Issuu

FEBRUARI 2020

Bas, de hartendief van Thuvine

Van de redactie Klein geluk in 2020 Twintigtwintig is begonnen. Of is het tweeduizendtwintig? Het mag allebei. Een nieuw decennium dient zich aan maar het gewone leven gaat door. Het is natuurlijk maar net wat je gewoon noemt. In een wereld die als altijd onrustig is door internationaal gedreig en geschreeuw over en weer, waar het het Coronavirus, stikstofuitstoot en klimaatverandering het gesprek van de dag zijn, proberen de medewerkers en vrijwilligers van Pleyade een fijn leefklimaat te creĂŤren voor bewoners. Een plek waar je als oudere, al of niet gebruik makend van zorgverlening, een plezierige oude dag beleeft. Het fijn hebben, misschien zelfs gelukkig zijn, valt niet altijd mee, maar als je bekijkt welke initiatieven in de afgelopen tijd zijn ontplooid en wat nog te gebeuren staat, kunnen we alleen maar zeggen: het glas is meer dan halfvol. Genieten van een jonge hond, op pad gaan met een zorggezel, een voetbalwedstrijd live bekijken of een wandeling maken in het stadspark, het zijn voorbeelden van klein geluk in deze Pleyn. Misschien wint u wel een etentje met het oplossen van de puzzel... Redactie Pleyn Postbus 4020, 6803 EA Arnhem redactiepleyn@pleyade.nl

Toelichting bij coverfoto

Bas heeft in korte tijd de harten van bewoners en medewerkers van Thuvine gestolen. Lees verder op pagina 18

6 10 14

Vrijwilliger Jacqueline Evenblij Contactclown in de zorg

Kennismaken met de verpleegkundig specialist “ Wij hebben de leukste baan van Pleyade!”

Erop uit in het stadspark Een wandeling over de singels in het centrum van Arnhem.

PIT ontwikkelt warme technologie

Adviesteam 9 Kunst en cultuur

De waakkoffer

Cliëntenraad 19

in dit nummer:

Vraag het Floor

De nieuwe Wet zorg en dwang

Bios Eilandstaete

Het levensverhaal van Dé de Ruiter

Baas van Morgen

Zorggezel Karin

In elk nummer Samenspraak 4 In de bloemetjes 9 Lekker eten met Mildred 16

23 Column 26 Vitesse en Pleyade 27 Filmtips

SamenSpraak In SamenSpraak interviewen medewerkers, cliënten en vrijwilligers elkaar. In deze Pleyn: Maike van der Weijden (teamhoofd facilitair) en het echtpaar Emmi en Albert Lammers, dat op Binnenrijk woont.

Maike: Meneer en mevrouw Lammers, wij kennen elkaar nog niet. Kunt u iets over uzelf vertellen? Emmi: We zijn Hagenaars. Albert: Op mijn 27e ben ik uit Den Haag weggegaan. Ik ben militair geweest en heb in Duitse gevangenschap gezeten, in Rees. Dat ken je misschien wel als de Hel van Rees. Toen ik daar vandaan kwam, ben ik bij de luchtmacht gegaan. Ik volgde een opleiding in Engeland om vliegtuigen te onderhouden en repareren. Daarna ging ik tweeënhalf jaar naar Indonesië. Op een terugkomstfeestje van mijn neef hebben we elkaar leren kennen. Emmi: Ik was bevriend met zijn zuster, dus ik was daar ook. Maike: En toen zag u hem en u dacht: die is van mij! Emmi: Dat weet ik niet meer, hoor. Het is al zolang geleden: ik was 20 toen we trouwden. Ik ben nu bijna 88 en hij is 92. We zijn 67 jaar getrouwd.

Maike van der Weijden 4

Maike: In welke buurt van Den Haag heeft u gewoond? Mijn vriend komt er ook vandaan. Albert: Het Laakkwartier. Maar we zijn een beetje gaan rondzwerven en hebben bijvoorbeeld lange tijd in Amerika gewoond. In El Paso, Texas. Ook hebben we nog een jaar of tien in Duitsland gewoond. Na mijn pensioen zijn we met een camper heel Amerika doorgereisd.

“Je werkt mét mensen en vóór mensen.” Maike: Wat bijzonder, ik heb ook een rondreis met een camper gemaakt in Californië. Wat vond u de mooiste plek? Emmi: De Grand Canyon vond ik heel mooi. En White Sands, in New Mexico. Waar kom jij eigenlijk vandaan? Maike: Ik ben vorig jaar verhuisd van Amsterdam naar Elst. Dat was wel even

een omslag in mijn leven: van een grote stad naar een dorp. In maart ben ik bij Pleyade begonnen en dat is hartstikke leuk. Ik heb altijd in grote commerciële bedrijven gewerkt, dus de zorg is nieuw voor mij. Emmi: Wat doe je precies? Maike: Ik stuur de facilitaire afdelingen aan, dus de schoonmaak, het restaurant en de conciërges. Dat doe ik op de vier locaties in de Liemers. En ik houd me samen met mijn collega’s bezig met facilitaire projecten. We gaan bijvoorbeeld hier op Binnenrijk de boel helemaal opknappen, dat regel ik samen met teamhoofd Nancy. Albert: Dat hebben we gehoord, we krijgen nieuwe stoelen en dat soort dingen. Maike: Klopt, het meubilair wordt vernieuwd en we gaan schilderen. Dan wordt het hier nog leuker. Sinds wanneer woont u op Binnenrijk? Emmi: Sinds maart 2019. Het bevalt ons hier prima. Het is een mooi appartement en het eten is goed. Albert: Het is hier buitengewoon goed. Ik ben wel één van de weinige mannen. We hebben genoeg aanloop van onze kinderen en kleinkinderen die in de buurt wonen. Emmi: Wat vind jij het leukst aan je werk? Maike: De waardering die je krijgt bij de kleinste dingen die je doet. Je werkt met mensen en voor mensen. Daar haal ik veel voldoening uit.

“We hebben lange tijd in Amerika gewoond.” Albert: Hoe kunnen we jou bereiken als we een vraag hebben? Maike: Dan kunt u het makkelijkste terecht bij Nancy en de andere collega’s die hier elke dag zijn. Mocht u iets willen weten over de schoonmaak of het restaurant, dan kunt u hen altijd vragen. Als ik er zelf ben, help ik natuurlijk graag.

Emmi en Albert Lammers 5

Vrijwilligerswerk

â€œEen aanraking kan mensen even terughalenâ€? Jacqueline Evenblij is vrijwilliger bij Pleyade. Ze had zeventien jaar een praktijk als psychologe/kinderen jeugdtherapeut. Kort geleden gooide ze echter het roer om. Nu is ze in opleiding voor clown in de zorg. Hoe ze dat beleeft, vertelt ze zelf.

“ A ls clown maak je op non-verbaal niveau contact ”

“Anderhalf jaar geleden wees iemand mij op een vacature bij de CliniClowns. Hoewel zij heel hoge eisen aan hun clowns stellen, liet de gedachte aan die baan mij niet los, en ben ik mij gaan verdiepen in clownerie. Daarom ben ik vorig jaar een jaaropleiding gestart als contactclown in de zorg.

beperking heeft. Als clown maken we meer op non-verbaal niveau contact. Daarnaast gebruiken we veel muziek, als ondersteuning in het samenspel. Ik heb in de opleiding veel geleerd van mijn stages. Daarom heb ik mij aangemeld bij de Pleyade om meer vlieguren te maken als clown.

Passie

De tijd nemen

Als kind stond ik graag op de planken. Ik zat op ballet, ik kreeg pianolessen, op de middelbare school werd veel aan drama gedaan. En de jaarlijkse voorstellingen waren altijd de kroon op mijn werk. Zo’n vijftien jaar geleden sloot ik me aan bij een theatergezelschap dat aan improvisatietheater deed. Hierin heb ik mijn grootste passie gevonden. Als clown ben je voortdurend aan het improviseren. Ik heb geen act, ik zou niet eens weten hoe dat moet. Ik reageer op wat me wordt aangeboden. Of het nou een dame is die me lachend aankijkt, een mooie bloem op tafel of een vogel die kwettert. Eigenlijk sta ik als clown ook op het podium, maar dan voor een eenmanspubliek.

Mensen met dementie kunnen het zwaar hebben. Hun hersenen werken niet meer zoals voorheen. Verlies van decorum geeft soms vervelende reacties bij anderen. De medewerkers van Pleyade gaan respectvol om met de bewoners, maar hebben het heel druk. Daarom wil ik als clown de tijd kunnen nemen om helemaal in contact te komen met bewoners. Zelfs als ze helemaal verzonken zijn, kan een aanraking, een spiegeling van een handeling, een liedje van vroeger, ze weer even terughalen. Je krijgt niet altijd een glimlach terug, maar uit andere bewegingen of feedback van de begeleiders achteraf merk je dat het deze mensen wel plezier heeft gedaan.

Contact maken

Bij Pleyade wil ik graag nog een tijdje als vrijwilliger werken. Maar het is mijn ambitie om dit als betaald werk te gaan doen.”

Mijn opleiding heet contactclown in de zorg. In deze opleiding krijg je handvatten om contact te maken in situaties waarin dat lastig is, bijvoorbeeld als iemand dementie of een verstandelijke

PIT ontwikkelt warme technologie

“ We kijken naar de mogelijkheden van mensen met dementie” Geïnspireerd door zijn opa ontwikkelde Rens Brankaert tijdens zijn afstuderen een technologische oplossing voor mensen met dementie. Hij raakte bevlogen en ontdekte zijn ultieme missie: technologie creëren die de kwaliteit van leven voor mensen met dementie verbetert. Bij Pleyade is hij één van de drijvende krachten van innovatieteam PIT.

Belevingsgerichte zorg “Pleyade kwam op mijn pad toen bestuurder Floor de Vroome langskwam op de Technische Universiteit Eindhoven, waar ik werk als assistent-professor. We vonden elkaar in onze visie: we streven allebei naar belevingsgerichte zorg. Hierbij gaan we uit van de persoon zelf en wat diegene nog wél kan. Pleyade Innovatie Team (PIT) is hieruit ontstaan. Een gedurfde stap, waarmee Pleyade laat zien voorop te willen lopen in zorginnovatie.”

“De samen werking met Pleyade is heel waardevol voor de TU”

Duurzame toepassingen “Sinds mijn promotietraject houd ik me bezig met het ontwikkelen van ‘warme’ technologie. Kijken naar de mogelijkheden van mensen met dementie, in plaats van de onmogelijkheden. Dat is precies wat we met PIT doen. Met onderzoekers, ontwerpers, een promovendus 8

en iemand van Pleyade bedenken we duur zame toepassingen. Dus niet alleen experimenteren, maar echt iets maken waar de zorg op lange termijn veel aan heeft.”

Opleving “De Beleefkamer was een pioniersproject en is een groot succes, net zoals het Vita muziekkussen. We volgen het gebruik intensief en we zien dat deze oplossingen bijvoorbeeld zorgen voor momenten van opleving. Er zijn nog veel meer projecten en plannen, zoals een nieuw concept om toegangssystematiek te verbeteren. Ook met het oog op de nieuwe Wet zorg en dwang.”

Impact “De projecten zijn zo uniek dat ze internationaal in de kijker staan. De samenwerking met Pleyade is voor de TU heel waardevol, onder andere vanwege het contact met de zorgteams en de mensen met dementie. Dat Pleyade hierin investeert, zorgt ervoor dat de organisatie vooraanstaand blijft.”

Adviesteam

Goed voorbereid op vakantie De winter loopt ten einde en de meesten van ons ver langen weer naar het voorjaar en de zomer. Woont u bij Pleyade en gaat u op vakantie? We helpen u graag goed voorbereid op reis te gaan. Het aanbod aan seniorenreizen groeit. Steeds meer hotels en vakantiewoningen bieden mogelijkheden voor mensen met een beperkte mobiliteit. Ook als u bij Pleyade woont is het vanzelfsprekend mogelijk om op vakantie te gaan. Of dat nu een vakantiebestemming is of tijdelijk terug naar huis. Even ertussenuit met uw naasten, genieten van het samenzijn.

Als u vakantieplannen heeft, staat het adviesteam voor u klaar met advies op maat. De woon- en zorgadviseurs bespreken graag de mogelijkheden en spelregels. Ook kunt u er terecht met al uw vragen over wat u en wij kunnen regelen; denk aan het meenemen van medicatie en een actuele medicatielijst. We zorgen er samen voor dat u met een gerust hart op vakantie gaat. De woon- en zorgadviseurs zijn bereikbaar op 026 - 751 7310 of adviesteam@pleyade.nl.

In de bloemetjes

Een extra feestelijke nieuwjaarsreceptie voor Harrie Teunissen dit jaar, want hij vierde op die dag met zijn familie en de hele afdeling zijn twaalfeneenhalfjarig jubileum. Alle stages van de opleiding doorliep Harrie bij de Martinushof en Elderhoeve. Dat beviel hem zo goed dat hij, direct aansluitend aan zijn laatste stage, op 15 juni 2007 in dienst trad bij Pleyade. Vraag hem wat hij zo leuk vindt aan het werk op Eldenstaete en hij houdt niet meer op met vertellen. Maar wat eruit springt is toch wel dat Harrie het fijn vindt dat hij als EVV’er wezenlijk iets kan betekenen voor de bewoners en hun familie. “Ik wil verder kijken dan het ziektebeeld; het levensverhaal van de bewoner is boeiend en vertelt je soms waarom mensen reageren zoals ze reageren.” “Heerlijk is het om, op weg naar huis, te bedenken dat ik een mooie dienst heb gedraaid en dat ik samen met de bewoners een goede dag heb gehad.”

Kennismaken met de medewerkers van Pleyade

De verpleegkundig specialisten

â€œ Wij hebben de leukste baan van Pleyade!â€? 10

Marie-Louise, Claire en Hanneke

Marie-Louise Seegers, Claire Alblas en Hanneke van Kesteren hebben vele jaren werkervaring als verpleegkundige en werken als verpleegkundig specialist bij Pleyade. De verpleegkundig specialist combineert verpleeg kundige en medische zorg. Aan Pleyn vertellen Marie-Louise, Claire en Hanneke vol enthousiasme over hun werk. Claire komt wat later binnen, omdat zij is opgeroepen voor een spoedgeval. Ook dat hoort bij het werk. Hanneke: “Wij hebben een brugfunctie tussen de verzorgende en de specialist ouderengeneeskunde (SO). Mensen die na de HBO-verpleegkunde een masteropleiding Advanced Nursing Practice hebben gevolgd mogen zich verpleegkundig specialist noemen. Het is een beschermde titel en de functie bestaat nu tien jaar.” Marie-Louise: “We zijn onderdeel van het medisch team. We werken samen met en onder supervisie van de SO, maar we hebben ook zelfstandige bevoegdheden. We mogen medische handelingen indiceren en volgens het protocol medicatie voorschrijven. We bezoeken de bewoners, al dan niet samen met de SO of de psycholoog, kijken naar het welzijn van mensen die een indicatie voor langdurige zorg hebben. Minimaal één keer per week en zo nodig vaker komen wij op de woningen. Samen met de vaste verzorgende of EVV’er kijken wij naar het welzijn van de bewoner op medisch en verpleegkundig gebied. Omdat we regelmatig op de woningen zijn kunnen we goed zien wat de gevolgen zijn van een behandeling. We zijn vaak het eerste aanspreekpunt en goed benaderbaar, doordat we laag drempelig werken”.

Nieuwe bewoners Hanneke: “Als iemand hier komt wonen doen wij het eerste welkomstgesprek. We luisteren naar de wensen van de bewoner en beantwoorden vragen, waarbij ook de verwachtingen ten aanzien van het medisch handelen (waaronder de reanimatie) besproken worden. We zorgen ervoor dat de medische info van ziekenhuis, huisarts en apotheek goed in het dossier terechtkomen. Dat is vaak heel veel. We zijn verplicht dit allemaal door te nemen met de SO. Zo ontstaat een goede basis om te beginnen met de behan deling. Wat is voor deze bewoner nodig en wat is passend qua behandeling? We willen niet te veel doen maar ook niet te weinig.”

Veel ervaring Hanneke is al bijna veertig jaar verpleegkundige, waarvan tien jaar als verpleegkundig specialist. Marie-Louise en Claire hebben van 2009 tot 2011 de opleiding gedaan en zijn intussen al 12½ jaar in dienst bij Pleyade. Marie-Louise: “In 2006 kwam ik hier werken. Mijn achtergrond is de psychiatrie en ik werkte voorheen in een hospice. Palliatieve zorg is mijn

aandachtsgebied. Dit is bijzondere zorg en het zou mooi zijn als we deze vorm van zorg verder kunnen ontwikkelen.” Claire begon, net als Hanneke, haar carrière als verpleegkundige in een ziekenhuis. Ze kwam bij Pleyade op de afdeling revalidatie maar werkt sinds een paar jaar op de afdelingen voor langdurige zorg. Zij zit nu in de commissie voor medicatieveiligheid en is naast de zorg voor bewoners veel met dat onderwerp bezig. Hanneke: “Ik ben ook nog opleider. Op dit moment leid ik een verpleegkundig specialist op. Dat vind ik erg leuk om te doen. Binnenkort zijn we hopelijk met zijn vieren!”

Waardering Verpleegkundig specialist; het is een vrij nieuw beroep. Om hun registratie in dit vak te kunnen behouden moeten MarieLouise, Hanneke en Claire accreditatiepunten behalen. Dat betekent regelmatig bij- en nascholing volgen en iedere vijf jaar her-registreren. Dit lijkt voor hen geen enkel probleem. De dames voelen zich gewaardeerde collega’s, niet alleen door de specialisten ouderengeneeskunde maar ook door de zorgmedewerkers. “Wij hebben de leukste baan van Pleyade!” 11

Kunst & cultuur PAUW sloot 2019 af met een mooie expositie in Rozet over de ouderenzorg in het verleden, heden en de toekomst. Dit jaar komt er, naast de inmiddels bekende taxatiemiddagen ‘Pracht of Prul’, een culturele activiteit in De Liemers. Omdat in de afgelopen periode signalen zijn binnengekomen over bewoners en medewerkers met kunstzinnige talenten, heeft PAUW het plan opgevat om een expositie te organiseren, waarop zij hun werken kunnen tentoonstellen. We houden u op de hoogte.

Muziek door het leven Het Arnhem AFCC (Age Friendly Cultural City)-project waarbij de kunstcommissie van Pleyade is betrokken loopt ook in 2020 door. Binnen dit project zijn onder andere contacten ontstaan met Het Gelders Orkest. De bedoeling is om het project ‘Muziek door het leven’ naar Pleyade te halen. Dat gaat over de betekenis van muziek in het leven, de herinneringen van momenten van geluk, verdriet of vreugde en hoe muziek het leven beïnvloedt. Een musicus van Het Gelders Orkest neemt de bezoekers mee in de liefde voor muziek, en is benieuwd naar het verhaal van bezoekers.

‘Huis van herinnering’ krijgt vervolg Binnen het AFCC heeft Pleyade in het najaar 2019 meegedaan aan een pilot over reminiscentie (het mogelijk maken van ophalen van herinneringen) met het Nederlands Openlucht Museum (NOM). In het museum werd een ruimte ingericht in de stijl van de jaren zestig. Daarover verscheen een artikel in Pleyn van november 2019. De ervaringen van de cliënten, begeleiders en de museumdocenten waren erg positief. De fijne reacties bevestigden de plannen die er al waren om langdurig samen te gaan werken op het gebied van reminiscentie. Pleyade en NOM hebben dan ook de intentie getekend om gezamenlijk een blijvend ‘huis van herinnering’ te realiseren in het NOM!

De waakkoffer Zo brengen medewerkers van Pleyade de kernwaarden in praktijk Afscheid nemen hoort bij het leven. Wanneer iemand gaat overlijden is dat voor alle betrokkenen een emotionele periode. Om de naasten te ondersteunen is soms meer nodig dan een luisterend oor of een kopje koffie. Daarom is er de waakkoffer. EVV’er Dominique Pfeil bezocht vorig jaar een congres over palliatieve zorg waar ervaringen met een waakkoffer werden gedeeld. Enthousiast geworden, nam zij het initiatief om ook in Waal staete zo’n koffer te introduceren. Samen met haar team werkte ze het idee uit en ze stelden met zorg de inhoud samen. Inmiddels is duidelijk dat dit echt iets toevoegt. De inhoud is gericht op sfeer en houvast. De naasten kunnen de spullen naar eigen wens gebruiken.

Wat zit erin? Om de sfeer in de kamer aan te passen zijn er geuroliën, een dimmer en kaarsen die op batterijen branden. Ook is er een bluetooth speaker, zodat men eigen muziek kan afspelen. Massageolie en bodylotion, voor bijvoorbeeld een fijne handmassage, helpen om

lichamelijk contact te houden. Een gedachtenschriftje kan nuttig zijn om gedachten, ideeën en herinneringen op papier te zetten. Voor de kleintjes is er het (voorlees)boekje ‘Dag lief muisje’ van Woezel & Pip. Ten slotte zit er een fleecedeken in de koffer, zodat ook degene die waakt zich comfortabel kan voelen.

Luisterend oor Team wonen B 3 en 4 van Waalstaete ontving positieve reacties over het gebruik van de koffer. Dominique benadrukt dat de naasten altijd met met hun vragen bij het team terecht kunnen. Wanneer zij behoefte hebben aan aan vullende spullen of wanneer er vragen zijn, geven de medewerkers daar alle aandacht aan. En natuurlijk zijn er ook dat luisterend oor en het kopje koffie.

Romeinse goden, deÂ Burgerklok, fonteinen met griffioenen: je komt ze allemaal tegen in het stadspark ontworpen door Leonard Springer.

Met de sloop van de vestingmuren, vanaf 1829, kreeg Arnhem de mogelijkheid de stad fraai uit te breiden. Met het puin van de muren werd de stadsgracht gedempt; slechts een klein stroompje bleef over: de Lauwersgracht. Op het drooggelegde land ontstonden vervolgens de singels met statige herenhuizen. Tussen deze singels werd, van Berenkuil tot het Willems plein, een publieke wandelplaats aangelegd, een ontwerp van Leonard Springer. In dit stadspark bevinden zich enkele monumentale bezienswaardigheden.

Een wandeling over de singels in het centrum van Arnhem:

De moeite waard! In 1859 zijn, verspreid over het park, acht beelden geplaatst. Ze zijn gemaakt door Ignatius van Logteren. In 1712 schiep hij deze groep van acht meer dan levensgrote zandstenen tuin beelden voor de buitenplaats Boom en Bosch in Breukelen. Daarvan resteren in het Singelplantsoen te Arnhem op hun originele sokkels de Romeinse goden Juno, Proserpina, Venus, Pluto, Neptunus en een bacchante. De beelden van Jupiter en een faun hebben de Slag om Arnhem in 1944 niet overleefd. De overgebleven zes zijn in volle Romeinse glorie te bewonderen. Tegenover de schouwburg, een gebouw uit 1938 van Frederik Brons, staat het beeld ‘Dans van jonge voeten’, in 1972 gemaakt door Eka Thoden van Velzen. Bijna op dezelfde plek, maar dan middenin de Lauwersgracht, bevindt zich de Burgerklok die elk jaar op 17 september wordt geluid.

Op het Velperplein staat stadstheater Musis, het vroegere Musis Sacrum uit 1847, ontworpen door Hendrik Willem Fromberg. Verderop, richting Willemsplein, staan twee rijks monumenten: bronskleurige fonteinen met griffioenen (half adelaar, half leeuw). In de zomer, met het opspattende water, een lust voor het oog. Ook het Vestagebouw aan het Willemsplein is een rijksmonument. Het is een ontwerp van Van Diehl uit 1930. Er bovenop zijn, in reliëf boven de deur, de Vestaalse maagden uitgebeeld. Midden op het Willemsplein is in 1954 het Arnhemse hert ‘Le Grand Cerf’ van François Pompon geplaatst.

Lekker eten met Mildred

Groentesoep met balletjes

Ingrediënten bleekselderij 2 laurierblaadjes, 4 peperkorrels, 1 ui in grove stukken 1 soepkop vermicelli 1 runderschenkel met vlees 200 gram rundergehakt Soepgroenten bladpeterselie, fijngesneden 1/4 bloemkool in kleine roosjes 1 prei in fijne ringen 1 winterpeen in blokjes

Bereidingswijze voor 1,5 liter bouillon Maak een bundeltje bouquet garni van 1 lang stuk bleekselderij, 2 lange stroken winterpeen en een stuk prei van ca 10 cm. Bind deze groenten met een draadje aan elkaar vast. Zet de schenkel op met 1,5 liter koud water (zo komen de smaakstoffen het beste tot hun recht) met laurier, peperkorrels en ui. Breng de bouillon aan de kook op matig vuur en schep steeds met een schuimspaan het schuim van de bouillon. Zet het vuur laag en doe dan het bouquet garni erbij. Laat de bouillon met het deksel 16

op de pan circa 4 uur trekken. De volgende dag schep je het eventuele vet van de bouillon af. Verwijder het bouquet garni. Haal met een schuimspaan het vlees uit de bouillon en houd het apart. Leg een schone theedoek in een vergiet en ‘passeer’ hierdoor de bouillon boven een schone pan. Zo krijg je een mooie, heldere bouillon. Kook een soepkop vermicelli. Spoel onder de kraan in een zeef of vergiet totdat het water helder en zetmeelvrij is.

Maak het rundergehakt aan met zout en peper. Rol gehaktballetjes en kook deze ook apart. Zet ze weg onder koud water. Zet de bouillon op het vuur, maar zorg dat deze niet kookt. Voeg de soepgroenten toe. Voeg vlak voor het serveren de balletjes en vermicelli toe, zodat de groente soep helder blijft.

Eet smakelijk!

Soepzorgen Al jaren kook ik groentesoep. Niks mis mee. Een paar jaar geleden zei een kennis: “Schrijf eens op hoe je die soep maakt.” Ik vond het een goed idee en ik noemde het Protocol voor soep. De soep kookte ik daarna precies volgens het protocol. Toen raadde iemand me aan de ingrediënten op een lijst te zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Ik vergat niets toe te voegen. Het kostte iets meer tijd maar dat nam ik voor lief.

Wie bekommert zich nog om de soep?

Een van de kinderen roerde soms in de soep als ik even weg moest. Mijn dochter zei: “Mam, je moet opschrijven wanneer je in de soep roert en hoe vaak.” “Dat is goed”, zei ik en ik noemde het ‘Soeprapportage’. Voortaan schreef ik een overdracht voor ik de deur uit ging. Mijn buurman, lid van de vrijwillige brandweer, vroeg of ik aan de veiligheid dacht. “Houd je aan de voorschriften. Voor je het weet heb je de vlam in de pan.” Ik ging dus op een cursus brandveiligheid en, om het goed te doen, deed ik ook EHBO en reanimatie. Die week hadden we geen tijd voor soep. Na de scholing kregen we een certificaat. Niet zomaar iedereen mocht meedoen met soep maken. Men moest

bevoegd en bekwaam zijn. Ik noemde de nieuwe deelnameregels BIGregistratie: Bijzondere Instructies Groentesoep. Helaas mochten mijn kinderen niet meer roeren maar we vormden een gespreksgroep, evalueerden en hielden teamoverleg. Als er tijd over was, maakte ik snel wat soep.

Mijn tante leerde tijdens haar vakantie iets nieuws: JCI. Ze zei “ Dat betekent Je Controleert Intensief. Er zijn lijsten waarop staat hoe groot de pan moet zijn, hoe lang de pollepel, de inhoud van potjes ingrediënten en richtlijnen voor de keukeninrichting. En je mag je keukenschort niet meer dragen. Koken in je eigen kleding is huiselijker.” Hier heb ik de lijsten voor rapportage, het links- of rechtsom roeren, het vet percentage, de calorieën en natuurlijk de protocollen, BIG-registratie, observatielijsten en de veiligheids certificaten. Deze worden periodiek geüpdatet. We hebben een accreditatieplan, zodat we af en toe bij elkaar in de pan kijken. We houden intervisies, kortom, we denken aan alles. U begrijpt, er is veel voor te zeggen. Maar ik denk weleens: wie bekommert zich nog om de soep? Bron: Greet Houwelen

Bas, de hartendief van Thuvine â€œBas brengt extra levendigheidâ€?

Zodra Helga van den Aardweg het restaurant van Thuvine binnenstapt, verschijnt er een brede lach op het gezicht van alle aanwezigen. Waar Helga gaat, is namelijk ook hondje Bas. Deze speelse labradoedelpup heeft in korte tijd de harten van de bewoners en medewerkers gestolen. Sinds zijn komst, eind augustus, is Bas’ populariteit ongekend. Zo heeft één van de bewoners een foto van hem boven haar bed hangen. En de lokale media hebben zelfs een artikel over de pup geschreven. “Iedereen is verliefd op hem”, vertelt activiteitenbegeleider Helga.

Idee Het idee voor een hond in Thuvine kwam vanuit het team. Een oud-medewerker nam haar hond soms mee en daar reageerden de bewoners enthousiast op. Helga vertelt: “In het teamoverleg kwam het ter sprake. Ook Floor de Vroome heeft het er wel eens over gehad. ‘En dan gaat ‘ie naar jou’, zeiden mijn collega’s. Ik dacht dat het een grapje was, maar ik stond er wel voor open. Mijn man was ook positief. We hebben een uitgebreid plan gemaakt en dat werd goedgekeurd.”

Meteen verliefd Speels, nieuwsgierig, niet verlegen, aaibaar en een hypoallergene vacht: de labra doedel is het ideale ras om in een locatie

voor wonen en zorg te verblijven. En toen Helga en haar collega Nancy Raben het nestje met pups bij de fokker zagen, waren ze verkocht. “Bas was negen weken toen hij bij ons kwam. We zijn meteen een paar keer bij Thuvine geweest. Sommige bewoners konden eerst niet geloven dat er een hond zou komen. Maar toen ze Bas eenmaal zagen, waren ze dol op hem. Iedereen wilde hem aaien en op schoot nemen.”

Routine Bas voelt zich helemaal thuis op Thuvine. Hij rent vrolijk rond, begroet iedereen en weet precies waar hij moet zijn voor een hondenkoekje. Helga omschrijft zijn dagelijkse routine. “Hij woont bij mij, maar ik neem hem iedere dag mee naar het werk. Om acht uur ben ik op kantoor, waar zijn mand staat. Rond half tien gaat hij naar één van de huiskamers. Als ik de hele dag werk laat ik, een vrijwilliger of een zorg gezel ‘m uit. Vaak samen met een bewoner. En tijdens activiteiten ligt hij op kantoor bij mij of één van mijn collega’s.”

Toegankelijker De bewoners zien Bas inmiddels als hun eigen huisdier. Helga: “Ze hebben er zoveel plezier van. De mensen fleuren er echt van op. Ze zijn toegankelijker en je kunt ze beter motiveren om iets te gaan doen.” Helga neemt regelmatig een bewoner mee naar de dierenwinkel of -arts. Zo ook mevrouw Brachten. Zij vertelt: “Ik ben blij dat we Basje hier hebben, het is zo’n schatje. Hij brengt extra levendigheid. Hij komt vaak even knuffelen of op schoot. Ik vond het erg interessant om mee te gaan naar de dierenarts.”

Geen nadelen Ook mijnheer Otten is blij met de pup. “Een mooie en lieve hond. Ik heb zelf vroeger ook honden gehad, dus dat is wel leuk.” Helga zou een huisdier zeker aanraden aan andere zorgorganisaties. “Er zijn eigenlijk geen nadelen. Het is wel een voorwaarde dat hij echt een baasje en een thuis heeft. Ik had een leuke baan, maar Bas heeft ‘m nog leuker gemaakt. Vooral omdat je ziet wat het doet met de mensen.”

Cliëntenraad Marguerite Benschop is sinds enkele maanden lid van de cliëntenraad van Waalstaete. Zij is een kleine drie jaar bewoonster van een aanleunwoning. Al veel eerder was ze betrokken bij Waalstaete omdat ze in de wijk woonde en als vrijwilliger actief was op de locatie. Vrijwilliger is ze nu niet meer maar ze doet mee met veel activiteiten. “En nu dus ook de cliëntenraad,” aldus Marguerite.

Vinger aan de pols “Twee keer per maand zijn er bijeenkomsten. De ene keer is dat met de teamhoofden erbij en de andere keer is dat alleen met de cliëntenraad,” vertelt Marguerite. “Ook is de voorzitter elke maandag in het gebouw en dan nemen we in een half uurtje wat zaken door. Het is interessant en ik vind het leuk om de vinger aan de pols te houden en om met bewoners te spreken over wat hen bezighoudt.

Lachend voegt ze eraan toe: “Ik ben ook nogal een bemoeial.”

Grand Café Waalstaete De laatste tijd besteedde de cliëntenraad aandacht aan bijvoorbeeld het pas geopende Grand Café, waar iedereen heel blij mee is. Marguerite: “Het is echt heel knus en de mensen vinden het leuk. Dat is een onderdeel van de verbouwing die hier plaatsvindt.” De voortgang van de ver bouwing en de gevolgen ervan zijn ook aandachtspunten. Zo is de receptie verdwenen. Dat vinden sommige mensen vervelend en men wil graag weten hoe de ontvangst van bezoekers in de toekomst geregeld wordt.

Ogen en oren De veiligheid in het gebouw, de jongeren die ‘s zomers in de tuin zitten, het zijn voorbeelden van zaken die Marguerite Benschop als lid van de cliëntenraad kan aankaarten. “Ik zie en hoor veel, en mensen spreken mij vaak aan maar ik kan helaas niet alle vragen beantwoorden. Ik ben ook nog maar kort bij de cliëntenraad.”

Het nieuwe Grand Café in Waalstaete, ook een thema van de cliëntenraad.

Word lid va n d e c liëntenra a d ! Op verschillende locaties kan de cliëntenraad versterking gebruiken. Alle cliënten, mantelzorgers, familieleden en vrijwilligers zijn welkom om lid te worden van de cliëntenraad. De inbreng van bewoners is van groot belang. Als lid denkt u mee over onderwerpen als woon omgeving, manier van leven en kwaliteit van zorg. Vindt u het leuk om een bijdrage te leveren en bent u een aantal uur per maand beschikbaar? Neem voor vragen of aanmelden contact op met Tista Bobbink, voorzitter centrale cliëntenraad via ccr@pleyade.nl.

Vraag het Floor In deze nieuwe rubriek beantwoordt Floor de Vroome een vraag van de lezers van Pleyn. Hoe zit het met…? Waarom kiest Pleyade voor…? Wat vind jij van…? Floor neemt u graag mee in zijn kijk op het reilen en zeilen binnen Pleyade.

opgenomen worden. We moeten niet denken als een ziekenhuis, maar naast de cliënt staan. In gesprek gaan over wensen en mogelijkheden, hoe complex de zorgbehoefte ook is. Zodat hij zich gesteund voelt in het traject.” Die spiegel voorhouden, alles in het perspectief van de visie zetten, dat is waar ik energie van krijgt. Mijn queeste is om de denkwijze ‘wij weten wel wat goed voor u is, mevrouwtje’ te doorbreken.

We trappen af met een persoonlijke vraag: “Beste Floor, ik heb eigenlijk helemaal niet zo’n goed beeld van jouw functie. Het lijkt me best een eenzame baan, zo aan de top van een grote organisatie. Kun je vertellen over wat je leukste vindt aan je werk? ”Wat een leuke vraag! Om bij het begin te beginnen: ik heb ooit heel bewust gekozen voor de ouderenzorg. Ik voelde toen al, en nu nog steeds, een enorme drive om de zorg te verbeteren. Zodat het in de laatste fase van iemands leven om dat leven gaat en niet om gebreken of ziekte: zinvol leven, plezier maken, het voortzetten van de eigen levensstijl. Daarom koos ik voor Pleyade, want als bestuurder kan ik de juiste koers bepalen. Het uitdragen van de visie en strategische koers is dan ook waar ik verreweg het meeste mee bezig ben. Zowel in de organisatie als met externe partijen. Een voorbeeld: onlangs was er een bijeenkomst met zorgorganisaties over wat we gaan doen met het ELV-loket* (de overheid wil dat we regionaal samen werken om ELV-cliënten goed te bedienen). In die vergadering hoorde ik steeds termen als opname, ziekte en regels. Tot ik zei: “maar mensen willen helemaal niet

Wat vind je het leukste aan je werk?

Ik vind het mooi om te zien dat we daar binnen Pleyade al heel ver in zijn. Steeds meer collega’s begrijpen wat écht cliëntgericht werken is. Ze laten dat zien in de manier waarop ze overleggen met de cliënt en zijn familie en de slimme, nuchtere oplossingen die worden bedacht. Daar ben ik trots op! En om nog in te gaan op de vraag over eenzaamheid: nee, mijn baan is absoluut niet eenzaam. Ik spreek en zie dagelijks veel collega’s van verschillende disciplines, want bij ieder onderwerp hoort een ander team. Dat maakt mijn werk ontzettend leuk en gevarieerd. Kortom, geen dag is hetzelfde, maar elke dag werk ik wel toe naar hetzelfde einddoel.

* Een ELV-loket is er voor verwijzers die een ‘eerstelijnsverblijf’ zoeken voor mensen die zorg nodig hebben of uit het ziekenhuis zijn ontslagen.

Onvrijwillige zorg: de nieuwe Wet zorg en dwang Hoe doen we dat bij Pleyade? Wat is het verschil met de oude wet en hoe gaan we hiermee om bij Pleyade? Dat leest u in dit artikel.

Wat regelt deze wet? Ieder mens heeft er recht op zijn of haar eigen leven te leiden zoals gewenst. Dat is een grondrecht, en dat is ook zo vastgelegd in het burgerlijk wetboek. Maar wat nu als iemand dat zelf niet meer kan inschatten vanwege een aandoening, zoals dementie? Om dat te regelen is deze wet gemaakt. Beschreven wordt wanneer onvrijwillige zorg mag worden toegepast, hoe besluiten te nemen en hoe te evalueren. Hierbij is het uitgangspunt ‘Nee, tenzij’.

Hoe gaan we hiermee om bij Pleyade? We zien dat de kernboodschap van de Wzd goed aansluit bij de visie van Pleyade. Samen met de cliënt en diens familie kijken we wat nodig is om te zorgen voor een veilige woonomgeving. Dat doen we al, en dat wordt niet anders met deze nieuwe wetgeving.

Welke veranderingen zullen plaatsvinden? In 2020 zal stapsgewijs worden overgestapt naar de nieuwe werkwijze die de Wzd voorschrijft. De zorgprofessionals van Pleyade zullen in 2020 een scholing ontvangen. De nieuwe werkwijze gaat uit van multidisciplinaire afstemming en samenwerking. Een andere grote verandering is dat onvrijwillige zorg niet meer afhankelijk is van iemands woonplaats en/of zorgprofiel. De wet regelt dat er meer maatwerk geleverd kan worden.

Meer lezen? U kunt meer informatie vinden op www.dwangindezorg.nl/wzd. Voor medewerkers staat op Digipleyn een wetenpagina waar alle informatie over de Wzd bij elkaar is gezet.

Filmtips Finding your feet

Jaar: 2018 - Genre: Comedy / Drama Finding your Feet is zo’n film die je echt wilt zien. Gaat over een onuitstaanbare Engelse lady die bij haar excentrieke zus intrekt als ze ontdekt dat haar man haar al jaren bedriegt. Geweldige acteurs, heerlijk scenario en een fantastische slotscène.

The Best Exotic Marigold Hotel

Jaar: 2011 - Genre: Comedy / Drama Een groep Britse gepensioneerden brengt hun oude dag door in het exotische India. Ze laten zich verleiden door de flitsende advertentie van het Marigold Hotel. Eenmaal daar, blijkt het voormalige paleis een stuk minder luxe te zijn.

Bios Eilandstaete Eilandstaete heeft een heuse bioscoop! De bioscoopzaal is in november feestelijk in gebruik genomen en heet ‘Tiffany’s’. Er is plek voor zeventien mensen; er zijn zowel vaste zitplekken als rolstoelplaatsen. Naast de inrichting zijn ook het licht en het geluid volledig af te stemmen op de bezoekers. Mensen met gehoorondersteuning kunnen door middel van een speciale technologie via hun eigen hoortoestel de sterkte en het niveau van het geluid regelen. Het beeld is zo scherp, dat het ook in een volledig verlichte zaal goed is te zien. De bewoners van Eilandstaete kunnen gratis genieten van een divers filmaanbod: van oude films met beroemde sterren tot musicals of natuurfilms. Op dit moment is de bioscoop alleen nog toegankelijk voor bewoners van Eilandstaete, maar in de toekomst zijn bewoners van andere locaties ook welkom. De logi stieke organisatie daarvan vraagt nog even tijd. U leest het later in Pleyn.

T KE 9 TIC 11201 20

20 112

TIC

KE T

IFF OO AN P Y’S -

01 9

BIO SC

OP CO

S ’S BIO ANY IFF

-T

OOP BIOSC

-T

Jaar: 2012 - Genre: Comedy / Drama Een in de nabije toekomst afspelend ontroerend, maar tevens humoristisch portret van een man met beginnend Alzheimer, en de robot die de steun en toeverlaat wordt in zijn warrige bestaan.

ANY’S - TIFF

Robot and Frank

T TICKE

019 20112

U kunt deze films onder andere zien op pathe-thuis.nl

Het levensverhaal van Dé de Ruiter Het zit in de familie, hoge leeftijden. Haar broer Bertus is 101, zus Jo is 94 geworden, moeder was 84 toen ze stierf. Dé de Ruiter-Steinfort, bewoonster van Waalstaete, werd in november honderd jaar. Dat leverde haar een bezoekje op van burgemeester Marcouch. Hij bracht bloemen en een mooie sjaal voor haar mee. Van Pleyade kreeg ze een high tea aangeboden. Dé komt uit een Utrechts, gereformeerd gezin met vier kinderen. Ze had twee broers en een zus. Vader was de baas in een magazijn van de PTT. Haar oudste broer is jong overleden. Als je honderd bent is het soms moeilijk om details van vroeger terug te halen, maar wat ze nog goed weet is dat vader mooi kon voorlezen. Dé heeft dat zelf ook veel gedaan. “Het liefst las ik Bijbelverhalen voor. Toen ik achttien was heb ik een kinderboek geschreven. De titel was: Een bange avond.” Het boekje heeft ze nog steeds.

Hongerwinter Het kinderboek dat Dé schreef toen ze achttien was.

Na haar schooltijd volgde Dé een secretaresseopleiding. Ze ging daarna als secretaresse en stenotypiste werken. “In de wegenbouw. Ik moest hard werken”, zegt ze. Voor de oorlog verloofde zij zich met Kees de Ruiter. Trouwen stelden ze nog even uit, zoals veel mensen in die tijd. Tijdens de honger winter fietste Dé noodgedwongen vanuit Utrecht naar Overijssel. “Met mijn fietstassen vol spullen, kleding bijvoorbeeld, ging ik op weg om voedsel te zoeken. Eerst fietste ik op luchtbanden, maar later

waren ze van hout. Ik ruilde mijn meegenomen spullen voor eten, maar dat werd me op de terugweg weleens afgepakt.”

Vier zoons Snel na de oorlog trouwden Dé en Kees. In 1946 moest Kees naar Nederlands-Indië, waar de onafhankelijkheidsstrijd in volle gang was. Hij bleef er drie jaar. Vlak na zijn vertrek is zoon Han geboren. Nadat Kees weer terug was kwam zoon Jan. Eduard en Hugo volgden. Uiteindelijk hadden Dé en Kees dus vier zoons. “En nu heb ik ook vier lieve schoondochters”, zegt Dé.

Vrijwilliger “Kees was van oorsprong accountant maar kon in Arnhem een baan krijgen als hoofd van de administratie van Vroom en Dreesmann. We woonden nog maar pas in Arnhem, in een maisonnette aan de De Houtmanstraat. Vanuit de flat keek je over de vlakte. Je kon de snelweg zien. In de strenge winter van 1963 hielden we het warm met een oliekacheltje, maar de sneeuw kwam met de oostenwind

“Het wonen in Arnhem hebben we altijd fijn gevonden.”

onder de deur door. Twee jaar later hebben we een mooi huis gekocht in de Hoogstedelaan. Daar hebben we van 1965 tot 1985 fijn gewoond. In al die jaren was ik als vrijwilliger heel actief voor de kerk. Er waren evangelisatieclubjes voor minderbedeelde dames uit Klarendal en Geitenkamp. Ik speelde orgel, vertelde Bijbelverhalen en we zongen liedjes.” Dé en Kees verhuisden in ’85 naar een appartement in Arnhem-Zuid. Kees is in 1990 overleden, kort na zijn pensionering, dus ze is al bijna dertig jaar alleen. Sinds 2004 woont ze in Waalstaete. “Eerst deed ik mee aan allerlei activiteiten: yoga, gymnastiek, bridge, de kerkdienst op vrijdag. Tot twee jaar geleden las ik ook veel, maar dat is te vermoeiend geworden.” Dé geniet nu van gesprekjes met andere mensen en ze vindt het leuk als er bezoek komt.

Een brief van de koning “Honderd, zo oud ben ik nu. Ik kreeg wel vijftig of zestig kaarten toen ik jarig was. En een brief van de koning en van de commissaris van de koning in Gelderland. Het wonen in Arnhem hebben we altijd fijn gevonden. Het is hier heel mooi, mooier dan Utrecht, vind ik.”

Dé en Kees en hun vier zoons

Column

Flexibel In de zorg wordt verwacht dat je flexibel bent. In alle vacatures zie je dat staan en op de werkvloer hoor je het ook wel terug. “We verwachten wel een vorm van flexibiliteit, hoor” Maar wat bedoelen ze nou eigenlijk? Er zijn vele betekenissen. Moet ik lenig zijn? Niet echt een kenmerk dat je als eerste bedenkt bij werkenden in de zorg. Maar soms hang ik achter, over, onder een bed om net die ene sok te pakken, of die gevallen bril onder een tafel uit te vissen. Ook het aan- en uittrekken van kleding vraagt soms wel wat flexibiliteit. En wat denk je van je nog net tussen vier rolstoelen in de lift proberen te passen. Kortom enige vorm van flexibel zijn is dus wel handig.

Alicia was voor één dag ‘de baas’ van Pleyade

Aan de andere kant zijn daar de flexibele werktijden. Ochtend, middag, avond, nacht, kort, lang, gebroken… Alle vormen van diensten komen voorbij en de meeste van ons werken ze ook allemaal. Een ritme dat ik al zoveel jaren heb, dat het voor mij de normaalste zaak van de wereld is geworden en dat voor mij allang niet meer flexibel is. Stop mij in een negen-tot-vijf baan… dat is pas aanpassen. Wanneer doen die mensen hun boodschappen dan?

Op donderdag 23 januari nam Alicia Tap (leerling Zorg en Welzijn aan het Maarten van Rossem in Arnhem) voor een dag het stokje over van Pleyadebestuurder Floor de Vroome. Als ‘Baas van Morgen’ adviseerde ze het management onder andere over hoe Pleyade het werken in de ouderenzorg aantrek kelijker kan maken voor jongeren.

Flexibel betekent echter ook meegaand, plooibaar en aanpasbaar. En dat zijn kenmerken die je in de zorg zeker nodig hebt. Meegaan in de situatie zoals die zich voordoet, je aanpassen aan de cliënt en je plooien naar de omstandigheden zoals die er liggen. Kleine bad kamers in de thuissituatie? We redden ons ermee. Verdrietige cliënt? We troosten. Een crisissituatie? We handelen.

Ook bracht Alicia een bezoek aan Eilandstaete en was ze aanwezig bij een vergadering met de raad van toezicht. Floor: “Alicia heeft mij met andere ogen naar de organisatie laten kijken. Met haar waardevolle advies gaan we zeker aan de slag. Ik hoop oprecht dat ze nog eens contact met mij zoekt als ik haar kan helpen in haar verdere carrière.”

Kortom, flexibel zijn op alle vlakken is een must in de zorg. Het gaat er niet alleen om dat je flexibel bent in je agenda, het zit in zoveel meer. Dus wanneer ik na een avondje sporten weer eens krakend en zuchtend door de knieën zak om schoenen dicht te maken en ik de opmerking hoor dat ik wel een stijf oud wief lijk, dan recht ik mijn rug en zeg trots: ik ben wel flexibel... van binnen!

Juul 26

‘Baas van Morgen’ is een programma van JINC: een non-profitorganisatie die strijdt tegen kansongelijkheid onder jongeren. Door deelname aan onder andere dit programma hoopt Pleyade jongeren die opgroeien in een omgeving met veel sociaal-economische achterstand te helpen ontdekken waar hun talenten liggen en wat voor werk daar bij past.

Vitesse en Pleyade Samen naar de Gelredome Mevrouw van den Bragt, bewoonster van MalburgÂ staete, had een hartenwens. Ze wilde graag met haar man en haar zwager de wedstrijd Vitesse-Feyenoord in de Gelredome bezoeken op 8Â december. Haar wens ging in vervulling en ze hebben alle drie volop genoten! Op de foto ziet u ze in de loge van Pleyade.

Data thuiswedstrijden seizoen 2019/2020 Zondag 23 feb

Vitesse - PSV

14.30 uur

Zaterdag 7 maart

Vitesse - FC Twente

20.45 uur

Zaterdag 21 maart

Vitesse - Willem 2

19.45 uur

Zaterdag 11 april

Vitesse - RKC

18.30 uur

Zondag 26 april

Vitesse - Sparta

16.45 uur

Zondag 3 mei

Vitesse - Heracles

14.30 uur

Zorggezel Karin haalt alles uit de kast voor bewoners Karin Timmer is 40 jaar en werkt al bijna drie jaar als zorggezel bij Pleyade op de locatie Binnenrijk in Giesbeek. Ze was een van de eerste zorggezellen die bij Pleyade startte in deze waardevolle baan.

Individuele aandacht Ik ben drie jaar geleden begonnen op Binnenrijk, als een van de eerste zorggezellen. Onze belangrijkste taak is individuele aandacht geven aan de bewoners. Ik kom uit het onderwijs, dus het was wel even wennen. Want waar daar de focus ligt op ontwikkeling, werkt het hier precies andersom. Ik kijk naar wat mensen nog kunnen en ga daarmee aan de slag. Wanneer hun mogelijkheden minder worden, pas ik de invulling van onze tijd samen hierop aan.

Met de bewoners op pad Een van de eerste dingen die ik heb gedaan, was informatie verzamelen over de bewoners. Ik hield in een map bij wat iedereen leuk vond, wat ze graag doen en wat ze nog konden. Voor mij zit daar de uitdaging. Ontdekken waar ik iemand blij mee kan maken. Hoewel ik nu niet meer dagelijks met mijn map onder de arm

loop, kunnen nieuwe collega’s hier altijd gebruik van maken. Ik werk drie dagdelen van vier uur, maar kan mijn rooster afstemmen op de activiteiten en behoeften van de bewoners, en zelfs op het weer. Als het ’s middags gaat regenen, overleg ik met de collega’s van de zorg of ik in de ochtend kan komen, zodat ik toch met de bewoners naar buiten kan. Ik ben zelf een buitenmens en dankzij onze duofiets en duo scoot mobiel kan ik met de bewoners op pad. Zij genieten daar net zo van als ik. Lekker de natuur in of juist een rondje maken door Giesbeek.

Liedjes zingen en een kroketje eten Zodra ik binnenloop hoor ik meteen: “Oh, fijn je bent er! Gaan we iets leuks doen vandaag?” Ik probeer mijn tijd eerlijk te verdelen

“ Z odra ik binnenloop hoor ik: “Oh, fijn je bent er!”

tussen de achttien bewoners, maar soms ga ik met een groep bij elkaar zitten om het contact onderling te vergroten. Dan komen de mooiste verhalen los. Zo hebben we regelmatig een mannenochtend, dan gaan we sjoelen, liedjes zingen en een kroketje eten. Ik heb met veel bewoners een hechte band en ook met hun familie.

Daar doe ik het voor Ik ben helemaal blanco in deze functie gestapt en zo begin ik nog steeds elke dag. Mijn motto? Eens kijken welke mensen ik vandaag blij kan maken. Ik kijk wie me nodig heeft en ik zie wel wat er gebeurt. Mijn cliënten zijn dementerend, maar slim. Ze weten wat ze willen en vooral wat ze niet willen. Je moet inventief zijn, maar ook ruggengraat hebben. Zeker wanneer mensen niets willen. Een van de bewoners was altijd chagrijnig en moest niet veel van me hebben. Ik nam hem mee naar een rustig plekje, waar we samen muziek uit zijn tijd gingen luisteren. Toen ik een

liedje van zijn favoriete band opzette, sprongen de tranen hem in de ogen. “Meisje, je hebt me nu zo intens gelukkig gemaakt” zei hij. Dat je iemand zo’n moment kan geven. Daar doe ik het voor.

Alles uit de kast Er woont hier ook een echtpaar, dat ik samen met mijn collega meeneem naar het Lathemer park, naar een mooi uitkijkpunt op de Rhederlaag. Dan zitten ze daar hand in hand naar de bootjes te kijken. Zij in de scootmobiel en hij op de fiets. Even samen uit. Ik vind het zo mooi dat ik daaraan kan bijdragen. Ik werk samen met de vrijwilligers en de collega’s van de zorg. We houden elkaar op de hoogte van de gemoedstoestand van onze bewoners. Ik haal voor elke bewoner alles uit de kast. Wat hij of zij maar nodig heeft om plezier te beleven. Als je beschikt over flink wat creativiteit, geduldig bent en houdt van gezelligheid, dan is dit zeker een baan voor jou.”

Colofon Pleyn is het magazine voor cliënten, medewerkers, gepensioneerde medewerkers en vrijwilligers van Pleyade. Het verschijnt vier keer per jaar. Redactie Jonne Steenhuis (eindredacteur), Lenny van den Boogaard (vormgeving en opmaak), Mildred de Wolff (correspondent), Loes Tuin (correspondent), Sylvia Huizing (correspondent), Marga Stein (correspondent), Doutsje ter Horst (correspondent). Aan deze Pleyn werkten verder mee Sis Huiskamp, Anne de Haan, Stefan Jonkers, Tessa van Lienden, Rein Memelink, Richelle Onink, Caroline Terwijn en medewerkers van Pleyade. Algemeen redactieadres Pleyade, t.a.v. redactie Pleyn Mr. E.N. van Kleffensstraat 16 6842CV Arnhem e-mail: redactiepleyn@pleyade.nl Oplage en editie 3.400 exemplaren, jaargang 5, nummer 17. We sturen per adres één Pleyn. Een extra Pleyn is aan te vragen bij de redactie of bij de receptie van de locaties. Vormgeving Lenny van den Boogaard Fotografie en illustratie(s) Fotografiënne (Riënne Wopereis): Cover, Hondje Bas Anne de Haan: Samenspraak Doutsje ter Horst: Erop Uitje, In de bloemetjes Sis Huiskamp: Vrijwilligerswerk Jacqueline Evenblij, Verpleegkundig specialist, Waakkoffer, Cliëntenraad, Levensverhaal Frits Terwijn: Lekker eten met Mildred Marika Hendriksen: Vitesse Buddha Vectors by Vecteezy: Onvrijwillige zorg: de nieuwe Wet zorg en dwang Het Gelders Orkest: Muziek door het leven / PAUW Stefan Jonkers: Strip ‘Wimpie en Geer’ Druk DPN-Rikken Print Productie Redactum (www.redactum.nl) Heeft u suggesties voor de Pleyn? Ideeën zijn altijd welkom. Neem contact op met de redactie via redactiepleyn@pleyade.nl of 026 751 6341. De redactie behoudt zich het recht voor om ingezonden teksten te herschrijven, in te korten of niet te plaatsen.

Puzzel IIn elke Pleyn staat een puzzel. Los hem op en win de prijs: een driegangenmenu voor twee personen in een Pleyade restaurant. Stuur de oplossing naar: Pleyade, t.a.v. redactie Pleyn Postbus 4020 6803 EA Arnhem of per e-mail naar redactiepleyn@pleyade.nl Vergeet niet naam en adres te vermelden. De oplossing was: ‘Bromsnor’ De winnaar van het Pleyade menu is mevrouw van den Bovenkamp

AFTERTEA

MAITAI

ALQUIN

MASSADA

ARMAND

MAYWOOD

BEEF

MOKE

BINTANGS

NITS

BLOEM

NORMAAL

BLOF

SHOCKINGBLUE

BOKKERS

SKIK

BOTS

SOLUTION

BZN

SPARGO

CCCINC

SUPERSISTER

M O

DARYLLANN

THECATS

DEDIJK

TENSHARP

DEHEIKREKELS

THEFOURYOS

DEWOLFF

THEOUTSIDERS

EKSEPTION

TIMEBANDITS

FOCUS

TRAFASSI

M D

GAREDUNORD

TREBLE

FRIZZLESIZZLE

DESTAAT

W T

HEPIE EN HEPIE

VENGABOYS

W B

M A

Streep bovenstaande woorden door in de tabel. Ze kunnen in alle richtingen, horizontaal, verticaal of diagonaal, geschreven zijn. Noteer hieronder de overgebleven letters

Maak van de overgebleven letters een toepasselijk woord

Steeds meer mensen bereiken de prachtige en respectabele leeftijd van 100 jaar. Wat is hun geheim? We vragen het in elke Pleyn aan één van de jarigen.

“Gewoon adem blijven halen.” Willemina Maria Zandee

Volg Pleyade ook op Facebook: https://www.facebook.com/PleyadeArnhem