Plato
Speciaal voor Plato's 50e verjaardag Fatal Flowers back in stock!
The Fatal Flowers zijn door alle jaren een favoriet van de Plato’s geweest, tijdloos en de komende maanden ook weer live te zien! Voorafgaand aan de festivaltournee, die The Fatal Flowers voor het eerst sinds 1990 weer terugbrengt op diverse buitenpodia, zal het gehele oeuvre van de Amsterdamse band opnieuw verschijnen op vinyl. Al sinds de reünietournee uit 2019 waren “Younger Days”, “Johnny D Is Back” en “Pleasure Ground" niet meer leverbaar op vinyl, maar de nieuwe worp bevat naast deze drie studioalbums ook het mini-album “Fatal Flowers”, dat daarmee voor het eerst sinds 1985 weer verkrijgbaar is. Ditmaal als 10” vinyl en mét bonustrack. De drie reguliere albums verschijnen elk op gekleurd of transparant vinyl en voor alle albums geldt dat ze zeer gelimiteerd en exclusief zijn bij onze winkels en de optredens van de band!
FATAL FLOWERS – FATAL FLOWERS 10” VINYL RE-RELEASE MET EXTRA TRACK
In 1985 verscheen het gelijknamige debuut van Fatal Flowers. Dit mini-album markeerde de vliegende start van de Amsterdamse gitaarband (later The Fatal Flowers) die in de tweede helft van de jaren 80 furore zou maken in binnenen buitenland met onder andere optredens op Pinkpop en Parkpop. De liedjes van dit eerste album zijn overduidelijk geworteld in de pop en rock van de jaren 60 en 70, wat opvallend was in een tijdsgewricht dat gedomineerd werd door postpunk/new wave en technologisch gedreven pop. Het album werd opgenomen in London, in de Britannia Row Studios van Pink Floyd onder leiding van Ramones en Blondie producer Craig Leon (alias Atlas). Het leverde de band veel publiciteit en optredens op en het was de opmaat naar de succesvolle en met Edisons bekroonde albums Younger Days en Johnny D. is Back!.
Dit eerste mini-album was bijna 40 jaar niet meer verkrijgbaar op vinyl en wordt nu opnieuw uitgebracht door Concerto Records ter gelegenheid van de op handen zijnde festivaltour deze zomer. Ditmaal is de plaat aangevuld met extra track Who Loves the Sun. Deze Velvet Underground cover verscheen oorspronkelijk als b-kantje van single Billy. Het album komt uit in een gelimiteerde oplage in de oorspronkelijke hoes en als 10”. De 7 tracks zijn geremasterd door Marc de Reus.
De Lancering van een Band
In januari 1985 gaven Fatal Flowers – toen nog zonder ‘The’ – hun tweede optreden in het Shaffy theater op de Prinsengracht in Amsterdam. Het kersverse managementbureau the Syndicate of Melodies was dusdanig onder de indruk dat ze de band na afloop een contract aanboden. Het was een rare tijd in de popmuziek. Het waren releases van independent labels die de dienst uit maakten bij pers en media vooral als het ging over Nederlandse acts. Hoe goed ook bedoeld, een release van een Nederlandse band door een major platenlabel werd niet serieus genomen, vooral ook omdat de grote platenmaatschappijen consequent de plank missloegen. De boys van the Syndicate of Melodies zagen de voordelen van beide werelden; de budgetten van de majors en de geloofwaardigheid en muzikale voelsprieten van de independents. Het jonge management wist de weg in Hilversum en peilde bij Warner Bros. A&R man Marcel van Rooijen of hij in was voor een experiment. De joviale van Rooijen was even de koning in Hilversum. Hij had zojuist een paar honderdduizend lp’s verkocht van een zanger uit Noord-Holland met een karakteristieke kopstem: Gerard Joling. Hij kon dus wel een potje breken bij zijn baas en de Syndicate of Melodies kwam met een plan.
Wat nou als we met dat Amsterdamse bandje een mini-album gingen opnemen met een gerenommeerde producer (in dit geval Ramones en Blondie producer Craig Leon, alias Atlas) en deze zouden releasen alsof het van een independent kwam? Dus geen promotie door Warner Bros, geen distributie van Warner Bros., geen Warner Bros. label en een ‘independent’ hoes. Maar wel dus de knoeten van Warner Bros. om op te nemen! Van Rooijen durfde het wel aan na het zien van de band en zo geschiedde. Oh ja, het management had van Rooijen wel beloofd dat de band bij het volgende album zou doorbreken want de opnamekosten van deze 6 tracks in London, in de Britannia Row Studios van Pink Floyd, (ahum) zouden natuurlijk nooit terugverdiend worden met de verkoop van dit mini-album - dat was natuurlijk een sterk staaltje bluf maar dat zou uiteindelijke goed komen.
Management en band gingen zelf de distributie doen, deels door het land (‘kofferbak verkoop’ bij zaken als Get Records, ’t Platenmanneke, Kroese en Bullet) en deels via Bertus – die vonden het ook wel een geinig experiment. Ook deden ze zelf de promotie. Een kwestie van gewoon aanbellen bij jongens als Jan Vollaard (NRC) en zelf bij OOR en Vinyl langsgaan. Het resultaat: na 3 maanden een vuistdikke persmap met juichende recensies en een bak aan optredens en voorprogramma’s (oa van the Gun Club). Bij Warner wisten ze niet wat hun overkwam. Billy werd op single uitgebracht en bracht het tot maar liefst zes plays op radio 3, geen succes dus. Maar de naam van de band was gevestigd en ze konden lekker meters maken in het clubcircuit. Het restant van de 1500 geperste albums ging terug naar Warner en het was tijd om aan de opvolger te gaan werken. (Winston Harry)
50 jaar Plato! DE HISTORIE
Dit jaar vieren we het vijftigjarige bestaan van onze winkels. We staan stil bij een halve eeuw muziekliefhebberij, komen met speciale jubileumuitgaven en vieren feest. Maar hoe is het eigenlijk allemaal begonnen? Een aantal (oud-) eigenaren en medewerkers van de verschillende winkels kwamen gezellig bij elkaar om de verhalen van weleer op te rakelen en de puzzelstukjes bij elkaar te leggen. Een verhaal aan de hand van beeld en anekdotes.
Het begin
Halverwege de jaren ‘70 voerden twee typen platenzaken de boventoon: de speciaalzaak voor klassieke muziek en de zogeheten ‘mama en papawinkel’ waar voornamelijk easy-listening en de wat bravere vocale genres werden verkocht. Voor pop, rock en jazz moest je al snel je heil in de grotere steden zoeken.
Daar moest verandering in komen en daarom dachten een aantal jongens van groothandel Bertus, ‘we beginnen zelf wat!’ Er werd wat geld geleend, provisorisch met vrienden wat bakken in elkaar getimmerd en de eerste Plato’s in Leiden en Vlaardingen waren een feit.
Naam
Een van de ingewijden was Rein Mos, eerst als hulp, daarna als een van de inkopers: “we zaten dus met die winkels in Vlaardingen en Leiden en hadden een naam nodig. Je had al de Elpee en wij zochten ook naar zoiets. Bij Bertus was een klant, eigenlijk weet ik van hem niet veel meer, maar die had een klein hondje dat Plato heette, nou en dat was dat. Helemaal geen marketingbureau voor nodig.”
Tasje met grote T
Rein vervolgt: “toen moest er ook een tasje komen. We dachten hup, we zetten de filosoof Plato erop, maar die was zo lelijk dat we toen maar de David van Michelangelo erop hebben gezet, met een gouden plaat als achtergrond. Zijn geslacht was nogal prominent in beeld dus daar moesten we ook iets aan doen. We losten het op door er een Plato logo met extra grote T voor te zetten, lachen natuurlijk.”
Plato Vlaardingen
Plato Leiden
Goed voorbeeld doet goed volgen, in Papoea-Nieuw-Guinea
Import
Aanvankelijk verkochten de Plato’s eigenlijk alleen maar wat ze zelf leuk vonden, de rest kon men wel bij andere winkels vinden. Ton Brouwer en zijn broer Gerard bestierden de winkel in Leiden, toen nog aan de Breestraat. Ton: “toen de Free Record Shop van alles uit het buitenland ging halen, gingen wij dat ook doen. Dat liep veel beter dan verwacht. Op koopavond gingen we altijd een half uurtje dicht om te eten, dat deden we vaak bij de Chinees aan de overkant, dan zaten we daar en zagen we door het raam dat er in een mum van tijd een enorme rij stond. Nou, dat halve uurtje hebben toen ook maar afgeschaft, het nam allemaal een enorme vlucht.”
Shitplaat
Dick van Dijk, oprichter van Plato Apeldoorn en al decennia lang eigenaar van vrijwel alle Plato’s, doet ook een duit in het zakje: “vergeet niet dat de platenzaak de enige manier was om aan muziek te komen, wilde je iets horen, dan moest je het wel kopen. Dat verklaart ook waarom je bij verzamelingen uit die tijd altijd veel van die mindere platen tegenkomt. Iedereen die Hotel California van The Eagles had gekocht moest ook opvolger The Long Run hebben. Dus iedereen blind die plaat kopen, om er vervolgens thuis achter te komen dat het eigenlijk een enorme shitplaat was.”
Meatloaf
De eigenzinnige Plato’s voldeden niet aan de strenge en eigenaardige eisen van de grote maatschappijen en moesten de platen allemaal zelf halen bij de groothandels. Toen Songs from the Big Chair van Tears for Fears uitkwam was Tom Schuurmans, als tiener begonnen bij Leiden, de klos: “we hadden hoge verwachtingen van deze plaat. Ik reed naar Record Service in Breda en propte 500 exemplaren in mijn kleine oranje Honda Civic en reed weer terug naar Rotterdam en Leiden, levensgevaarlijk man. Gelukkig vlogen ze wel de deur uit!” Dick: “in Zwolle ging het net zo, de nieuwe releases mochten we vanaf zaterdag verkopen. Dan zetten we onze vers gehaalde dozen op de balie en het graaien kon beginnen. Bat out of Hell van Meatloaf was zo’n titel, niet aan te slepen, waanzinnig.”
Plato Deventer
Monica Salters, Tom Schuurmans, Ton Brouwer, Rein Mos, Dick van Dijk, Sicco Hoetink
Plato Apeldoorn, 1984
In 1984 bracht Claw Boys Claw hun eerste album uit: Shocking Shades of Claw boys Claw.
Het album werd in slechts drie uur opgenomen met de 500 gulden die de band had gewonnen in een talentenjacht.
Shocking Shades was een instant succes, de cover van ‘Venus’ werd een hit in het alternatieve circuit. De optredens voor de promotie van het album in Plato Apeldoorn en Plato Enschede waren legendarisch, Peter rollend en zingend over straat, in de winkels naast Plato, op de toonbank, etc.…Peter gebruikte als ritmebox een geleend pak hagelslag, natuurlijk lag daarna de hagelslag door de hele winkel.
In het najaar brengen we exclusief in het Plato 50 jarig jubileum Shocking Shades opnieuw uit.
Samenwerken
Met vrijwel geen budget werd een zaak in Apeldoorn geopend. Dat liep zo goed dat hele regio langskwam en al snel volgden winkels in Deventer en opnieuw in Zwolle. Onderling waren de Plato’s via vriendschap, familiebanden of gezamenlijke vrienden aan elkaar verbonden. Toen ook winkels in Groningen en Utrecht de naam Plato aannamen begon het echte samenwerken: samen optrekken wat betreft inkoop, naamsbekendheid bouwen en op den duur een eigen tijdschrifteerst een stenciltje en nu, enige transformaties later, heb je hem in je handen als de Mania!
Blije mensen
Is het nou leuk om in een platenzaak te werken? Dick: “Nou, ik weet nog wel dat als we destijds wat gingen drinken in Zwolle we als ware rocksterren werden onthaald, voordat je het wist wilde de halve kroeg met je ouwehoeren over muziek.” Monica Salters, vroeger in de jaren ’80 werkzaam bij en later eigenaar van Vlaardingen: “Ik ben al ruim vijfendertig jaar weg uit Vlaardingen, maar als ik er nu rondloop word ik nog steeds herkend!” Rein: “mensen die in platenzaken komen en werken zijn blije mensen.”
Plato Vlaardingen
Monica en klant Hans. In Plato Vlaardingen was het vooral ook gezellig. Mensen kwamen voor de muziek maar ook voor de koffieautomaat en de potten shag die bij de luisterplekken stonden. Het leuke van een kleine winkel was dat je van iedere klant (meestal) wel wist wat hij of zij leuk vond en hem of haar kon adviseren. Bovendien heb ik echt hele goede vrienden aan mijn Plato tijd overgehouden.
Plato Rotterdam
Ook Michel wist, na wéér heel veel dozen uitgepakt, uitgehoesd, van kaartjes voorzien, gestickerd en op alfabetische lexicografische volgorde opgeborgen CD’s, niet meer zo goed wat hij deed.
PARELS VOOR EEN PRIKKIE
John Coltrane - A Love Supreme
Een onmisbare plaat voor elke jazzliefhebber. Opgenomen in één sessie in 1964, bestaat dit vierdelige werk uit spirituele, diepgaande jazz die compromisloos aanvoelt en toch toegankelijk blijft. Een tijdloos meesterwerk van een van de grootste saxofonisten ooit.
The Cure - Three Imaginary Boys
Met hun debuut uit 1979 stond The Cure aan de voorhoede van de opkomende postpunk- en new wavebeweging in Engeland. Frontman Robert Smith was er zelf kritisch op, maar het album legde wel de basis voor hun internationale doorbraak. Het begin van een iconische band.
The Cure - Seventeen Seconds
Het tweede album (1980) duikt een stuk dieper de schaduw in. Minimalistisch, melancholisch en enorm invloedrijk voor gothic rock. Voor veel fans stiekem een van hun beste platen. Alvast warmluisteren voor Pinkpop?
Danger Mouse & Black Thought - Cheat Codes
Een moderne klassieker. Deze samenwerking uit 2022 werd breed geprezen en stond op menig jaarlijst (ook die van Barack Obama en Mania). Met gastbijdragen van o.a. MF DOOM, Raekwon en Michael Kiwanuka is dit een must voor elke hiphopfan.
Jack Johnson - In Between Dreams
De perfecte zondagochtendplaat. Wat banana pancakes, een warme stem en ontspannen gitaarwerk. Akoestische folkpop met thema’s als liefde, familie en het rustige leven. Ideaal bij een kop koffie!
Parcels - Parcels
Een onweerstaanbare mix van disco, funk en pop, met invloeden van Daft Punk (die ook meewerkten aan hun doorbraak). Catchy, dansbaar en strak geproduceerd. Live een sensatie, maar dit debuut is al een feestje op zich. Alvast inkomen voor Lowlands?
MGMT - Oracular Spectacular
Dé indieklassieker van de jaren 2000. Met hits als “Time to Pretend”, “Kids” en “Electric Feel”. Psychedelische pop die zowel ironisch als oprecht voelt: tijdloos en essentieel.
The Stone Roses - The Stone Roses
Geen instant hit bij release in 1989, maar uitgegroeid tot een van de invloedrijkste Britse albums ooit. Met tracks als “Fools Gold” vervaagt de grens tussen indie en dance. Een plaat die alleen maar beter wordt met de jaren.
Sex Pistols - Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols
Het enige studioalbum van de Sex Pistols (1977) en meteen hét punkstatement. Controversieel, rauw en invloedrijk, met klassiekers als “Anarchy in the U.K.” en “God Save the Queen”. Bijna 50 jaar later nog steeds even urgent en relevant.
Bob Dylan - Blood on the Tracks
Een van de meest persoonlijke en geprezen albums van Dylan. Uitgebracht in 1975 en vaak gezien als zijn grote “break-upplaat”, al ontkende hij dat zelf altijd. Met een mix van akoestische en subtiel elektrische nummers klinkt hij hier rauw, eerlijk en scherp als ooit. Nummers als “Tangled Up in Blue” en “Simple Twist of Fate” behoren tot zijn allerbeste werk. Verdriet heeft zelden zo mooi geklonken.