Issuu

INAUGURACJA SEZONU 2026/2027

Orkiestra Przestrzeń Emocje

Szanowni Państwo,

z wielką radością witam Państwa na koncercie inaugurującym sezon artystyczny 2026/2027. W ciągu najbliższych dziewięciu miesięcy towarzyszyć nam będzie hasło przewodnie Orkiestra. Przestrzeń. Emocje. Orkiestra to serce naszej działalności. Myśląc o Przestrzeni, z dumą przywołujemy obraz sali koncertowej i wnętrz, które umożliwiają działalność artystyczną, edukacyjną i społeczną. Emocje są zaś nie tylko magnesem, który przyciąga nas na koncerty. Są także narzędziem rozumienia świata i spoiwem wzmacniającym poczucie wspólnoty. Dzisiejszy wieczór prowadzi nas ku jeszcze jednemu symbolowi, jakim jest czas. Dla niektórych doświadczeń to właśnie czas jest kryterium najmocniej zwracającym na siebie uwagę. W innych momentach płynie niemal niezauważalnie. Podobnie można spojrzeć na III Symfonię Gustava Mahlera. W przypadku tego monumentalnego dzieła często wspomina się przede wszystkim jego czas trwania. Gdybyśmy jednak spojrzeli na partyturę nie przez pryzmat długości wykonania, lecz bogactwa muzyki, różnorodności myśli i zawartych w niej światów, chciałoby się jedynie rzec: chwilo, trwaj! Gustav Mahler mówił, że „symfonia jest jak świat – musi obejmować wszystko”. Słowa te brzmią szczególnie trafnie w kontekście dzieła, którego posłuchamy dzisiaj. Myślę, że będą także pobrzmiewały przez cały, pełen różnorodności sezon. Życzę Państwu wielu wspaniałych emocji, nowych doświadczeń i spotkań, które pozostają w pamięci.

Adam Balas Dyrektor NOSPR

9.10 / 19.30 sala koncertowa

Czas trwania: ok. 100 min

DYRYGENTKA Marin Alsop ALT Rinat Shaham Chór Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie Janusz Wierzgacz – przygotowanie chóru Chór Chłopięcy i Dziewczęcy Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie Lidia Matynian – przygotowanie chóru Chór Polskiego Radia – Lusławice Stanisław Rzepiela – przygotowanie chóru Zespół Śpiewaków Miasta Katowice „Camerata Silesia” Anna Szostak – przygotowanie chóru Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia

Gustav Mahler (1860–1911) III Symfonia d-moll ERSTE ABTEILUNG I. Kräftig; Entschieden ZWEITE ABTEILUNG I. Tempo di menuetto: Sehr mässig II. Comodo. Scherzando. Ohne Hast III. Sehr langsam; Misterioso IV. Lustig im Tempo und keck im Ausdruck V. Langsam. Ruhevoll. Empfunden

Co opowiada mi świat piotr matwiejczuk (program 2 polskiego radia)

„Moja symfonia będzie niepodobna do niczego, co świat kiedykolwiek słyszał! Cała natura w niej przemawia, zdradzając głębokie sekrety, które można odnaleźć tylko we śnie” – zapowiadał kompozytor. Gustava Mahlera trudno podejrzewać o fałszywą skromność, ale w przypadku III Symfonii d-moll trudno też uznać te słowa za przesadę. Oto dzieło trwające około półtorej godziny, przeznaczone na gigantyczną orkiestrę, alt solo oraz chóry żeński i chłopięcy, oddalone od tradycyjnego schematu symfonii bardziej niż jakikolwiek inny utwór Mahlera. Kompozytor chciał w nim, zgodnie z własną definicją gatunku, „zbudować świat wszelkimi dostępnymi środkami”. I rzeczywiście: salon sąsiaduje tu z chłopską chatą, karczma – z prowincjonalnymi koszarami, tradycja akademicka – z popularną, filozofia Nietzschego – z naiwną pieśnią religijną, a wysublimowane piękno – z banałem. Mahler rozpoczął pracę latem 1895 roku, ukończył rok później, ale na prawykonanie dzieła trzeba było czekać jeszcze sześć lat. Powód był przyziemny – wykonanie takiej partytury wymagało ogromnych nakładów finansowych. Ostatecznie prezentację utworu podczas festiwalu w Krefeld umożliwił Richard Strauss. Sukces był wielki, podobnie dwa lata później w Wiedniu, choć przecież twórczość Mahlera długo jeszcze lekceważono jako „Kapellmeistermusik” – sprawnie napisaną, lecz pozbawioną iskry bożej „muzykę dyrygencką”. Sześć części III Symfonii ujętych zostało w dwa nierówne człony. Pierwszy (Erste Abteilung) obejmuje wyłącznie trwające blisko 40 minut ogniwo początkowe, drugi

(Zweite Abteilung) – pięć pozostałych. Zachwianie proporcji wynika z programu, który Mahler wpisał do autografu, choć przed publikacją partytury z niego zrezygnował. Najpierw budzi się Pan i nadciąga lato, następnie przemawiają kwiaty, zwierzęta, człowiek, aniołowie, wreszcie miłość. Jak pisze Ryszard Daniel Golianek, to „najbardziej dogłębny wykład pojmowania świata”, autorska teoria bytu ubrana w dźwięki. Przy czym człowiek wcale nie jest koroną stworzenia. Początek symfonii to potężne zawołanie ośmiu rogów, przebudzenie bożka Pana i zarazem narodziny świata. Marsz żałobny nie opłakuje zmarłego; oznacza raczej martwotę materii, która dopiero ma ożyć. Temat drugi Constantin Floros nazwał „snem Pana”. Kiedy natura naprawdę się budzi, nadciąga w rytmie trywialnego marsza wojskowego, mistrzowsko zinstrumentowanego i nieodparcie optymistycznego (Pochód Bachusa). W przetworzeniu główne idee ścierają się ze sobą, pojawiają się tematy określone przez kompozytora jako Bitwa i Burza na południu. Świat nie rodzi się łagodnie, lecz wyłania z mroku w bólu i walce pośród wielkiej potęgi dźwiękowego żywiołu. Sam Mahler przyznawał, że odczuwał przerażenie na myśl o drodze, którą podąża ta muzyka. Ostatecznie jednak konflikty wygasają, a część kończy się w triumfalnym D-dur. Po monumentalnym początku menuet Co opowiadają mi kwiaty na łące wydaje się niemal mozartowski: pogodny, ażurowy, sielski, ale i nietrwały. W scherzu Co opowiadają mi zwierzęta w lesie Mahler wykorzystał własną pieśń Ablösung im Sommer o śmierci kukułki. Kapryśna, groteskowa muzyka tylko pozornie jest beztroska. Z oddali dobiega trąbka pocztyliona, romantyczny znak wędrówki i nieosiągalnego „gdzie indziej”. Pod koniec na ożywioną przyrodę pada cień martwej natury z pierwszej części; brzmienie ciemnieje, a uderzenie tam-tamu przywołuje śmierć. W mahlerowskim świecie radość nigdy nie jest dana raz na zawsze. Człowiek przemawia słowami Pieśni północnej z Tako rzecze Zaratustra Friedricha Nietzschego. Czas niejako się

zatrzymuje, alt intonuje mroczne „O Mensch! Gib Acht!”, a muzyka zagląda w głąb egzystencjalnego cierpienia: „Świat – głębin zwał, / Głębszych niż, jawo, myślisz, śnisz” (tłum. Wacław Berent). Wybór tekstu może zaskakiwać. Mahler nie był wyznawcą Nietzschego, którego Bóg umarł; przeciwnie, jego symfonia prowadzi ku sferze metafizycznej. Zaraz po człowieku odzywają się aniołowie. Chóry żeński i chłopięcy naśladują bicie dzwonów, a słowa Pieśni żebraczej ze zbioru Czarodziejski róg pacholęcia mówią o Jezusie i św. Piotrze. Po filozoficznej otchłani wkraczamy w świat naiwny, niemal jarmarczny. Sprzeczność? Oczywiście, ale właśnie ze sprzeczności Mahler buduje swoją całość. Na szczycie drabiny bytów znajduje się miłość. Finałowe Adagio, pierwsze tak rozległe w twórczości Mahlera i pierwsze zamykające jego symfonię, przywołuje Antona Brucknera oraz Parsifala Richarda Wagnera. Nie chodzi jednak o uczucie doczesne, lecz o siłę wprawiającą świat w ruch – agape, caritas, miłość współczującą, która może stać się antidotum na ból istnienia. Mahler pojmował ją jako „najwyższą prawdę, źródło wszelkiego istnienia”. Adagio nie uwalnia od cierpienia, skoro w środkowym odcinku powraca myśl z pieśni Nietzschego, jednak całość wieńczy świetlista apoteoza. Czy III Symfonia jest więc dziełem chrześcijańskim, opowieścią o przezwyciężeniu pogaństwa? A może modernistycznym przykładem religijnego synkretyzmu, w którym Pan, Nietzsche, Chrystus i Schopenhauer należą do jednego kosmosu? Jednoznacznej odpowiedzi nie ma. Golianek widzi w finale Boga jako „idealne wcielenie miłości, miłość samą”. Mahler nie wymienił jednak Bożego imienia. Pozostawił słuchacza wewnątrz świata pełnego pęknięć, gdzie wzniosłość miesza się z trywialnością, rozpacz z zachwytem, a śmierć z odradzaniem. I być może właśnie dlatego III Symfonia jest arcydziełem: nie objaśnia świata, lecz tworzy go – niepojęty, przerażający i olśniewający zarazem.

FOT. RADOSŁAW KAŹMIERCZAK

Gustav Mahler III Symfonia d-moll teksty: friedrich nietzsche

also sprach zarathustra / tako rzecze zaratustra (fragment) część IV (alt solo)

O Mensch! Gib acht! Was spricht die tiefe Mitternacht? „Ich schlief, ich schlief –, aus tiefem Traum bin ich erwacht: – Die Welt ist tief, und tiefer als der Tag gedacht. Tief ist ihr Weh –, Lust – tiefer noch als Herzeleid. Weh spricht: Vergeh! Doch all’ Lust will Ewigkeit –, – will tiefe, tiefe Ewigkeit!“

Człowieku! Bacz! Co mówi północ z głębi swej? „Spałem, spałem, z głębin snu zbudziłem się: Głęboki świat, i głębszy, niż pomyślał dzień. Głęboki żal… Radość – głębsza jeszcze niż serca ból. Żal mówi: Giń! Lecz wszelka radość wieczności chce, wieczności chce bez dna!”.

des knaben wunderhorn / cudowny róg chłopca (fragment) część V (alt solo, chór)

Es sungen drei Engel einen süßen Gesang, mit Freuden es selig in dem Himmel klang. Sie jauchzten fröhlich auch dabei: dass Petrus sei von Sünden frei!

Trzy anioły śpiewały słodką pieśń, ta brzmiała w niebiosach radośnie i błogo. Anioły rozgłośnie cieszyły się wraz, że Piotr jest wolny od grzechów.

Und als der Herr Jesus zu Tische saß, mit seinen zwölf Jüngern das Abendmahl aß, da sprach der Herr Jesus: „Was stehst du denn hier? Wenn ich dich anseh, so weinest du mir!“

A gdy Pan Jezus do stołu siadł, z dwunastką swych uczniów wieczerzę jadł, rzekł wtedy Pan Jezus: „Czemu stoisz tu ty? Gdy patrzę na ciebie, ty ronisz łzy”.

„Und sollt’ ich nicht weinen, du gütiger Gott? Ich hab’ übertreten die zehn Gebot! Ich gehe und weine ja bitterlich! Ach komm und erbarme dich über mich!“

„A jak miałbym nie płakać, dobry Boże mój? Złamałem wszak dziesięć przykazań! Chodzę i płaczę gorzko tak. Ach, przyjdź, nade mną zmiłuj się wszak!”.

„Hast du denn übertreten die zehen Gebot, so fall auf die Knie und bete zu Gott! Liebe nur Gott in alle Zeit! So wirst du erlangen die himmlische Freud’.“

„Skoro złamałeś dziesięć przykazań, padnij na klęczki i Boga proś. Kochaj tylko Boga w każdy czas. Niebiańskiej radości dostąpisz wraz”.

Die himmlische Freud’ ist eine selige Stadt, die himmlische Freud’, die kein Ende mehr hat! Die himmlische Freude war Petro bereit’t, durch Jesum und allen zur Seligkeit.

Niebiańska radość to święte miasto, niebiańska radość, co nie ma końca. Niebiańską radość Piotrowi Jezus dał, a wszystkim ludziom szczęście wieczne. (tłum. dorota sawka)

Skład Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w sezonie 2026/2027

I SKRZYPCE Piotr Tarcholik – koncertmistrz Rafał Zambrzycki – koncertmistrz Sulamita Ślubowska – koncertmistrzyni Patryk Laburda – zastępca koncertmistrza Aleksander Daszkiewicz Grzegorz Witek Dorota Cieślińska Filip Ćwiżewicz Lucyna Fiedukiewicz Katarzyna Jawor Krzysztof Katana Krystyna Kowalska Katarzyna Laburda Jan Mazur Beata Ogryzek Roland Orlik Dorota Paliwoda Hanna Pozorska Jacek Siemek Karolina Szefer-Trocha Maryia Traihel II SKRZYPCE Kinga Tomaszewska Nikola Frankiewicz Maria Strzelczyk Karolina Górny-Dziewior Anita Bartłomiejczyk Wojciech Bocionek Beniamin Czech Adam Gajdosz Katarzyna Górna Joanna Jasiak Marcin Josz Michał Kowalczyk Małgorzata Krzeszowiec Maciej Marcinowicz Piotr Marcinowicz Teresa Mercik-Szopa Magdalena Ziętek

ALTÓWKI Dawid Jadamus Beata Raszewska Adam Brakowski Agnieszka Hałuzo Irena Jarosz-Marcinkiewicz Sandra Kałuża Wincenty Krawczyk Roksana Krechowiecka Mieczysław Krzyżowski Eugeniusz Mikołajczyk Joanna Tesarczyk Andrzej Żydek WIOLONCZELE Łukasz Frant – koncertmistrz wiolonczel

Adam Krzeszowiec – koncertmistrz wiolonczel

Natalia Kurzac-Kotula Karolina Nowak-Waloszczyk Magdalena Czech Michał Hałoń Roman Hałoń Norbert Pióro Marek Szopa Alicja Szydłowska-Esmund Anna Tumidajska Bogusław Zaremba KONTRABASY Jan Kotula Aleksander Mazanek Krzysztof Firlus Klaudia Baca Łukasz Bebłot Jacek Burzyk Michał Paliwoda Marek Romanowski Krzysztof Wąsik

FLETY Joanna Dziewior Łukasz Zimnik Jan Chłap Małgorzata Otremba Ryszard Sojka

TUBA Jakub Urbańczyk

OBOJE Maksymilian Lipień Karolina Stalmachowska Piotr Pyc Urszula Lipień Alicja Matuszczyk

PERKUSJA Michał Żymełka Adam Bonk Dariusz Brauhoff Mateusz Garstecki Krzysztof Jaguszewski

KLARNETY Aleksander Tesarczyk Arkadiusz Adamski Zbigniew Kaleta Bartosz Pacan Maciej Niewiara Tomasz Żymła

HARFY Krzysztof Waloszczyk Elżbieta Korelus

FAGOTY Krzysztof Fiedukiewicz Cezary Rembisz Damian Lipień Grzegorz Popławski Krystyna Milaniak WALTORNIE Mariusz Ziętek Paweł Cal Tadeusz Tomaszewski Krzysztof Tomczyk Szymon Krupa Adrian Ticman Damian Walentek TRĄBKI Piotr Nowak Stanisław Dziewior Benedykt Matusik Piotr Pyda Wojciech Kaszuba

KOTŁY Wojciech Morcinczyk Małgorzata Szymecka

FORTEPIAN Piotr Kopiński ORGANY Arkadiusz Bialic INSPEKTOR ORKIESTRY Michał Kowalczyk STROICIELE Paweł Kochanek Sebastian Grima REŻYSERZY DŹWIĘKU Wojciech Marzec Justyna Popiel-Rembisz Piotr Grabowski NUTOTEKA Monika Drygalska Joanna Czerwińska Gabriela Nowok

PUZONY Michał Mazurkiewicz Karol Gajda Tomasz Hajda Eryk Mencner Wojciech Giłka 11

Rinat Shaham FOT. MATERIAŁY ARTYSTKI

Uznawana na arenie międzynarodowej za jedną z najwybitniejszych współczesnych interpretatorek partii Carmen w operze Bizeta Rinat Shaham po raz pierwszy wystąpiła w tej roli na festiwalu w Glyndebourne w 2004 roku. Od tego czasu śpiewała partię Carmen w ponad 45 inscenizacjach na całym świecie, m.in. w Wiedniu, Rzymie, Berlinie, Monachium, Hamburgu, Stuttgarcie, Lizbonie, Toronto, Nowym Jorku, Tel Awiwie, Hongkongu, Sydney i Moskwie, a także w wielu innych miejscach w Stanach Zjednoczonych i Azji. W sezonie 2026/2027 Rinat Shaham wystąpi jako Małgorzata w Wozzecku w La Monnaie, a także ponownie spotka się na estradzie z sir Simonem Rattle’em i Filharmonikami Berlińskimi w Trójgraniastym kapeluszu de Falli podczas Musikfest Berlin.

Do jej najważniejszych występów ostatnich sezonów należą partia Małgorzaty w Wozzecku z Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks oraz Trójgraniasty kapelusz z London Symphony Orchestra – oba pod batutą Rattle’a – a także rola Flory w Traviacie w Bregencji. W ostatnim czasie artystka występowała również jako Euryclée w Pénélope w Bayerische Staatsoper, śpiewała w Pieśni o ziemi Mahlera pod batutą Marin Alsop, Dydonie i Eneaszu, IX Symfonii Beethovena w Tokio i Requiem Verdiego, a także śpiewała partię Judyty w Zamku Sinobrodego Bartóka w Teatro Colón i Wiener Konzerthaus. W jej dotychczasowym repertuarze znalazły się również Rigoletto, Don Giovanni, Siła przeznaczenia, Wesele Figara oraz Letnie noce Berlioza, wykonywane z czołowymi orkiestrami i dyrygentami z całego świata. W jej dyskografii znajdują się nagrania wyjątków z oper Lully’ego wykonywanych pod batutą Williama Christiego, a także dzieł Gershwina, Purcella i Benedetta Marcella. Jej najnowsze nagranie Zamku Sinobrodego Bartóka, zrealizowane z Kariną Canellakis oraz Orkiestrą Filharmoniczną Radia Niderlandzkiego, zdobyło nagrodę Opera Award podczas gali BBC Music Magazine Awards 2026. Rinat Shaham zadebiutowała również w filmie fabularnym Taking Sides, a jej kreacja Carmen w inscenizacji Opera Australia została wydana na DVD.

Marin Alsop FOT. RADOSŁAW KAŹMIERCZAK

Jedna z najwybitniejszych dyrygentek naszych czasów. Jako pierwsza kobieta stanęła na czele najważniejszych orkiestr w Stanach Zjednoczonych, Ameryce Południowej, Austrii i Wielkiej Brytanii. Na arenie międzynarodowej ceniona za nowatorskie podejście do kształtowania programów koncertowych. Jest pierwszą i jedyną dyrygentką, która otrzymała stypendium MacArthur Fellowship. Marin Alsop jest dyrektorką artystyczną i I dyrygentką Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia, a także I dyrygentką gościnną Philharmonia Orchestra i Orkiestry Filadelfijskiej. Zapisała się w historii jako pierwsza kobieta, która poprowadziła finałowy koncert BBC Proms – Last Night of the Proms. W 2025 roku miał miejsce jej długo wyczekiwany debiut za pulpitem Filharmoników Berlińskich.

Aby wspierać rozwój zawodowy dyrygentek, w 2002 roku Marin Alsop założyła Taki Alsop Conducting Fellowship – program, który poprzez intensywne szkolenia, mentoring i wsparcie finansowe pomaga wybitnie utalentowanym artystkom rozwijać kariery. Do tej pory programem objęto 92 stypendystki i uczestniczki programu mentorskiego. Spośród nich 32 pełnią funkcje dyrektorek muzycznych lub pierwszych dyrygentek orkiestr na całym świecie. Do najważniejszych wydarzeń sezonu 2026/2027 należą powrót Alsop na BBC Proms z Philharmonia Orchestra oraz występy z Baltimore Symphony Orchestra, São Paulo Symphony Orchestra, Singapore Symphony Orchestra, Oslo Philharmonic, Orchestre de Paris, Budapest Festival Orchestra i Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin. Artystka wyruszy również w swoje drugie tournée po Azji z Orkiestrą Filadelfijską i wybitnym pianistą Yunchanem Limem, a także poprowadzi Cincinnati May Festival w 2027 roku. Jej tegoroczny repertuar obejmuje zarówno klasyczny kanon symfoniczny, jak i utwory współczesne, a przy tym stanowi kontynuację jej długoletniego zaangażowania na rzecz promowania kompozytorów amerykańskich. Wyrazem tej rozpiętości są przełomowe wykonania dzieł Mahlera, Brittena, Szostakowicza, Johna Adamsa i Julii Wolfe. W 2021 roku Alsop otrzymała tytuł Music Director Laureate Baltimore Symphony Orchestra. W ciągu 14 lat sprawowania funkcji dyrektorki muzycznej amerykańskiego zespołu poprowadziła go w pierwszym od 13 lat tournée po Europie, dyrygowała ponad 20 prawykonaniami oraz założyła program edukacji muzycznej OrchKids. W 2025 roku otrzymała Golden Baton Award, wyróżnienie przyznawane przez League of American Orchestras.

CHÓR CHŁOPIĘCY I DZIEWCZĘCY FILHARMONII KRAKOWSKIEJ IM. KAROLA SZYMANOWSKIEGO W KRAKOWIE Chór Chłopięcy Filharmonii Krakowskiej powstał w 1951 roku z inicjatywy Józefa Suwary. Początkowo około 70-osobowy zespół wykonywał głównie utwory oratoryjne i a cappella polskich kompozytorów. W latach 1967–1995 opiekę artystyczną nad chórem sprawowała Bronisława Wietrzny. W tym okresie zespół wykonywał m.in. dzieła Krzysztofa Pendereckiego: Pasję według św. Łukasza, Jutrznię i Magnificat, koncertując w Europie oraz w Libanie i Iranie. Nagranie Pasji według św. Łukasza otrzymało Grand Prix du Disque. W latach 1991–1993 chórem kierował Stanisław Krawczyński, a od 1993 roku jego dyrygentem i kierownikiem artystycznym jest prof. Lidia Matynian. Repertuar zespołu obejmuje wielkie dzieła wokalno-instrumentalne m.in. Bacha, Brittena, Händla, Honeggera, Orffa i Mahlera. Chór współpracował z najważniejszymi polskimi orkiestrami, uczestniczył w licznych festiwalach oraz projektach operowych, filmowych i jazzowych. Po 70 latach istnienia rozszerzył działalność o sekcję dziewczęcą, która docelowo stanie się odrębnym zespołem wokalnym Filharmonii Krakowskiej.

CHÓR FILHARMONII KRAKOWSKIEJ IM. KAROLA SZYMANOWSKIEGO W KRAKOWIE Zespół powstał w 1945 roku, a w 1950 roku uzyskał status zespołu zawodowego. Od pierwszej nagrody zdobytej w 1951 roku na I Festiwalu Muzyki Polskiej w Warszawie rozwijał działalność artystyczną, wykonując repertuar oratoryjny i a cappella różnych epok. Zespół występował na najważniejszych polskich i zagranicznych festiwalach, m.in. Wratislavia Cantans, Warszawskiej Jesieni, Maggio Musicale Fiorentino, Edinburgh Festival, Biennale w Wenecji i Salzburger Festspiele. Koncertował niemal w całej Europie oraz w Iranie, Kanadzie, Libanie, Turcji, Stanach Zjednoczonych i krajach byłego Związku Radzieckiego. Jako pierwszy polski zespół wystąpił w mediolańskiej La Scali. Współpracował z wieloma renomowanymi orkiestrami zagranicznymi oraz uczestniczył w wydarzeniach o randze międzynarodowej, m.in. uroczystościach watykańskich i obchodach rocznic historycznych. W repertuarze chóru znajdują się wielkie dzieła oratoryjne, opery oraz utwory popularne. Szczególne miejsce zajmuje muzyka Krzysztofa Pendereckiego, w tym Jutrznia i Pasja według św. Łukasza, której nagranie zostało uhonorowane Grand Prix du Disque. Zespół nagrywał również muzykę Wojciecha Kilara, m.in. do filmów i albumów fonograficznych.

Chór Polskiego Radia – Lusławice

Chór Polskiego Radia – Lusławice to profesjonalny zespół kameralny z ponad 75-letnią tradycją, własną wizją artystycznego języka oraz oryginalnym i rozpoznawalnym brzmieniem. Szczególną uwagę poświęca interpretacji muzyki XX i XXI wieku oraz realizacji nagrań dla Polskiego Radia. Chór ma w swoim dorobku prawykonania utworów Krzysztofa Pendereckiego, Witolda Lutosławskiego, Henryka Mikołaja Góreckiego i Wojciecha Kilara. Zespół tworzą znakomici śpiewacy swobodnie poruszający się w programach a cappella i dziełach wokalno-instrumentalnych różnych stylów i epok, z pasją łączący dziedzictwo polskiej muzyki z nowatorskimi przedsięwzięciami. Od 2023 roku Chór Polskiego Radia działa w strukturach Europejskiego Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach, w ramach których rozwija aktywność edukacyjną oraz innowacyjne inicjatywy artystyczne. Zespół ma swoją siedzibę w Krakowie. Od sezonu 2025/2026 funkcję jego kierownika artystycznego pełni dr hab. Dawid Ber.

Zespół Śpiewaków Miasta Katowice „Camerata Silesia”

Zespół Śpiewaków Miasta Katowice „Camerata Silesia” to jedna z czołowych polskich kameralnych grup śpiewaczych, założona w 1990 roku przez dyrygentkę Annę Szostak, która kieruje zespołem do dziś. Camerata Silesia ceniona jest za znakomite interpretacje muzyki współczesnej i dawnej. W ciągu ponad 35 lat działalności zdobyła międzynarodową renomę, występując w prestiżowych salach koncertowych Europy i Azji oraz na najważniejszych festiwalach w Polsce i za granicą, m.in. Warszawskiej Jesieni, Wielkanocnym Festiwalu Ludwiga van Beethovena, Chopin i jego Europa, ISCM World Music Days czy Sommerfestspiele w Bregencji. W 2025 roku zespół wystąpił w Luksemburgu i Brukseli w koncertowych wykonaniach Latającego Holendra Richarda Wagnera pod batutą Tarmo Peltokoskiego. Współpracował m.in. z Wiener Symphoniker, London Philharmonic Orchestra, NOSPR i Sinfonią Varsovią. Ma w dorobku kilkadziesiąt płyt, z których siedem otrzymało Nagrodę Muzyczną „Fryderyk”. Od 2024 roku Camerata Silesia jest Instytucją Kultury Miasta Katowice współprowadzoną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach to jedna z najważniejszych polskich orkiestr symfonicznych, a także wszechstronnie działająca instytucja kultury. Historia zespołu sięga lat 30. ubiegłego wieku i nierozerwalnie łączy się z osobą Grzegorza Fitelberga, któremu powierzono zadanie stworzenia pierwszej w Polsce samodzielnej radiowej orkiestry symfonicznej. Zespół zadebiutował na antenie 2 października 1935 roku i od tamtej chwili jest stale obecny na falach Polskiego Radia. Po ii wojnie światowej orkiestra została reaktywowana w Katowicach, a jej odbudowę powierzono w 1945 roku Witoldowi Rowickiemu. W kolejnych dekadach zespół sukcesywnie wzmacniał międzynarodową renomę, występując w najważniejszych salach koncertowych świata i współpracując z największymi artystami naszych czasów, w tym z takimi sławami, jak Leonard Bernstein, Martha Argerich, Plácido Domingo czy Artur Rubinstein. Prawykonania swoich utworów powierzali orkiestrze m.in. Witold Lutosławski, Wojciech Kilar, Henryk Mikołaj Górecki i Krzysztof Penderecki, a płyty nospr wydawane były przez renomowane wytwórnie, m.in. słynne wydawnictwo naxos. Na przestrzeni lat orkiestrą kierowali znakomici dyrygenci, m.in. Jan Krenz, Kazimierz Kord, Tadeusz Strugała, Jerzy Maksymiuk, Antoni Wit, Gabriel Chmura, Jacek Kaspszyk, Alexander Liebreich i Lawrence Foster. Bogate tradycje muzyczne zespołu są obecnie kultywowane pod kierownictwem dyrektor artystycznej Marin Alsop.

Prosimy o niefotografowanie i wyłączenie telefonów komórkowych.

Prosimy o powstrzymanie się od oklasków między częściami utworów.

Druckman / Mozart Muzyka w czasach opowieści Christian Arming DYRYGENT

Magdalena Lucjan

SOPRAN

Justyna Rapacz ALT

Tadeusz Szlenkier TENOR

Łukasz Konieczny BAS

Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia Praski Chór Filharmoniczny

5.11.2026 6.11.2026

19.30

SALA KONCERTOWA