http://www.millionairetheband.com

DOSS IER

Hiphop in De Nihilisten (L: Riemeloare & R: DJ Tweet ) en Spok (Indigenous)

Voor het gesprek goed en wel begonnen is, begint Manu aan een pleidooi voor het gebruik van dialect. En wel om deze reden: “Ik rap in het Oilsjters omdat ik het de makkelijkste manier vind om me in uit te drukken. Voor mij bekt dat het beste.” Bart (Bietmeester B): “We zijn allemaal Vlamingen, dus waarom zouden we Engelstalige nummers maken?” Bernard (Spok – Indigenous): “Het publiek kan zich ook makkelijker inleven. Liever geïnspireerde teksten in het dialect dan schabouwelijk Engels.” Flip: “Ook wij hebben vroeger nog Engelse nummers gemaakt, maar die waren niet echt goed. Ik vond ook dat ik niet gezegd kreeg wat ik wou. WestVlaams gaf me die mogelijkheid wel.” Bernard, met Indigenous doen jullie je ding in het Engels... Bernard: “Ja, maar de laatste twee maanden heb ik me wat toegelegd op het schrijven van Nederlandse teksten en ik merk wel dat het makkelijker is om met iets interessants voor de dag te komen en om ideeën en een gevoel over te brengen.” Manu: “In het dialect heb je trouwens woorden met verschillende

Foto: Koen Bauters

Zien da pusten op je kop of zie je just overeejn? Het is een van de smakelijke zinnen uit het laatste album van ’t Hof van Commerce en toegegeven, het klinkt wel lekker. Kowlier en zijn moaten bedienen zich van het West-Vlaams, maar ze zijn heus niet de enigen die dialect gebruiken in hun teksten. In Vlaanderen lopen nog tientallen hiphoppers en rappers rond die in het Oilsjters, Limburgs, Gents hun ding doen. Poppunt wou het kruim van de Vlaamse hiphop wel eens aan de tand voelen en nodigde een paar DJ’s en MC’s uit voor een rhymesessie. Plaats van afspraak, de Vooruit in Gent. Waren aanwezig: Levrancier (Flip Kowlier – ’t Hof van Commerce) Riemeloare en DJ Tweet (De Nihilisten), Spok (Indigenous) en Manu en Bietmeester B (Bart) van Garcons Debilles. ’t Werd een dialectische sparring, doorspekt met taalpunches ...

betekenissen: daar kan je mee spelen en makkelijk mee rijmen. Typische gezegdes en uitdrukkingen...” Bernard: “Bijvoorbeeld een woord als ‘kost’. Dat betekent niet enkel kosten, maar het is ook een werkwoordsvorm: ‘Ik kost niet komen!’ In het WestVlaams kan je daar verschillende kanten mee uit, terwijl er in een ander dialect wellicht tal van andere taalspelletjes mogelijk zijn; ’t klinkt iets vettiger en sappiger.”

hun debuut stonden ze wel op de affiches van Pukkelpop en Werchter. Het is pas dan dat Vlaanderen wat wakker geworden is. Met de St. Andries MC’s heeft bijvoorbeeld nooit iemand gelachen...”

Bestaan er niet heel wat vooroordelen tegenover hiphop- en rapbands die zich van het dialect of – breder – van het Algemeen Nederlands bedienen?

Gwen: “Die is er! Wees maar gerust. Mellow P doet goeie dingen, TLP ook, ... veel kerels uit de nieuwe lichting hebben nog niets gereleased, maar ze houden wel onderling contact via internetforums. Ik denk dat je niet echt kan spreken van een homogene scene. Heel wat gasten zitten thuis op hun slaapkamer tracks in elkaar te steken.”

Manu: “Ik denk toch dat dat aan het wegebben is. Toen Osdorp Posse er voor het eerst mee naar buiten kwam, werden ze uitgejouwd, maar kort na

De Nihilisten en Indigenous komen uit West-Vlaanderen, Garcons Debilles uit Aalst, ’t Hof van Commerce uit Izegem... waar zit de Gentse vertegenwoordiging?

Vlaanderen Flip: “In de buurt van Roeselare heb ik een tijdje geleden een band ontdekt die ik echt de moeite vond: Caractère. In Gent heb je ook de Vlaamse Primitieven, waar Mellow P de te volgen man is. Echt van een hoog niveau.” Maar ze blijven wel op hun kamertjes zitten. Heeft dat iets met schroom te maken? Is het moeilijker om met degelijke Vlaamstalige hiphop op de proppen te komen? Manu: “Ik denk dat het niet meteen met taal te maken heeft, maar meer met het beeld dat het grote publiek van rap en hiphop heeft. Velen denk zelfs dat we staan te playbacken! We spelen met Garcons Debilles vaak buiten het hiphopmilieu en we merken dat veel mensen niet goed snappen wat er op het podium gebeurt. Terwijl ze het bijvoorbeeld wel aanvaarden van Eminem, zelfs al staat bij hem vrijwel alles op band: refreinen, backings, ... de hele reutemeteut. “ Bart: ”Weet je, het genre wordt echt ondergewaardeerd. En een van de grote problemen zit bij de radio. Naast – met alle respect – ’t Hof van Commerce komt zeer weinig hiphop of rap aan bod.” Gwen: “De media spelen inderdaad een zeer grote rol: ze maken of kraken artiesten. Of zwijgen erover (lacht). Vandaar dat veel jongeren enkel nog datgene kennen wat ze dagelijks op de radio horen. Ongedraaid is onbekend.” Dat er bij de nationale radiozenders niet echt veel interesse is voor Vlaamse hiphop is inderdaad een jammere zaak. Al denk ik dat De Nihilisten toch niet echt te klagen hebben? Jullie hebben vorig jaar de muziekwedstrijd Nekka gewonnen. Gwen: “Dat is juist. Maar dat we dat gewonnen hebben, wil niet zeggen dat ons broodje gebakken is.” Manu: “Ik betwijfel ten zeerste of het winnen van Nekka het beeld van de Nederlandstalige hiphop kan beïnvloeden. Ik vond het wel fantastisch dat West-Vlaamse hiphop een prijs weggekaapt heeft. Maar ik zou de waarheid geweld aan doen

mocht ik zeggen dat het goed gaat met de Vlaamse hiphop. Een paar jaar ging het toch iets beter, er broeide iets. De cd Frithop is dood heeft toch het een en ander in gang gezet, maar ondertussen is dat ook wat doodgebloed. Die cd was een initiatief van Quinte van ABN. Hij brengt nog steeds platen uit op zijn label, Mental.” Wie Vlaamse hiphop zegt, komt zonder meer uit bij ’t Hof van Commerce. Hebben zij niet iets teweeggebracht? Gwen: “’t Hof heeft bij het grote publiek duidelijk gemaakt dat er ook iets bestaat als Vlaamse hiphop. Dat is hun grote verdienste. Maar er bestaat nog veel meer dan enkel zij, natuurlijk. Alleen wordt dat niet echt opgepikt. Ik vind dat jammer.” Flip: “Ik wil daar wel aan toevoegen dat het bij ons ook niet meteen raak was. We hadden wel nummers, maar toen we ermee naar de platenfirma’s stapten, zagen ze er niet meteen commercieel potentieel in. Maar daar ging het ons eigenlijk ook niet om: wij hadden die nummers gemaakt omdat we wilden optreden. En toen we dan toch een platendeal kregen, kwamen we vrij snel op de radio. Ik denk dat we gewoon de juiste band op het juiste moment waren. Kijk, wij hebben altijd gewerkt met nummers: een goeie beat, een strofe, refrein en een hook, terwijl we zagen dat anderen enkel een beat gebruikten en daarover gingen rappen. Maar dat is ondertussen al veranderd: als ik nu andere hiphop hoor, merk ik wel dat er aandacht is voor nummers en niet louter voor beats.” Driekart stilo Hoe beginnen jullie eigenlijk aan een nieuwe tekst en – daaraan gekoppeld – hoe doen jullie het om zo snel te rhymen? Bernard: “Ervaring, hé. Na een paar jaar merk je wel dat er structuren bestaan die je makkelijk kan gebruiken en dat bepaalde lettergrepen en woordgroepen goed bij elkaar passen. Je moet er een beetje mee spelen. En al doende leert men, natuurlijk.” Flip:”Ik heb het vooral geleerd door

mee te rappen met platen van The Beastie Boys. Ik weet niet of ik sinds het begin technisch veel beter geworden ben, maar een evolutie is er alleszins. Nu ja, wat het Hof doet, is niet meteen iets vernieuwends.” Gwen: “Het grote verschil tussen zingen en MC’en is dat je in popsongs een zin makkelijk over twee maten kan verdelen, maar dat je tijdens het MC’en twee zinnen nodig hebt om een maat te vullen. In popliedjes krijg je ook wel vaak herhaling, terwijl het bij hiphop meer om de tekst zelf gaat.” Manu: “Dat is juist. Al zit er natuurlijk wel een structuur in. Wat ik wel tof vind, maar totaal geen kaas van gegeten heb, zijn de freestyles, waarin MC’s loos gaan.” Bart: “Ik geniet daar niet echt van. Ik heb nog niet vaak goeie freestyles gezien, wel veel chaos (lacht).” Manu: “Ik vind Gwens freestyles tijdens optredens van De Nihilisten wel zeer goed.” Bernard:”Wat Gwen doet is cool, maar ik ken freestylers – vooral uit de Antwerpse battle scene – die steeds terugvallen op bestaande structuren. Daar kan je bij wijze van spreken na de vijfde battle al beginnen meerappen.” Flip:”Het is ook niet echt iets voor mij. Je moet er echt wel aanleg voor hebben en het voortdurend doen. Kijk naar TLP, die liep vroeger in Gent constant te rappen, in het Engels notabene, en toen je hem hoorde freestylen, petje af.” Gwen: “Het komt er gewoon op neer genoeg woorden te kennen. Je kan het vergelijken met een gitarist die vijf akkoorden kent: hij zal het daarmee moeten doen. Als je een uitgebreide woordenschat hebt, dan kan je uren zever in pakskes verkopen.” Manu: “Of je moet woordenboeken uit het hoofd beginnen leren.” (algemene hilariteit) Bernard: “Of rijmlijsten!” Gwen:”Hé, let op, die heb ik ooit nog gemaakt!” Bernard: “Ik heb op www.rhymes.com al een paar keer gezien waar MC’s de mosterd halen. Je tikt één woord in en er volgt een hele lijst van rijmwoorden...moeilijk is het niet, hé.” Manu: “Er bestaat wel een rijmwoordenboek, maar als ik dat zou gebruiken, zouden mijn teksten niet

DOSS IER

Hiphop in Vlaanderen echt plakken. ’t Zou een beetje plastic worden.” Flip: “Meestal vertrekken wij vanuit de beats. Ofwel beats die ik maak, ofwel die van 4T. En daarna kiezen we wat de beste zijn en gaan we daarmee aan het werk. Het is nooit andersom.” Hiphop is ontstaan op straat en was redelijk sociaal geëngageerd. Zwarten wilden ontsnappen uit de ghetto’s en goten hun ongenoegen in tekst. Hoe sociaal geëngageerd zijn de Vlaamse hiphoppers. Gwen: “Tien jaar geleden bestond dat misschien nog, maar nu? Ik denk het niet.” Manu: “Wat je nu hoort, is redelijk licht verteerbaar. De boodschappen zitten wat in de onderlaag.” Bart: ”Sommige rappers en hiphoppers hebben die ghetto-feel hier overgenomen, ook al wonen ze in een knappe villa in een dorp waar nooit iets gebeurt. Ik heb bijvoorbeeld nog niet in den bak gezeten. Trouwens, in Aalst gebeurt toch nooit iets. Als ik sommige andere hiphoppers hoor – vooral uit Nederland – dan lijkt het wel alsof ze in een war zone wonen, terwijl ze gewoon van een saai provinciestadje afkomstig zijn. Ik vind dat belachelijk.” Flip: “Wij trachten onze ergernissen in onze teksten te verwerken, maar het is niet zo dat die ergernissen ons leven verkloten, hé. België is eigenlijk een tof land om in te leven. Ik kan niet beweren dat ik het hier slecht heb, dus hoef ik in mijn teksten ook niet te doen alsof dat wel zo is.“ Wat vinden jullie trouwens van die nieuwe lichting light rappers als 50 Cent, The Game en consorten? Bart: ”Allemaal janetten.” (hilariteit) Manu: “Dat zijn gewoon alternatieve boysbands. Alles wat die mannen doen, is vooraf uitgedacht. Het gaat niet meer om muziek, maar om een product. Dat heeft volgens mij nog zeer weinig met muziek te maken.” Maak een scene! “Midden jaren ’90 had je in Brugge een hele levendige scene met onder andere Rhyme Cut Core,” zegt Gwen.

“Nadat zij naar Gent verkasten, kwam een andere lichting, met Last X-acution. ’t Was een redelijk onskent-ons sfeertje, maar wel zeer plezant: we deden ons ding op een heel klein podium, met een crappy geluidsinstallatie, maar dat deed er niet echt toe. We waren gewoon blij dat we ons ding konden doen.” Manu: “Vroeger bestond er niet echt een scene, maar ik herinner me wel dat er veel is voortgekomen uit Jason Rawhead, Rumble Creep, The Jonez, ... Niet meteen hiphop of rap, maar het leunde er wel bij aan. De microbe heeft pas goed gebeten toen ik voor het eerst Osdorp Posse hoorde.” Elk zijn posse. Ik stel me vaak de vraag hoeveel pose er bij komt kijken. Petten, oversized broeken en shirts, kappen, ... ? Manu: “Hé, het gaat nog steeds om showbusiness! Show is er inherent mee verbonden.” Bart: ”Jij hebt het wellicht over die mannen in trainingspakken, kettingen en dertig kappen boven elkaar.” Bernard: “Weet je, de echte, die hard hiphoppers staan meestal in het publiek, niet op het podium (vette knipoog).” Flip:”Je kan daar niet echt in veralgemenen, maar er zijn er inderdaad een hele hoop die het voor de mode doen. Maar eigenlijk heb je dat overal: new wave, hard rock.... bij elke muzieksoort hoort een groepscode.” Zijn er genoeg plekken waar jullie kunnen spelen? Je kan elke dag naar een rock of pop optreden, maar hiphop of rap? Gwen: “Er zijn genoeg plaatsen, maar ik denk dat wij nogal wat geluk gehad hebben. We spelen veel, en zelfs nog liever voor een breed publiek.” Manu: “Wij ook. Ik sta liever voor een festivalpubliek dan voor die hard hiphop fans. Er heerst veel meer ambiance.” Bernard:”Dat geldt ook voor Indigenous. Als je voor een gedifferentieerd publiek staat, dan merk je dat er meer appreciatie komt, terwijl je bij een publiek dat hoofdzakelijk uit hiphoppers bestaat het gevoel krijgt dat ze zich niet aan

het amuseren zijn, en dat ze staan te wachten tot je een fout maakt.” Jullie hadden net even over Mental Records, het label van Quinte. Bestaan er nog andere? Manu:”Eh, ... Brick 9000, maar die brengen enkel Amerikanen naar Gent. Wij hebben alles in eigen beheer uitgebracht.” Bernard: “Wij zitten bij Kinky Star, waar ook het Hof begonnen is. Wij vonden het fantastisch dat ze onze plaat wilden uitbrengen en bekostigen. De promotie hebben we wel zelf gedaan. Affiches uithangen, flyers verdelen...” Gwen: “Het is veel Do It Yourself.” Komen jullie eigenlijk ook buiten jullie provincie aan spelen toe? Ik kan me inbeelden dat iemand uit Hasselt geen moer verstaat van wat pakweg De Nihilisten te vertellen hebben. Gwen: “Eigenlijk zou dat geen punt mogen zijn, maar ik hoor wel af en toe dat het publiek onze act goed vindt, maar dat ze het jammer vinden dat ze ons niet verstaan. Ik vind dat eerlijk gezegd bullshit, omdat het niet gaat om wat je al dan niet kan verstaan. Het gaat om de flow en de strakke beats. Kijk naar dat nummer van De Jeugd van Tegenwoordig, Watskebeurt. Daar versta ik ook niets van, maar er zit wel een goeie groove in.” Flip: “Het gaat ons vooral om het spel met woorden, niet zozeer om een boodschap die we ons publiek in de maag willen splitsen. Het was niet zo belangrijk dat de mensen verstonden wat we stonden te vertellen, maar het is wel zo dat we in Limburg vaak een publiek hadden dat echt niets verstond van wat we deden. Nu gebeurt dat nog steeds, maar ik merk wel dat de mensen voor het concert komen en niet omdat ze alles willen verstaan wat we zeggen. Trouwens, ’t Hof is meer dan een gimmick rond het WestVlaams; het gaat ons om de sfeer, de luchtigheid, de show...” Sven De Potter Links www.denihilisten.be www.garconsdebilles.be www.indigenous.be www.thofvancommerce.be

��

STUFF

Beatboxen. Foto’s: Koen Bauters

B – t – k – t – B – t – k ....

Op de laatste muzikantendag zette het Belgische beatboxcollectief Beatoxic de foyer van de AB in de fik. Wij stonden erbij, keken ernaar – met open mond en ogen als bolketten - en mochten na het optreden in de weer met dweil en emmer om alle kwijl op te deppen. Poppunt sprak met Roxorloops, die België samen met zijn posse als beatboxland op de kaart zette...

“Vier jaar geleden hoorde ik voor het eerst If Your Mother Only Knew, een nummer van Rahzel waar-ie op zong en beatboxte tegelijk. Ik geloofde niet wat ik hoorde. Mijn beste vriend, Copycat (ook bij Beatoxic, nvdr.) zat toen op school bij de Belgische Kampioen beatboxen en die vertelde hem dat zingen en beatboxen tegelijk best wel mogelijk was.” Vier jaar na je eerste beatboxstappen ben je niet alleen Belgisch kampioen, maar ook vicewereldkampioen. Velen zouden in je schoenen willen staan, me dunkt. Beatboxen is een redelijk onbekend, maar vrij spectaculair muziekgenre. Hoe moeilijk of makkelijk is het om de basis ervan onder de knie te krijgen? Roxorloops: “Het hangt ervan af wat je verstaat onder basis, maar als je je beperkt tot kick, snare en hi hat, zou iedereen het toch moeten kunnen. De kick, hi-hat en snare kan je jezelf makkelijk aanleren: een kick komt overeen met een harde /B/, een hi-hat met een krachtige /T/ en de makkelijkste snare wordt gemaakt met een /K/...” Wij struikelen al over onze tong als we een broodje tonijn bestellen. Effe oefenen dus. Ik heb een site gevonden, www.humanbeatbox.com. Daar staat van naadje tot draadje uitgelegd hoe je je geluiden kan maken... Roxorloops: “Ik ken die site, maar eerlijk gezegd vind ik die niet zo goed. Je kan er wel een basis leren, maar niet op de juiste manier. Als je het met hun geluiden probeert, kom je na een tijdje vast te zitten. De reden is dat de geluiden die zij promoten te lang duren, terwijl het er in het pro-beatboxen op aankomt je geluiden zo kort en krachtig mogelijk te krijgen.” Jij kan het tenslotte weten. Wanneer wist je dat je er aanleg voor had? Roxorloops: “Vrij snel eigenlijk. Ik wist al van in het begin dat ik het zou kunnen, maar pas na enkele maanden wist ik dat er meer inzat. Ik maakte snel vorderingen, leerde nieuwe geluiden...” Maar je moet er wel hard voor

oefenen. Onlangs zag ik een documentaire waarin jij elk vrij moment aan het beatboxen was. ’t Was er een beetje om gedaan, maar de realiteit ligt daar wellicht niet zo ver af...

goeie beatboxers rondlopen en we elkaar regelmatig zien, kunnen we ook makkelijk weetjes uitwisselen. ”

Roxorloops: “Niet echt, neen (lacht). Het is een beetje als een virus. Diegenen die er echt passioneel mee bezig zijn, oefenen elke dag. Wat niet zo vreemd is, me dunkt. Een gepassioneerd drummer of gitarist is ook dag in dag uit met zijn instrument bezig. Voor beatboxers is het echter zeer makkelijk om te oefenen, want je hebt geen instrument nodig en kan het bij wijze van spreken overal doen. Al raad ik beginnende beatboxers af om op een trein of een bus te oefenen. Sommige mensen willen rust op de bus, al komen er af en toe ook zeer positieve reacties en begint heel de bus mee te doen. Op straat heb je meer ruimte,... Ik denk dat ik er gemiddeld twee uur per dag mee bezig ben. Maar dan heb ik het vooral over freestylen: ik begin zomaar wat te beatboxen, maar het gebeurt dat ik in mijn freestyle op een nieuw geluidje bots. Iets als een klavecimbel bijvoorbeeld. Of het kan dat ik me verslik en zo op een fijn geluid bots. Dan is het nog een kwestie van bijschaven.”

Roxorloops: “Wel, je kan er twee kanten mee uit. Ofwel hou je ze voor jezelf, ofwel geef je ze door. Wat meestal gebeurt, is dat je je ding geheimhoudt tot het moment dat je je skills toont aan andere beatboxers. Maar er worden heus wat trucs uitgewisseld. Nu ja, het is niet echt belangrijk dat je het geluid kan maken, maar wel dat jij het uitgevonden hebt.”

Ik heb vernomen dat de top tien in de wereld bevolkt wordt door zeven Vlamingen... Roxorloops: “(lacht) Dat is ietwat overdreven, maar het is wel zo dat er in de top 20 heel wat Vlamingen zitten. En die zeven is een goeie schatting. Technisch gezien zijn de Vlamingen supersterk. De verklaring zit voor een stuk in het feit dat onze mond goed geoefend is: wij hebben een aantal vreemde klanken in het Nederlands. Je moet iemand die niet in het Nederlands is opgevoed maar eens het woord herfst laten uitspreken. Die verstuikt zijn tong bijna! Daar hebben we dus al een stapje voor. Een ander pluspunt is dat België een klein land is en dat beatboxers elkaar makkelijk kunnen opzoeken zonder daarvoor honderden kilometer te moeten rijden. Als ik naar Antwerpen moet, ben ik een uurtje onderweg...En doordat er een paar

Je houdt je nieuwe vondsten niet voor jezelf?

Wat is zo het laatste geluid dat je jezelf aangeleerd hebt? Roxorloops: “Moeilijk te zeggen, want ik ben echt met veel geluiden tegelijk bezig. Zelfs de eerste geluiden die ik aangeleerd heb, probeer ik nog bij te schaven. Het houdt eigenlijk nooit op. Het is en blijft een boeiende zoektocht...” En dat stuit je op maffe dingen, zoals echo bijvoorbeeld... Roxorloops: “Ja, maar die echo is eigenlijk een makkelijk trucje. Het komt erop neer om je geluid snel te herhalen, maar het qua volume wat af te zwakken. Een simpele truc, maar niet iedereen heeft het gevoel om die echo juist te spelen of om hem een aantal keer na elkaar te maken, zoals de zesdubbele echo. Die techniek heb ik trouwens ontwikkeld en daar ben ik best trots op. Het is niet makkelijk om die met de juiste feel te zingen. Ook de granulizer, een effect waarmee je je sample gaat onderverdelen in stukjes en laat vertragen heb ik ontwikkeld.” Iemand die zo gepassioneerd met beatboxen bezig is als jij, heeft ongetwijfeld een paar favoriete geluiden... Roxorloops: “Ik heb niet meteen één favoriet geluid, maar ik ben echt wel wild van het ritmische aspect: ik ben heel graag bezig met freestyles waarin

��

B – t – k – t – B – t – k .... DJ

STUFF

Foto: Koen Bauters

ik het ritme alle kanten kan laten uitgaan. Dat gaat op het gevoel: ik wissel de kicks en snares af, maar tracht in dezelfde groove te blijven. Er is een geluid dat ik echt ooit eens onder de knie wil krijgen, maar dat heel wat voeten in de aarde zal hebben: de ping die je hoort als je op de bel van een cimbaal tikt. Niet makkelijk, maar er moet een manier zijn om dat geluid te benaderen. Dat geldt eigenlijk voor alle geluiden: je gaat nooit voor honderd procent een geluid kopiëren, maar je geeft er een indruk van. En dat kan volgens mij van vrijwel alle geluiden, al zijn de metalen geluiden of een glas dat breekt, moeilijk te benaderen. Als je er een tijdje op oefent en luistert naar hoe een geluid opgebouwd is, kan je het wel in stukjes afbreken en from scratch opbouwen.” Is een zekere muzikale bagage een vereiste om te beginnen beatboxen? Roxorloops: “Neen, niet echt. Maar als je het onder de knie wil krijgen, moet je er toch wel veel mee bezig zijn. Ik heb vroeger de ritmes van beatboxers ontleed; ze afbreken in stukjes en onderzoeken hoe ze aan hun geluiden kwamen. Op den duur

ontdekte ik patroontjes en trucjes. En zo is de bal aan het rollen gegaan...” Jij bent Belgisch kampioen en vice-wereldkampioen. Wie is de wereldkampioen. Roxorloops: “Joel Turner. Een Australiër.” Geen Amerikaan? Blijkbaar hebben ze niet alle wereldrecords... Roxorloops: “Inderdaad. Niet alle beste beatboxers komen daarvandaan...maar er zitten er wel hele goeie, zoals Rahzel, Kenny Mohamed, Scratch en Killa Kela behoren echt tot de top.” Björk heeft voor een van haar albums samengewerkt met stemmenkunstenaars Rahzel en Mike Patton. Ben jij nog niet door iemand benaderd? Roxorloops: “Ja, maar daar is verder niets van gekomen. CJ Bolland heeft me ooit es opgebeld, DeLaVega ook, maar zonder resultaat. Ik denk dat die mensen het te druk hebben met hun eigen muziek. Ook Dog Eat Dog had interesse, maar echt iets concreets is er nog niet van gekomen.” Stel dat een Poppuntlezer de

beatboxmicrobe voelt bijten, wat moet die doen? Roxorloops: “In de eerste plaats beatboxers opzoeken of eens gaan kijken naar de site www.beatbox.be, waar je op een zeer uitgebreid forum heel wat tips en tricks vindt. Er bestaat ook een site met old skool mp3’tjes die je gratis kan downloaden. Als je die opzoekt en naar luistert, heb je al een begin. Maar dan moet je er nog aan beginnen, natuurlijk, en de kunst is om je er in te verdiepen en niet te snel op te geven. Sven De Potter

Beatoxic geeft ook workshops. Meer info op www.beatoxic.be

��

TIPS

Terug naar de drum-

Oh, de uitspraak hierboven is van Arno, op dit moment Frederiks werkgever... “Ik heb veel gehad aan de platencollectie van mijn vader,” zegt hij. “Er zat heel wat New Orleans Jazz tussen, zoals Kid Thomas, Kid Ory, Professor Longhair... En zoals zoveel drummers ben ik ook eerst beginnen trommelen op lege kartonnen dozen. Trouwens, ik kreeg die New Orleans-jazz met de paplepel binnen; mijn pa nam me al vroeg mee naar jazzoptredens en dat heeft ook een grote invloed gehad op mijn muzikale ontwikkeling. Ik lag bij wijze van spreken al van in het begin aan een New Orleans-infuus.” Via Mambo Chillum, The Whodads, PJDS en Admiral Freebee kwam je terecht bij Arno. Qua verschil met New Orleans-jazz kan dat wel tellen... Frederik: “Eigenlijk wel, maar ik moet eerlijk zeggen dat heel die New Orleans-scene nu een beetje op sterven na dood is. Al zullen sommigen dat niet graag horen. Ik zou het liefst elke dag New Orleans-jazz spelen, omdat het een combinatie is van alle mogelijke ‘moderne’ stijlen: pop, punk,

rhythm ‘n’ blues, rock ‘n’ roll... Dat was ook de hoofdreden waarom ik een paar jaar geleden samen met Fred en Bruno (Bruno de Bruxelles, nvdr.) de groep Mambo Chillum begonnen ben: Rhythm ‘n’ Blues met New Orleans-invloeden en Chicago Blues. Echt mijn ding.”

Foto: Koen

“Een band is maar zo goed als zijn drummer,” zei een Belgisch artiest ooit. En hij zit er met zijn boude uitspraak niet zo heel ver naast, want een band zonder drummer is als een auto zonder motor. ’t Kan er allemaal best goed uit zien, maar echt ver karren? Neen. In onze voortdurende zoektocht naar gepassioneerde muzikanten, houden we vandaag halt bij Frederik Van den Berghe, drummer pur sang die de mosterd haalde in – zoals hij het zelf zegt – de oude stijl en meer bepaald in de New Orleans Jazz. Hij is daarbij nog een beetje verslingerd aan vintagemateriaal. Spek voor onze ritmische bek, zeg maar. We spreken af in een van de vele Gentse muziekbastions, Pink Flamingo’s, thuishaven van Kamagurka, Fifty Foot Combo en andere rockminnenden...

Bauters

Frederik Van den Berghe: “Het gaat niet om wat je speelt, maar hoe je het speelt.”

En jullie – overigens zeer gesmaakt debuut – werd geproducet door Geoffrey Burton, nu je kompaan bij Arno en PJDS. Maar voor je bij die bands terechtkwam, speelde je ook bij The Whodads, qua stijl weer iets anders: surf! Frederik: “In bijna alle muziek die ik ken, zitten elementen die ik graag hoor. En die tracht ik dan op mijn manier te spelen. Maar ik doe er wel veel voor, hoor. Als je bij iemand als Arno speelt dan verwacht-ie dat je toch min of meer hetzelfde speelt als de bestaande partijen. Freewheelen is er niet meteen bij. Je kan op een nummer als Oh La La la geen surfbeat beginnen spelen. (lacht) Trouwens, Arno heeft me dat ook nog niet echt gevraagd.” Hoe moeilijk is het om de erfenis van Rudi Cloet, Arno’s voormalig vaste drummer, over te nemen? Frederik: “Dat valt wel mee. Het gaat niet zozeer om het onder de knie krijgen van die nummers, want ik denk dat veel drummers met een goeie portie bagage dat wel aankunnen. Het moeilijkste zit in de feel. Die moet juist zitten. En de groep moet gewend geraken aan jouw speelstijl. Het gevoel dat je als drummer neerzet, is

belangrijk. Je moet met elkaar leren samenspelen.” Tot hoever gaat die aanpassing? Ik kan me inbeelden dat je niet echt veel moeite had met Geoffrey Burton en Mirko Banovic, want zij spelen beiden ook bij PJDS... Frederik: “Dat is waar. Trouwens, ik heb bij PJDS geleerd om popmuziek te spelen. Voordien was het enkel blues en jazz. Door bij Pieter-Jan te spelen, heb ik het gebrek aan popdrumkennis kunnen bijschaven en kon ik me achteraf makkelijker inwerken bij Arno. Ik denk dat ik anders niet bij Arno had kunnen beginnen... Voor mij kan je alles terug voeren naar die oude New Orleans-jazz, wat toch voor een groot stuk de basis vormt voor alles wat erna kwam. New Orleansjazz steunt op de basdrum en de snare - net als pop – in tegenstelling tot jazz, dat steunt op ride en hi-hat. Ik merk wel dat echte moderne jazzdrummers moeilijk kunnen overschakelen op pop, omdat ze ergens op hun stappen terug moeten keren en op zoek moeten naar

- roots de basis.” Steel jij eigenlijk ideeën als je andere drummers ziet spelen... Frederik: “Uiteraard. Ik denk dat kijken en luisteren naar hoe anderen het doen een zeer goeie leerschool kan zijn. Ik heb zelf ook heel de weg van muziekschool en conservatorium afgelegd, maar ik vind de manier waarop ze op de muziekschool les geven niet echt goed. Je krijgt eerst een jaar notenleer en daarna mag je pas met je instrument beginnen. Het is net alsof je eerst het alfabet moet leren voor je mag beginnen praten. Zo werkt het niet, althans niet voor mij. Je leert het beter al doende. En dat kan je door te luisteren naar platen en door mee te spelen met wat je graag hoort. Ik vind het wel belangrijk dat je kijkt naar andere drummers. “ Van wie heb jij veel geleerd? Frederik: “Sly Dunbar van Sly en Robbie vind ik zeer goed. Die speelt zeer effectief, met veel ruimte. Pete Thomas, de drummer van Elvis Costello sla ik ook hoog aan. Vind ik echt het perfecte voorbeeld van een rock ‘n’ roll drummer die pop speelt; ik ben minder te vinden voor al die Zappadrummers à la Terry Bozzio. Die mannen kunnen natuurlijk heel wat, maar het is niet mijn stijl. Indrukwekkend, maar weinig genietbaar. Een paar jaar geleden heb ik Jimmy Cobb aan het werk gezien, die ooit bij Miles Davis gespeeld heeft. Zeer goed, en een echte bebopdrummer. Op het conservatorium hebben ze me trouwens afgeraden om naar hem te luisteren, omdat hij te weinig technisch onderlegd zou zijn. (lacht). Ik heb het conservatoium dan ook niet afgemaakt.” Hoe belangrijk is techniek eigenlijk voor jou? Frederik: “Je kan niet zonder, natuurlijk. Alle goeie drummers hebben techniek en techniek komt heel goed van pas als je bepaalde partijen onder de knie wil krijgen of ideeën wil uitwerken. Telkens als ik naar goeie groepen ga kijken, merk ik toch dat de drummers toch het een en ander in huis hebben. Ik oefen zelf ook nog steeds: paradiddles, etc. Op een drumstel, geen oefenpad of een elektronisch drumstel, want ik vind dat je bij het instuderen van techniek

ook wel oog moet hebben voor de klank die je maakt. Maar ik zou het veel meer moeten doen.” Vintage Als ik me niet vergis, ben jij ook nogal te vinden voor vintage drums à la Slingerland, Gretsch, Ludwig... “Dat is zo. Ik heb twee drums gekocht bij Robby Saeys: een Gretsch en een Rogers. Tot voor kort kon je die drums voor een redelijke prijs op de kop tikken, maar tegenwoordig kosten ze ook al iets meer. Ik had absoluut geen zin om 5000 € te betalen voor een nieuw drumstel, vandaar mijn keuze voor vintage. Ik heb ook een Ludwig staan, ooit gekocht voor 1250 €, maar nu kost die ook al een pak meer. Vintage drums hebben naar mijn gevoel meer karakter dan nieuwe, maar het voordeel van goeie, moderne drums is dat ze luider en harder klinken. Vandaar dat ik ook een DW-snare gekocht heb: Geoffrey en Mirko durven al eens wat volume maken, en dan moet ik die wel bovenhalen. Anders kom ik er gewoon niet aan te pas. Arno heeft trouwens ook graag dat het wat luider klinkt. In die nieuwe snares zit ook redelijk wat hoog, wat in die oude toch wel wat ontbreekt. “ Zijn die oude setjes eigenlijk makkelijk te stemmen? Frederik: “Ik vind stemmen sowieso niet makkelijk. Het is een kwestie van zoeken, gissen en missen. Ik heb zelf al tal van technieken geprobeerd, maar dé methode heb ik nog niet gevonden. Tegenwoordig stemmen popdrummers hun ondervel redelijk hoog en het slagvel laag. Dat heb ik nooit gedaan, ... ik ben begonnen met die New Orleans en dan staan de bovenvellen redelijk hoog. Omdat je dan tenminste wat klank hebt als je zacht speelt. Voor de optredens doe ik een beroep op de kennis van de geluidsman...Toen ik bij Admiral Freebee speelde tapete ik mijn snare wel af en stemde ik hem redelijk laag, omdat de muziek daar ook om vroeg. Ik vond dat trouwens echt mijn ding.”

het moment dat je wat harder begint te spelen, met grote versterkers, missen die oude cimbalen een beetje ‘hoog’. Vintage werd eigenlijk gemaakt om stil te spelen, met kleine versterkers; ik heb wel oude cimbalen, maar bij Arno gebruik ik de Avedis-reeks van Zildjian, omdat die naar mijn smaak het beste geluid geven: ze klinken redelijk agressief als het moet, maar ook voor het zachtere werk zijn ze zeer geschikt. Ik vind de K-reeks een beetje kracht missen. De meeste drummers zijn nochtans vol lof over die reeks.” Ik speel er zelf ook mee, en ze klinken inderdaad nogal vuil en donker... Frederik: “Naar welke drummers luister jij eigenlijk?” Eh,...Jimmy Chamberlain van Smashing Pumpkins is een all-time favourite. En Danny Carey die bij TOOL speelt, Jim Black die ik ooit es aan het werk gezien heb op Jazz Middelheim, ?Love van The Roots, ... en dichter bij huis Stefan Misseghers, Stephane Galland, Steve Slingeneyer, Laurens Smagghe die bij Sioen en Barbie Bangkok speelt en een zekere Frederik Vandenberghe... en ik vergeet er dan nog enkele... Frederik: “Earl Palmer, dat is een van mijn favorieten. Die man is ondertussen al 90 en hij speelt af en toe nog es, heeft les gegeven, boekjes uitgebracht... Het is één van de belangrijkste rock ‘n’ roll drummers van de vorige eeuw. “ Sven De Potter

Frederiks suggesties: Dr. John – Little Richard – Fats Domino Sidney Bichet – Louis Armstrong New Orleans Drumming, ragtime and beyond – evolution of a style (1992) Herlin Riley

Hoe zit het met je liefde voor cimbalen? Vintage of liever nieuw? Frederik: “Ik vind vintage – cimbalen, snares etc. – voor het stillere studiowerk interessant, maar vanaf

TIPS

Vintagedrumjunkies De magische klank van ouwe ketels

De gustibus et coloribus non disputandem est. Een waarheid als een koe, maar als het over drumstellen gaat, zijn wij wel te vinden voor vintage setjes. En wij niet alleen: de laatste tijd zie je op concerten van Absynthe Minded, Soulwax, The Germans, Zita Swoon, etc. de drummers van de bands glunderen. Niet alleen omdat ze zich zo amuseren (wel, dat ook) maar omdat ze op vintagemateriaal loos gaan. Gretsch, Ludwig, Slingerland, Rogers etc. En, geloof het of niet, maar al die drums komen van één man, Robby Saeys, full time en gepassioneerd vintage-verzamelaar. Heck, hij slaapt zelfs in een 24” basdrum! “Ik heb altijd al een zwak gehad voor vintage,” zegt Robby. “Vroeger op de muziekschool moest ik oefenen op TAMA, Pearl etc., maar er stond ook een oude Ludwig uit ’75 en daar speelde ik het liefst van al op. Ik vond de klank ook veel beter. Nu ja, ik kende toen geen andere merken, maar ik denk dat mijn liefde voor oude drums toen wel ontstaan is.” “In ’98 verhuisde mijn neef naar Californië en op mijn vraag hij heeft zich daar wat geïnformeerd naar oude drumstellen en is hij wat op zoek gegaan naar verzamelaars. Ik was

toen zeer geïnteresseerd in merken als Ludwig, Gretsch, Slingerland, ....Na wat zoeken ben ik in contact gekomen met een sympathiek man, die toen iets van een dertig sets had staan, met om en bij de vijftig snares. Ik wist niet goed wat ik hoorde. Die man heeft me toen wat foto’s opgestuurd en ik was natuurlijk meteen verkocht. Ik denk dat ik toen net geen gat in het plafond gesprongen ben.” “Ik kende toen naast Ludwig niet zoveel van andere merken, maar die man was ook een absolute Ludwig-freak. Bij hem heb ik toen een Sky Blue Pearl uit de jaren ’60 gekocht. Toen dat drumstel toekwam, was ik natuurlijk zeer blij. De eerste slagen op die Ludwig waren echt wel super. En ik wou er meteen nog één. De microbe had gebeten. Ik ben toen meteen boeken beginnen kopen, als een bezetene beginnen lezen, het internet afspeuren... Ik ben met die man trouwens zeer goed bevriend geraakt, heb hem opgezocht ... en toen ging er een hele wereld open: plots leerde ik de merken Gretsch en Rogers kennen. En die wou ik natuurlijk ook. Maar het betekende wel dat ik mijn Ludwig te koop moest stellen: op een week was die weg!” “Die kerel vond dat hij te veel drumstellen staan had en wou er wat

van de hand doen. Hij heeft me toen weer een paar foto’s opgestuurd die ik op het net plaatste. Amper een week later had ik die verkocht. Maar ze moesten wel nog overkomen: we hebben gezocht naar de best mogelijke manier om ze te laten verschepen, zowel wat de prijs, de verpakking en de snelheid betreft... En dat ging eigenlijk vrij snel. En zo is de bal aan het rollen gegaan.” “Je leert het wereldje vrij snel kennen en dan merk je dat er nog grote verzamelaars rondlopen. Zo heb ik de kerel ontmoet die de laatste Slingerland van Buddy Rich in zijn kelder heeft staan, een echt stuk geschiedenis. Daarnaast staat er ook een Top Hat and Cane van Ludwig, uit de jaren ’40 en een Gretsch Cadillac Nitron Green die eigenlijk gemaakt is voor de Jazzclub Birdland in New York. En die staat te koop voor 7000 $, .... veel, inderdaad, maar er zijn er ook maar drie van gemaakt. Zulke dingen kan ik me niet echt veroorloven.” www.vintagedrumjunkies.com - een gat in de vintagemarkt. “Eind vorig jaar kwam mijn website online en ik kreeg meteen enorm veel respons, niet alleen uit België,

Maar die DW’s kosten natuurlijk stukken van mensen. Voor mij springt Gretsch er echt uit. Om de ideale klank te maken, zou je verschillende merken kunnen combineren: de basdrums van Ludwig klinken echt warm en vol, de high toms van Gretsch passen er perfect bij, samen met een floortom van Rogers. En als je daar nog een Slingerland Radio King snare of een Dynasonic van Rogers bij zet, heb je mijns inziens een fantastisch klinkend drumstel.”

Foto: Koen

Bauters

De ijzeren wet van vraag en aanbod.

maar ook uit Nederland en Duitsland. Verschillende mensen begonnen ook drums aan te bieden en op den duur stond ik hier met een paar setjes.” “Een van mijn eerste klanten was Steve Slingeneyer, de drummer van Soulwax. Hij kwam hier terecht via Michel Vanneste (gitarist van o.m. Soapstone) met wie ik samen in Li’ll Mill speelde. Steve heeft zich toen een Ludwig gekocht; onlangs heb ik voor hem een Supersensitive laten overkomen. Het feit dat Soulwax hier kwam kopen, was eigenlijk zeer mooie reclame.” “Ik heb vorig jaar ook een paar setjes verkocht aan andere bands: The Germans, Absynthe Minded, Frederik Van den Berghe, The She... en als ik naar één van die optredens ga, ben ik nogal fier op het feit dat ze hun drumstel bij mij gekocht hebben. Ik merk en hoor steeds weer dat het uitstekende drumstellen zijn.” New vs. Old: een kwestie van smaak. “Het is allemaal zeer subjectief natuurlijk: voor sommige drummers klinkt bijvoorbeeld Sonor of DW veel beter dan al die vintage-instrumenten.

“Het wordt moeilijker om interessante drums op de kop te tikken. Iedereen wil wel zo’n oud setje. Het resultaat is dat de prijzen verhogen: een Rogers Wooden Dynasonic van kostte vijf jaar geleden iets van een 500 €, maar nu zitten die al aan 1300 €. Of je moet geluk hebben. Ik verwacht wel dat de prijzen over vijf jaar echt de pan zullen uitswingen.” “Ik heb een beetje geluk dat de dollar nogal laag staat, en dat de prijzen in de VS nogal meevallen. En als ik iets vind, moet het hier nog geraken, natuurlijk. Betalen kan makkelijk met een creditcard, maar het verzenden heeft iets meer voeten in de aarde: ik zoek naar de beste koerier, meestal FedEx, en zorg ervoor dat alles echt zeer goed verpakt wordt. Eén grote doos, omdat alle toms in de basdrum passen. De vellen gaan er af, de hoops... en alles wordt in belletjesplastic verpakt en verstevigd met piepschuim en houten blokjes. Ik wil geen schade als die setjes hier toekomen. Meestal staat dat op drie dagen in België. En als het hier is, moet ik een prijs bepalen, maar aangezien het verkopen van die drumstellen niet mijn hoofdverdienste is, hoef ik er niet echt munt uit te slaan. De prijzen zouden anders een pak hoger liggen. En dan hebben we het nog niet over de invoerrechten gehad, die ook nogal kunnen variëren.” Keep the best for last “Wat ik er echt leuk aan vind, is dat ik de beste sets zelf kan houden. Wat niet wil zeggen dat de drumstellen die ik verkoop van mindere kwaliteit zijn, in het geheel niet, want ik doe ook drumstellen weg met pijn in het hart. Ik heb zo ooit een rode Slingerland gehad, een Chicago Badge uit de jaren ’50 en het deed me toch iets toen

die verkocht werd. Ik heb nu nog een Gretsch Champaign Sparkle staan, maar die doe ik niet weg. Nooit. Ik heb die ooit gekocht van een Gretschendorser, die hem altijd zeer goed verzorgd heeft. Eigenlijk van de zoon van die man, want het drumstel stond al een jaar op zolder en hij wou het kwijt. Een echte buitenkans! Ik heb al verschillende verhalen gehoord van mensen die hun drumstel gewoon gevonden hebben. De drummer van Golden Green heeft ook zoiets voorgehad: hij heeft zijn Ludwig gevonden ergens tussen het vuilnis, denk ik. Maar hij heeft het opgepoetst en nu is hij wel de trotse bezitter van een vintage Ludwig.” Het geluid van de geschiedenis “De vintagedrums hebben tijd gehad om te rijpen en laten het verschil met nieuwe drums duidelijk merken in de klank. Nieuwe drums hebben vaak ongelooflijk veel attack, tenminste als ze via een PA versterkt worden, maar daarnaast klinken ze naar mijn gevoel nogal doods. Ik speel zelf op een Gretsch en tijdens repetities lijkt het wel alsof ik op een PA speel. Die Gretsch klinkt zwaar, warm en heeft heel wat sultan. Vintagedrums hebben heel veel dynamiek en als ze echt versterkt worden, hoef je niet echt veel af te stellen. Ook voor opnames zijn die oude toestellen zeer geschikt.” “Qua stemmen moet je wel in het achterhoofd houden dat die oude ketels dikwijls iets breder zijn dan de nieuwe. Een 13 “ is vaak 13,2”, dus als je daar een nieuw vel op plaatst, kraakt dat een beetje. En je kan ze niet zo verfijnd stemmen. Ik gebruik voor die oude setjes Aquarian-vellen, en die komen qua maat mooi overeen. Alleen, je kan die echt goeie reeksen, de Modern Vintage en de American Vintage, hier niet vinden! Ik moet die laten overkomen. Evans vind ik ook goed, maar ik kan meer halen uit die Aquarians.” Sven De Potter

Links: www.vintagedrumjunkies.com Info: Robby@vintagedrumjunkies.com

MTV ROAD RALLY ��

�

��

�

STARTING 28-11 ON MTV

EVERY MONDAY AT 18.30u WWW. MTV.B E

��

�

��

�

TIPS

De melodieënstroom in het hoofd van

An Pierlé

Foto: Koen Bauters

Vlaanderen zendt zijn zonen uit. En dochters. Na Arno en Axelle Red kent Frankrijk nu ook An Pierlé. De blonde Antwerpse – met vaste stek in Gent – speelde er het laatste jaar ‘tigtal concerten en liet een goeie en blijvende indruk na. Het mag gezegd. An Pierlé en haar laatste plaat Helium Sunset hebben Frankrijk al voor een stuk veroverd. Ze kwam, zag, overwon. En kwam terug. Gelukkig maar. Nu zit Pierlé en haar posse weer in good ol’ Gent. En ze heeft tussen het verschijnen van Helium Sunset en nu niet echt stilgezeten. Ergens in maart 2006 zou de nieuwe plaat moeten uitkomen, maar daarover wil ze nog niets kwijt. Zelfs niet aan Poppunt. Maar we hadden het wel over zingen, songschrijven en mosselen met friet.

“We hebben veel nummers geschreven,” zegt ze. “Wat uiteindelijk op de plaat zal terechtkomen, is nog niet duidelijk. Maar het is geen makkelijke keuze. We hebben al een voorlopige titel, maar zelfs die kan nog veranderen. Ik hou het dus liever nog even stil.” We respecteren de stilte. Als er maar een storm van komt. Helium Sunset

dateert van 2002. Wat hebben jullie intussen zoal gedaan? An: “Na Helium Sunset hebben we twee volledige tournees afgewerkt in België. En toen Pias de plaat in Frankrijk uitbracht, vloog er voor we het wisten alweer een jaar voorbij. Maar ondertussen schreven we nummers en namen we af en toe iets op. Een proces dat best wat tijd in beslag neemt.”

En je bent vier jaar ouder geworden. Dat zal ook wel zijn weerslag hebben. An: “We zijn inderdaad veranderd. Toen we aan de eerste plaat (Mud Stories, nvdr.) werkten, ging het er erg straight toe. Ik wou toen vrijwel alles live opnemen. Gepruts was taboe. Ik wou een ‘echte’ en ‘rauwe’ sound. Nu vind ik het fijn om wat met geluid te

experimenteren en samen aan een nummer te werken.” Jullie kiezen steevast voor niet voor de hand liggende opnameplaatsen. Mud Stories werd geboren op een zoldertje boven een Gentse theaterzaal, en voor Helium Sunset kropen jullie op de zolder van een oud laboratorium. Waar heb je deze opgenomen? In de kelders van het UZ? An: (Lacht) “Neen. Gewoon in onze woonkamer, maar dat is eigenlijk ook een zolder. Omdat we alles zelf deden, hadden Koen (Gisen, gitarist, producer & medecomponist) en ik veel ruimte om te experimenteren. Voor we beslisten hoe iets zou klinken, konden we iedere noot op tien manieren spelen. In een “echte” opnamestudio kijk je voortdurend tegen een deadline aan. Een plaat maken voelt bij mij trouwens nog steeds een beetje vreemd en onwennig. De songs groeien met ons mee. Daarom is een album maar een soort van momentopname.”

de proppen komen? Dat lag toch iets moeilijker. Ik had geen idee hoe ik eraan moest beginnen. Toen ben ik gaan luisteren naar wat er in mijn hoofd zat. Melodielijnen heb ik mijn hele leven uitgevonden, maar ik stond er niet bij stil dat ik daar ook een nummer van kon maken.”

niveau geraken. Voor een deel door interactie met elkaar en met het publiek. En dat gevoel heeft niets met acteren te maken. Het is een kwestie van je helemaal te laten gaan, denk ik. Maar het is niet steeds eenvoudig om pakweg het gevoel van een vrolijke song weer op te roepen.”

Hoe was het om voor het eerst een publiek te laten luisteren naar je eigen songs? An: “Boeiend. Maar ik was achteraf wel uitgeput. Ik moest me enorm concentreren om alle teksten te onthouden, en ik had nog niet echt veel benul van hoe je met een publiek omgaat. Maar het voelde ongelofelijk goed. Ik denk niet dat ik veel zou schrijven als er geen publiek was. Meer en meer maak ik muziek met de vraag ‘Wat zou ik graag eens doen op het podium?’ in het achterhoofd. Je mag je tenslotte ook amuseren hé.

Is het niet een beetje raar om helemaal op te gaan in een tekst over bijvoorbeeld een siamese tweeling die uit elkaar gaat? An: “Ik ben altijd gefascineerd geweest door “freaks” en circustoestanden. Van dat mysterieuze hou ik wel: ik doe ook mijn best om songs zo te kneden dat het niet meteen duidelijk wordt waar het precies over gaat. Iedereen kan er zo een eigen boodschap uithalen. Vaak zitten er ook een hoop verhalen in een nummer: tien songs in één, bij wijze van spreken.”

“In een “echte” opnamestudio kijk je voortdurend tegen een deadline aan. Een plaat maken voelt bij mij trouwens nog steeds een beetje vreemd en onwennig. De songs groeien met ons mee. Daarom is een album maar een soort van momentopname.”

Heeft vaak optreden af en toe geen nare gevolgen? Je haalt toch soms behoorlijk acrobatische stunts uit met je stem. An: “Door te laat in bed te kruipen en veel te luid te roepen op het podium, had ik ooit een stemknobbel. Toen heeft wat zangles me fel vooruit geholpen. Naast de juiste ademhaling, leerde ik er ook enkele handige trucjes. Als ik bijvoorbeeld luid zing, speel ik tegelijkertijd ook erg hard op de piano: zo leid ik de druk af van mijn stem. Ook opwarming is belangrijk. Je zingt tenslotte met een spier.”

Jamie Cullen op je piano staan om capriolen uit te halen? An: “(Denkt na) Een beest?… Toch wel een beetje, geloof ik. Ik kan me volledig laten gaan op het podium. De meeste fotografen blijven enkel de eerste twee à drie nummers om hun werk te doen. Maar zo geven ze een verkeerd beeld van een optreden. We bouwen een set op, en dan gaan we helemaal loos. In Frankrijk bleef een Knack-fotograaf een keer tot het einde. Ik schrok toen wel een beetje van het resultaat.”

Dus je bent eigenlijk een soort van sportvrouw. An: “Ergens wel, natuurlijk. Optreden is een intensieve ervaring. Ik probeer daarom een beetje aan mijn conditie te werken: qua middenrif, spieren en uithoudingsvermogen heeft het veel zin om regelmatig te zwemmen. Maar je mag ook niet te ver gaan. Een tijd lang dronk ik elke dag trouw mijn theetjes, en had ik een hoop andere “gewoontes” waar ik aan hield. Maar ik heb er een paar opgegeven, omdat het op den duur te veel werd.”

Ben jij een podiumbeest? Ga je zoals

Loos Piet Goddaer hoort liedjes in zijn hoofd die hij achteraf uitwerkt. Andere bands zweren bij jammen. Hoe onstaat een song bij jullie? An: “Af en toe komt een nummer er in één keer uit. Bij Mad Dog Watch was dat het geval: één lange improvisatie. Vaak heb ik ook een melodietje in mijn hoofd, maar duurt het soms wel een jaar voor we er iets mee doen. Ik hoor vaak van mensen dat ze veel inspiratie putten uit probleemsituaties. Ik snap dat wel, maar ik ben er wel van overtuigd dat je niet zwaar in de problemen hoeft te zitten om een goed nummer te schrijven. Ik zie componeren meer als een ambacht. Discipline is daarin erg belangrijk. Als je bijvoorbeeld elke dag een uur of vier goed doorwerkt, heb je aan het eind van de maand veel werk verricht. Meestal werk ik in de Vooruit aan nummers; het gebeurt dat ik op mijn weg daar naar toe ideeën krijg. Stappen werkt heel inspirerend” Heb je altijd al die drang gevoeld om songs te maken? An: “Ik geloof van wel, maar pas op Herman Teirlinck ben ik eigen nummers beginnen te schrijven. In het eerste jaar moesten we plots een heel uur vullen met eigen werk. Ik was dat niet gewend. Ik heb heel lang klassieke piano gespeeld: ik kon muziek lezen en mijn vingers hadden geen moeite om te volgen. Maar met zelf iets op

Tien in één Je bent niet alleen een getalenteerd zangeres en pianiste, maar ook actrice. Acteer je soms tijdens je optredens? An: “Nee, want wat ik zing, is een deel van mezelf, dus hoef ik niet te acteren. En als een optreden echt goed loopt, gebeurt er op het podium iets waardoor we met de band op een soort van hoger

Als er één reden zou zijn waarom je zingt, welke zou dat zijn? “De fysieke sensatie, denk ik. Zingen werkt ‘rassurerend’, troostend. Net als neuriën, duimzuigen of nagelbijten. Zingen stelt me gerust, en daarom doe ik het al mijn hele leven.” Eva Keustermans

Links www.anpierle.net

Foto: Koen Bauters

FOCUS

vzw Repetitieruimtes: een oase Stel je de volgende setting voor: je hebt net je nieuw groepje bijeen kunnen rapen, de kelen zijn gesmeerd en de instrumenten staan scherp als de nekharen van een stekelvarken. Alleen, je moet je qua repetitiekot beperken tot je kamertje of de garage van pa en ma. In die fase bestaan je fans vreemd genoeg enkel maar uit je oudjes en de buren die door het dolle heen zijn, evenals Oom Agent die wekelijks langskomt met zijn PV-boekje. Sounds familiar? Treur dan niet, want sinds 2004 biedt vzw Repetitieruimtes soelaas. De vzw Repetitieruimtes staat in Gent - en ver daarbuiten - bekend omdat bezielers ervan een deel van de Leopoldkazerne aan het ombouwen zijn tot repetitieruimten. De ideale plek om ‘officier van wacht’ Peter D’Herde (projectcoördinator) op te zoeken. Vzw ”Hoewel de vzw officieel in juni 2004 van start ging, bestond het initiatief al langer,” zegt Peter. “Maarten Quaegebuer werd binnen Rock’O Co vaak geconfronteerd met de vraag naar goede en betaalbare repetitieruimten. Hij ging aankloppen bij de Stad Gent die zich meteen engageerde tot het vrijmaken van middelen. Er werden partners gevonden bij Kinky Star en de Vooruit: de Vooruit had net een coördinator voor de rockmuziek aangeworven. Er werd gekozen om met hen een aparte structuur op te richten.” Het initiatief kwam in een

stroomversnelling toen de Stad besliste een deel van de Leopoldkazerne open te stellen. Ook de Provincie Oost-Vlaanderen maakte centen vrij. In februari 2005 werd Peter D’Herde aangenomen als projectcoördinator: naast de tweewekelijkse werfvergaderingen houdt hij zich bezig met de prospectie naar potentiële repetitieruimten en met beleidswerk. Voor de verbouwing van de Leopoldskazerne wordt een beroep gedaan op het OTC-Gent, een werkervaringsproject van het OCMW voor langdurig werkzoekenden. Er wordt eveneens samengewerkt met een architect die een ingenieus systeem bedacht van modificeerbare dakpanelen wat de geluidskwaliteit ten goede moet komen. “De repetitieruimten die we nu verbouwen, hebben bijna geen rechte hoeken, wat de akoestiek ten goede komt. En het spreekt voor zich dat ook heel wat aandacht naar de isolatie gaat.” Een andere poot binnen de werking is het inventariseren van de Vlaamse repetitielokalen: men gaat effectief op zoek naar ruimten; die worden gescreend volgens een aantal objectieve (afmetingen, aanwezigheid van een zanginstallatie, hoe omgaan met geluidsisolatie) en subjectieve criteria (wat wordt aangeboden om het de gebruikers aangenaam te maken?). Later komen ze met hun contactgegevens en een korte technische beoordelingsfiche op de site terecht. Objectieve informatie

dus, op maat van de gebruiker. “We leren elke dag bij,” zegt Peter. “Onze vzw is weliswaar geen akoestisch bureau, maar ik heb in het verleden wel een pak ervaring opgedaan bij het verbouwen van een jeugdhuis, vooral dan wat de geluidsisolatie betreft.” De vzw zetelt ook in een adviescommissie over het nieuw subsidiereglement voor repetitieruimten (sinds 1 januari jl.) van de Provincie Oost-Vlaanderen, naar analogie met het voorbeeld van de provincie Limburg en de provincie VlaamsBrabant. In die commissie worden de ingediende dossiers beoordeeld en wordt een advies geformuleerd aan de Bestendige Deputatie die beslist over de toekenning van de middelen. Infrastructuur Vzw Repetitieruimtes kan via de tussenkomst van de Stad Gent eveneens gebruik maken van een deel van de Leopoldskazerne, die officieel nog steeds eigendom is van het Belgisch leger. Daarnaast heeft de vzw al zeker tot eind 2007 twee klaslokalen in de voormalige school Callier (SintAmandsberg) ter beschikking. In de kazerne is men volop aan de gang met de verbouwing van 3 repetitielokalen (elk met een oppervlakte van 36m2) met elk hun eigen bestemming. Een eerste zal op jaarbasis aan een vaste gebruiker ter beschikking worden gesteld. En dat aan 150 euro per maand. Een tweede ruimte dient voor korter lopende projecten (1-4 weken), bijv. groepen die studio-opnames willen voorbereiden, aan een vergoeding

Creative Ambitions?

School of Audio Engineering

van muziek van 40 euro per week. De laatste ruimte zal worden opengesteld aan 10 euro per dagdeel. In de school in Sint-Amandsberg komen er 2 lokalen, waarvan er één per dagdeel zal worden opengesteld en het andere zal worden toegewezen aan 2 groepen.

::::: New York ::::::: Sydney ::: Amsterdam ::::::::: Paris :::: Berlin :: London ::::::: Milan :::: Stockholm ::::: Rotterdam ::::::: Brussels ::::: Geneva ::: Vienna ::::: Miami ::::::: Barcelona ::::: :: :: ::::: :: :::: :::::: ::::::::::

Learn to become a: • Mixdown engineer • Live sound engineer • Music producer • Post production engineer • Recording engineer • Audio Producer • Product specialist • Midi programmer • Pro Tools editor • .....and more

De toewijzing van de ruimten, zowel in de school al de kazerne, geschiedt via een aparte commissie, die de aanvraagdossiers bekijkt. Voor de uitbating en de renovatie van beide gebouwen is er een nauwe samenwerking met vzw Nucleo, die faciliteiten biedt aan jonge beeldende kunstenaars. Toekomst De vraag naar betaalbare repetitieruimten blijft komen. Momenteel worden er reeds 250 ruimtes op de site www.repetitieruimtes.be vermeld. Om aan de vraag te kunnen blijven voldoen, overweegt vzw Repetitieruimtes de aankoop van 2 mobiele repetitieboxen, die overal in Vlaanderen kunnen worden geïnstalleerd. De vzw hoopt in 2006 tot de aankoop te kunnen overgaan, als er tenminste voldoende financiële middelen kunnen worden gevonden. In het jaar 2005 kon de vzw rekenen op steun van de Stad Gent, de Provincie Oost-Vlaanderen en de Cera Foundation. Om de werking naar heel Vlaanderen uit te breiden werd eveneens een dossier ingediend bij de Vlaamse Gemeenschap. Jan Vanderhaeghen

Electronic Music Production Part-time, 6 months

Audio Engineering Diploma

Part-time, 21 months. Full-time, 12 months

Bachelor (hons) Recording Arts

Part-time, 33 months. Full-time, 24 months

Call for a free brochure or make an appointment for a personal tour. SAE Institute offers training programs in the area of audio, film and multimedia. Currently SAE Institute has 46 colleges worldwide. Educational partners: Yo u c a n a l s o v i s i t o u r international website at:

w w w. s a e .e d u SAE Amsterdam: 020-6228790 info@sae.nl

SAE Rotterdam: 010-4117951 rotterdam@sae.nl

SAE Brussels: 02/647 9220

info@saebrussels.be

��

�

PAS POORT

BELGIQ

ITSKAART

CARTE

UE BEL GIEN

D IDENTI

BELGIU

TE PERSON ALAUSW EIS IDEN BUURM TITY CA AN mes : GE RD ERT VE RD ICKT, HA JURGEN RR Y VIAENE MOELA NS , KOEN TOTE, Geboorte plaats en - datum LEUVEN / Pl , 2000 W WW.BIIR ace and date of birth MANINFO Geslach .BE Nationalite t/Sex it M,M,M,M BELG Nationality

Naam / Na me Voornam en / Give n na

Geldig va

n - tot / Va

Buurman Buurman in een notendop: Leuven, december 2000: vier kerels repeteren voor ‘t eerst samen op het kot van de drummer. En dat bevalt hen zo dat ze verder doen. Een jaar later winnen ze het Leuvense Interfacultair songfestival, en de demopoll op StuBru met een Engelstalig nummer ‘Joker’. Samen met Camden en Zornik openen ze het academiejaar 2002-2003 op de Oude Markt in Leuven. Buurman lijkt stilaan klaar om ook buiten de ring rond Leuven te spelen. Ze mogen mee op tournee door Vlaanderen met ‘De Kleine Avonden’. Onder de vleugels van Johan Verminnen spelen ze in kleine

Handteke

ning van

lid from -

Kaartnr. / Card No +32 49643 74 74 until (GEERT

de houd

schouwburgen. Aan dat tourneetje hangt ook een beetje radio - draaitijd vast. ‘Blauwhelm’ en ‘Heel fijn feest’ zijn af en toe te horen op Radio 1. Na de laatste ‘Kleine avond’ is het tijd om de ritmesectie te vervangen. Zanger-gitarist Geert en pianistklarinetist Harry gaan verder met drummer Jurgen en contrabassist Koen. Buurman neemt in maart 2003 een EP op bij Anton Walgrave. Die EP is volledig Nederlandstalig en wordt heel goed ontvangen bij Radio 1. Vanaf juni 2003 zitten ‘Heel fijn feest’ en ‘Mooi weer en fruitsla’ in de playlist van Radio1, met regelmatige zendtijd als gevolg. Buurman bouwde ondertussen een stevige live-reputatie op. Zo speelde de groep al met veel succes op Boterhammen in het

BUUR MAN

) buurm anpost

er / Holde

@hotmai

r’s signa

ture

l.com

Foto: Koen Bauters

BELGIE

IDENTITE

park, de Gentse Feesten, Stadsmuzikantenfestival Artuatuca en andere festivals. Mei 2005: de jongste Buurmantelg heet ‘Dat is’t’. Exact 24 uur nadat het plaatje werd afgeleverd binnen de VRT-wandelgangen, is ‘De Protestkabbelsong’ al te horen op Radio1. Ook ‘Dat is’t’ kreeg een plaats in de Radio1muzieklijst. Op de jongste editie van de Nekka-wedstrijd behaalde Buurman een gedeelde tweede plaats, en ging de groep met de Radio1-prijs naar huis. Sven De Potter

PAS POORT

Buurman

PAS POORT

Mira

BELGIE

IDENTITE

BELGIQ

ITSKAART

Naam / Na me Voornam en / Give n na

CARTE

MIRA mes : M IRA,

Mira Mira in een notendop: Mira ademt muziek. Al heel haar leven lang. Niet verwonderlijk dus dat ze in 2004 afstudeerde aan Studio Herman Teirlinck, afdeling Kleinkunst, waar ze les kreeg van o.a. Wannes Van de Velde en Stef Bos en dankzij hen het Nederlandstalige lied ontdekte. Mira laat haar zielenroerselen los in songs die eens humoristisch en dan weer ontroerend zijn. Dakwerkers, engelkes, klein gevaarlijk afval, vuile w.c.’s, venten van vlees, de duivel die liefde heet…het zijn maar enkele van de onderwerpen. De muziek valt te omschrijven als een mengeling van pop, jazz en kleinkunst. Ze luistert al heel haar leven naar de Beatles, vindt veel inspiratie

Foto: Koen Bauters

PAS POORT

UE BEL GIEN

D IDENTI

PERSON

ALAUSW

BELGIU

EIS IDEN TITY

MICHAEL

, JORDI, DAVID, DREE Geboorte pla ANTWER ats en- datum / Pl PEN W WW.MIR ace and date of birth A-ONLINE .BE Nationalite it BELG Nationality

Geldig va

n - tot / Va

Handteke

ning van

bij jazz-legendes als Billie Holliday en Nina Simone en spiegelt zich op Nederlandstalig muziekgebied nog het liefste aan de puurheid van een Raymond Van Het Groenewoud. Wapenfeiten: Mira won bij de laatste Nekka-editie (november 2005) de publieksprijs, de DKA-prijs, de Jan Puimège-prijs en de tweede plaats op het ereschavot (gedeelde plaats met Buurman). Solo stond Mira al haar mannetje bij de Vieze Gasten in Gent, op Theater Aan Zee 2003 &2004 te Oostende, op het Jong Bloed Festival van Limelight in Kortrijk, in C.C. de Dieseghemhoeve in Mortsel, op de Parade in Den Bosch (NL), in theater de Purmarijn in Purmerend (NL) samen met Stef Bos, in de Arenbergschouwburg, in het

lid from -

de houd

Geslach t/S V, M,M,M ex

Kaartnr. / Card No info@m ira-onlin e.be (ook voor bo until okingen)

er / Holde

r’s signa

ture

CARD

MIRA

Fotomuseum, in de Hopper, op ZuiderZinnen, op het EHAfestival te Antwerpen en in tal van café’s en kleinere zalen. Met haar muzikanten was ze o.m. te zien en te horen in de Arenbergschouwburg, in kunstencentrum ’t Stuk te Leuven, in De Monk te Brussel, op Theater Aan Zee en op de Paulusfeesten in Oostende, op de herfstontmoeting van de V.V.K.S.M., in C.C. Brasschaat, in de Hopper, in de Roma, op ZuiderZinnen. Sven De Potter

Foto: Liesbeth Vlerick

JONGE WOLVEN

JONGE WOLVEN The Violent Husbands In onze zoektocht naar jong en fris talent botsten we voor deze editie op The Violent Husbands, een BrugsGents drietal dat grossiert in pop ‘n’ country. Beloftevol en gezond ambitieus, dat zijn ze. En geboren muzikanten die al een tijdje aan de weg aan het timmeren zijn. Eerst al buskend door de straten en in cafés en nu on the verge of a breakthrough....

waar die vandaan komen, want ik weet het niet. Het is gewoon zo. We hechten ook veel belang aan onze teksten, want die maken een song pas echt af. Wie naar een optreden komt, maar geen woord van de tekst verstaat, mist toch wel iets belangrijks. Bij veel groepen doet de tekst er niet echt toe, maar bij The Violent Husbands is ze even belangrijk als de muziek.”

“Eigenlijk zijn we iets oudere wolven,” zegt Jason. En gelijk heeft-ie. The Violent Husbands bestaat officieel nog maar een goed jaar, maar Jason speelt al langer muziek dan dat. “Je kan The Violent Husbands gerust omschrijven als een akoestische band die met een eigen en een eigenzinnige koers. En die aanpak blijkt te werken, want we hebben de laatste tijd toch al een aantal concours en wedstrijden gewonnen. Niet dat het ons daar om te doen is, want eerlijk gezegd hou ik niet zo van muziekwedstrijden. Ik ben niet zo voor de sfeer die er meestal heerst; en muziek kan je volgens mij niet in een competitie gieten. We doen mee om wat bekendheid te krijgen en een groter publiek te bereiken.”

Jullie hebben geen drummer. Is dat een handicap of een voordeel? Jason: “Ik vind het alvast geen gemis. Onze muziek heeft niet echt een drummer nodig. Maar het ontbreken van een drummer betekent niet dat het er zacht toegaat: we trachten onze muziek toch een zekere rockfeel te geven.”

En dat lijkt aardig te lukken. Vorig jaar werden jullie eerste tijdens de Beloften en dit jaar veroverden jullie de tweede stek van het Oost-Vlaams Rockconcours. Niet slecht. Nu, voor mensen die jullie niet kennen: hoe zou je jullie muziek omschrijven. Jason: “Je kan het onderbrengen bij pop, al zitten er ook wat countryelementen in. Vraag me niet

Je broer speelt ook in de band. Hoe makkelijk is het om met familie samen te spelen? Bij de Dewaelebroertjes gaat dat alvast zeer goed... Jason: “Ik vind dat fantastisch. Weet je, ik kom uit een groot gezin: vier broers en één zus, allemaal geïnteresseerd in muziek. Vroeger zat ik met Benjamin voortdurend op onze zolder muziek te maken. Er stond genoeg materiaal. We zijn muzikaal samen opgegroeid en dat is natuurlijk heel erg handig: ik weet wat mijn broer doet, wat hij kan en wat hem interesseert. We vullen elkaar eigenlijk perfect aan. Het komt de sfeer zeer ten goede, moet ik zeggen.” The Violent Husbands bestaan al langer dan 2004. Jullie spelen al een paar jaar samen, ook met Dave ‘Dijf’ Sanders, die onlangs een

elektronicaplaat uitbracht... Jason: “Ja... sommige nummers bestaan al redelijk lang en zijn ontstaan uit jamsessies en kampvuursessie. Op een bepaald punt beslisten we dat we met die muziek iets moesten doen. Na een van onze eerste optredens zeiden mensen dat we hen aan The Violent Femmes deden denken, waarop wij meteen reageerden en vertelden dat onze naam The Violent Husbands was. ’t Was eigenlijk meer een grap, maar we hebben die naam toch behouden aangezien we toch al wat nummers over huiselijk geweld hadden geschreven (lacht). Ik kende The Violent Femmes toen amper, behalve het nummer Blister in the Sun.”

2005 was een goed jaar voor jullie. Wat brengt 2006? Jason: “We zouden graag een plaat opnemen. Er is alvast interesse, maar hoe het allemaal zal lopen, dat moeten we nog uitzoeken. De plannen zijn er, en dat is toch al iets. En blijven optreden natuurlijk, zowel met The Violent Femmes als met Dijf, waarmee we ook heel wat optredens hebben. En dat wil ik toch blijven doen. Ik ga nu voor mijn artiestenstatuut. Bij de RVA zeggen ze alvast dat ik goed bezig ben, dus denk ik wel dat het goed zit...”

Sven De Potter

Link: www.theviolenthusbands.be Bookingen: jesse@movethemusic.com

RUGBLIK

Foto: Koen Bauters

Foto: K

uters oen Ba

Guy Swinnen: â€œPopulariteit heeft altijd ups en downs. â€œ

Guy Swinnens muzikale hormonen werden gevoed in de tijd dat groepen als Yes en Genesis de scepter zwaaiden. Omdat hun progressieve rock niet meteen aan hem besteed was, zat hij als jonge snaak als snel aan de radio gekluisterd om op Radio Luxemburg van Black Sabbath en Deep Purple te genieten. Het leek wel alsof hij aan het wachten was tot de punk aan de voordeur passeerde. Want dat zorgde voor een ware muzikale revolutie. Intussen behoort Swinnen zelf tot het selecte clubje van Belgische rockiconen. Na 25 jaar staat de sympathieke Diestenaar er nog steeds. Poppunt blikte samen met hem terug op een kwarteeuw muzikantschap...

Guy, met je groep The Scabs werden jullie tijdens de volle punkperiode beschouwd als het Belgische antwoord op The Clash. Je kon het slechter getroffen hebben. Maar wat betekende die punkbeweging eigenlijk voor jou ? Guy: “Punk zorgde voor een drempelverlaging. Los van alle franjes en technische knowhow had punk in de eerste plaats een eerlijke en vooral energieke uitstraling. Het ging om power en adrenaline. Toen ik die gasten in binnen- en buitenland bezig zag, was ik meteen overtuigd: dat wou ik ook! En in ‘78 waren The Scabs een feit. Aanvankelijk speelden we vooral op vrije podia in en rond Diest, en dat liep zeer goed. In maart 1981 brachten we onze eerste single uit...” Was er toen sprake van een undergroundscène? Guy: “Absoluut. Commerciële rock bestond toen eigenlijk niet. Ik ben eigenlijk best wel fier dat The Scabs samen met pioniers als TC Matic, Luna Twist en Machiavel de Belgische muziekscène mee helpen vormgeven hebben. Het clubcircuit, de vele grote en kleine festivals, waren er toen nog niet. Wij speelden op twee planken en vier bakken. Maar het was een zalige tijd ! Jullie hebben het ‘the hard way’ geleerd. Gaat het voor groepen tegenwoordig te snel ? Guy: “Ik denk van wel. Vroeger begon je een groep met een paar vrienden van school of zo. En naar mijn gevoel was de artistieke creatie toen de grote drijfveer. Vanuit die gedeelde gedrevenheid ontwikkelde je dan spontaan een eigen geluid. En, het moest toen ook niet snel gaan. In de jaren ’60 en ’70 was er vrijwel geen sprake van marketing, omdat er ook geen trends waren die gevolgd moesten worden. Er kon volledig vanuit de pure artistieke impuls gemusiceerd worden, wat een mateloze vrijheid gaf. Nu is het vaak andersom: sommige platenfirma’s willen enkel nog een product waar ze één tot twee jaar de boer mee op kunnen, en laten moeilijker toe dat een groep stelselmatig evolueert. Nu gaat het om pure marketing, kijk maar naar die hele Idool-toestand. Op superkorte

tijd word je klaargestoomd en voor de leeuwen gegooid. Maar je mag nog zo’n goeie stem hebben, zonder charisma val je vroeg of laat door de mand.” De kroon op jullie werk kwam er ongetwijfeld in 1983 toen jullie Torhout-Werchter mochten openen... Guy: “Ongetwijfeld. Ook voor ons was dat een onwaarschijnlijke belevenis. Iedereen met de bibber het podium op. Zo erg dat we de nummers van pure stress er aan een moordend tempo doorgejaagd hebben. Pas de dag erna – ik moest gaan stempelen - realiseerde ik me dat ik op hetzelfde podium als Bono had gestaan! In diezelfde periode ging de bal pas goed aan het rollen en konden we met De Kreuners op tournee. Dankzij de inbreng van Jo Robbijns kregen we kort daarna een platencontract bij EMI met Jean Marie Aerts als producer!” Kwamen jullie toen makkelijk aan boekingen ? Guy: “Daar werd eerlijk gezegd heel wat werk in gestoken, omdat het ook paste binnen dat totaalconcept van ‘muzikant zijn’. Je hield je letterlijk met àlles bezig, en dus ook met het maken van die mooie afgewerkte flyers en fanzines. We trokken daarvoor zelf geregeld naar Londen om ideeën op te doen. We maakten met collages kleine kunstwerkjes die via fotokopie verspreid werden. Of ze werden gepubliceerd in bijvoorbeeld ‘Stick’. Wimmeke Punk doet dat nu nog steeds als hij een demo klaar heeft, incluis hoesje én sleeve notes en dat siert hem wel!” “Rond ’85 ging het heel wat moeilijker om aan optredens te geraken en hebben we ook moeilijke tijden gekend. Maar zo’n mindere periode heeft achteraf ook zijn voordelen omdat je beter leert te relativeren. Bovendien leer je leven met het feit dat je populariteit altijd een evolutie van ups en downs is.” Je zei net dat er vroeger helemaal geen clubcircuit was. Er is intussen heel wat veranderd: bands kunnen als ze het willen het hele jaar door spelen. En de infrastructuur is ook merkbaar verbeterd. Geen planken op bierbakken meer... Guy: “Wees maar gerust ! In onze pioniersjaren hebben we organisatoren talloze keren duidelijk trachten te maken hoe ze een optreden beter konden organiseren. Als je als muzikant op een correcte manier een concert kan geven, dan krijgt de organisator ook veel terug.

We hebben onze rider (verlanglijstje) steeds vrij sober gehouden, maar zelfs dat was soms teveel gevraagd. Zo hadden we net na onze doorbraak ooit een organisator die ons in een kamertje stak waar het nagenoeg vroor. En zijn zogenaamde ‘Gentse Waterzooi’ was een vieze witte brei! De kamer na het optreden ook …! Optreden was toen ook vaak meer een “vriendendienst”. Nu beslist de organisator volledig wie op de affiche komt. Vroeger was het normaal dat je zelf een extra groep als voorprogramma meebracht. Tegenwoordig zien organisatoren dat eerder als een extra kost en willen ze pas een extra band als er ook volk op afkomt.” Technisch is er ook veel veranderd... Guy: “Uiteraard. Het valt me vandaag op dat grote festivals steeds een betere klank hebben, terwijl het clubcircuit erop achteruit gaat. Dat komt doordat sommige DJ’s geld hebben geroken en zich als would-be geluidsmixer voordoen en hun onaangepaste installatie willen verhuren. Veel groepen gaan op een podium ook letterlijk te ver uit elkaar staan. Kijk maar naar Neil Young, die mannen staan kort bij elkaar op één lijn met een hele compacte sound op het podium. Ik denk dat je best werk maakt van een goeie backline die bovendien niet te luid is. Wanneer die goed is afgesteld ga je meer relaxed spelen en komt de klank in de zaal automatisch goed.” Met de bibber op een podium stappen. Iedereen heeft er wel eens last van. Is stress eigenlijk een goede drijfveer ? Guy: “Zo’n twee à drie uur voor een optreden ben ik ook nu nog bloednerveus omdat ik de eerste reacties van het publiek erg bepalend vind. Meestal voel ik de sfeer snel aan en valt de stress na het derde nummer wel weg. Maar niets is zo belangrijk als de feedback die je van je publiek krijgt. Het is die wisselwerking tussen muzikant en publiek die voor de adrenaline zorgt, de kick om te spelen. En met hoe minder instrumenten je daar staat, hoe eerlijker je die sound moet maken.” Jullie hebben her en der opgetreden. Is er qua speelplaats een verschil in publieksreacties? Zijn WestVlamingen stugger? Limburgers trager? Oost-Vlamingen boerser? Guy: “De typische trekjes blijven alleszins. Zo hebben we West-

RUGBLIK

Vlamingen steeds als de meest gastvrije mensen ervaren. Hun living was in vele gevallen onze kleedkamer. Maar ook qua respons is het een waanzinnig dankbaar publiek! Als er ergens een zaal compleet losbreekt nog vóór we zijn aangekondigd, dan is het daar wel! Limburg is ook erg leuk om te spelen, maar het publiek daar heeft toch telkens iets terughoudends. Heel bevreemdend was de periode van de No Wave en Coldwave met de herkenbare De Zwarte Jassen. Toen bleek het plotseling superhip te zijn niét te reageren of applaudisseren tijdens een optreden! Afgepeigerd kwam je dan het podium af en werd je plots gezegd hoe goed de set wel was. Terwijl je tijdens de set dacht je het had verkl**t! (lacht)” Het materiaal is wellicht ook heel wat veranderd? De evolutie van analoog naar digitaal is je wellicht niet voorbijgegaan. Zijn de instrumenten volgens jou verbeterd? Guy: “Ik weet niet zozeer of instrumenten zoveel beter geworden, maar mijn budget om ze te kopen is het wel ! Zo had ik indertijd een nephouten Egmond gitaar. Ik had er geen idee van hoe ik dat ding gestemd kon krijgen. Tot men er mij op wees dat de brug wel degelijk in een bepaalde hoek moest staan. Nu heb ik een ’54 Reissue Telecaster © waar ik heel erg tevreden over ben, maar ik heb geen nood om die te gaan vergelijken met het origineel. Op het vlak van versterkers blijf ik wel consequent zweren bij lampenversterkers. Die lekkere crunchy klank kan je zelfs met de beste digitale apparatuur van vandaag niet nabootsen. De klank van een rockgroep is door de overdaad aan effecten veel te plat geworden. De regel blijft dat hoe cleaner je de klank houdt, hoe mooier het gaat klinken. Een right-in-the-face opname ademt veel meer dan ze vol te proppen. Luister maar eens naar Keith Richards van de Stones, bakken vol effecten heeft hij niet, maar wat een goeie sound!” Je werkte voor je nieuwe CD zelf samen met iemand uit een jongere generatie, Mauro Pawlovski. Bewuste keuze ? Guy: “Voor mijn nieuwe plaat stond ik erop niet met oude bekenden te werken. Niet dat ik Jean Blaude of Werner Pensaert onderschat, integendeel, maar we zijn leeftijdsgenoten en hebben al zoveel samen gedaan waardoor het moeilijk zou worden platgetreden paden te vermijden. Toen Mauro werd voorgesteld, was ik meteen enthousiast.

Guy Swinnen En ik heb het me niet beklaagd! Mauro mag dan organisatorisch zo’n ongelofelijk warhoofd lijken, muzikaal is hij een genie! Vroeger moest je per definitie in de clinch gaan met producer. Mauro kan ook als producer luisteren en er voluit voor gaan. Hij is superfunctioneel en weet op geniale manier perfect waar hij naartoe wil. Zelfs de meest banaal klinkende keyboardpartij valt in de eindmix perfect op z’n plooi. “ Steek je veel tijd in je teksten? Als er sommige bands al iets verweten kan worden, is het vaak dat ze schabouwelijk Engels staan te zingen... “Onder invloed van Mauro maak ik er nóg meer werk van. Natuurlijk probeer ik ervoor te zorgen dat de tekst lekker zit, maar Mauro verplichtte me echt streng te zijn. Je moet ervan uitgaan dat een geïnteresseerde luisteraar wil wéten waarover je het hebt. En dat kan alleen als je echt iets nuttigs te vertellen hebt. Je moet weten op te vallen tussen die miljoenen andere, ook met je songteksten.” The Scabs hadden hun hoogtepunt voor internet doorbrak en mensen massaal aan het downloaden gingen. Hoe zit het vandaag met je platenverkoop? Guy: “De verhoudingen zijn totaal anders. Toen we de kleine clubs aandeden, konden we toch al snel 6000 exemplaren van een single aan de man brengen. Nu zijn zelfs de criteria om een gouden plaat te halen al aangepast! Vroeger werden ook veel grotere budgetten vrijgemaakt voor de opnames. Nu is de kostprijs door de steeds betere voorbereidingen op de PC, in de huisstudio zo drastisch verlaagd, dat je voor een 20.000 € al een complete CD in elkaar kan knutselen. Helaas vergeten veel enthousiastelingen dat je hiervoor toch nog altijd meer dan 4000 CD’s moet verkopen om nog maar uit de kosten te geraken ! De Belgische afzetmarkt is letterlijk een piepkleine markt en dat wordt toch geregeld verkeerd ingeschat. Natuurlijk zit die download-cultuur een stuk in mijn geldbeugel. Het is en blijft pure diefstal van iemands broodwinning! Ik heb er geen problemen mee dat iemand dit medium gebruikt om nieuwe muziek te ontdekken. Maar een logisch gevolg daarvan zou de aankoop moeten zijn, bijvoorbeeld bij een on line Musicstore waar je toch heel weinig betaalt

voor een song.” The Scabs hielden er definitief mee op in 1996. Wat daarna, het “Zwarte Gat” tegemoet ? Guy: “Tja, na het vertrek van Willy Willy in 1994, had Tjenne Bergmans (ex-Clouseau oprichter en toen actief bij Betty Goes Green) een jaar lang alle nummers intensief ingeoefend, maar hij heeft daar helaas niet lang van kunnen genieten, want in 1996 hebben we na ‘Sunset of a Wasteland’ beslist The Scabs in stilte af te sluiten. Daarna kwam ik in contact met Patrick Riguelle en trokken we al snel met de akoestische gitaren naar alle mogelijke locaties. Een verschrikkelijk boeiende ervaring!” En Da Future ? Guy: “We gaan uitgebreid de boer op met de nieuwe CD waarbij we vooral mikken op de ‘betere clubs’. Daarna pikken we zeker een aantal festivals mee. Eind 2006 ga ik misschien een nieuwe CD opnemen, maar misschien doe ik dat wel eens vanuit een totaal andere invalshoek. Nu vertrek ik steeds vanuit de akoestische gitaar en dat zou ik misschien wel over een totaal andere boeg willen gooien.” We zijn benieuwd. Lieven De Graeve

Foto: Koen Bauters

Een heel orkest binnen handbereik.

Foto: Koen Bauters

Gratis seminar voor gitaristen. Of je nu rock-’n-roll, country, blues of klassieke muziek maakt – en al dan niet zelf nummers schrijft, componeert of professionele opnamen maakt – dit seminar biedt informatie die op elk vlak tot een beter resultaat zal leiden. Tot slot hoor je hoe de recente ontwikkelingen op het gebied van gitaartechniek ertoe hebben geleid dat je nu in je eentje een compleet orkest kunt vormen via talloze samples, virtuele instrumenten en synthesizers. Voor meer informatie en om je in te schrijven surf naar: www.apple.com/benl/series/guitarists 14 maart 2006 – Ancienne Belgique, Brussel

© 2005 Apple Computer, Inc. Alle rechten voorbehouden. Apple, het Apple logo, GarageBand, Logic Express, Logic Pro en Mac zijn handelsmerken van Apple Computer, Inc., die zijn gedeponeerd in de Verenigde Staten en andere landen.

Pro Series

POP ADVIES

Nieuwe regels voor BTW op artistieke prestaties Belasting over Toegevoegde Waarde in het kort Heel algemeen gesteld, is de BTW een ‘belasting op verbruik’ hoe meer je consumeert, hoe meer je BTW aan de staat zal betalen. Immers, op vrijwel alle producten en diensten die geleverd worden, moet BTW aangerekend worden. De bedoeling van de overheid is dat het altijd de eindverbruiker is die de BTW moet betalen. Om dit mogelijk te maken is het principe van de BTW-aftrek bedacht. Heel eenvoudig gesteld kan je zeggen dat iedereen die iets verkoopt plus BTW, de BTW die hij zelf heeft betaald mag aftrekken. Een voorbeeld: (bron: www.kunstenloket.be) 1. Een platenfirma levert cd’s aan een groothandelaar en rekent 1000 euro + 210 euro BTW. 2. De groothandelaar verkoopt de cd’s aan een winkel voor 1200 euro + 252 euro BTW. Hij mag 210 euro BTW die hij zelf moest betalen aan de groothandelaar aftrekken, en moet dus slechts 42 euro BTW doorstorten aan de staat. 3. De winkel verkoopt de cd’s aan een klant voor 1500 euro + 315 euro BTW. De winkel mag 252 euro BTW aftrekken en moet 63 euro BTW doorstorten. In elke stap is een bepaalde toegevoegde waarde ontstaan, de kopers/ verkopers moeten alleen belasting betalen op hun ‘winst’. De consument, die aan het einde van de keten staat, kan geen BTW meer aftrekken en betaalt dus het volle pond. Is een artiest BTW-plichtig? Niet elke artiest is BTW-plichtig. In de eerste plaats wordt gekeken naar de economische activiteit, als je gratis speelt, of niet echt een vergoeding vraagt (zoals een straatmuzikant) hoef je geen BTW aan te rekenen. Daarnaast moet er ook sprake zijn van een zekere regelmaat en moet het op zelfstandige basis gebeuren. Daarnaast zijn er een aantal specifieke vrijstellingen bedacht. Daarvan geldt het principe dat enkel en alleen als de vrijstelling expliciet in de wet staat, de vrijstelling mag toegepast worden. Staat het er niet, dan is het niet vrijgesteld.

Over de Belasting over Toegevoegde Waarde, kortweg BTW genoemd, valt heel wat te vertellen. Uiteraard kunnen we het dan hebben over de sappige details die bepalen dat op kippenvoer en pornomagazines slechts 6% BTW aangerekend wordt en op een doordeweekse audio-cd met Bach, dEUS, en ander devoot gekweel vlotjes 21% extra betaald moet worden. Veel belangrijker is het vandaag te hebben over de BTW op artistieke prestaties aangezien daar onlangs zeer ingrijpende wijzigingen beslist zijn die de situatie voor heel wat muzikanten grondig veranderd. Vanaf januari volgend jaar zullen artiesten immers geen BTW meer mogen aanrekenen op prestaties die ze doen voor concertorganisatoren. En zoals steeds: als er géén BTW doorgestort moet worden, is er ook niks waar je iets van kan aftrekken. M.a.w de BTW die ze zelf betalen op instrumenten en dergelijke kan niet gerecupereerd worden.

Tot voor kort werd een onderscheid gemaakt tussen artiesten die met of zonder rechtspersoon optraden. Als je als groep een vzw, bvba of dergelijke oprichtte, kon je een BTW-nummer aanvragen en al je optredens factureren + 6% BTW. Van de BTW die je zo ontving, mocht je de BTW aftrekken die je zélf betaald had op de goederen die je kocht (instrumenten, computers, etc) en de diensten die geleverd werden (opnames, promo, boekingen, etc). Als bleek dat je meer BTW betaald had dan je zelf BTW ontvangen had, mocht je zelfs BTW van de staat terugvorderen. Voor artiesten die géén rechtspersoon waren, of als zelfstandige artiest in hun eentje werkten, gold een vrijstelling van BTW voor alle facturen ten aanzien van concertorganisatoren. Vanaf 1 januari geldt de vrijstelling voor iedereen, ongeacht het feit of er een rechtspersoon is ja dan neen. Nieuwe vrijstellingsregels Op 18 november van vorig jaar oordeelde een rechter dat het feit dat een feitelijke vereniging wél vrijgesteld was van BTW op artistieke prestaties en een vzw voor de zelfde prestaties wél BTW moet aanrekenen, in strijd is met het neutraliteitsbeginsel van een vzw. De minister van financiën en zijn administratie willen (uiteraard) de rechter niet tegenspreken en hebben daarom de algemene regels aangepast. Vanaf nu wordt géén onderscheid meer gemaakt tussen de artistieke prestaties van rechtspersonen en niet-rechtspersonen. Dit betekent héél concreet dat als je groep een vzw heeft, en de gewoonte had om de optredens te factureren +6% BTW, in de toekomst zal moeten vermelden “vrijgesteld van BTW volgens artikel 44§2, 8° ”. Alle BTW die

je zelf betaalt op drumstokken, snaren, mengtafels, versterkers, paperclips, technici, etc…komt zonder pardon op de kostenbalans van de vzw. Voor een aantal groepen is het nieuwe BTW-tarief een voordeel, want zij worden goedkoper voor organisatoren. Als je normale gage 1000 euro is, moest je vroeger immers 1060 euro aanrekenen. Voor de groepen die echter actief gebruik maakten van hun BTW nummer en de BTW op alle investeringen vanuit de vzw zo konden recupereren, is de nieuwe regeling een serieuze stap achteruit. Aangezien heel wat groepen niet zomaar rechtstreeks contact hebben met organisatoren, maar ook boekingsagenten en Sociale Bureau’s voor Kunstenaars (interimbureaus die muzikanten ‘aanwerven’ en hun prestaties factureren aan de organisator) in het verhaal betrokken zijn, is de vraag of de ‘bemiddeling van artistieke prestaties’ en ‘aannemingscontracten’ ook vrijgesteld is van BTW bijzonder relevant. Volgens de interpretatie van de nieuwe regels, geldt ook hier een vrijstelling voor zover de factuur alleen opgemaakt wordt over de artistieke prestatie en rechtstreeks ten aanzien van de concertorganisator. Als een boekingsagent zijn boekingsfee factureert aan de artistieke vennootschap, moet hierop 21% BTW gerekend worden. En die BTW kan de artiest niet recupereren. Op de factuur van de boeker aan de organisator is géén BTW verschuldigd voor het stuk van de artistieke gage. Een zelfde vrijstelling geldt voor de SBK’s, zij hoeven géén BTW aan te rekenen op het werk dat zij leveren.

Door het bos de bomen De vrijstelling van BTW geldt dus uitsluitend voor de vergoeding voor artistieke prestaties tussen een artiest en een organisator. Als een artiest aan zijn platenfirma, studio of collegamuzikant factureert (bv. de individuele muzikanten van een groep sturen een factuur voor hun prestatie naar de vzw van de groep) moet hierop wél BTW aangerekend worden. Zo kan het zijn dat een zelfstandige artiest of een vzw in een gemengd BTW-statuut terecht komt. Een deel van zijn activiteiten blijft immers onderworpen aan BTW en daar kunnen ze dan ook de BTW die ze zelf moesten betalen van recupereren. Aangezien de meeste muzikanten wel méér doen dan alleen optredens, maar ook deelnemen aan schrijfsessies, als studiomuzikant werken, producen, etc.. zullen heel wat muzikanten verschillende soorten facturen moeten

opmaken en een bijzonder ingewikkelde BTW-administratie moeten voeren. Immers, bij een gedeeltelijke BTWplicht kan je ofwel met een ‘algemeen verhoudingsgetal’ werken bv. 1/3 van je prestaties zijn BTW-plichtig, je kan 1/3 van de BTW die je betaalde aftrekken. Je kan echter ook op basis van de bestemming van bepaalde onkosten nagaan of ze rechtstreeks te maken hebben met het werk waarvoor je wél BTW kan aftrekken, als dat zo is, kan je alsnog de volledige BTW recupereren. Dat het niet makkelijk zal zijn om deze discussies met de belastingsadministratie aan te gaan en heel wat muzikanten door het bos de bomen niet meer zullen zien spreekt voor zich. Wordt vervolgd Aangezien heel wat artiesten belangrijke nadelen ondervinden van de nieuwe regels, zijn een aantal mensen in

actie geschoten om de minister van Financiën en zijn administratie ervan te overtuigen dat de nieuwe regeling, heel wat problemen zal teweeg brengen en dus best wat bijgestuurd zal worden. Vooral de Muziek Managers Federatie (MMaF) neemt hierin het voortouw. De eerste contacten met het kabinet en administratie leverden nog niet onmiddellijk resultaat op, maar geven wel aan dat de minister en zijn kabinet niet helemaal ongevoelig zijn voor de argumenten uit de sector. Wordt dus zeker vervolgd! Tijs Vastesaeger

Meer informatie: www.kunstenloket.be www.btw-tva.be

Nieuwe editie 100 % PUUR, pop uit de provincies

De nieuwe lichting jonge, pure wolven steken de lont aan! Nieuwe bazen, nieuwe wetten. Een nieuw jaar, een nieuw geluid. Na het succesvolle vorige 100% Puur, pop uit de provincies-verhaal is het tijd voor nieuwe jonge honden om zich op podia allerhande te bewijzen. De preselecties zijn afgelopen, het kaf is van het koren gescheiden en de winnaars stellen zich voor. “To the victors comes the spoils....” Lees hier hoe het de bands tijdens de finales verging.

Oost-Vlaams Rock Concours: vooruit met de geit! We starten deze queeste doorheen het neo-rock-en-poplandschap in de Gentse Vooruit, voor de finale van het Oost-Vlaams Rock Concours. De eerste groep die aantrad was Colorless Green Ideas. Morcheeba meets Moloko in een soulvolle jazzfunkgroove doorspekt met enige Kosheen-elektronica noteerden we in ons notitieboekje. In de gaten te houden, deze brok funk. Een uiting van Westerse decadentie waar vrouwen als koopwaar tentoon gespreid worden? Ursula Undress deed ons het ergste vermoeden tot vier heren het podium beklommen om hun rauwe op emocore gestoelde rock op het publiek loslieten. Het hoogtepunt was wat ons betreft zonder meer “Living In Oblivion”, een geestesgesteldheid die de Westerse bourgeois maar al te goed kent. De woede in de songs stond een fijne afwerking iets te vaak in de weg. In fijne pseudo-pakken gehesen zette Mass Market dan ook de puntjes op de i. Fijnzinnige op Weezer steunende gitaarrock, meerstemmig gezongen op eenvoudige aanvraag. Niets maar dan ook werkelijk niets konden we toevoegen aan dit tot in zijn details afgewerkte product. “It’s only rock ’n roll” zong Mass Market maar toen Black Jettas het podium beklom zagen we niet alleen een gezond uitziende kloon van Pete Doherty, maar hoorden we pure onversneden garagerock. Enfin, je weet wat we bedoelen. Een set lang kronkelden de songs over het podium terwijl krolse gitaaruithalen zich over gammele drums bogen. Goedkeurend gemompel bij het aantreden van het veelkoppige Pickle Juice. Ska, Zuid-Amerikaanse ritmes en een snuif funk werden tot een krachtig brouwsel gemengd waarna de vonken er af vlogen en het onduidelijk werd of het feestje nu op dan wel naast het podium te beleven viel.

Opzwepend en wild maar soms ook iets te chaotisch en ongestructureerd creëerden deze “boeren van Zele” (als we sommige azijnpissers mogen geloven) hun eigen Mardi Gras. Transit weefde daarna eindeloze klanktexturen. Post-Rock die nauwer aansloot bij Tortoise dan bij Mogwai klonk zelden zo intellectueel en doordacht. De ingehouden ratio barstte uiteindelijk los in een weergaloze finale van noise en feedback die het publiek murw achterliet. James Brayne volgde hen op. Na een eeuwigheid op een dieet van blues en hardrock grootgebracht te zijn, bracht deze bastaard een knetterende set: kurkdroog, retestrak en weergaloos hard. Een horde buffels denderde over de Vooruit heen. Het Wilde Westen doemde dan ook voor het geestesoog op, inclusief drie tandeloze ouwe rednecks. The Violent Husbands bleken evenwel nog al hun tanden te hebben. Countryblues- ongein die zichzelf niet liet definiëren ontlokte bijna een yie-haaa aan deze ooit zo devote volgeling van de Ware Leer. Een uurtje meer had de jury niet nodig om te beraadslagen. Hierna kwam een ietwat verrassende en niet door iedereen even enthousiaste uitslag. Ursula Undress kwam als overwinnaar naar voren met in haar kielzog The Violent Husbands en Black Jettas. Een eervolle vermel-ding ging naar Transit. Terwijl het publiek zich in allerlei discussies allerhande verloor omtrent de uitslag, doken wij terug onder in de massa.

Westtalent: onrecht in Tielt! Wat heeft de jury van Westtalent toch bezield om het zootje ongeregeld van Article Number niet in de prijzen te laten vallen. Was het het late uur – de uitslag werd ruim na tweeën ’s nachts bekend gemaakt – of het feit dat 10 groepen op één avond echt wel een beetje van het goede te veel is, God mag het weten. Of

Winnaar OVRC- Ursula Undress misschien hielden ze rekening met het feit dat de frontman van Article Number ook al als gitarist optrad bij de weliswaar talentvolle maar matige winnaar Balthazar. In ieder geval, Article Number had volgens ons én het talent, én de ballen, én de looks én de songs om de rest van het parcours met 3 minuten voorsprong achter zich te laten. Zelden een dergelijk jonge groep gezien – de jongste telg van het zestal moet zowat 13 (!) geweest zijn – die speelplezier, chaos, energie en oerdegelijke songs (denk Beatles, denk Libertines, denk Kings Of Leon, denk…) aan elkaar wist te koppelen. Twintig minuten puur genot dus en een smile die de komende weken niet direct van ons gezicht zal te wassen zijn. Winnaar Balthazar had wel heel wat in huis, laat dat duidelijk zijn, maar het kwam er in de Europahallen in Tielt jammer genoeg niet helemaal uit. De groep wilde nog te veel een copycat zijn van pakweg Absynthe Minded en dat stoorde ons bij momenten wel eens. Tweede werd Rye Jehu, een rootsrock-band die we al meermaals aan

Winnaars Westtalent - Balthazar

To The Bone - winnaar Frappant Powered by

het werk zagen en waar wij wel wat voor voelen, als is er songgewijs nog werk aan de winkel. Zanger Wannes Eggermont is gelukkig gezegend met een schitterende en glasheldere stem – zijn teksten klonken zelfs verstaanbaar – die de nummers naar een hoger niveau tilde. In het oog houden dus. Hoe de rockers van The Rebelines op de derde plaats belandden, is ons een raadsel. Het potentieel mag er dan misschien wel zijn, maar groepen als het van intense rocksongs doorspekte I Do I Do of het gipsy-cabareteske Amour Fou hadden volgens ons meer recht op die derde plaats wegens simpelweg beter. Vreemde eend in de bijt was Ester Weemaes, een jonge singer/songwriter die zichzelf begeleidde op piano maar last had van de zenuwen. Haar fragiele songs misten daardoor jammer genoeg de nodige spankracht. En dan het zware metalgeschut. Murk, Me and Mr. Riche$$ en X-Posed, allemaal bands die er 100% voor gingen, waarbij de energie van het podium spatte, maar die zich jammer genoeg verslikten in de clichés van het genre. Dat ‘net ietsje meer’ ontbrak telkens. Me and Mr. Riche$$ probeerde misschien nog wel het hardst door funk- en metalriffs met elkaar te verzoenen maar verloren daarbij dan weer de songs uit het oog. Blijven proberen mannen! In ieder geval, leuke avond daar in Tielt, een verrassende uitslag en, het moet gezegd, een meer dan puike organisatie. Frappant – pop en rock hand in hand Tien supergetalenteerde bands deden de gloednieuwe Turnhoutse KUUB op z’n grondvesten daveren. Al zagen we geen meter voor ons toen we erheen reden, wat we daar op onze boterham kregen, maakte die helse autorit meer dan goed. Mudbreeder kreeg af te rekenen met een gesproengen plong. Een kwartier spelen bleek daardoor net te kort om hun enorme Soundgarden-drive helemaal over te brengen. Verrassend klonk Seven Laws Of Woo. Hun sound hield het midden tussen seventies-‘getup-aah’ en eighties-‘ghostbusters!’, met de strakheid van Morphine. Trouwens ook wel fijn om eens een meisje op het podium te zien. Post-rock-band Muon stelde ietwat teleur. De ‘I put a needle in my vein’-uitbeelding van de zanger deed hun geloofwaardigheid tot onder het vriespunt zakken. Goeie stem wel, maar door de zware overacting verdween de rest van de band in de schaduw. A Nice View Over Trinitad daarentegen speelde een

ijzersterke set. Mature muzikanten, een dromerige, af en toe theatrale sound en het lef om er zelfs een symphonic-rock-achtige gitaarsolo tussen te gooien: we love it! We keken dus even raar op toen ze niet in de top drie bleken te zitten. Een welverdiende bronzen medaille kreeg Delta Junction (uitleg hoeft niet, je hoort sowieso nog van deze band). De tweede plaats was voor Ken Veerman, die met Simple Songs op z’n eentje de zaal stil kreeg. Of hij daar zelf iets van merkte, is niet helemaal duidelijk: de singer-songwriter leek ergens tussen Jupiter en de maan te zweven terwijl-ie met z’n sampler en gitaar bezig was. Terechte winnaar van deze Frappant-finale was To The Bone. Zelfs hun soundcheck was te goed om snel even om een drankje te gaan. Pure en onversneden rock ‘n’ roll, présence en klasse met drumcapriolen die deden denken aan Frank Zappa. “Verwacht? Totaal niet! We waren al enorm blij dat we in de KUUB konden spelen, om zo eens een ander publiek aan te boren. Al gaf het een vreemd gevoel om in een set van een kwartier jezelf als band te bewijzen. Maar als we samen op het podium staan, voelen we een soort van vibe. Live spelen is voor ons het allerbelangrijkst. Misschien gebruiken we de prijs om dat live-gevoel een keer op album te zetten.” To The Bone moét je gewoon aan het werk zien. Hou dus hun 100% Puur-traject in het oog.

Limbomania, het oosten roert zich Een afgeladen volle Muziekodroom zaterdag 3 december. We komen tegen vijven aan en belanden even in het Muziekodroom-café waar we in gesprek raken met Sun to Sheeva, die nog heel wat tijd te doden hebben blijkt, want ze zullen pas als laatste finalist aantreden om half één. Of het niet ondankbaar is om als laatste te spelen vragen we aan de zanger : “Het is langs de ene kant wel interessant als je kan spelen voor een totaal opgewarmde zaal, op het hoogtepunt van de avond, maar langs de andere kant moet je wel verschrikkelijk lang wachten,” lachtie. Sun to Sheeva, haalde de publieksprijs binnen, maar het had iets meer mogen zijn, want ze hadden de hele zaal in een mum van tijd mee. Hun aantrekkelijke mix van ska-reggae en veel ‘Doe maar’

werkte erg aanstekelijk. First up Zown maakte meteen indruk maakten met hun aanstekelijke hip hop. Overdo Hykers speelden tweede en zetten een behoorlijke set neer, hun geluid leek ons tijdens hun set een ware revolutie te ondergaan, maar dat lag aan de bas: het geluid wou er niet meer doorkomen. Hun “Idol” is een nummer om te onthouden. Helaas hadden ze in hun set een sax-interventie ingebouwd die daar eigenlijk helemaal niet hoorde en behoorlijk storend werkte. ’t Klonk allemaal een beetje rommelig; jammer eigenlijk want wij hadden na de voorrondes in Overpelt iets meer spunk verwacht. Van euforie in Overpelt, naar twijfel in Hasselt. The Maple Room dan: een strakke aanpak en een duidelijke visie. Ze kapen heel terecht de derde plaats weg, iets wat ze zelf niet meteen verwacht hadden, maar toch een beetje gehoopt. Metal is immers niet meteen een voor de hand liggend genre om prijzen mee weg te

Winnaars Limbomania - The Rones kapen. Maar The Maple room is meer dan metal, ze slagen erin om een vrij unieke performance weg te geven, waarbij ze kilometers afleggen op een podium. Zeer energiek, en perfect op elkaar ingespeeld. Hun soms donkere, soms melodische sound heeft duidelijk ook een behoorlijke fanbase gekweekt intussen. Enter N.O.M: dik in orde. Viggen speelde strak, leuk, en zeer genietbaar, maar redelijk oubollig. Is Classic metal toe aan een revival ? Misschien wel, maar ik heb dit soort dingen al veel te vaak gehoord. Feuerbach had de pech, maar toch speelden ze een zeer intimistische set. Al bleven wij toch wat op onze honger zitten. The Rones bracht echte winner-stuff. Heel dark, heel strak, imagogewijs duidelijk ook even nagedacht. Een heuse ‘act’, helaas veel te kort, want dit smaakte naar heel veel meer, nu als winnaar zal dat laatste er ook wel van komen durf ik te hopen. Af en toe wat Millionaire. Maar is het niet logisch dat een band invloeden heeft? The Shovels deden exact wat er van verwacht werd, degelijke songs spelen, grossieren in de sixties, ze mogen dat blijven doen. Een verdiende tweede plaats, al had daar wat mij betreft ook het redelijk schitterende Tokamat

Fusion Reactor mogen staan. Electro met heel veel balls. Software based stuff, maar uitstekend ondersteund door een dijk van een ritmesectie. Heel de set van kunnen kijken en me geen milliseconde verveeld. Aflsuiten gebeurde met Sun to Sheeva, ... en dan was het nog even wachten op de prijsuitreiking. Limbomania kan terugblikken op een uiterst geslaagde editie... Het Kampioenschap van Brussel: een rondje pop- en rocksparring!

Winnaars Kampioenschap - Silverflakes

De eer om het spektakel in de AB te openen, viel The Blackbox Revelation te beurt. Een jeugdig tweetal dat duidelijk zijn mosterd haalt bij helden als The White Stripes, dezelfde bezetting, op het meisje na, maar met drums en een knalrode gitaar. De jonge snaken hadden alvast het voordeel van hun leeftijd. Toegegeven, technisch kan het nog groeien, maar qua vibe zat het alvast goed. Garagerock waar de vlammen van afknetteren, de obligate cover van The Stooges’ I wanna be your dog incluis. Jullie verslaggever schudde met de beentjes en zag dat het goed was. Bij de naam Arquettes denk ik als cinefiel meteen aan zwoele filmscènes. Het gelijkaardig ensemble toonde van begin dat ze klaar zijn voor het rijpere werk: Studio Brussel, tournees binnen en buiten België. Songstructuren die er staan, een groep die op mekaar ingespeeld is als een glimmende machine. En vooral een eigen sound, waar vleugjes Queens of the Stone Age en Sonic Youth af en toe komen doorgestruind. Zijn meisjes van nature wispelturig? Een vraag om een volledige Flair-redactie mee op de kast te jagen. Hoe dan ook, de jongens van Girls zijn afkomstig uit de gevarendriehoek Ukkel-Leuven-Gent en verdienden hun sporen bij o.a. Cloon. Eclecticisme alom dus, gitaren tussen metal en Morricone, een stem met een getormenteerdheid van een Therapy?light en een hyperkinetische en licht psychedelische toetsenpartij. Gedurfd, origineel, maar misschien iets te weinig toegankelijk. Mij kon het alvast bekoren. Aix: de smaak van pastis, de geur van lavendel, het getsjirp van krekels. Maar vooral de naam van dit viertal, ontstaan uit een soloproject rond de frontvrouwe Elke, dat in 3 dagen annex nachten een demo in elkaar stoomde die hen het ticketje richting finale bezorgde. Een vrouwelijke singer-songwriter, vocaal tussen Sinead en een female Zappa. Ongewone arrangementen en bezetting (jawel,

trompet!). Klasse, juffrouw, klasse. Mauz dan. Ze gaan alvast lopen met de prijs voor de Kortste Groepsnaam en kleinste zanger van de avond. Bovendien leverden ze een fijne, melodieuze bijdrage aan dit kampioenschap. Net toen je je begon af te vragen of hun optreden niet een beetje richting mistte, sloot Mauz af met een sterk tweestemming einde. En ze kenden hun wereldje, een bedankje voor de organisatie geeft je altijd een streepje voor bij de jury... Vrooaaargh. Luid, strak, hard, stevig, snel. De vul-het-zelf-maar-in-core van Silverflakes ging recht op zijn doel af en liet onderweg geen gewonden achter. Respect trouwens voor de stembanden van de zanger, we hadden niet verwacht dat hij na zo’n stomend kwartiertje nog stem zou overhebben om het publiek te groeten. Nog aan het bekomen van de Silverflakes interventie zochten we even de bar op. Om terug te keren in een zaal die door de dames en heren van One Trick Po in een jazzy loungebar was omgetoverd. We werden er, gelukkig voor onze naaste buren op rij 56, nooit echt wild van. Op naar de laatste act van de avond. We werden even op het verkeerde been gezet door een geheel uit ultra-wittecool opgetrokken hiphop-DJ. Net toen we dit intermezzo wilden inruilen voor wat keelsmeermiddel doken uit de coulissen 3 microfoons met bezetting op en werd duidelijk dat Le Rezo voor excellente Franse rap uit onze hoofdstad stond. Met gevoel voor humor en het eerste functionele verkleedpartijtje van de avond. We lieten dat keelsmeermiddel voor wat het was en zagen dat het goed was. Het verdict van de jury ten slotte. Op drie, het dolenthousiaste Le Rezo, op twee de jonge cool van The Blackbox Revelation – die hun prijs kwamen ontvangen als was het hun zevende MTV-award van de avond – op één de onbetwiste winnaars, Silverflakes. Rockvonk, vers geluid uit het krachthonk! Rockvonk had de eer om de finaleweekends van de Provinciale Popconcours af te sluiten in een ijskoud Leuven. Gelukkig kon Kawada met hun geslaagde en gelaagde pop-rock de temperatuur in de zaal al wat hoger stuwen. Pittig detail: Kawada heeft deze editie de twijfelachtige eer gehad de concours steeds te moeten openen. Niet meteen een cadeau, maar wij waren alvast zeer te vinden voor hun geluid, waaierende gitaren en aandacht voor de betere melodie. Larsson mochten de fakkel overnemen en wakkerde die meteen aan tot een uitslaand brandje. We zagen een band met songs die met heel veel naturel op het podium stond te rocken. Alleen die duikvlucht van de zanger liet ons in twijfel, was het podium nog spekglad of gingen de heren echt zo op in hun set? Starfucker dan. Branie, attitude, relschop-

Foto’s: Liesbeth Vlerick (Westtalent), Ghentology (Oost-Vlaams RCC) Barbara Petermans (Kamioenschap van Brussel) - Limbomania, Frappant: foto’s organisatie

pers. In de juiste setting, een kleine doorrookte punkclub met een opgehitst publiek, zien we mensen totaal loos gaan op dit potje rammelpunk. LaPaz is binnen de werkuren de hoogstgelegen hoofdstad ter wereld, buiten de werkuren een Leuvens café, maar deze zaterdag vooral een stoofpotje van al het goeds wat 30 jaren popgeschiedenis ons te bieden had. Een lekkere gang, maar naar onze smaak had het nog net iets kruidiger gemogen. Amoebe, is dat geen eencellig diertje dat bestaat uit protoplasma met één of meerdere kernen? Kan best zijn meneer Wikipedia, maar het is ook een stevig rockend Vlaams-Brabants organisme. Een organisme dat rockt in het Nederlands, al hadden we twee nummers nodig om dat te ontdekken. Net toen we “aardig maar niet beklijvend” hadden genoteerd, sloten ze hun set af met een straf nummer dat hen meteen een niveautje hoger bracht. Meer van dat laatste mannen! Jezelf laten aankondigen als “bad music for ugly people” en er dan nog goed mee wegraken, dat verdient onze sympathie. Nunan schonk ons rock vanuit de buik, scheurend en schurend en met Jack Daniels in de plaats van Mr. Proper. Met hun sound die zo leek weggelopen uit een desert session en hun energieke podiumact pakten ze Het Depot moeiteloos in. Helaas waren ze bij het inpakken van hun set wat echte straffe songs vergeten. Hou deze heren in de gaten want met echte killersongs maken ze nog meer brokken. Van die ugly people en bad music was niet veel te merken bij Ello. Deernes die moederziel alleen achter hun vleugelpiano hun ziel uit hun lijf en toetsen halen hebben altijd een streepje voor. En laat voor één keer de vergelijkingen met Tori Amos of An Pierlé maar zitten. Ello nijgt meer naar Amerikaans bluesy singer-songwriter ladies. Haar set was af, ook al leken enkele nummer wat inwisselbaar. Dilemma van de kenners voor en achter ons, “zou ze met groep beter of slechter zijn?” Nee, geen grappen over melkmannen vandaag. Daarvoor was de melancholische, lome instortpop van Milkman net iets te zwaar op de hand. Er hing een unieke sound in de lucht, maar bij gebrek aan een eenduidige richting waaide die een beetje over. Waar die richting er wel was, in hun voorlaatste nummer bijvoorbeeld, een prachtig stukje crossover van slepende postpunk en een lome Teenage Fanclub, hoorde je een veelbelovende band die haar plaats in de finale dik verdiende. Tijdens de beraadslaging van de jury vind je ons meestal aan de toog. Vooral om leuke quotes te sprokkelen om ons gekrabbel aan te vullen. Maar daar stak Beatoxic deze keer eigenhandig een stokje voor. Enfin, we waren dan toch op tijd voor het juryverslag. Op drie Kawada, op twee Ello en op nummer één… Larsson. Daar konden we ons wel in vinden. Het belooft de volgende twee jaar weer een interessante 100% Puur, pop uit de provincies lichting te worden, dat staat vast. Jurgen Boel, Peter Zwertvagher, Eva Keustermans, De Wekker (HIT FM), Jan Vanderhaeghen, Davy Claes

Thanks aan alle organisatoren!

RAP PORT

Marc

Steens – Coördinator Clubcircuit ben ik dan wel weer bij betrokken.” Wat vind jij het sterkste punt aan het Clubcircuit? Marc: “Mensen kunnen bij ons groepen zien spelen in hun beginperiode; je kan nog echt groepen ontdekken, maar dan wel in een kwaliteitsvol kader: een degelijke zaal, professioneel geluidsmateriaal, ... We willen niet noodzakelijk de grote kanonnen binnenhalen, maar durven al eens onze nek uitsteken om vrij onbekende, maar getalenteerde artiesten een podium te bieden. In dat kader hebben we ook op het Dour-festival een eigen Clubcircuitpodium waar de clubs hun favoriete of in het oog te houden bands programmeren.”

Sinds vorig jaar heeft het Clubcircuit, de overkoepelende VZW die de belangen van een negental Vlaamse muziekclubs behartigt, een nieuwe coördinator. Marc Steens is zijn naam en hij volgt voormalig coördinator Kris Achten op. Achten – naast coördinator ook frontman van het gestoorde Air On Maiden – trok de wijde wereld in. Steens nam zijn taak over. Met veel goesting, zo blijkt.... “Mijn voornaamste taken bestaan uit het bevorderen van de communicatie tussen de clubs onderling, de communicatie over de op stapel staande activiteiten en optredens en het opzetten van projecten waarbij het Clubcircuit als een geheel naar buiten komt,” begint Marc Steens wanneer we hem op een koude decemberochtend aan de lijn krijgen. Marc, het Clubcircuit is de laatste jaren een heus begrip geworden. Kan je nog es vertellen welke clubs er allemaal deel van uitmaken? Marc: “Momenteel zijn het er negen: Cactusclub (Brugge), Democrazy (Gent), Petrol (voormalige 5 voor 12, Antwerpen), De Kreun (Bissegem), De Nijdrop (Opwijk), De Zwerver (Leffinge), N9 (Eeklo), de 4AD (Diksmuide) en het VUB-Kultuurcafé in Brussel. Het Clubcircuit bestaat volgend jaar trouwens 10 jaar.” Waaruit bestaat de voornaamste taak van het Clubcircuit? Marc: “Wij willen het Clubcircuit verder blijven uitbouwen als kwaliteitslabel van concertclubs, waar mensen terecht kunnen voor degelijke optredens. Ook de belangenbehartiging van de clubs, vooral op vlak van... , behoort tot ons takenpakket. Aanvankelijk werden de clubs niet gesubsidieerd door de

Vlaamse overheid, maar dankzij de inspanningen van onder meer het Clubcircuit is dat er wel van gekomen. Al wordt het Clubcircuit als overkoepelende vzw zelf niet gesubsidieerd. Dat de clubs zelf wel centen krijgen, daar kan ik alleen maar blij om zijn. Het heeft hen tenminste wat vrijheid inzake programmatie. En, je mag niet vergeten dat de groepen de laatste drie, vier jaar hun gage opgetrokken hebben om de dalende cd-verkoop te compenseren. Trouwens, in de clubs werken ook professionelen en die moeten natuurlijk ook betaald worden.” Maar muziek promoten blijft wel jullie belangrijkste taak... Marc: “Absoluut. Onze hoofdtaak bestaat erin groepen een podium te bieden, zowel Belgische als buitenlandse. Maar daar heb ik persoonlijk eigenlijk weinig mee te maken, ook al heerst daaromtrent wel wat verwarring; ik krijg ook af en toe cd’s op mijn bureau, maar die geef ik door aan de programmatoren van de clubs. Zij beslissen autonoom wat bij hen op het podium komt. Elke club programmeert volgens hun identiteit en koers die ze varen.” We mogen de term circuit niet al te letterlijk opvatten. Een groep die in de 4AD gaat spelen, komt niet automatisch in de andere clubs terecht... Marc: “Neen, zo werkt het niet. Het zou nogal wat vreemd zijn ook. Cactus en De Zwerver liggen op amper 30 km van elkaar, er zou niemand echt beter van worden mocht een groep op korte tijd die twee clubs aan doen. Clubs programmeren onafhankelijk, al is er natuurlijk wel onderling overleg. Daar

H e t Clubcircuit bestaat 10 jaar. Honderden bands zijn al de revue gepasseerd. Wat is jou zo bijgebleven? Marc: “Veel; ook al werk ik nog niet zo lang voor het Clubcircuit, ik heb het ontstaan ervan en de uitbouw op de voet gevolgd. Ik heb heel wat concerten gezien en wat me toch wel is bijgebleven is het beruchte concert van Nirvana in de Democrazy. Er was amper volk toen, maar Nirvana stond net op het punt om door te breken. Daarna stonden ze op Pukkelpop en daarna kwam de grote doorbraak. Ik herinner me ook Moby, die door 5voor12 geprogrammeerd werd. Ook hij is daarna groot geworden. Een heel tof initiatief vond ik de Serie 100, waar het Clubcircuit in samenwerking met De Morgen concerten organiseerde die maar 100 Bef. aan entree kosten. En heel recentelijk hadden we Clubside Down, met Studio Brussel. Stu Bru kond bands uit hun avondprogrammatie op een podium zetten en dat was zowel voor ons als hen een zeer aangename ervaring.” Hoe ziet de toekomst er uit voor het Clubcircuit? Marc: “Goed, er staat heel wat te gebeuren. Een aantal clubs hebben bouwen verbouwplannen, zoals De Kreun, dat naar Kortrijk verhuist, Nijdrop dat begint met verbouwingen en Petrol dat de toestemming heeft gekregen om tot 2009 op hun huidige locatie te blijven. Het ziet er dus goed uit. Zeker als je ziet waar we vandaan komen. Maar het Clubcircuit is going places, wees daar maar zeker van.” Sven De Potter Links: www.clubcircuit.be

DEMO DOKTER

DEMO DOK T Robert Quintens - Cold Hill Het gebeurt ook niet elke dag dat er een metal-schijfje in de post zit. Vanuit het verre Limburg dan nog. Geen evidentie, dat genre dan, omdat op een moment dat lo-fi en minimalisme de ‘cool’ uitmaken, bombast en spandexbroeken ‘not done’, jawel zelfs des duivels zijn. Wie evenwel met Metal Hammer in de begindagen van MTV groot geworden is, vindt op deze demo een welgekomen brok jeugdsentiment. De bombast zit er forcément in, hell yeah! Net als op elke plaat binnen dit genre komen de loodzware clichés ook hier onvermijdelijk om de hoek kijken, zij het enkel in de niet altijd even originele titelkeuze. Edoch, gaan niet alle liedjes, welk genre dan ook, over dezelfde dingen: liefde, luddevudde, leugens, vrijheid en dies meer. Muzikaal staat de demo er 200%. Een gitaarsound om in te kaderen, technische puikheid ten top met a tip of the hat naar leermeesters à la Malmsteen en Moore. TIPJE: leg in een volgende demo iets meer Quintens en blaas mij volledig uit mijn sokken. ZAAM - Acid Nature Folk Beyond Nog zo’n moeilijke mensen. Komen af met psychedelische folk-rock, uh!. Twee nummers van elk 13 minuten, ééntje van 9 minuten en ééntje van 3. Astemblieft zeg, nooit gehoord van ‘less is more’?

Gelukkig maar van niet, want van bij de eerste noot zit je in een beklijvende sfeer die je nekvel uitrekt tot een tentzeil. De heren van ZAAM maken geen nummertjes, neen, ze bouwen soundscapes om ‘U’ tegen te zeggen. Twee gitaren, waar overdrive en distortion in plassen van af drenzen in een continu kat- en muisspel. Vocalen doen iets obscuurs met teksten. Syd Barret is live and well en leest zijn ochtendkrant in een Ekerse studio. Darkmen - Darkmen In de tweemaandelijkse rubriek ‘New Wave’-retro. De donkere heren vermelden in hun bio invloeden als Front 242 en Neon Judgement. Hun live repertoire varieert van 12 tot 15 nummers, covers en eigen werk. Jammer dat de titels van de nummers noch op de demo, noch in de bio terug te vinden zijn. Zware synths en samples uit de goede oude, doch ravenzwarte tijd. Muzikaal zeker met potentieel, enkel wat weinig vernieuwend als we op de demo afgaan. Maar zeker goed genoeg om de jeugdhuizen te lande te laten daveren. To the Bone - First Take Een groepsnaam die meteen zegt waar het om draait: pure rock ‘n’ roll die tot op het bot gaat. Het beginnummer doet muzikaal en qua drive denken aan de ter ziele gegane garagerock-helden van Catacombo,

net als To the Bone afkomstig uit Antwerpen. Gaandeweg gaan de gitaren echter meer richting hard rock. Onbewust stijgt eveneens het Clement Peerens-gehalte als het over ‘boys with metal balls’ en dergelijke gaat. Er is een heel circuit van zaaltjes die hunkeren naar dergelijke ontwapende muzikale puurheid, dus: ‘Mannen, ge moest al op dat podium staan!’ NUNAN - Bad Music for Ugly People Binnen dezelfde categorie, een demo met een titel die geenszins op ondergetekende slaat. Deze Demopoll-veteranen grijpen terug naar de garagerevival uit de jaren ’80 (Nomads,...) maar voegen er een eigen en vooral eigenzinnige twist (niet de dans!) aan toe. De vocalen hangen wat tussen Fatal Flowers en Jon Spencer. Verder doen de van fuzz druipende gitaren beukend waar ze voor gemaakt zijn. Filmisch ook, af en toe: Intoxicated hoort op de soundtrack van een trashy roadmovie te staan. ‘On the Beach’ trekt tegen als een avondbries tijdens een zwoele avondwandeling langs de kustlijn. Thin Line Men - Hitchhiker En die kust is net de heimat van Thin Line Men. De demo werd opgenomen in het Oostendse Manuscript. De skyline van Oostende komt ook terug op het kleurrijke (wit-geel-fuchsia) kartonnen hoesje. Het ademt een felle hipness uit, de sfeer van raves en love parades waar ook in de titels naar wordt verwezen. Muzikaal is de invloed van over het Kanaal duidelijk te voelen. Een pompende, dansbare

K TER sound die meteen doet denken aan de Stone Roses van weleer. Met Come Together -een verwijzing naar die vier uit Liverpool? - gaan we enkele decennia terug (op de tonen van een Doors-orgeltje). Erg eclectisch allemaal, zeker met de korrelige Neil Young gitaartjes die doorheen het hele demootje hun weg banen. Maar wel een crossover die niet te ver gezocht is, maar net al die puzzelstukken in een mooie sound giet. Vinz- Vinz Een eigenwijze singer-songer met een wat nasale stem die bijwijlen doet denken aan een jonge Roland. Muzikaal klinkt het soms als de filmmuziek voor de nieuwe Deruddere of Bucquoi. Simpele, kabbelende deuntjes als drager voor teksten vol messcherpe observaties (zie Dead Ego) en tonnen ironie. Af en toe dan weer wat fanfare-kitsch met vleugjes Waits. Hekkensluiter ‘Welt so leer’ doet iets fijns met Sehnsucht en had op een schijfje van de Zwitserse Dead Brothers kunnen staan. Doe zo voort, Vinz! Moolaj Moolaj Nog meer no nonsense op de schijf van een band zonder bijgevoegde bio. Kwestie van de aandacht van de Dokter erbij te houden? Merci gasten. Walls begint als een intro voor Metallica, zonder los te barsten

Buiten is het volle maan; een straathond waant zich even een coyote. In de kelders van het Poppunt-bastion opent een onschuldige hand beverig het zilte hok van El Médico. Een doos wordt voorzichtig naar binnen geschoven. Met daarin het volgende fraais:

in voorspelbaar gitaargeweld. Een geslaagde lo-fi versie dus. De drie nummers stralen qua compositie en vokalen iets uit van een wat getormenteerde drive. Hard-pop dus of light rock? Namen noemen doet er niet toe. Moolaj klinkt vooral... Moolaj, een band die zijn sound heeft gevonden en die dan verdomme ook moet koesteren, zegt El Médico. Geen gedurfde composities omdat het nu eenmaal moet, gewoon een structuur die zichzelf vindt. En zijn eigen spleen mooi verwoordt: ‘The Swamp/ is me’. De weg ligt open, dunkt me ... Aardvark – La dance du village Slejns. Wat? Het taaltje dat in Sleidinge gesproken wordt, hometown van Studio Brusselgek Peter Van de Veire en voertaal van het duo Aardvark, Michel Goessens en Werner Dumez. Aardvark maakte vorige maand nog een opmerkelijke doortocht op Nekka en het moet gezegd, hun swampy-blues blijft aan je lijf kleven als gaargekookte pasta aan de muur. De demo doet wat hij moet doen: sfeer scheppen, zoals in het lekker kabbelende Niets of niemand, dat begint met het liefelijke gekweel van vogeltjes en een lekker neergekrabbeld op een gitaartje dat ondersteund wordt door de mondharmonica-scapes van Dumez. Dat er een degelijke songwriter schuilt in Goessens wordt duidelijk in nummers als Ewk Joar nen Kilo, Oh wijveken bleit niet (Bob Marley komt meekijken om het hoekje), Sparta Pils in de Miami ... waarin hij zijn ideeën behoedzaam, maar met vaste hand doorheen een veld van clichés loodst. La dance du village consummeer je best met een glas goeie rooie, ....

Goessens en Dumez zijn in de gaten te houden. Secret agent man - Classiefied demo Kijk, dat horen we graag: rock die recht uit de buik komt. Secret Agent Men serveert een fijne – maar redelijk hard geshakete – cocktail van mokerende gitaarriffs en een wild om zich heen slaande ritmesectie. En dat vertaalt zich in een nogal redelijk live klinkende demo, die elementen uit garage, soul en rock versmelt tot een geheel dat we best wel kunnen smaken. Al – we moeten eerlijk zijn – we verslikken ons soms in de zang. Hé, maar daar is nog niemand echt ziek van geworden. Hun demo werd opgenomen tijdens een PA-sessie in de N9 in Eeklo, een rock en popbastion en getuigt van een gezonde dosis branie, maar vooral een gezonde attitude. We ontwaarden een zweem van surf, zagen een branding in Californië, vol wulpse grieten nippend aan een cocktail. En dat, waarde lieden, is in deze tijden van al te gepolijste producties een zeer welkome verademing. Vanuit de kelders, El Médico Demo’s? Stuur vandaag nog je demo’s naar El Médico ! Poppunt Kartuizersstraat 19/7 1000 Brussel

��

�

��

�� € �

��

�� € � ��

��

�� € ��

�� € � ��

��

�� €��

��

€ ��

��

�� €��

��

�� € �

��

�� € �

��

�� € ��

��

�� €��

��

�� € ��

��

�� €��

��

�� €��

�

��

�� €��

��

�� €��

��

�� € ��

��

�� €��

Foto: Koen Bauters

TELE TIJDMACHINE

TELETIJDMACHINE

Allan Muller:

“Bob Dylan, voor het eerst elektrisch, dat moet wat geweest zijn”

Het zou mooi zijn, mochten we allemaal naar een muzikaal moment in de tijd geflitst kunnen worden! Wat zouden wij genieten van de eerste concerten van Led Zeppelin, de hysterie rond The Beatles en Elvis... Ook Allan Muller (Satellite City) heeft zo zijn favoriete moment... “Geef mij maar Bob Dylan toen-ie

voor het eerst elektrisch ging,” zegt hij. “Dylan was het prototype van een folkie, een troubadour die met zijn akoestische gitaar over te lande ging zingen en duizenden mensen inspireerde. Hij was en is nog steeds de stem van een generatie.”

aan de wilgen en begon hij op een elektrische gitaar te rammen. Dat moet toen zowat gelijk gestaan hebben met godslastering... Allan: “Absoluut. Weet je, Dylan heeft op een bepaald moment een motorongeval gehad en van toen af is het een beetje misgelopen. Hij is blijkbaar tot andere inzichten gekomen (lacht). Hij kwam in Toronto terecht en heeft daar in een bordeel zijn begeleidingsband The Band bijeen gescharreld. En met hen is hij de elektrische toer op gegaan.” En jij zou graag teruggaan naar een van die eerste elektrische concerten. Waarom eigenlijk? Allan: “Om hem aan te moedigen, tiens. Het moet echt geen pretje geweest zijn. Niet voor hem, maar ook niet voor het publiek, denk ik. Tot dan toe waren ze gewend aan een Dylan die vrij zacht speelde, maar met The Band begon hij echt te rammen. Ik denk dat je de impact van die eerste concerten kan vergelijken met een optreden van Motorhead nu. Loeihard. Herrie tot en met. Het publiek joelde hem uit en slingerde hem zaken naar het hoofd als Judas. Ze voelden zich echt verraden. Nu ja, ik heb er al een paar keer tvbeelden van gezien en ik moet zeggen dat Dylan - ondanks zijn overschakeling - wel fenomenaal blijft. Voor mij is het één van de meeste geniale songwriters van de laatste eeuw. Elektrisch of niet.” Sven De Potter

Link: www.satelitecity.be

Maar op een bepaald moment hing hij zijn akoestische gitaar

TELEX

POPPUNT INFOSESSIES VOORJAAR Popadvies komt naar je toe Tijs Vastesaeger - onze flitsende adviesmedewerker - reist doorheen het Vlaamse land om de boodschap te verspreiden. Zit je met prangende vragen, twijfel je aan de zin van het bestaan, of wil je gewoon weten hoe je een vzw moet oprichten of het maximum te halen uit je optredens zonder belastingen te moeten betalen, kom dan zeker naar één van de infosessies:

Datum 29/12/05 04/02/06 07/02/06 21/03/06 27/03/06 04/04/06

Plaats Uur Cactus (Brugge) 20u00 Jeugdcentrum Petrol (Menen) 14u00 Muziekodroom (Hasselt) 20u00 Trix (Antwerpen) 20u00 Trix (Antwerpen) 20u00 Trix (Antwerpen) 20u00

11/04/06 Trix (Antwerpen)

20u00

18/04/06 Trix (Antwerpen)

20u00

Onderwerp Inschrijven Muziekindustrie voor beginners 050 33 20 14 info@cactusmusic.be Concerten organiseren (voor jeugdhuizen) catherine.christiaens@menen.be Cd in eigen beheer educatie@muziekodroom.be Ondernemerschap voor bands: auteursrecht 03/670.09.00 - info@trixonline.be Ondernemerschap voor bands: bandpromo 03/670.09.00 - info@trixonline.be Ondernemerschap voor bands: cd in 03/670.09.00 - info@trixonline.be eigen beheer Ondernemerschap voor bands: platen03/670.09.00 - info@trixonline.be contracten Ondernemerschap voor bands: geld 03/670.09.00 - info@trixonline.be Verdienen

EINDELIJK EEN MUZIEKEDUCATIEVE WERKING IN GENT! Vzw Kinky Star in Gent start in samenwerking met vzw Repetitieruimtes vanaf maart 2006 met een muziekeducatieve werking, naar analogie met gelijkaardige projecten zoals Trix, Noise Gate, Muziek-O-Droom, Het Depot,... Hiervoor is men op zoek naar professionele lesgevers bas, gitaar en drum (m/v). Kinky Star als organisatie is een combinatie van club en record label. In de club vinden er wekelijks (meerdere) optredens plaats en op het als record label huizen onder andere Starfighter, Barbie Bangkok, Waldorf, Hitch, Dr. Pepper Family, Pornrobot,... Kinky Star, een muzikantenbastion, merkte dat er nood was aan een dergelijke werking in Gent. Vzw Repetitieruimtes zal zijn ruimten in de Leopoldskazerne beschikbaar stellen om er de cursussen en workshops in te laten doorgaan. Hiervoor is Kinky Star op zoek naar muzikanten om deze cursussen te verzorgen en dit meerbepaald in de disciplines bas, gitaar en drum. Start: 6 maart 2006 Meer info: info@kinkystar.be www.kinkystar.com

MUZIEKCENTRUM TRIX OPENT MULTIMEDIARUIMTE Muziekcentrum TRIX in Borgerhout houdt van uitbreiden. Het centrum bestaat amper anderhalf jaar, maar draait al op volle toeren met repetitieruimtes, een opnamestudio, leslokalen voor instrumenten softwarelessen en een presentatieruimte voor rockumentaries en luisteren infosessies. Vanaf januari komt daar een nieuwe locatie bij: de multimediaruimte. In de moderne professionele, comfortabele multimediaruimte komen alle creatieve aspecten aan bod die een band aanbelangt, los van het muziek maken zelf. Zowel beginnende als professionele muzikanten kunnen er hun licht opsteken. Met het montageprogramma Final Cut Pro kan het kleinste kind zijn beeldmateriaal omtoveren tot een knappe film. Wie een videoclip wil maken kan tijdens een workshop van vijf weken zelf ervaren hoe dat in zijn werk gaat. We doorlopen de hele fase; van het zoeken naar de geschikte locatie tot de definitieve montage. Voor bands die nog geen website hebben, of voor zij die hun site een beetje meer dynamiek willen geven zijn er workshops op maat. Maar multimedia is nog zoveel meer. Het internet is het gedroomde instrument om je muziek aan de man te brengen. En uiteraard ziet TRIX podcasting niet over het hoofd. Sebastien Kalonji (Cinérex) voerde de afgelopen maanden met exclusieve werkjes van The Wack Attack Barrack de podcast-hitparade aan; hij komt bij TRIX haarfijn vertellen hoe dat in zijn werk gaat. Met krachtige multimediacomputers, professionele camera’s en de nieuwste software zal de multimediaruimte op alles voorzien zijn. Enkel jullie ontbreken nog! Weet je nog niet welke workshop te kiezen of ben je gewoon nieuwsgierig naar dit multimedia-juweeltje? Kom dan op 9 januari 2006 om 19u (gratis) naar Muziekcentrum TRIX, waar de ruimte zal worden voorgesteld. Meer info: www.trixonline.be

Telex MUZIEKCLUB 4AD PRESENTEERT UNIEKE REPETITIELOKALEN De vernieuwde club 4AD heeft naast zijn nieuwe concertzaal ook 2 unieke repetitielokalen gebouwd die vanaf nu kunnen gehuurd worden. Groepen in de streek van Diksmuide kunnen nu terecht in de met zandzakjes bedekte repetitielokalen. De 2 ruimten werden afgewerkt met een akoestische binnenafwerking, deels ondergronds en afgewerkt als bunkers. Ze bevatten een basisdrumstel, een zeskanaalszanginstallatie (met reverb en delay), micro’s, statieven en vier ruime opbergkasten (te gebruiken tegen een kleine vergoeding). De prijs per blok : € 6 (vier uur tijdens de week, drie uur tijdens weekend). Tienbeurtenkaart voor maar € 50! Reserveren? Tel: 051/50 48 94 (tijdens kantooruren) of per mail: info@4ad.be

STUUR JE DEMO OP NAAR POPPUNT! Op zoek naar professionele feedback op jouw demo? Wil je voor het eerst airplay op StuBru? Stuur dan als de bliksem jouw demo op naar Poppunt, Kartuizersstraat 19 bus 7, 1000 Brussel met vermelding “Demopoll”. Drie demo’s nemen het elke week tegen elkaar op in Antenna op Studio Brussel. En dit is niet alles: elke laatste vrijdag van de maand selecteert café Charlatan één van de vier Demopoll weekwinnaars voor een live optreden.

18de “CITY OF BILBAO” POP-ROCK CONTEST

Het Jeugddepartement van de stad Bilbao (Baskenland, Spanje) organiseert alweer the “City of Bilbao” Pop-Rock contest. Na 17 opeenvolgende jaren is dit concours één van de meest gerenommeerde Europese muziekwedstrijden. Alle Europese bands kunnen deelnemen. Er zijn drie muziekcategorieën: PopRock, Metal and Nieuwe Stromingen. Er valt € 34.000 aan prijzengeld te verdelen. Registreren kan tot 31 december 2005. Vorig jaar schreven zich 1603 bands in en woonden meer dan 10.000 mensen de concerten bij. Meer info vind je bij de “Contest rules” op de website. Contact: Tel: +34.944.151.306 (17u tot 19u) Fax: +34.944.155.919 E-mail: bilborock@ayto.bilbao.net www.bilbao.net/bilborock

-OPROEPEN YOUNG TALENT CORNER Young Talent Corner presenteert alweer drie nieuwe samenwerkingen waarin ze talentvolle DJ’s kansen geeft op events. Naast Body To Body in Culture Club, zal YTC binnenkort ook te zien zijn op een release-avond van Punk’ID Records in Stereo Sushi. Reden te meer om tijdens de kerstvakantie een nieuwe mixtape te maken en deze op te sturen naar Poppunt. Vermeld telkens over welke oproep het gaat, dan zorgt Poppunt ervoor dat mixtapes bij de juiste juryleden terechtkomen. Daarnaast wensen Poppunt en Young Talent Corner jullie een fijn eindejaar. Tot op één van de feestjes. - oproep YTC @ Body To Body Body To Body heeft onlangs zijn nieuwe datum bekend gemaakt. Op vrijdag 3 februari 2006 zal Culture Club vollopen met partyfreaks. YTC biedt aan één elektro DJ de kans om van 4u tot 6u te draaien in de benedenzaal van Culture Club. Stuur hiervoor jouw mixtape op vóór 11 januari 2006. Vermeld dat het om de oproep van Body To Body gaat. Binnenkort meer info over de line up op www.bodytobody.be. - oproep YTC @ Stereo Sushi - release Punk ID Records Punk’ID Records (Online record shop, label & artist management) heeft een niet te beschrijven liefde voor elektronische muziek en een zeer brede interesse in bijna alle alternatieve genres, of het nu gaat om house, techno, minimalistische sounds of rare grooves. Voor de eerste keer biedt het support aan jong talent. YTC zal op vrijdag 27 januari 2006 één DJ afvaardigen om de support te spelen van Josh Lasden en Soul Phonic. Speel je house, deep house, tech house of minimal? Stuur dan vóór 13 januari 2006 jouw mixtape op naar Poppunt met vermelding YTC – Punk ID records. Meer info op www.punkidrecords.com - YTC @ Kozzmozz – zondag 1 januari 2006 Kozzmozz zet 2006 feestelijk in. Op zondag 1 januari 2006 kan je afzakken naar de Vooruit en genieten van o.a. de sets van Kozz, T Quest, 65 D Mavericks Live, Funk D’Void en Robert Hood. De Young Talent Room zal ingenomen worden door vijf DJ’s van Young Talent Corner. De jury is hiervoor nog mixtapes aan het beluisteren. Binnenkort bellen we de winnaars op en maken we hen bekend via de site (www.youngtalentcorner.be).

GITARISTEN EN DE MAC Een gratis seminar voor gitaristen op 14 maart 2006 in de AB. Een orkest binnen handbereik Of je nu rock-’n-roll, country, blues of klassieke muziek speelt – en al dan niet zelf nummers schrijft, componeert of professionele opnamen maakt – dit seminar biedt informatie die op elk vlak tot een beter resultaat zal leiden. Je leert hoe je als gitarist met je Mac je eigen opnamen bewerkt en voluit met effecten experimenteert of ook samen met andere muzikanten speelt. Verder ontdek je hoe je met de Mac, GarageBand, Logic Express en Logic Pro en nog een aantal andere softwareproducten van andere fabrikanten beschikt over talloze versterker-emulaties en prachtige effecten, die zowel tijdens de repetities als in de studio en op het podium van pas zullen komen. Tot slot hoor je hoe de recente ontwikkelingen op het gebied van gitaartechniek ertoe hebben geleid dat je nu in je eentje een compleet orkest kunt vormen via talloze samples, virtuele instrumenten en synthesizers. Schrijf je nu in voor dit gratis seminar en ontdek hoe je maximaal voordeel kan halen uit de voorgestelde digitale technieken. Voor meer informatie en om je in te schrijven surf naar: www.apple.com/benl/series/guitarists/

ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEK

GEZOCHT Ervaren bassist We zoeken nog een goede bassist die onze bezetting kan aanvullen. Er hebben er al een paar de revue gepasseerd, maar die voldeden niet, dus enkel gevorderden aanmelden aub... Wij repeteren in het Leuvense en spelen -om het toch een naam te geven- prog robtruyens45@hotmail.com 0486 051688 Bassist gezocht kleinkunstpopgroep Grint is dringend op zoek naar een bassist (m/v) om hen te vervolledigen bij optredens en cd-opnames. wij repeteren in Mechelen. meer info op www.grint.tk vincent_vangeel@hotmail.com 015/27.36.60 Gezocht bassist SEVEN 4 SEVEN zkt bassist. Covers maar ook eigen nrs. Pop/rock. Repetitie te Wevelgem (w-vl). Elke zaterdagnamiddag. geert.heernaert@pandora.be 0475 39 72 95 Video/Multimediakunst Silver Junkie is op zoek naar een video/ multimedia kunstenaar. Enige affiniteit met film of theater is een vereiste. U komt terecht in een creatief team van muzikanten, acteurs, kunstenaars en gespuis allerhande. U bent bijzonder inventief, u kan zelfs improviseren. silverjunkie@hotmail.com cymbalen SABIAN PRO 20” Ride SABIAN PRO 14” Hi hats raf.vandyck@scarlet.be 0485/842038 Lead-gitarist(e) Ambiance-coverband uit de regio ‘Leuven-Tienen-Diest-Aarschot’ zoekt dringend een ervaren lead-gitarist(e). Zang is een pluspunt. hb087347@belgacom.net Toetsenist(e) gezocht Pas opgerichte coverband zoekt degelijke toetsenist(e). Covers van INXS, U2, Toto, Aretha Franklin, Joss Stone, Anouk, ... Paar optredens vastliggen, de bedoeling is 1à2/maand spelen. Repetitie wekelijks in Tielen (Turnhout). paul.vangool@skynet.be Moo:Sick zoekt zanger Wij zijn Moo:Sick - drummer, bassist,

gitarist - en spelen al geruime tijd samen. Na een pauze van anderhalf jaar pikken we de draad terug op en zoeken nu een zanger om ons oude materiaal te herwerken en nieuwe dingen te maken. Genre: rock-funk-jazz-meta arnout.standaert@student.kuleuven.be 0486/67.75.42 Drummer gezocht RURA PENTHE zoekt drummer ,ervaring,2tot3xrepeteren,omgeving bornem,spelen rock en hebben eigen repetitieruimte. rurapenthe@telenet.be 0477/69.22.12 Zanger gezocht Pop/rock coverband zoekt zanger/ entertainer, ervaring vereist. Repeteren in omgeving antwerpen. Wij zijn rond 23à 24. recovered_live@hotmail.com 0474/61.65.10 en 0498/29.15.16 ZANGERES FUNKBAND MOMMY, WHAT’S A FUNKADELIC? ‘MONK’ is een psychedelic ‘70s funk(rock) band, met als referenties the almighty Betty Davis, Parliament/ Funkadelic, Mandrill, Can,... en is op zoek naar een ZANGER(ES) met ballen. Wél: Power, Soul, Uithalen, Schreeuwen chef_tournel@hotmail.com Gezocht BASSIST wij, risin legend zoeken nog een bassist(e) (12-15) om mee te kunnen spelen met ons, wij spelen liekes van pop tot rock . Meestal covers jonas.deboodt@telenet.be GEZOCHT RYTHM GITAAR gezocht gitarist(e) van 12 - 15 jaar met liekes van pop-rock. meestal covers Repetitie londerzeel (vl br) jonas.deboodt@telenet.be Gitarist(e) + bassist(e) gezocht! Wij zijn een startende coverband. We hebben allen wel al wat ervaring opgedaan in andere bands. We repeteren elke zaterdagnamiddag in de Muziek-odroom te Hasselt. Stijl: Metallica, Black Sabbath, Deep Purple, Foo Fighters, Iron

Maiden, Sisters of Mercy, kris.x@telenet.be 09 3606094 Bassist omgev zottegem black/trashband uit limburg zoekt ervaren drummer om line-up te vervolledigen. zijn nog maar een jaar bezig, dus zou je volop betrokken zijn bij het maken van nieuwe nummers. leeftijd varieert van 22 tot 27, muziek is onze passie. repetities in muziekodro black_thorn_band@hotmail.com 0485/702667 Metaldrummer gezocht Ik ben een gitarist met enige podiumervaring (vooral op privéfeestjes), die opzoek is naar een vaste band. Ik speel nu ongeveer 2,5 jaar; Ik ben geïnteresseerd in genres van blues tot metal maar met een voorkeur voor rock. arnestandaert@hotmail.com 0495/149668 Muzikanten gezocht wij (pianist/gitarist, bassist & drummer) zoeken muzikanten (blazers, strijkers, gitarist, pianist, percussionist,... elk instrument is goed) en mensen die goed kunnen zingen (M/V) om onze groep te vervolledigen. De bedoeling is elke mogelijke muziekstijl. de_ghando@hotmail.com 0494833178 Zanger(es) Wij zijn op zoek naar nieuwe zanger(es) voor onze groep MUNRO. Genre: emo-rock. bertjanssen@fastmail.fm 0478 22 87 91

��

ZOEK

��

Munro zoekt zanger(es) Munro (gitarist, bassist en drummer) zoeken nieuwe zanger(es). Genre: emo-rock. bertjanssen@fastmail.fm 0478 22 87 91 Stand in-toetsenist Indien je TIJDELIJK een toetsenist nodig hebt voor je band (vb. een optreden waarvoor je vaste toetsenman verstek moet laten) kan ik misschien van dienst zijn. muzaiek@mail.be 09/2256157 Bassist(e) gezocht! Wij zijn een startende coverband, we hebben allen wel wat ervaring opgedaan in andere bands. We zoeken nog een gemotiveerde bassist(e) met enige ervaring. We repeteren elke zaterdagnamiddag in de Muziek-odroom te Hasselt. Stijl: Black Sabbath, Metallica, kris.x@telenet.be 0474768531 ZANGERES GEZOCHT Coverband uit het Gentse (pop en rock van jaren 80 tot nu) zoekt zangeres liefst met enige ervaring en “goodlooking” voor zowel lead als backings. Band repeteert in Melle (Merelbeke) en doet zo’n 25 optredens per jaar. Contact : Carlo Piscador - 09/384.89 caran@scarlet.be Zanger of zangeres Wij zijn op zoek naar een zanger of zangeres met enige ervaring en om onze gelederen in The dimension te versterken, reeds uitgebreid repertoire, optredens in het vooruitzicht. Repetities omgeving Gent. Surf nr www.thedimension.be voor meer info didier.dvl@belgacom.net 0473/42.90.77. Bassist(e) en Toetsenist’e) gezocht! Wij zijn een startende coverband, we hebben allen al wat ervaring opgedaan in andere bands. We zoeken nog een gemotiveerde bassist(e) met enige ervaring om onze groep te vervolledigen. We repeteren elke zaterdagnamiddag in de Muziek-o-droom te Hasselt. kris.x@telenet.be 0474768531 Zangeres Gezocht: Blue Cartel is dringend op zoek naar een zangeres voor jazz-rootsbluegrass-singer/songwriter... in een volledig akoestische band. Meer info en geluidsfragmenten vindt u op www.bluecartel.be. Tot gauw

ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEK

peerkabouter@hotmail.com Cute zoekt bassist(e) muziekstijl:placebo, muse, mauro, en rustiger werk. Alles eigen materiaal. Liefst een persoon met ervaring, eigen vervoer en 100% motivatie. Repetities wekelijks in Mechelen dave@cutemusic.be Zang gezocht Groep zoekt dringend één bekwame zanger(es) repetities in A’pen. Alles is aanwezig (PA,eigen nummers,bassist, gitarist, toetsenist, drummer)wij missen enkel een frontman/vrouw met stem! http://homepage.mac.com/ katjavanbreedam/IZL/Menu12.html Stefan.Saenen@pandora.be 0473/362080 Zangeres zoekt band Ik ben een 15 jarige zangeres uit het Antwerpse met 3 jaar ervaring eerst in de musicalwereld en nu ga ik steeds meer de emorock toer op. Ik heb al enkele keren opgetreden met een band die vooral covers bracht, nu ben ik op zoek naar een band die eigen numeers speelt. pink128@hotmail.com 032946519 - 0477/575816 Band zkt muzikanten Hallo, wij (gitarist, zanger) zijn op zoek naar muzikanten (gitarist, drummer, bassist) om de groep te vervolledigen. We willen eigen nrs gaan schrijven, goede stevige rock. wW willen repeteren in Gent.Keep on rocking rubenstassen0@hotmail.com 0485/681841 Leadgitarist zoekt Leadgitarist aansluiting bij bestaande rock/pop band uit regio Vlaams-Brabant Ik bied U degelijk en gevarieerd gitaar/ solowerk, speel op degelijk materiaal, heb veel groepservaring en bakkenvol motivatie. Semi-pro... Geen beginners !!! kris.x@telenet.be 0474/768531 ROCKBAND ZOEKT BASSIST De antwerpse rockformatie DAZZALL is dringend op zoek naar een ervaren en gemotiveerde bassist(e).Die ons zo snel mogelijk kan vervoegen ( optredens in de toekomst).Intresse surf dan eens naar onze officiele website: WWW.DAZZALL.BE ook daar kan je ons contacteren info@dazzall.be 0486/126.105 Keyboardspeler gezocht Keyboardspeler gezocht, Progressieve

rockband (met heel veel invloeden) uit Brugge is DRINGEND op zoek naar gemotiveerde keyboardspeler. 2x/week repetitie in eigen lokaal. Mooie vooruitzichten! wesley@fishfull.net 0494/87.25.78. Gezocht zangeres Toetsenist uit Kempen zoekt dringend all-round invalzangeres voor commerciëel duo. Voorlopig al tot half februari 2006. En wie weet ... swa.hannes@gemeentemol.be 014 318919 of +32 475 381998 Female backing vocals ZONE-30, nederlandstalig live skapop project met kant en klare set zoekt female backing vocals. Check de site http://www.zone-30.be en mail naar band@zone-30.be indien geinteresseerd. Repetities in het Gentse op donderdagavond. band@zone-30.be Bassist zoekt band zoek band in het gentse voor in de week te repeteren. genre maakt me nieveel uit, speel zowat alles graag. not_again69@hotmail.com 074388136 Lead Gitaar & bass We zoeken een lead gitarist en bassist, voorkeur met ervaring. Stijl: rap-metal (Downset, Stuck Mojo, Bodycount, SX10, maar ook Madball, Pro-Pain, enz....) 16-35j. - Omgeving midden Limburg. Reageren op cycopeter@telenet.be of 0478329552. Thanx ! cycopeter@telenet.be 0478329552 Toestenist gezocht zanger zoekt keyboard/ pianospe(e)l(st)er die stukje kan spelen om samen kleine en fijne liedjes te maken. Best omgeving Mechelen (provincie Antwerpen) pieter.delafortrie@telenet.be Band oprichten wij (pianist/gitarist, bassist, drummer & MC/sampler) zoeken nog andere muzikanten (M/V) (maakt niet uit welk instrument alles is welkom van gitaar tot blazers tot strijkers en terug) en mensen met een leuke zangstem en/of schrijftalent (M/V) om onze groep aan te vullen. de_ghando@hotmail.com 0494833178 Zanger-zanger gitarist zanger of zanger gitarist gezocht voor coverbandje, zangeres en toetsenist,

optredens vanaf november. c.d.vaes@gmail.com Groep zoekt pianist(e) Aalsterse groep zoekt pianist / pianiste om soort van jazz-sound te produceren( hammond of wurlitzer sound ). Interesse mail dan naar spillermix@hotmail.com 0485762778 PROTOCOL 9 zkt Bassist Protocol IX zoekt bassist. Yep, we zoeken een nieuwe bassist. We hebben nog een drie optredens in het vooruitzicht, maar die doet onze huidige bassist mee, tenzij er eerder een nieuwe gevonden wordt natuurlijk! dreadske@pandora.be 0497336324 Screamer gezocht. Your Name Here zoekt een screamer. Ben je tussen 15 en 22 jaar oud, en ben je bereid om wekelijks te repeteren in Tremelo? Dan is dit misschien iets voor jou. Zangtalent en keyboard zijn mooi meegenomen! Neem gerust eens een kijkje op onze website. yournameheremusic@hotmail.com 0478/331372 Gitarist gezocht... Wij zijn op zoek naar een gemotiveerde gitarist, technisch en ritmisch. Genre = alternatieve dance. De gitarist zou niet alle nummers moeten meespelen... wie voelt zich geroepen deze functie te vervullen? Podiumervaring vereist! Repetities regio Beringen. waterfence@hotmail.com 0472/22.51.54 Gitarist gezocht!!! De Antwerpse groep Mira zoekt ervaren gitarist die veel stijlen aankan (pop, jazz, rock,...) maar vooral zijn eigen stijl heeft en functioneel kan spelen! muziek van Mira horen? Ga naar www.miraonline.be mira.bertels@telenet.be 0497 40 44 78 Drummer zoekt groep waar zitten 40-50 ers die nog willen jammen?blues-rock.. smoketom@hotmail.com 0474/665893 Sexy zangeres gezocht Ik ben op zoek naar een leuke zangeres. Ik ben pianist en zoek een zangeres om af en toe easy listening muziek te brengen. Geen beginners, je moet bekend zijn met jazz standards. omgeving hasselt/en heerlen(NL) meer info www.thepianist.be p.notermans@heerlen.nl

ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEKERTJES - ZOEKERTJES-ZOEK

Muzikanten gezocht Gezocht: Muzikanten voor de verderzetting van FEMTEX. Zie www.femtex.be : Gitarist, drummer en zangeres. Stijl: Melissa auf der Maur, Garbage, Veruca Salt, Anouk, PJ Harvey, Tracey Bonham enz… kortom stevige female rock zonder kapsones. Een degelijk niveau liefst. femtex@skynet.be 0475 755 240 ZANGER(ES) GEZOCHT!! Metalband zoekt dringend ervaren zanger(es) om repertoire eigen nummers in te zingen en mee te werken naar 2de fullcd toe. Stijl binnen System of A Down, Pain of Salvation, Tool, etc. Enkel mensen met ervaring a.u.b.: heldere maar zeer krachtige stem! benmussely@hotmail.com 051/322.688 Funky rockzanger(es) Zanger om nieuwe groep te vervolledigen gezocht. Momenteel spelen we covers en proberen we door middel van jams ook eigen nummers in elkaar te steken. Speel je toevallig ook nog een instrument dan is dat mooi meegenomen. Repetities in Beveren. david_heirbaut@yahoo.com 0496/28 34 12 Jeugdhuis podium Dag beste menskes! Wij zijn een rockbandje uit omgeving Zoersel/Malle/ Rijkevorsel/StJob. En we zijn van plan om in de periode februari-maart-april een JEUGDHUIZEN-TOURNEETJE te gaan doen! Zo kan iedereen ons een beetje leren kennen.. ampli-fi@hotmail.com Low Allies zkt bassist Het Antwerpse trio Low Allies (piano/ zang, drums en bas) zoekt een nieuwe ervaren en gedreven bassist. Low Allies wil de missing link zijn tussen Low en QOTSA, maar dan zonder gitaar. Repetities in Antwerpen. Opnames in het vooruitzicht. ken_simplesongs@hotmail.com Drummer en bassist gezocht! Progressive rockband uit Gent is op zoek naar een goeie drummer. Motivatie is belangrijker dan technische perfectie. Concertagenda begint eind november tot eind april ‘06. Neem gerust contact op, een babbel kan nooit kwaad! steedys@yahoo.com 0472 23 11 06 Bassist gez. Kortrijk Wij zoeken een bassist voor een nieuw samengesteld groepje, we zouden in

de richting (punk)rock willen beginnen, maar niets is uitgesloten. De repetities gaan door op vrijdag in de vooravond te Zwevegem (gemakkelijk te bereiken met de bus vanuit kortrijk) mattewulleke@hotmail.com 0472/ 761854 Dance zoekt zangeres Songwriters zoeken vocaliste met prachtig en correct stemgeluid voor nieuw dance-project in omgeving Mechelen, nummers inzingen in prachtige studio en wie weet ligt er een muzikale toekomst voor onsint verschiet. dvgpop@yahoo.com 0497/94.16.73 Musicians/vocals 4 us Wij zijn: 1 gitarist/pianist/backing vocal, 1 bassist, 1 drummer, 1 MC/sampler Wij spelen: een mix van funk, soul, jazz, hiphop, blues, rock, world, country, salsa, reggea, flamenco, techno... zowel eigen nummers als covers Wij hebben: 1 opnamestudio/re de_ghando@hotmail.com Rockband zoekt zanger voor de moment nog naamloze rock/ blues/ heavy metal band ( gemiddelde leeftijd 17 ) zoekt een zanger . Liefst met een ranzige stem en in staat om teksten af te leveren. Om het genre effe te verduidelijken : ac/dc , motorhead , g’n r, aerosmith, thin lizzy. wim.gewillig@skynet.be Rock/metalgitarist commerciele heavy metalband zoekt 2de leadgitarist. hoog niveau . nieuw genre : global metal ... heavy metal voor een zeer breed publiek. vgl Queensryche, Maiden, Crimson Glory maar dan met top-40 zanglijnen. Eigen repertoire. bb_heidi@hotmail.com

Zanger zoekt rockband Ik zoek een ervaren rockband om in de toekomst veel optredens mee te doen + eventueel al plannen voor cd zijn info@eyemove.be 0498/493976 Gitarist zoekt dj Ik ben 27 en woon in leuven. Ik zou wel eens met een dj willen samenspelen. Ik speel wat jazz , funk. Maar ik zou perfect kunnen samenspelen met techno of drum and base,... spaasfrederik@hotmail.com 0497/429694 The Dallas Explosion The Dallas Explosion (http://www.th edallasexplosion.com) is looking for a talented keyboard player (piano/ Hammond/mellotron sounds)for live concerts. The new album is finished and will be released in February 2006 followed by touring. Rehearsal in Brussel geoff@fuzz.be 0475987458 Drummer/ster gezocht: drummer of drumster met wat ervaring in de regio Brussel. Bedoeling is een hardrock/bluesrock/... groep op te richten en we zoeken nog enkele gemotiveerde mensen. interesse? mail maar jselvais@yahoo.co.uk With The Lights Ou “With The Lights Out” zoekt een bassist (ongeveer 14,15,16,... jaar)uit de regio Sint-truiden ; Landen ; Gingelom, die genres als 70’s hardrock, (heavy) metal, bluesrock, wil spelen. wouter_daenen@hotmail.com 0494729243

Wenst u ook te adverteren in Poppunt Magazine? Neem dan nog vandaag contact met ons op of stuur een �� e-mail naar nico@c2a-belgium.be of bel naar 0477/ 97 97 67��

��

ZOEK

www.legaldownload.be

n e g i e e j n Ope ! l e k n i w k e i z u m

��