mania_428

Speciale Foreign Tongues release parties

DONDERDAGAVOND 9 JULI

Hoor als eerste het nieuwe album van

ROLLING STONES

Verkoop van het album start om middernacht, met exclusieve goodies

Aarle-Rixtel

Bob’s Vinyl

Alkmaar Velvet Music

Amersfoort Velvet Music

Amsterdam Concerto

Apeldoorn Plato

Arnhem Kroese

Bergen Op Zoom

De Waterput

Breda Velvet Music

Delft Velvet Music

Den Haag 33|45

Deventer Plato

Doetinchem

Dordrecht

Wim’s Muziekkelder

Velvet Music

Eindhoven Velvet Music

Geesteren Vinylparadijs

Gouda Rock Maniac

Groningen Plato

Haarlem Sounds

Hilversum Velvet Music

Hoogezand Evelyn Novacek

Leiden Velvet Music

Leiden Plato

Middelburg De Drukkerij

Nijmegen Kroese

Nijmegen Discords

Rotterdam Velvet Music

Tilburg Sounds

Utrecht Plato

Venlo Sounds

Zwolle Plato

Onder alle nachtelijke kopers wordt één superzeldzame

THE COCKROACHES

white label 12” single verloot

Houd de socials van jouw favoriete winkel in de gaten voor details en additionele info

2LP standard 180gr. black vinyl

1CD standard version with 16-page booklet

Vinyl boxset

2LP yellow vinyl

art print poster

slipmat

BluRay audio Dolby Atmos mix

2LP indie only 180 gr. green vinyl

CD boxset

CD in digisleeve

16-page booklet

art print poster

BluRay audio Dolby Atmos mix

interview BOB SPITZ

Biograaf van The Rolling Stones

Bob Spitz, als je hem nog niet kent: hij is een ongelooflijke muzieklegende. Hij is manager geweest van Bruce Springsteen, toen van Elton John en schreef meerdere baanbrekende biografieën. Zo kwamen The Beatles, Woodstock en Led Zeppelin al aan bod. Hoog tijd voor een Rolling Stones-biografie. Het kostte hem maar liefst vijf jaar om deze af te ronden. De reden hiervoor? Bob is ontzettend grondig als het aankomt op bronnen (zo kostte de Beatles-biografie hem acht en een half jaar!). Zijn boek van 700 (!) pagina's bestaat dan ook voor ongeveer tien procent uit bronvermelding. Waar andere schrijvers van Rolling Stones-boeken vaak hun huiswerk links lieten liggen, gaat Spitz net een stapje verder. Wij kregen de kans om Bob wat vragen te stellen over de biografie. En over de Stones valt meer dan genoeg te vertellen: iets over seks, drugs, rock-'n-roll?

(Door: Lotte Hurkens)

De beginjaren

Wat opvallend is aan Spitz' biografie, is dat het merendeel van het boek gewijd is aan de beginjaren van de Stones. Wat maakte die periode zo cruciaal voor het verhaal van de band? Volgens Spitz is dat heel simpel: “Daar kwamen alle hits vandaan! Van 1967 tot 1972 kon je je niet omdraaien zonder een Rolling Stones-hit te horen.” Het was ook een tijd waarin er veel turbulentie in hun carrière was. De Stones maakten zich zorgen over drugsrazzia's, Brian Jones overleed in die periode en de band trok zich in 1970 terug in Frankrijk. En natuurlijk zijn de beginjaren vormend: de Stones probeerden door te breken en maakten de evolutie door van bluesband naar fantastische rock-'n-rollband.

Altamont Free Concert

Een van de cruciale scènes in de geschiedenis van de Stones was het Altamont Free Concert in 1969 in Californië. Die dag wordt door velen gezien als het einde van het hippietijdperk van ‘peace, love and understanding’, als een soort anti-Woodstock. Het concert zou afsluiten met het optreden van The Rolling Stones, maar eindigde daarbij met bloedvergieten en zelfs doden. Een combinatie van drugs, gewelddadige leden van de Hells Angels-motorclub (die waren ingehuurd als beveiligers in ruil voor bier) en schaarste aan water (waarbij de rest van het water gedrogeerd met LSD) zorgde ervoor dat het evenement uitmondde in een ramp. Dit gitzwarte evenement is echter nooit helemaal goed beschreven; Spitz móést en zou dit goed vastleggen. Daarom sprak hij met werkelijk iedereen: de bands die vóór de Rolling Stones optraden – Jefferson Airplane, Santana en Crosby, Stills & Nash – maar ook met mensen uit het publiek, leden van de Hells Angels en zelfs Michelle Phillips (zangeres van The Mamas & the Papas). Zij was toevallig met wat vriendinnen aanwezig, dronk van het met LSD vermengde water en belandde uiteindelijk op het podium. Zelfs de helikopterpiloot die de Stones na afloop wegvloog van Altamont sprak met

Spitz. Het eindresultaat is een van de meest complete verhalen over de Altamontramp tot nu toe, waarbij je als lezer het onheilspellende gevoel krijgt dat je erbij was…

Het Beatles- & Stones-superlabel Tijdens zijn onderzoek stuitte Spitz niet alleen op bekende verhalen, maar ook op verrassende ontdekkingen. Een feitje dat zelfs Beatles-expert Bob Spitz nog nooit had gehoord: Mick Jagger en Paul McCartney hadden in 1967 bijna de handen ineengeslagen om samen een super-Stones-Beatlesbedrijf op te richten dat zou fungeren als studio, managementbureau en platenlabel tegelijk. Ze gingen zelfs zo ver dat Paul een aanbetaling deed op een oude brouwerij in een Londense wijk. “Ik denk dat het een implosie zou zijn geweest als die twee hadden samengewerkt. Mick en Paul zijn zulke sterke, eigenzinnige persoonlijkheden, ze zouden snel met elkaar gaan botsen. Mensen denken dat Yoko de Beatles uit elkaar heeft gedreven, maar ik geloof echt dat het Paul was.”, vertelt Spitz. Mick is vergelijkbaar, maar op net een andere manier. “Alles moest op Micks manier.” Wat Bob het meest verbaasde tijdens het schrijven over de Rolling Stones is dit ‘kleine’ feitje: na 1967 hebben de Rolling Stones geen manager meer. Mick Jagger ís hun manager. Hij is niet alleen hun frontman; hij sluit ook elke deal, onderhandelt over elk platencontract, doet de merchandise, ontwerpt de podia, organiseert de tournees en leidt de repetities.

Marianne Faithfull

Gedurende de vijf jaar die hij aan het boek besteedde, sprak Spitz met ontzettend veel mensen. Maar degene die hem het meest verraste, was Marianne Faithfull. “Marianne, hoe moet ik in godsnaam over haar beginnen… Ze is zo'n diepgaand en mooi persoon, en tegelijkertijd zo beschadigd en tragisch. Ze was niet alleen een prachtige vrouw met een mooie zangstem, maar ook een geweldige actrice, slim als een vos,

inzichtelijk en tegelijkertijd zo verslaafd aan drugs en gekweld. Maar ze had zo'n geweldige kijk op de Stones, en vooral op Keith. Ze zei dat Keith de meest romantische persoon is die ze ooit heeft ontmoet; de grootste liefde. Ze heeft één nacht met hem doorgebracht, slechts één nacht. En ze zei dat ze die nooit zou vergeten.”

"Hier is nog een interessant verhaal", gaat hij verder. "Op een avond zaten de Stones backstage te bedenken met hoeveel vrouwen ze het bed hadden gedeeld. Bill was gestopt met tellen rond de 1800; hij had het adres, de naam en het telefoonnummer van elke vrouw met wie hij ooit naar bed was geweest. Mick had met zo'n 800 à 900 vrouwen geslapen. Keith stak vier vingers op. Vier vrouwen. Eén daarvan was Marianne."

Marianne is bij uitstek Spitz’ favoriete personage in het hele verhaal. "Neem bijvoorbeeld die fantastische scène met de drugsrazzia in 1967 in Keiths huis. Marianne is de ster van de show. Ze komt net onder de douche vandaan, gewikkeld in een laken, en de politie neemt haar mee naar boven voor een verhoor. Terwijl ze de trap opgaat, laat ze het laken vallen en is ze compleet naakt. Ze draait zich om, kijkt naar haar vrienden beneden en zegt: 'Kijk eens, jongens, ze willen me onderzoeken.' Dat is Marianne in een notendop."

Gimme Shelter

nummer.” Tijdens het opnemen zaten de Stones 's nachts in de studio en kregen het maar niet voor elkaar. Het nummer was verre van perfect. Er was een zangeres om een partij te zingen, Bonnie Bramlett, maar ze kon het nummer niet aan. Iemand kreeg het briljante idee om Merry Clayton te bellen, midden in de nacht, om een auto voor haar te sturen en haar uit bed te halen. Ze had haar krulspelden nog in, ze was acht maanden zwanger, en tóch zong ze die indringende, fantastische solo die het hele nummer draagt; iedereen kreeg er kippenvel van. “Dat verhaal schrijven, en dan dat nummer op repeat: dat gaf zo’n geweldig gevoel. Dat was mijn favoriete deel van het boek.”

“Uiteindelijk is het verhaal van The Rolling Stones een liefdesverhaal.”

Een liefdesverhaal

Aan geweldige verhalen absoluut geen tekort, toch springt er voor de biograaf ééntje uit: “Ik vond het verhaal over ‘Gimme Shelter’ geweldig. Dat is mijn favoriete

De conclusie die je uit Spitz’ boek kan trekken: het hele Rolling Stones-project draait uiteindelijk om Mick en Keith. “Ik ontdekte op een bepaald moment dat ik een liefdesverhaal aan het schrijven was. Mick en Keith hebben zoveel respect voor elkaar, zoveel liefde, zoveel aanwezigheid samen op het podium en in de studio. Ik vond het opmerkelijk. Na al die jaren met de Beatles te hebben gewerkt, zag ik dat John en Paul altijd met elkaar concurreerden en dat het altijd een strijd was. De Stones zijn anders; Mick en Keith respecteren elkaars rol in de band. Mick is de wellustige pauw, Keith is de beheerste riffmeester. Ze zijn al 65 jaar vrienden. Het is een huwelijk dat je niet kunt scheiden; ze zullen voor altijd samen zijn. Het was zo inspirerend om erover te schrijven”, vertelt Bob. “Uiteindelijk is het verhaal van The Rolling Stones een liefdesverhaal.”

THE ROLLING STONES

Foreign Tongues (Universal)

LP blue, LP green, LP, Deluxe Box, CD+Blu-ray, CD Wat een milestone, het 25ste album van de Rolling Stones komt 10 juli uit! En nog best snel na hun voortreffelijke voorganger “Hackney Diamonds” uit 2023. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: “Foreign Tongues” mag er wezen en is zeker geen mindere plaat dan zijn voorganger! Opnieuw geproduceerd door Andrew Watt, bekend van o.a. Ozzy Osbourne, Iggy Pop, Eddie Vedder/Pearl Jam, en geput uit eerdere sessie voor “Hackney Diamonds”, die blijkbaar veel moois hadden opgeleverd. Ook weer van de partij zijn de nodige gastartiesten, zoals Steve Winwood, Paul McCartney, Bruno Mars en Robert Smith van The Cure. Wat voor bijzonders krijgen we voorgeschoteld op “Foreign Tongues”?

Het album opent met de eerste single, het lekker smerige “Rough and Twisted”. Een prima bluesbinnenkomer zoals je die alleen van The Stones kan verwachten, met een hoofdrol voor gitaar. “In The Stars” is de tweede single van dit album en heeft een swingende Stones-groove waarbij de zang van Mick en de koortjes vechten voor een hoofdrol. Op “Jealous Lover” horen we Steve Winwood op orgel, gecombineerd met de lekker hoog zingende Mick. Ook het volgende nummer is weer prijs: “Mr Charm“ (gaat dit over Mick zelf?) en kan zo door als volgende single. Pakkende samenzang tussen Mick en zangeres Naari en Keith/Ron vullen de gaatjes met lekker gitaarwerk. Op naar een rock & rollnummer: “Divine Intervention”. Verrassend hier Robert Smith op gitaar en Steve Jordan op drums. Met “Ringing Hollow” laten de Stones horen dat lazy blues aan hen besteed is zeker met de lekkere orgelondersteuning van Steve Winwood (JJ Cale just left the building)! “Never Wanna Loose You” is natuurlijk makkelijk praten als je weet dat Mick maar liefst 4.000 liefdes heeft versleten. (Maar misschien is hij op zijn 82ste tot andere inzichten gekomen?) Een lekkere, pakkende popsong met verrassend Robert Smith op synthesizer en Bruno Mars op cowbell! Op “Hit Me In The Head” horen we opeens een vierde Stones aan het werk. Charlie Watts drumt hier lekker puntig op los en zet deze song naar zijn hand (over de doden niks dan goeds)! Geldt ook voor het volgende nummer “You Know I’m No Good”, want dit is een cover van Amy Winehouse! Met een jazzy onderlaag weten The Stones het nummer helemaal rolling te maken, mede door een schitterende saxsolo van James King. “Some of Us” met dubbele orgel/ piano-bezetting wordt gedragen door de doorleefde stem van Keith Richard (zo pakt hij ook zijn momentje nu hij door fysieke slijtage minder uit de voeten kan op gitaar!). Op “Covered In You” speelt een bekende bassist uit Liverpool mee: Paul McCartney. Een swingend rauw nummer waar Mick Jagger op mondharmonica laat horen dat ze er als bandje nog volop zin in hebben. “Side Effect”, een bijzondere song over je schaduw, en in het langzame prijsnummer “Back in Your Life” weet Ron Wood met zijn gitaar een hoofdrol te pakken. Brengt ons alweer bij het laatste nummer “Beautiful Delilah”, een akoestische cover van Chuck Berry! (Begonnen de Stones niet ooit met bluescovers van deze meester!). Kortom, de cirkel is rond. (Frank de Bruin)

van Rik Nieuwdorp, als hommage aan

Artwork

Charlie Watts.

Lieve muziekfanaten,

Deze editie verschijnt een weekje later dan gepland, speciaal voor de Rolling Stones! Omdat we nog niet naar buiten mochten met de recensie van hun nieuwe plaat – en die kon natuurlijk niet ontbreken in de Rolling Stones-special. Het wachten is nu voorbij! En van komkommertijd is gelukkig geen sprake. Neem de Mania dus gerust mee op vakantie, in de trein naar een festival of naar een zonnig terrasje. Nu een korte zomerstop; in augustus keren we terug met een gloednieuwe Mania.

Ik wens jullie allemaal een fijne zomer!

Lotte Hurkens

Art directie

Jenny Bakker, jenny@platomania.nl

Hoofdredactie

Lotte Hurkens, redactie@platomania.nl

Redactie

Jorn van der Linde, Dick van Dijk, Menno Borst, Liz Bosman

Druk

Damen Drukkers

Medewerkers

Said Ait Abbou, Simon Arends, Jos van den Berg, Rosanne de Boer, Lotte Borst, Frank de Bruin, Loes Bruins, Ron Bulters, Leyla Birlik, Stan Coldewijn, Bart Coumans, Erik Damen, Dennis Dekker, Fons Delemarre, Hermen Dijkstra, Daan van Eck, Laurens Elderman, Nijs Flesseman, Barend Florijn, Jay Frelink, Luc van Gaans, Cornelis Groot, Daan Hutting, Tim Jansen, Melle de Jong, Ruud Jonker, Stef Ketelaar, Stefan Koer, Wim Koevoet, Jasper Koot, Tatum Luiten, Paul Maas, Hans van der Maas, Max Majorana, Ruben de Melker, Stef Mul, Erik Mundt, Godfried Nevels, Corné Ooijman, Marco van Ravenhorst, Frank Renooij, Linda Rettenwander, Jurriën van Rheede, Joop van Rossem, Koos Schulte, Emiel Schuurman, Peter Sijnke, Bob van der Staak, Laurence Tanamal, Jelle Teitsma, Sanne den Toom, Louk Vanderschuren, Menno Valk, Wim Velderman, Vera Verwoert, Cees Visser, Marcel van Vliet, Jurgen Vreugdenhil, Jan de Vries, Jeroen van der Vring, Thijs Walhof, Dirk Wiertz, Peter van der Wijst, Enno de Witt, Erwin Zijleman.

Adverteren?

Vraag naar de mogelijkheden. Stuur een e-mail naar redactie@platomania.nl

Adres

Utrechtsestraat 54-60, 1017VP Amsterdam email: redactie@platomania.nl

Abonneren: Wil je de Mania thuis ontvangen? Dat kan! Abonneer je nu door 20,- over te maken voor 10 nummers van de Mania – er verschijnen jaarlijks 10 Mania's. Maak het bedrag over naar Plato Nederland

IBAN NL67INGB0682214655 o.v.v. mania abonnement. Vergeet niet je naam en adres erbij te vermelden! Voor Belgische lezers is het bedrag 30,i.v.m. hogere portokosten.

IBAN NL67INGB0682214655 BIC INGBNL2A

Mania/Recordzine 429 ligt 18 augustus 2026 in de winkels! Mania & Recordzine is een uitgave van de Mania i.s.m. Record Store Day

INHOUDS OPGAVE

10 NO RISK DISC

Jjerome87

12 INTERVIEW

Jjerome87

15 GRAND CRU

Boards of Canada

30 INTERVIEW POM

45 SONIC NURSE SELECTS

Ambassade & Yassine Nana

46 INTERVIEW Celine Cairo

50 ROOTS & BRANCHES Brown Horse & Ryan Bingham

51 KRENTEN UIT DE POP o.a. Hyd

52 JORN’S KWARTEEUWTJE

Alicia Keys

53 HIP HOP HISTORY

Mobb Deep

55 CLASSIC JAZZ VINYL o.a. Bobby Hutcherson

58 GEZIEN

o.a. Michelle David & The True-tones

60 GESPOT

The Dharma Chain

63 VERGETEN MEESTERWERKEN Fine Wine

66 DESERT ISLAND DISC Brian Jackson

67 PUNK PRINCIPLE Fugazi

68 FILMS Trenque Lauquen

69 BOEKEN

o.a. Thomas Heerma van Voss

INHOUDSOPGAVEUITGELICHT

Luistertrip: Violet Grohl

Met een stem als Billie Eilish en een achternaam als dat van de drummer van Nirvana… Maar wacht eens even, dit is natuurlijk gewoon dé dochter van! En ja, je hoort hier en daar echo's van haar vaders muzikale verleden terug. Toch klinkt dit vooral als een artiest van nu. Zet de beroemde achternaam even opzij en luister met een frisse blik. Dan blijft er een debuut over dat moeiteloos op eigen benen staat.

Interview: Pom

‘Enlightened, Baby’, zo voelde Liza, de frontvrouw van POM, zich een tijdje. Toen haar vader plotseling overleed, gooide dat haar wereld overhoop. Schrijver Daan sprak met haar over het rouwproces, wat onder andere middels het nieuwste album plaatsvond. Vrolijk, ‘glitterig’, energiek en springerig zijn misschien niet de woorden die je zou verwachten bij een album vol rouw, en tóch, op de POM-manier, zijn dat de woorden die te binnen schieten bij het beluisteren van Enlightened, Baby.

50

Grand Cru: Boards of Canada

Wat een verrassing! Dat Boards of Canada ons anno 2026 zou trakteren op een nieuw meesterwerk hadden we niet zien aankomen. Inferno is overduidelijk hun meest spirituele album tot nu toe. Hun vertrouwde geluid wordt verrijkt met shoegaze, industrial, sitars en verlichtende Hare Krishna-mantra’s. Wij voelen ons in ieder geval gezegend.

Roots & Branches Brown Horse & Ryan Bingham

Een nieuwe rubriek. In Roots & Branches staan rootsmuziek en aanverwante genres centraal: van country tot singer-songwriter en alles daartussen. Voor deze eerste editie klopten we aan bij onze zuidelijke collega’s (lees: Limburg / Sounds Venlo), kenners op het gebied van alles wat naar aarde, stof en open wegen klinkt. Zij kwamen terug met twee hedendaagse parels.

N RISK DISC

JJEROME87

The Canyon

(Mushroom Music/Virgin Music Group)

LP coloured, LP, CD

Wat gebeurt er als je de zanger van Alt-J achterlaat in een stoffige canyon? Dan krijg je The Canyon: een Motown-geïnspireerde, cinematische en vervreemdende Americana-indieplaat. Joe Newman, alias Jjerome87, is sinds 2008 actief met band Alt-J. Hun debuutalbum An Awesome Wave is inmiddels een indieklassieker. Voor wie zich niet liet afschrikken door Newmans nasale, eigenzinnige stem, waren de cinematische teksten en het folktronica-geluid onweerstaanbaar. Na nog drie albums volgde telkens een periode van creatieve uitputting voor Newman, die binnen Alt-J de belangrijkste songwriter is. Tot The Dream, rond die periode werd namelijk zijn grootste inspiratiebron geboren: zijn dochter. The Canyon ontstond vanuit het nieuwe vaderschap en de veranderingen die daarmee gepaard gingen. Ook een soulcompilatie uit de jaren zestig die zijn vader vroeger religieus draaide, sijpelden door in het album, net als zijn nieuwe Amerikaanse omgeving. Het resultaat is een bluesy, stoffige plaat waarop Motowngeïnspireerde Americana en Alt-J samenkomen. Evocerende nummers als Brush Me Like a Horse en Mr. Alligator laten Newmans speelse manier van schrijven horen. Zoals vaker bij Alt-J staan tedere lyrics pal naast verontrustende beelden. Drie achtergrondzangeressen geven de plaat extra warmte en gelaagdheid. Two Hearts vormt een van de meest intieme momenten van het album. Veldopnames uit Newmans dagelijks leven, of eigenlijk dat van zijn dochter, lopen als een rode draad door het nummer, van de eerste echo’s tot de eerste woordjes. The Canyon laat zien dat wanneer je Joe Newman uit Alt-J haalt, je niet met een derde van de band overblijft, maar met een volledig nieuw geheel. En wat voor een. (Lotte Hurkens)

Jjerome87

Wat gebeurt er als je de frontman van Alt-J achterlaat in een stoffige Amerikaanse canyon? Dan krijg je The Canyon, het eerste soloproject van Jjerome87, oftewel Joe Newman. Een opvallende artiestennaam voor een opvallende artiest, al blijkt het stiekem gewoon zijn e-mailadres te zijn. Waar Joe zich na het afronden van een Alt-J-album normaal gesproken creatief uitgeput voelde, was dat na The Dream uit 2022 anders. Een golf aan inspiratie, mede gevoed door de geboorte van zijn eerste dochter, leidde uiteindelijk tot The Canyon: een stap buiten het universum van Alt-J die nieuw aanvoelt, maar toch vertrouwd klinkt. In het zonnige Hillywood (beter bekend als Hilversum) spreken we hem op het hoofdkantoor van Universal alvast over dit soloavontuur. Daar ontdekken we ook dat zijn spreekstem zwaar en Brits klinkt, en totaal niet zo nasaal is als zijn zangstem.

(Door: Lotte Hurkens)

Hoe heb je je eerste solo-project ervaren, buiten het universum van Alt-J?

Het was heel bijzonder. De onafhankelijkheid voelt goed. Ik heb altijd geleund op de band om te creëren. Hoewel ik de hoofdschrijver ben, hebben we een unieke chemie met de band. Ik dacht altijd dat als ik de andere twee uit de band weg zou laten, dat ik dan met een derde overbleef. Maar in plaats daarvan belandde ik in een andere wereld en dat is ontzettend exciting.

De sound en stijl van The Canyon is net wat anders dan we gewend zijn van Alt-J, maar daarnaast voelt het ook directer en persoonlijker. Voelde het kwetsbaarder aan met dit project?

Ik voelde me niet direct kwetsbaarder. Er zit altijd een soort sluier tussen mij en de luisteraar. Er zijn autobiografische momenten, die ik verweef met verzonnen verhalen. In dit album zitten er echter liedjes tussen waar alles autobiografisch is, maar ik voelde me nu niet verlegen om het te vertellen. Ze zijn echt, maar zijn toch door een filter gegaan om er poëzie van te maken. Op een manier is het nog steeds wat verhult. Het is wel zeker het meest open dat ik ooit ben geweest, met name op Two Hearts, Quaaludes, Green Velvet en Penine.

Je ouderschap en dochter hebben je overduidelijk veel beïnvloed, en zo ook je album. Op wat voor manieren heeft het je veranderd als persoon en misschien ook wel als artiest?

Er zijn ook bepaalde ervaringen, zoals de geboorte van Myola, die tot de meest extreme momenten van mijn leven behoorden. Een van de manieren waarop ik het heb verwerkt of geëerd, is door erover te zingen. Je bent getuige van iets waar je geen controle over

hebt; de enige twee mensen die een baby ter wereld kunnen brengen, zijn de moeder en de baby. Je voelt je machteloos. Je eigen identiteit raak je een beetje kwijt. Misschien is dit album een poging om te begrijpen wat dat betekent.

En wat vindt Myola van het album?

Ze is er dol op. Soms luistert ze het album van begin tot eind tijdens lange reizen. Ik hoor haar de nummers in haar slaapkamer zingen. Ze is er heel trots op, het is bijna alsof het van haar is. Ze voelt zich er eigenaar van, wat echt prachtig is, het geeft me het gevoel dat ik haar iets heb gegeven. Oorspronkelijk was het geïllustreerd door kunstenaar Sally Dunne als een portret van mij. Initieel was het gewoon ik met de coyotes. En ik liet het aan Myola zien en ze zei: "Het is mooi... maar waar ben ik?" En ik zei: "Verdomme, waar ben jij?" Ik heb Sally een berichtje gestuurd of we een exemplaar met Myola erop konden krijgen. Zij had het oorspronkelijk getekend, maar heeft er digitaal Myola overheen geplaatst. Het album is van haar, zelfs op redactioneel niveau.

En we horen Myola ook op het album terug, met name in Two Hearts.

Inderdaad. Ik had voor de meeste nummers ideeën voor veldopnames, ik wilde een montage van stemopnames van Myola door de jaren heen, en ik wilde ze chronologisch op Two Hearts hebben. Het begon met onze eerste echo, we ontdekten dat het een meisje zou worden, en dan gaan we naar een paar uur na de geboorte. Twee jaar later geven we een show in Brussel en we zitten in een hotel en Myola vertelt wie er op het podium staat, welke nummers er gezongen gaan worden. Je hoort haar taal ontwikkelen, haar denkwijze veranderen en haar wereld steeds groter worden. Die momenten zijn heel belangrijk voor mij, ze geven een genuanceerder beeld van hoe die ervaring voor ons allemaal was.

Op dit album, net als op een Alt-J-album, heb je momenten waarop heel lieve en tedere teksten pal naast meer verontrustende beelden en momenten staan. Ik vroeg me af hoe je die balans tussen het zoete en het verontrustende bereikt?

Ik denk dat ik een goed instinct heb voor emotionele dynamiek in liedjes. Ik leef in een soort vage wereld van teksten, in een eigenaardige wereld, en ik werk graag op het randje. Ik hou ervan om soms aangetrokken te worden tot bizarre momenten. 'Brush me like a horse', bijvoorbeeld, dat is een ongebruikelijke, provocerende zin, met een seksueel vraagteken over wat dat betekent. Ik selecteer elk onderdeel van een nummer zorgvuldig en voeg het samen, zo kan iedereen er iets anders in zien.

"Fuck…Now I’m going to have to write an album for every kid."

Zie je Jjerome87 in de toekomst verder albums uitbrengen naast Alt-J?

Dat nummer is op zichzelf al zo mooi, en het is ook een soort archiefmoment. Ik kan me voorstellen dat het heel bijzonder zal zijn als je dochter er later, als ze ouder is, weer naar kan luisteren.

Ja. Op een gegeven moment krijgen we waarschijnlijk meer kinderen, en ik zat net te denken… verdorie… Nu moet ik voor elk kind een album schrijven!

Ja, ik denk dat we heel veel geluk hebben gehad met Alt-J en wat we samen hebben bereikt. We hebben een geweldige fanbase, en daardoor hebben we al vijftien jaar muziek kunnen blijven schrijven, en dat gaan we ook in de toekomst doen. Op dit moment droom ik er wel van om nog een album voor Jjerome87 te schrijven, maar nu focus ik me op The Canyon.

En natuurlijk wanneer de andere kinderen komen. Exactly, those fucking kids :)

GRANDCRU

BOARDS OF CANADA

Inferno (Warp)

LP coloured, LP, CD

Het voelt onwerkelijk om anno 2026 naar een nieuw Boards of Canada-album te luisteren. Nadat de Schotse broers dertien jaar geleden Tomorrow’s Harvest uitbrachten, trokken zij zich terug in obscuriteit. Een groot gemis, want met hun vintage synthesizers en cryptische samples riepen ze als geen ander nostalgische gevoelens naar het onbekende op. Totdat in april een aantal klanten van het platenlabel Warp mysterieuze videobanden thuisgestuurd kregen, met daarop analoge beelden en geluidsfragmenten. Vooral opzienbarend was dat boven op deze banden de iconische hexagon van Boards of Canada prijkte. Deze aankondiging van Inferno verhoorde de jarenlange gebeden van alle fans. Over bidden gesproken: thematisch gezien lijken de broers zich af te vragen voor wie, of wat, mensen dit precies doen. Inferno is overduidelijk hun meest spirituele album tot nu toe. Hun kenmerkende geluid, gepaard met nieuwe invloeden vanuit industrial en shoegaze, legt een klanktapijt voor sitars en verlichtende Hare Krishna-mantra’s. Haaks hierop staan echter sinistere verwijzingen naar Naraka (de hindoeïstische hel) en Mabus (een door Nostradamus voorspelde antichrist). Ook de voice samples kruipen onder de huid. Zo horen we teksten van occultist Aleister Crowley, de beschrijving van een embryo en een woordenwisseling tussen een vader en zijn zoon die zich bij een sekte voegde. Na een uur lijkt alle hoop vervlogen, maar dan breken de kerkelijke orgelklanken op Retreat In Time And Space de hemel plotseling open. De zomerse IDM uit Boards of Canada’s begindagen die daarop volgt, zal bij elke fan emotioneel resoneren. We kunnen ons gezegend voelen met Inferno. (Laurence Tanamal)

TWOISM

(Warp)

Het debuut-EP uit 1995 van de twee Schotse broers Mike & Marcus Sandison dat ze geheel zelf financierden en in eigen beheer uitbrachten. En wat voor een debuut is Twoism! Als Elektonische muziek duo weet Boards of Canada ons kennis te laten maken met de meest bijzondere uithoeken in de muziekwereld. Het levert meteen een eigen stijl op soms traag en breekbaar dan weer majestueus en vol van karakter. Een band waar je elke keer weer naar uitkijkt als ze wat uitbrengen. (Frank de Bruin)

MUSIC HAS THE RIGHT TO CHILDREN

(Warp)

Dit album beluisteren voelt als een oude memory box open trekken. De vintage synths, mid tempo hiphop ritmes en analoge samples met veel ruis creëren een nostalgisch gevoel naar de kindertijd. Het is alsof je weer tien jaar oud bent, buiten hebt gespeeld en daarna iets op de videoband gaat kijken. De nummers lopen prachtig in elkaar over en vormen samen een melancholisch tripje naar vergeten herinneringen. Een experimentele cultplaat die het elektronische muzieklandschap voorgoed heeft veranderd. (Leyla Birlik)

IN A BEAUTIFUL PLACE OUT IN THE COUNTRY

(Warp)

Deze EP vormt een mooie brug tussen de albums Music Has the Right to Children en Geogaddi. Vier tracks die allen een sterke sfeer vastleggen. Het album beluisteren voelt als kijken naar abstracte kunst. Perfecte muziek om te luisteren tijdens een psychedelische trip of een avondwandeling. In de titelsong van het EP staat bekend om de hypnotische vocoder-sample (“come out and live in a religious community…”). De elektronische vervormde stem geeft het nummer een cultachtige, religieuze lading. Vervreemdend doch meditatief. (Leyla Birlik)

GEOGADDI

(Warp)

Het 'occulte' album van Boards of Canada zit vol subliminale boodschappen, verwijzingen naar numerologie (het album duurt 66 minuten en 6 seconden), referenties aan Wicca (zoals samples in Dawn Chorus, afkomstig uit een beroemde BBC-documentaire over hekserij) en knipogen naar duivels, sektes en andere esoterische thema's (The Devil Is in the Details). Alsof de muziek zelf al niet vervreemdend genoeg klinkt, zitten ook de onderliggende boodschappen vol mystiek en onheil.

Boards of Canada

De nieuwste plaat Inferno van Boards of Canada verschijnt maar liefst dertien jaar na hun vorige album Tomorrow’s Harvest. Een toevoeging aan een iconisch oeuvre van de elektronische pioniers van ambient en intelligent dance music (IDM). Een mooi moment om even stil te staan bij hun eerdere werken. Het zijn platen die al tijden gewild zijn, maar niet altijd goed verkrijgbaar waren. Gelukkig is dat tegenwoordig wel anders!

Noem het gerust het perfecte initiatieritueel tot Boards of Canada en een van de beste IDM-platen aller tijden. (Lotte Hurkens)

THE CAMPFIRE HEADPHASE (Warp)

Voor The Campfire Headphase (2005) nam Boards of Canada afstand van de duisternis en occulte symboliek die Geogaddi bepaalden. In plaats hiervan dreven conventionelere songstructuren en akoestische folkgitaren naar boven in hun soundscapes van zwaar getextureerde synths. Het album klinkt daardoor veel luchtiger, maar niet minder evocatief. Zo roepen nummers als Satellite Anthem Icarus en Dayvan Cowboy beelden op van een nachtelijk kampvuur aan het strand, of de eerste zonnestralen die tijdens een hete zomerdag langs je gordijnen kruipen. (Laurence Tanamal)

TRANS CANADA HIGHWAY (Warp)

Over de Trans-Canada Highway rijden met de ondergaande zon terwijl deze EP opstaat… dat is de droom. Een prachtige, meditatieve zomerIDM-ervaring. Hoewel sommige hardcore fans kritiek hadden op deze EP, vooral vanwege de aanwezigheid van een gerecyclede/ geherinterpreteerde track (Dayvan Cowboy), valt niet te ontkennen dat de nieuwe context het nummer juist nog sterker maakt. Ook klinken de interludes zelden zo mooi als hier. Left Side Drive (LSD) is misschien wel een van de mooiste tracks uit het hele oeuvre. (Lotte Hurkens)

TOMORROW’S

HARVEST

(Warp)

Tot voor kort hun laatste album van onze Schotse ambient meesters, uit 2013. Blijkbaar hebben ze erna ruim 13 jaar nodig om nieuwe inspiratie te vinden voor hun nieuwste plaat “Inferno” die onlangs uitkwam. Voor Tomorrow’s Harvest werd geput uit filmmuziek dat dit album nog beeldender maakt. Het luistert als een spannende film. Je wordt meegesleurd in hun schitterende trip hop ambient wereld die vol verrassingen zit. Boards of Canada is gegroeid maar hun duidelijke eigen stijl herken je uit duizenden. Jammer dat deze unieke band eigenlijk alleen in de studio actief is en nooit live te zien is. (Frank de Bruin)

OLIVIA RODRIGO

you seem pretty sad for a girl so in love (Universal)

LP coloured, LP exclusive, LP, CD Met you seem pretty sad for a girl so in love waagt Olivia Rodrigo zich aan iets onverwachts: een liefdesalbum. Geïnspireerd door haar tijd in Londen en een fascinatie voor new wave bands als The Cure, kiest ze bewust voor restraint boven bombast. Die invloed hoor je overal: de new romantics, een vleugje Talking Heads, en Fiona Apple als eeuwige pianoheilige op de achtergrond. Het album volgt chronologisch de opkomst én ineenstorting van een relatie, wat volgens Rodrigo zelf geen concept album is, maar een capsule. drop dead opent dromerig en langzaam, wat even wennen is voor wie haar vorige werk kent, maar verbeterd daarna. the cure is het emotionele breekpunt: zes minuten waarin alle façades wegvallen en ze beseft dat liefde je problemen niet oplost, alleen scherper maakt. Een mooi inzicht. Zes aaneengesloten liefdesliedjes in de eerste helft vragen geduld, maar Rodrigo belooft dat elk bewust "sadder and creepier" is gemaakt dan het op het eerste gehoor lijkt. GUTS was al een stap volwassener dan SOUR, maar dit is weer een stap verder. Door het mee opgroeien zien we dat dit nog wat genuanceerder is. Misschien niet het beste album voor nieuwe fans, wel het beste album voor wie haar al een meelevende fan is. De 4 geplande shows in Ziggo Dome tijdens voorjaar van 2027 zijn al uitverkocht, wat bewijst dat die fans zeker een vervolg in haar carriere verdienen en dat het waard maken, want die avonden worden echt genieten. (Laurens Elderman)

ABSOLUTELY

Paracosm (Sony)

De 22-jarige Absolutely is een Britse singer-songwriter met een Ghanees-Zwitserse moeder en een Britse vader. Eind 2023 deed zij een stap opzij van haar ghostwritingcarrière. Zo schreef zij onder andere voor Normani, Giveon, Teddy Swims en Lisa. Als kind voelde Absolutely zich aangetrokken tot muziek, maar toch besloot ze modeontwerper te willen worden, simpelweg om haar zus niet te imiteren. Die zus is megaster Raye. Uiteindelijk won haar liefde voor zingen het, en inmiddels speelt zij samen met Raye en andere zusje Amma op grote podia. Haar koperkleurige haar en harlekijnachtige kledingstijl verraden haar affiniteit met mode: haar stijl is uniek en herkenbaar. Net als haar muziek. Op haar tweede album Paracosm, dat verwijst naar een als kind gecreëerde wereld die blijft bestaan tot in de volwassenheid, krijgen we een kijkje in haar hoofd. Het album mixt R&B, pop en EDM met flarden elektronica, jazz en rock. Romantiek, verdriet en euforie wisselen elkaar af. Een bijzonder album met een narratieve kracht van een andere planeet. (Annabel Smeehuijzen)

BEDOUINE

Neon Summer Skin

Azniv Korkejian groeide op in Syrië en Saoedi-Arabië, maar droomde als kind van Los Angeles. Ze kwam er uiteindelijk ook terecht en eert de stad op de albums die ze uitbrengt onder de naam Bedouine. Het is niet het Los Angeles van nu, maar de stad uit de jaren 60 en 70, toen de Laurel Canyon folk floreerde. Het zijn invloeden die ook weer zijn terug te horen op Neon Summer Skin, al zijn de songs dit keer wat rijker gearrangeerd, wat de songs van Bedouine nog wat mooier en interessanter maakt. (Erwin Zijleman)

CHRIS BERGSON

East River Blues

Zanger-gitarist Chris Bergson is al jaren een gevestigde naam in de blueswereld en geldt als bruggenbouwer tussen de blues en jazz. Op dit nieuwe album brengt hij een ode aan beide stromingen en weet ze zeer smaakvol te combineren. Van opener Mean Disposition, een cover van Muddy Waters, tot het instrumentale titelnummer is het genieten van dit zeer gevarieerde album. Met een totale speelduur van een kleine 40 minuten is dit album wellicht wat aan de korte kant maar het is absoluut geen straf nogmaals op play te drukken of het vinyl nogmaals om te draaien! (Emiel Schuurman)

LUISTER TRIP

BUTTHOLE SURFERS

After the Astronaut (Sunset Blvd Record/V2) "them Butties",... whát a remarkable musical family, euh,...gathering of a Bunch of Creative peepz they were". Zomaar een quote van een gerespecteerd muzikant. Poepgat Planksurfers (Butthole Surfers), díe benaming komt nú echt niet meer door het classificatiesysteem bij Kijk & Luisterwijzer.... Voor wie, onder U, nog nooit the Buttholes live hebben gezien is er sinds twee jaar 'n prachtige 'oplossing': het Doc'N Roll Film Festival vertoonde (én vertoond) de werkelijk geweldige documentaire over hen: "The Hole Truth and Nothing Butt". Nadat de band 14 jaar DIY, onafhankelijk en in een Punkie way muziek gemaakt had, gingen zij in 1996 in zee met 'n commercieel label (Capitol Records). Als altijd ging de groep door wars van contracten en regels door met het creëren van hun muziek. Het jaar 1998 bood hen een ongekend palet aan (gezien de ontwikkelingen in de elektronische muziek) aan mogelijkheden met elektronische, Industrial beats, acid Grooves en andere gesynthetiseerde sci-fi-geluiden en dat alles op hún, Butties way, eigen, identieke wijze. Het platenlabel zag er echter geen brood in en trok dít, 2de album terug. Gelukkig verschijnt het nu dan toch officieel, 26 jaar na dato bij een nieuwe platenmaatschappij, Sunset Blvd. After the Astronaut dompelt hun creativiteit nog dieper onder in elektronica met messcherpe (en actuele) teksten. Ik ga 'm zeker kopen..! (Paul Maas)

26TH JUNE

DELUXE SET | 2LP COLOUR | 2LP BLACK

3CD | CD | CASSETTE

(Pias/Silvia Screen Records)

Twee jaar geleden verscheen het niet minder dan briljante debuutalbum Postindustrial Hometown Blues van Big Special. Postpunk, maar dan anders, met beats a la Sleaford Mods, maar ook met spoken word als belangrijke uiting. Het duo uit Birmingham, zanger/vocalist Joe Hicklin en drummer Callum Moloney, kwam nog geen jaar later al met de opvolger National Average., waarbij hun kijk op het leven in de Britse Midlands emotioneel verder werd uitgediept. In het proces van het maken van die twee albums viel er veel interessant materiaal af, dat nu, nadat de band er alsnog flink aan heeft gesleuteld, verschijnt als de 10 track EP O’Joy. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, dit is geen restmateriaal. Wat direct opvalt is dat Big Special muzikaal is opgeschoven en eigenlijk het best omschreven kan worden als kwetsbare, soulvolle punk. Ja, er zijn harde beats, maar vaker ligt het tempo laag en is de muzikale omlijsting zelfs spaarzaam te noemen. Big Special bewandelt een interessant pad. (Erik Damen)

BIG|BRAVE

In Grief or Hope

Op hun tiende album in grief or in hope verlegt het trio Big Brave de grenzen naar een dichter, gitaargeoriënteerd geluid. De toevoeging van bassist Liam Andrews biedt een gelaagd fundament waarin loodzware drone, elektronica en popstructuren samensmelten. Robin Watties vocale uithalen snijden diep, balancerend tussen breekbaarheid en angstaanjagende kracht. Toch dreigt het contrast tussen extreme vervorming en tederheid soms in een voorspelbaar patroon te vervallen. Desondanks blijft deze rauwe verkenning van universele pijn en hoop een overdonderend en hypnotiserend monument. (Alexander Gout)

BLACKBIRD

Do You Read Me! (Pias/Integral)

Met twee albums binnen de afgelopen zes jaar schoof zangeres Blackbird (Merel Koman) zichzelf in de hoek van americana en country. Voor plaat nummer drie wilde ze iets anders: gelikte popmuziek en dat is dan ook precies wat je op Do You Read Me!? voorgeschoteld krijgt. Tien energieke popsongs met hier daar synthesizers die zorgen voor de typerende 80’s-sound die je vaker bij anderen artiesten hoort. Producer Niels Zuiderhoek hielp Blackbird daarbij. Terwijl ze zingt over het verlangen om gezien worden, de eenzaamheid in de online-wereld, twijfels en verliefdheid – heb je soms even het idee dat je naar een plaat van Rondé zit te luisteren. Maar dat is absoluut niet denigrerend bedoeld! Do You Read Me!? is gewoon een heel lekker popalbum die vanwege de sound en die 80’s gestylde albumhoes zeker niet zou misstaan op een goede platenspeler. (Stef Ketelaar)

DEATH CAB FOR CUTIE

I Build You a Tower (Anti-/Pias)

Ik volg deze groep, opgericht in 1997, al jaren en ik had me nog nooit verdiept in waar de bandnaam nu vandaan kwam. Die blijkt ontleent te zijn aan een nummer dat de Bonzo Dog Doo-Dah Band speelde in de film Magical Mystery Tour van The Beatles, in 1967. Weten we dat ook weer. Het is me een raadsel waarom deze groep nooit echt is doorgebroken. De band wordt een indieband genoemd en eigenlijk zegt dat helemaal niets over de soort muziek die ze maken. Het is een geweldig allegaartje van stijlen wat ook misschien ook maakt dat ze geen breder publiek bereiken. De opener ‘full of starts’ is heel rustig, aangenaam. De stem van de zanger, Benjamin Gibbard klinkt als fluweel en de muziek is precies goed. Direct daarna komt een soort van newwave -achtig nummer, punching the flowers, iets totaal anders. Daaran volgt Pep Talk, juist weer heel melodieus, heerlijk nummer. Zo is elk nummer weer een verrassing maar als je al eerder kennis hebt gemaakt met de band zal dat juist geen verrassing zijn. Kortom, I built you a tower is het luisteren meer dan waard. (Jurriën van Rheede)

Niall Horan’s brand new album Available on Porcelain and Wineglass vinyl

BLEACHERS

Everyone for Ten Minutes

‘Everyone for Ten Minutes’ van Bleachers is het vijfde studioalbum van de band rond Jack Antonoff en voelt als een warme, introspectieve stap vooruit. De plaat draait om liefde, verlangen en het vluchten voor de eenzaamheid van het bestaan als (beginnend) muzikant. Antonoff laat melancholie en euforie samenvloeien met warme synths, persoonlijke teksten en een rijke wall of sound vol saxofoon en glockenspiel. Niet alles voelt vernieuwend, maar de oprechtheid blijft hangen. In november staat de band twee avonden in Paradiso. (Thijs Walhof)

BLOOD INCANTATION

All Gates Open (OST) (Century Media/Sony) In 2021 verscheen het album Absolute Elsewhere van Blood Incantation. De deluxe uitvoering van dat baanbrekende album was voorzien van een uitgebreide making of. Ook de soundtrack van de making of werd door de band verzorgd en verlegde de door de band reeds opgerekte grenzen van het door hen gecreëerde kosmische death metal genre. Hoewel de 4 tracks dus erg afwijken van de rest van het oeuvre bleek er in grote mate vraag naar een separate release van dit sfeervolle, ambient achtige werkstuk. Hier is nu gehoor aan gegeven middels een release op diverse formats en dat is meer dan gerechtvaardigd. Het is ruim 73 minuten genieten van heerlijke soundscapes en improvisaties van deze geniale band. Hoewel het oprekken van genres en het verkennen van nieuwe paden niet altijd goed uitpakt, is dit meer dan een schot in de roos. Verplichte kost voor de fans van de band om de collectie compleet te houden. (Emiel Schuurman)

BONNER KRAMER & THURSTON

MOORE

They Came Like Swallows

De Newyorkse grootheden Bonner Kramer en Thurston Moore komen eindelijk samen, nota bene in Florida. Daar ontmoeten de lo-fi introverte sound van Kramer en de noise van Moore, die we uiteraard kennen van Sonic Youth, zich in een ode aan de kinderen van Gaza, en dan met name natuurlijk aan hun ondraaglijke leiden onder het bezettersjuk. Zeker voor Moore is dit een niet eerder gehoorde sferische setting, culminerend in het hoogtepunt, een cover van Joy Division’s Insight. Een gepast eerbetoon. (Jurgen Vreugdenhil)

BUG

CLUB

Every Single Muscle

Deze graag geziene gasten bij o.a. BBC6 en KEXP presenteren hun inmiddels derde album voor het illustere SubPop. Over deze 18 songs in 40 minuten zijn we net zo enthousiast als over de twee voorgaande! Officieel garagerock

LUISTER TRIP

VIOLET GROHL

Be Sweet to Me (Universal) Kinderen van beroemde muzikanten moeten over het algemeen opboksen tegen heel veel vooroordelen wanneer ze zelf hun eerste stappen in de muziek zetten. Dat zal niet anders zijn voor Violet Grohl, de dochter van Nirvana drummer en Foo Fighters voorman Dave Grohl, die haar debuutalbum niet voor niets Be Sweet to Me heeft genoemd. Met haar debuutalbum snoert de jonge Grohltelg de critici echter direct de mond en laat ze horen dat ze veel meer is dan alleen ‘de dochter van’. Be Sweet to Me is in de meeste tracks een lekker stevig rockalbum, dat zich verrassend breed heeft laten inspireren en laat horen dat het met de muzikale opvoeding van Violet Grohl wel goed zit. Invloeden uit de rock domineren op Be Sweet to Me, maar het album verwerkt ook invloeden uit de pop. Violet Grohl laat op haar debuutalbum horen dat ze een prima zangeres is (met hier en daar iets van Billie Eilish) en slaagt er ook nog eens in om met een duidelijk eigen geluid op de proppen te komen. Violet Grohl is een blijvertje, let maar op. (Erwin Zijleman)

LUISTER TRIP

KELELA

maar je kunt een review vullen met een ” klinkt als” lijst die vervolgens toch niet compleet lijkt. Idee voor een competitie? Het harde gruizige geluid lijkt “iets” melodieuzer en poppy dan de voorgaande. Met af en toe een AC/DC solo. Absolute aanrader! (Marcel van Vliet)

New Avatar (Warp)

Kelela is van alle markten thuis. In geen enkel hokje te vangen. Haar dansbare r&b neemt alle vormen aan die je kan bedenken. Het zal niemand verbazen dat de EthiopischAmerikaanse, geboren in Washington, haar carrière begon als jazz-zangeres in café’s en daarnaast zong in een metalband. Haar derde album, new avatar, noemt ze zelf een mix van haar muzikale wortels. Overal waar ze heeft geleefd, alle muziek die ze heeft geconsumeerd en gemaakt, alles komt samen op dit album. Het resulteert in een fantastisch geproduceerd r&b album vol uitschieters. Bijvoorbeeld de korte shoegaze-track linknb, die refereert naar haar wortels in de shoegaze-scene van Washington, of de grunge op idea 1. Sowieso veel gitaren op een album met veel subtiele elektronische touches. Een gek album, zegt ze zelf ook, maar dat reflecteert de gekke en heftige tijd waar we in leven. Ren er niet van weg en vindt troost in het confronteren van al het lelijke in de wereld, maak kunst om er tegenaan te schoppen. De zangeres doet dit op prachtige wijze. Voeg er ook nog sterke features van Fousheé en PinkPantheress (wiens favoriete artiest toevallig Kelela is, haar droom komt uit!) aan toe en je hebt een geweldig resultaat. Aanrader! (Daan van Eck)

GRAHAM COXON

Castle Park (Transgressive)

Blur is en blijft het moederschip, maar Graham Coxon heeft altijd de vrijheid gehad om zijn eigen muzikale pad te volgen. Naast hand- en spandiensten voor Duran Duran, duoproject The Waeve en het componeren van filmmuziek is Castle Park alweer zijn negende soloplaat. Geen gloednieuw werk om mee te beginnen; het gaat om een verloren album uit 2011 dat op de plank bleef liggen omdat Blur rond die tijd weer actief werd. Gelukkig is er nu een officiële release, want Castle Park is zomaar een van de betere platen van Coxon. Waar hij op ander solowerk nogal eens uit de bocht vloog (te rusteloos, te rauw, te lo-fi) ligt nu de nadruk op liedjes. Leuke, fijne, charmante typisch Britse liedjes die raakvlakken hebben met The Kinks en, ja, Blur ten tijde van Modern Life Is Rubbish. Hoogtepunten zijn er genoeg: het überzonnige Alright, het jachtige When You Find Out (hallo sixties!) en huppelende There’s a Little House. Het tweede deel van de plaat is wat experimenteler, maar niet minder mooi. Luister maar eens naar het ontroerende Mélodie Pour Christine dat zo op een soundtrack van een film over de Middeleeuwen had kunnen staan. Castle Park is geproduceerd door Ben Hillier (Think Tank). Maar met die plaat van Blur heeft Castle Park weinig van doen. Gelukkig maar, want deze is stiekem veel leuker. (Peter van der Wijst)

ALELA DIANE

Who's Keeping Time

“I've a friend who lives out by the river's mouth, he knows the fiddle's cry is an old sound”, zong Alela Diane in 2009 in het nummer Take Us Back. Die vriend was Greenwich Village folky Michael Hurley die vorig jaar op 83-jarige leeftijd overleed. Op haar nieuwe album zingt ze opnieuw over haar oude vriend. Spring Is A Fine Time begint zelfs met een voicemailbericht van Hurley en kan worden beschouwd als het sleutelnummer van het zeer persoonlijke Who's Keeping Time. Waar Alela Diane ooit, ten tijde van The Pirate's Gospel (2006), werd geschaard onder de nummer freak folk, heeft ze zich sindsdien ontwikkeld tot een meer traditioneel klinkende singer/ songwriter die zich met vrijwel elk nieuw album weet te overtreffen. Met Cusp (2018) en Looking Glass (2022) had ze de lat inmiddels erg hoog gelegd, maar het lijkt erop dat het met een volledige band door producer Sam Weber (bekend van Anna Tivel, die ook te horen is) op haar zolder opgenomen Who's Keeping Time nog mooier is dan die twee prachtalbums. Indringende en tijdloze prachtmuziek. (Marco van Ravenhorst)

FATOUMATA DIAWARA

Massa

Fatoumata Diawara bracht sinds haar debuut Fatou (2011) vier albums uit en beweegt tussen wassoulou, pop, jazz en afrobeat. Geboren in Ivoorkust en opgegroeid in Bamako, verweeft ze haar culturele wortels met moderne invloeden. Ze werkte o.a. met Nubiyan Twist en Africa Express. Op Massa verkent ze identiteit, migratie en traditie versus moderniteit, met een warme, gelaagde sound. Op 26 februari staat ze in PAARD, Den Haag. (Jeroen van der Vring)

DIGITALISM

Optimism

Het Duitse duo Digitalism brak in 2007 door met het album Idealism met daarop de classic dance track Pogo. Hun mix van synthpop uit de jaren tachtig, new wave en techno was niet alleen geschikt voor de dansvloer, maar ook voor de huiskamer. Nu bijna twintig jaar later is er Optimism, dat gezien de titel eigenlijk een logische opvolger is van Idealism. Aan het geluid is niet veel veranderd. Denk aan Daft Punk, Deadmau5 en Röyksopp. Back to basic dus, met die typische 2000’s electro/rock-mix waar Digitalism bekend mee werd. Wat optimisme kunnen we in deze tijd goed gebruiken, dus welkom terug! (Peter van der Wijst)

DISCOVERY ZONE

Library Copy Do Not Remove

Discovery Zone is het multimediale experimentele pop project van artiest JJ Weihl. Weihls nieuwste album

LIBRARY COPY DO NOT REMOVE kan het beste worden beluisterd in een planetarium, begeleid door projecties van het heelal. Daarvoor is het namelijk ook gemaakt! Hoewel de LP gewoon stereo is, is de originele compositie gemaakt om via 49 speakers af te spelen, via het spatial-audiosysteem in het planetarium in Berlijn. Door middel van vele synths (o.a. Arp 2600) en allerlei nerdy snufjes, zoals gesonificeerde ruis van de oerknal heeft ze een ontzettend atmosferisch en meditiatief ambient-achtig album gecreëerd, met een superinteressante backstory, lees ‘m vooral op haar Substack-blog! (Lotte Hurkens)

DJ MAESTRO

Deep Trip 2

Martijn Barkhuis is al jaren wereldwijd beroemd en geroemd om zijn heerlijke jazzy sounds, gemixt met veel soul, deephouse en nog heel veel meer genres door elkaar heen. Met zijn Blue Note Trips (acht wonderbaarlijk goed samengestelde verzamelaars voor het wereldberoemde jazz label) was zijn naam definitief gezet en werd hij geboekt op de meeste prestigieuze plekken over de hele wereld. Na het fantastische Deep Trip 1, dat in 2025 uitkwam, is nu deel 2 uit. Voor mij nu al de zomer soundtrack voor op balkon, achtertuin, strandtent en elk feestje! (Jasper Koot)

LUISTER TRIP

OVERPASS

Elsewhere, Always (Communion Records/Suburban)

Het was vrijdag avond tijdens London Calling Festival in Paradiso, en ik kwam de grote zaal binnenlopen zonder te weten wie er aan het spelen was. Meteen had ik iets van 'wow, wat gebeurt hier'. De zaal stond bom vol, het was pikkedonker en er heerste heel veel energie. Het voelde alsof er iets gebeurde waar ik vanaf had moeten weten. De vierkoppige indierock band overpass uit Birmingham stond te spelen. Ik wurmde me door de overvolle zaal naar voren om een mooi plekje te krijgen. Toen ik deze eenmaal had gevonden was het voor mij al wel duidelijk: dit is een steen goeie live band. Strakke drums & gitaren, overtuigende refreinen, zuivere vocalen, swagger en een flinke dosis melancholie. De muziek balanceert voortdurend tussen euforie en weemoed; alsof je op een verlaten treinstation staat terwijl de zon net ondergaat. Overpass timmert al enkele jaren stevig aan de weg, maar met hun debuutalbum Elsewhere, Always lijken ze definitief klaar voor de grote doorbraak. Na een aantal sterke ep’s, intense liveshows en tours met bands als Inhaler en The Wombats voelt dit debuut als het moment waarop alles samenvalt. (Simon Arends)

Boudewijn de Groots luisterfilm ‘Nacht En Ontij’ in Dolby Atmos en nieuwe 2026-stereomix

“In deze mix krijgt het album de vorm die Boudewijn in 1969 al voor ogen had”

EKSEPTION VOOR HET EERST GEREISSUED OP VINYL GEREMASTERED VANAF DE ORIGINELE MASTERTAPES

DUVEL

Rariteitenkabinet

We kennen Duvel voornamelijk van zijn werk in hiphop formatie DuvelDuvel, maar deze Rotterdamse rapper weet ook los van deze groep een impact te maken. Op Rariteitenkabinet laat Duvel zijn unieke stemgeluiden weerkaatsen op de rustige boombap beats van Ballantyne Beats. Daarnaast wordt hij ook vergezeld door RayTheBarbarian, wie de perfecte partner in crime blijkt te zijn voor Duvel. Duvel laat in ieder geval zien dat hij nog langs niet uitgespit is en dat hij met een klein beetje hulp maar vooral eigenhandig vorm van rap overeind weet te houden in ons kikkerlandje. (Ruben de Melker)

FINK

The City Is Coming to Erase It All

(R'Coup'd/Bertus)

Fink aka Fin Greenall komt uit Bristol en begon als dj. Mooie wapenfeiten zijn; hij schreef liedjes samen met Amy Winehouse en werd de eerste singer-songwriter die tekende bij het legendarische elektronische label Ninja Tune. Op het nieuwe, negende Fink-album, die hij samen met bandleden Tim Thornton en Guy Whittaker opnam is het weer genieten van zijn mooie sfeervolle stem gecombineerd met een beperkt aantal instrumenten volgens het “les is more” principe. Openingsnummer “Wishing For Blue Sky” draait om een universeel verlangen om nieuwe levenservaringen op te doen. Knarsende voetstappen geven aan dat we op pad gaan naar nieuwe avonturen die gedeeld worden met een akoestische gitaar bij het open vuur. Je hoort de vogels fluiten en staat langs de weg te liften op naar de volgende plek om een nieuwe song te schrijven. Laat Fink maar op pad gaan en ons blij maken met zijn reissongs dan komen we deze zomer zeker door. (Frank de Bruin)

GOOSE

Big Modern!

Laat je niet net zo als ik op het verkeerde been zetten. We hebben het niet over het nieuwe album van onze Zuiderburen (GOOSE), maar over de band uit het Amerikaanse Connecticut. Goose brengt heerlijke Funk / Pop ten gehore, waarbij flink gejamd wordt in de soms uitgerekte bridges. Na de albums Chain Yer Dragon en Everything Must Go uit 2025 was het de vraag of zoveel kwantiteit niet ten koste van kwaliteit zou gaan. Het antwoord is een dikke Nee. Big Modern! staat als een huis en swingt als een tierelier. (Said Ait Abbou)

ICEAGE

For Love of Grace & the Hereafter Iceage bestaat inmiddels alweer een tijdje, en dat is te horen op het nieuwe album van deze consistent goede band. Hoewel ze hun rauwe randje niet kwijt zijn, klinkt dit album vrolijker dan ooit. Ze hebben er gewoon lol mee,

LUISTER TRIP

LEE “SCRATCH” PERRY & MOUSE ON MARS

Spatial, No Problem (Domino/V2)

Toen Lee “Scratch” Perry in 2021 overleed, liet hij een kleurrijke muzikale erfenis na. Nu 5 jaar na zijn dood ontvangt de wereld de laatste bijdrage aan zijn enorme oeuvre? In een koud Berlijn werkte hij gedurende drie dagen samen met producer duo Mouse on Mars aan de opnames van wat nu Spatial No Problem is. Volgens Jan St Werner, de ene helft van het duo, spraken ze elkaar nauwelijks tijdens de opnames. Ze gingen aan de slag, aten vissoep en papaya’s en hadden veel lol. Het album heeft inderdaad een ongedwongen losse vibe. Het klinkt als een goed doordachte jamsessie met veel oor voor detail. Nadat Perry de opname studio verliet zal er vast veel aan zijn gesleuteld maar dat mag de pret niet drukken. Het resultaat is in een sfeervol album dat muzikaal de hele wereld over gaat. Zo hoor je bijvoorbeeld de “motorik” van Neu!, nyabinghi drums, Arabische en Zuid-Amerikaanse elementen, African beats, claxons en nog veel meer met daarover die typische trippy geluiden die je met Perry associeert. Het is geen reggae album. Daarvoor is de hand van Mouse on Mars te nadrukkelijk aanwezig. Maar door het samensmelten van deze twee geluidswerelden ontstaat er een luistertrip die van begin tot eind boeit! (Marcel van Vliet)

LUISTER TRIP

van de do-do-do’s op Match Head Girl tot de ‘valse’ fluit op The Weak. Het klinkt wild, hoopvol en losjes. Ook hun eerdere country- en bluesinvloeden zijn weer helemaal terug. Een prachtig album dat de chaos omarmt zonder het al te serieus te nemen! (Lotte Borst)

MAURO PAWLOWSKI

Unspectacular Times

(Unday Records/News)

Ik ken hem vooral als de gitarist van dEUS, maar Mauro Pawlowski heeft vele muzikale gedaantes. Deze keer gaat hij, niet voor het eerst, solo met de elpee Unspectacular Times die op 19 juni in de winkel moet liggen. Hoewel Pawlowski inmiddels weet dat hij aan Alzheimer lijdt, komt hij niet met een weemoedige of terneergeslagen plaat. Integendeel, Unspectacular Times herbergt tien nummers die het alledaagse leven beschrijven en ze zijn allemaal gegoten in een jaren 80-jasje dus veel synths en vette baslijnen. Lekker hoor! Het titelnummer is hier een perfect voorbeeld van. De plaat is geproduceerd door Scorpio Twins en klinkt fantastisch! Pawlowski wordt geholpen door Brianne Dunne (Hall & Oates) en Pol Coussée op sax. Hoogtepunten zijn voor mij persoonlijk ‘Balls’, ‘Just All Heart, Flesh and Mind’ en het prachtige ‘Master Of Design Flaws’. Maar eerlijk gezegd staat de plaat vol met heerlijke songs die allemaal even smaakvol zijn gefabriceerd door deze veelzijdige zuiderbuur. Heerlijke eighties pop plaat! (Gert van Engelenburg)

J. COLE

The Fall-Off

In The Fall-Off vangt hiphop legende J. Cole in 24 nummers de essentie van zijn carrière. Met zijn oude mixtapegeluid rapt hij op Disc 29 hoe hij als 29-jarige terugkeerde naar zijn geboortestad, balancerend tussen zijn vrouw, werk en stad. Op Disc 39 is hij tien jaar ouder en beleeft dezelfde reis met vernieuwde blik en post- Forest Hills Drive sound. Met een zelfbewuste flow en een zelfreflectie waar iedereen iets van kan leren, verdient dit album aandacht tijdens het luisteren! (Annabel Smeehuijzen)

OLI JULIAN & DAVID BYRNE

The Twits (OST)

Uitzonderingen daargelaten is de soudtrack van een film vaak nogal onsamenhangend van aard. In het geval van The Twits gaat het om een kinderfilm op Netflix, gebaseerd op een boek van Roald Dahl. David Byrne heeft een paar liedjes voor zijn rekening genomen: “We’re Not Like Ev’ryone Else,” “Lullaby,” en “The Problem Is You.” De soundtrack bestaat in het totaal uit 36 tracks(jes) en is vooral aardig als je genoten hebt van de film. Maar het is geen nieuw Byrne-album… (Fons Delamarre)

DUA LIPA

Live From Mexico

Dua Lipa sluit de Radical Optimism Tour af zoals het hoort: groots. Live from Mexico vangt de energie van drie geweldige uitverkochte avonden, inclusief een duet met Fher Olvera van Maná. Haar stem klinkt sterk en de setting is indrukwekkend. Het bewijst dat het Radical Optimism-era groter was dan alleen het album met twee live albums, en dat spreekt alles voor zich. De volledige tourfilm is gratis te bekijken op YouTube, wat zeker wordt gewaarderd. Maar zeker ook fysiek (CD, LP) een musthave. (Laurens Elderman)

LIP CRITIC

Theft World

Waargebeurd verhaal: twee jaar geleden werden de bankgegevens van Lip Criticzanger Brett Kaser gestolen door een fan die dacht verborgen boodschappen in de muziek te zien. Wat de electropunkers daarna deden? Geen aangifte in ieder geval. Nee joh, lekker gebruiken als inspiratie voor een album natuurlijk! De titel zegt genoeg: ‘Theft World’, een album over diefstal. Van ronduit lollig tot verrassend gevoelig, verpakt in een pulserend album vol noisy elektronische punkproducties. (Daan van Eck)

CECILE MCLORIN

& METROPOLE ORKEST & JULES BUCKLEY

With Every Breath I Take (Warner)

Met ‘With Every Breath I Take' laat Cécile McLorin

Salvant een lang gekoesterde droom uitkomen: een plaat uitbrengen met een orkest. Samen met het Metropole Orkest onder leiding van Jules Buckley en zeer fraai arrangementen van de hand van Darcy James Argue worden op deze plaat jazz klassiekers en een eigen nummer intiem, romantisch en dramatisch vertolkt. Fraai om te horen hoe de veertig koppige bezetting van het Metropole Orkest de nummers omarmt en laat ademen, ruimte geeft waarop de zang zo mooi tot uiting komt. Na het luisteren van deze plaat blijkt wederom weer hoe muziek samenbrengt. De zang in de stukken op de voorgrond, maar gedragen door alle klankkleuren van verschillende instrumenten. Uitgevoerd door bevlogen muzikanten. Knap hoe Cécile McLorin Salvant je met haar timing en interpretatie van melodieën je even op het andere been zet en je blijft verrassen met haar zang. Met deze plaat ligt er weer een orkestrale plaat van kaliber voor je klaar. (Vera Verwoert)

TIFT MERRITT

Sugar

Als ik Tift Merritt hoor zingen, moet ik altijd denken aan Emmylou Harris – iets met de zeer karakteristieke snik die ze allebei in hun stem hebben. Hoe toepasselijk dus dat Merritt in het jaar dat Harris afscheid neemt van haar publiek, na negen (!) jaar eindelijk met nieuw werk komt. En wat voor werk. Merritt was de afgelopen jaren druk met allerlei dingen buiten de muziek, maar direct vanaf de prachtige, hoopvolle opener Everyday Singing weet je dat ze het nog steeds heeft. Sugar, geproduceerd door Lawrence Rothman (Amanda Shires, Margo Price) is een schitterend album vol doorleefde americana met soul. (Marco van Ravenhorst)

LAURA MISCH

Lithic

'Lithic' is de opvolger van 'Sample of Sky' en 'Sample of Earth' en voert geluid terug naar de oorsprong. Misch onderzoekt de relaties tussen mensen, de omgeving, geluid en wat zij aangeeft als 'meer-dan-mens', zijnde de diepte van onze psyche. De geluiden zijn dan ook verzameld door luister- en opnamesessies in grotten, kustgebieden en bergen. Deze field recordings werden gecombineerd met electronics, strings, drones, saxofoon en percussie. Misch maakt gebruik van eco-acoustics, waar de reflecties van haar saxofoon vanaf bergwanden en grotten geluiden doen ontstaan die verder reiken dan het menselijke gehoor. Geluid is volgens haar een oer-bouwsteen die over de tijd kan veranderen. In ieder geval leidt dat tot fascinerende soundscapes. (Ruud Jonker)

LUISTER TRIP

POM Enlightened, Baby (Mattan Records/Suburban)

De fuzzpop formatie POM is terug met hun tweede album ‘Enlightened, baby’. Overtuigend ruig in hun live-energie en contrasterend gepolijst in de productie zet POM een smaakvolle mix neer van moderne pop en indierock. ‘Rover’ is zo’n typische indierock banger met in het refrein een muur van geluid die door zijn catchiness na een eerste luisterbeurt al in je hoofd blijft hangen. Die muur van geluid was ook te horen op hun debuutplaat ‘We Were Girls Togethers’ uit 2023, maar bestaat op de nieuwe plaat minder uit garagerock en meer uit elektronica. Deze nieuwe kant komt het duidelijkst naar voren in het ingetogen ‘Shortcut (interlude)’, waar de band a la Charlie xcx en The 1975 de sfeer omgooit. Hier horen we een meer softelektronische kant van de band en minder gitaargeweld, wat zorgt voor een dynamische pas op de plaats op het album. Die sound is ook in energiekere vorm te horen op de leadsingle ‘LOVERS’ met een drukke elektronische drumpartij. Verder in het album horen we ‘hi’, wat zo zou kunnen doorgaan voor een zeroes radiohit a la Gwen Stefani of The Ting Tings. ‘Enlightened, baby’ is een sterke popplaat die de live-energie van POM goed weet te vangen. (Daan Hutting)

interview POM

‘Enlightened, baby!’, is wat POM-zangeres Liza van As twee jaar geleden zei als je haar vroeg hoe ze zich voelde. Ze voelde zich goed, vrolijk, klaargestoomd voor alles wat haar zou kunnen overkomen. Maar toen overleed haar vader plotseling. Op het tweede album van POM verwerkt ze dit overlijden. Alleen niet zoals je verwacht. Nee, op de POMmanier natuurlijk: met glitterroze, springerige indierockliedjes. Juist het schrijven van vrolijke liedjes over liefde, het belang van vriendschap en cultleiders bleek te helpen. Het album draagt de nu ironische titel Enlightened, baby. Liza en gloednieuwe gitarist Kiki vertellen er onder het genot van een appelsapje alles over.

(Door: Daan van Eck)

Enlightened ‘Vlak voor m’n vader overleed, was ik in gesprek met een paar huisgenoten,’ vertelt Liza, de 24-jarige zangeres van POM. ‘Ik zat lekker in m’n vel, was omringd door vrienden. Op een gegeven moment zei ik dingen als ‘Ik ben helemaal niet bang voor de dood joh, echt niet’, alsof niks mij te pakken kon krijgen. Ik leek net een heilige monnik. Enlightened. Ik dacht dat ik alles wat op mijn pad kon komen wel effe aan zou kunnen.’ Niks bleek dus minder waar. Even later volgde een periode van verdriet, onrust, woede, rouw. POM nam een nodige pauze, maar keert nu dus terug met een nieuw bandlid en een zangeres die in korte tijd wel heel snel volwassen moest worden. Misschien maakt het je juist wel verlicht als je doorhebt dat je dat nooit volledig kan zijn. Als je weet hoe het is om iets vreselijks mee te maken en daar mee om te moeten gaan. ‘Ja, ik heb in korte tijd veel geleerd. Al die stoere dingen die ik toen zei… Ik zou mezelf nu nooit meer enlightened noemen. De albumtitel is ironisch, ik heb die grootheidswaanzin niet langer. De lessen zijn geleerd’, zegt Liza lachend. ‘Ons eerste album was heel duidelijk coming of age, met allemaal liedjes die over mijn eigen leven gingen, maar de échte volwassenwording vindt pas hier plaats.’

De vriendschap met gitarist (en producer!) Luc Gelukkig kon Liza ruim de tijd nemen om dingen te verwerken en in perspectief te plaatsen. Al helemaal omdat gitarist Luc de taak op zich nam om het album te produceren. Meer dan een halfjaar lang konden hij en Liza werken aan het album, met allemaal korte studiosessies en de mogelijkheid om constant over alle details te gaan. ‘Ik voelde me een soort popster, joh’, zegt Liza lachend. ‘Moet het zanglijntje net iets anders dan kan dat, wil ik gewoon even experimenteren met autotune dan is daar tijd voor, wil ik op het laatste moment een bridge toevoegen: geen probleem.’

Het resultaat is vrolijk, ‘glitterig’, energiek en springerig. Precies zoals we van POM gewend zijn. Maar het resultaat is ook gedetailleerder dan ooit, met allemaal opvallende elektronische touches en achtergrondzang. Het neigt vaak iets meer naar electropop dan eerder, zonder de zware gitaren te verliezen. ‘Een beetje edgier’, noemen Liza en Kiki het. ‘Dat is iets wat ik ook vaak tegen Luc uitsprak’, zegt

Liza. ‘We wilden wat meer uitschieters, wat gekke dingetjes. Ik wilde plezier hebben in het maakproces, ondanks dat het voor mij een lastige periode was. Luc voelde dat precies goed aan. Uiteindelijk is hij mijn beste vriend, bij hem ben ik veilig en krijg ik de ruimte om te zijn wie ik ben en te voelen wat ik voel. Het was onmogelijk geweest om Enlightened, baby op een andere manier te maken, denk ik.’

Steun van vrienden

En niet alleen Luc hielp om alles fijner en veiliger te maken. Nee, een van de belangrijkste lessen die Liza de afgelopen periode leerde is hoe je steun kan vinden bij je vrienden. Eindelijk kon ze toepassen wat ze had geleerd bij therapie. ‘Vroeger kon ik gewoon niet praten over wat ik voelde met mijn vrienden, totaal niet. En het is niet dat ik dacht dat het niet goed zou worden ontvangen. Mijn vrienden zijn superlief, maar ik kon het gewoon niet. In dit proces lukte het eindelijk, en ik heb daar zó veel aan gehad’, zegt ze. Zo besef je dat je ook troost kan halen uit verhalen van vrienden of kennissen. Liza verwachtte dat ‘Enlightened, baby!’ haar meest persoonlijke werk ooit zou worden, maar uiteindelijk gaan de verhalen meer over haar omgeving dan over haar. ‘LOVERS’ bijvoorbeeld, over het stuklopen van de relatie van een vriend. Of de eenzame vrouw in een echtscheiding in ‘Sickening’. ‘Ik haalde als het ware enlightenment uit de verhalen van anderen. Op deze manier bleef het luchtig en fris, precies wat ik nodig had.' Al is er natuurlijk ook ruimte voor tracks waar ze vrij letterlijk over haar eigen trauma spreekt, bijvoorbeeld op ‘alone at last’.

Het allerleukste: vrienden van POM krijgen zelfs letterlijk een stem op het album. Al die koortjes en momenten van samenzang? Dat is niet alleen de band. ‘We besloten ook vrienden uit te nodigen om te zingen. Dat was geweldig!’, zegt Kiki. ‘Er zongen vrienden die nog nooit muziek hadden gemaakt. Nu hoeft het gelukkig niet mooi of clean te zijn, Luc kan zelfs van kattengejank nog iets moois maken. Het waren een paar van de leukste en meest gezellige dagen die ik ooit heb meegemaakt in een opnameproces’, voegt Liza toe. ‘En het betekent super veel voor me, zeker op dit moment. Het maakt het album zo speels en plezierig. Weet je wat ze zeggen over recessiepop? Als het slecht gaat met de economie, komt er van die hele grote en vrolijke Eurobeatmuziek. Ik denk dat dit gewoon mijn recessiepop-era is.’

LUISTER TRIP

SIENNA SPIRO

Visitor

(Capital Records/Universal)

Er valt oneindig veel te zeggen over deze veelzijdige artieste, die al lang voor het uitkomen van haar debuutplaat ‘Visitor’ een zegetocht vierde op TikTok en zich zo al jong een weg zong naar wereldwijde bekendheid. Sienna Spiro, geboren Londense, begon op haar zestiende werk te maken van haar muzikale ambities en zei haar schoolcarrière gedag. En maar goed dat ze dat gedaan heeft. Als een ware alchemist smelt ze haar gevoelens en hartzeer om tot juwelen van nummers die nu voor het eerst zijn vastgelegd. Haar zang is soulvol, haar bereik fenomenaal. Haar diva-gehalte is te vergelijken met Adele, ze heeft de soul van Amy Winehouse en het hese van Billie Eilish. Onder Capitol Records dook ze verschillende studio's in (Abbey Road, Electric Ladyland en Valentine Recording Studios) om haar muziek baby tot leven te wekken. Kosten noch moeite zijn gespaard gebleven bij deze monsterlijke productie. Ook werden er componisten voor het orkestwerk aangetrokken, waaronder Larry Gold, die al eerder schreef voor Al Green en Silk Sonic. Sienna voelt de vergankelijkheid van het leven en hoopt dat ze met haar album mensen kan helpen om comfortabel te worden met het feit dat alles tijdelijk is. Toch is één ding duidelijk na het luisteren van deze plaat: haar aanwezigheid zal waarschijnlijk nog lange tijd schijnen aan het muzikale firmament. A new pop star is born. Voor de liefhebbers en nieuwsgierigen: op 10 juli aanstaande treed Sienna op tijdens het North Sea Jazz festival in Rotterdam. (Vera Verwoert)

MOBY Future Quiet (Universal)

Moby’s voorliefde voor diverse stijlen, periodes en sounds zorgen er voor dat het altijd weer afwachten is waar de beste man mee komt. Future Quiet is geworteld in klassieke (piano) thema’s, en is vooral een sfeer album. Geen virtuoze toetsenpartijen, maar wel prachtige melodieën, die door accenten van strijkers en vocalen, al dan niet in een loop gebracht, tot een zekere bezinning en een gevoel van tristesse leiden. In Retreat wordt zelfs de zachte achtergrondruis van een stoffige vinyl plaat ingezet als sfeerbepaler, met een vocale, woordeloze loop als bovenlaag. Zo wordt elk nummer gelaagd opgebouwd en vaak ook weer afgebroken. Diverse vocalisten geven het album nog een meerwaarde mee, waarbij Jacob Lusk (Gabriels) opvalt in de remake van Moby’s eigen When It’s Cold I Like To Die, en opera zangeres Elise Serenelle hetzelfde doet in het absolute hoogtepunt Estrella Del Mar. Of het nou met delta blues of klassiek is, Moby is met alles in staat een indrukwekkende sfeerbepaler te zijn. (Jurgen Vreugdenhil)

MODEST MOUSE

An Eraser and a Maze

Met een geluid dat ergens tussen de Pixies, Built to Spill en Pavement zweeft, heeft Modest Mouse sinds de jaren negentig een eigen plek binnen de Amerikaanse indierock veroverd. De band uit een voorstad van Seattle koos vanaf het begin nadrukkelijk voor een andere koers dan de grunge die destijds de regio domineerde. Op het achtste studioalbum, An Eraser And A Maze, laat het gezelschap rond zanger, gitarist en songwriter Isaac Brock horen waar het al ruim drie decennia goed in is: het combineren van expressieve zang en existentiële teksten met nerveuze ritmes, hoekige gitaarlijnen en een drang om onverwachte afslagen te nemen. Ofwel, vijftien nummers als een staalkaart van de verschillende periodes die de band heeft doorlopen. (Cees Visser)

WILLIE NELSON

Dream Chaser

Hoog tijd voor een standbeeld voor countrylegende Willie Nelson. In zijn 94ste levensjaar presenteert hij zijn 79ste studioalbum en zijn 156ste album in totaal. Allemaal relevant werk en op Dream Chaser voegt hij daar een extra brok kwetsbaarheid en breekbaarheid aan toe. Mag hè, op deze leeftijd. Ook in zijn blessuretijd blijft hij je raken tot op het bot. Dream Chaser is een verzameling ontroerende liedjes van een fenomeen dat doorgaat tot hij erbij neervalt. Maar dat mag nog wel even duren. Diepe, diepe buiging! (Hans van der Maas)

NEUROSIS

An Undying Love for a Burning World

Neurosis lag de afgelopen 10 jaar in diepe winterslaap. De sludge en postmetal gigant moest bijkomen van de wond die het onvermijdelijke vertrek van oprichter Scott Kelly had geslagen. Nu is de band terug en de wedergeboorte zonder meer indrukwekkend. Het nieuwe werk klinkt overweldigend. Nieuwkomer Aaron Turner geeft de monolithische kolos een mega impuls en voegt een nieuwe dimensie toe aan de zwaar deinende en intense songs, waarin Neurosis tracht existentiële verlichting aan te brengen in de ondraaglijkheid van het bestaan. (Menno Valk)

NIDIA & VALENTINA MAGALETTI

Estradas

Het is een onwaarschijnlijk duo, de Afro-Portugese dj Nidia en de Italiaanse drummer-componist en multiinstrumentalist Valentina Magaletti. Ze hadden ook nog nooit in zo een opzet gewerkt. Nidia was vooral bekend in de dance-scene en deed remixen en Valentina speelde in verschillende bands in verschillende genres. Samen maken ze muziek die genres overstijgt, met de samples van Nidia en de drums en percussie van Valentina. Het is een feest voor de oren en de voeten. Heel dansbaar, fris en spontaan. (Erik Mundt)

BETH ORTON

The Ground Above

Op The Ground Above, haar eerste album sinds Weather Alive (2022), demonstreert Beth Orton andermaal hoe soepel ze folk, jazz en ambient verweeft. De nummers ademen ruimte, zonder de spanning te verliezen; subtiele ritmes, warme toetsen en haar doorleefde stem houden alles bijeen. Ground Above is geen onmiddellijke verleider, wel een gelaagd, geduldig album dat bzich langzaam prijsgeeft. Het geheel is door de Britse singer-songwriter zelf geproduceerd en bevat bijdragen van Nick Hakim, Tom Skinner, Shahzad Ismaily en Sam Beste. (Cees Visser)

BEBE REXHA

Dirty Blonde

(Bebe Rexha Music LLC/News)

Vanaf het begin van haar carrière stond Bebe Rexha onder contract bij Warner Music, maar omdat ze daar naar eigen zeggen de laatste tijd slecht behandeld werd, besloot ze om ‘onafhankelijk’ te worden. Bij haar eigen label Bebe Rexha Music LLC verschijnt het album Dirty Blonde. Een plaat waarop de zangeres stoeit met pop, rock, EDM, hiphop en country. De dertien tracks worden ondersteund met dertien videoclips waardoor Dirty Blonde zich een visual album mag noemen. Opvallend en verslavend zijn New Religion (met Faithless) en haar samenwerking met David Guetta: Sad Girls. (Stef Ketelaar)

WO 1 JUL MUMFORD & SONS SUMMERSTAGE

DO 2 JUL THE BRIDGE CITY SINNERS

ZA 22 AUG STEEL PULSE

DO 3 SEP KISHI BASHI

VR 4 SEP THE 502S

VR 4 SEP LISA PLOEGER

ZA 5 SEP THE WHITE BUFFALO

ZO 6 SEP JAZZ SABBATH

WO 9 SEP FIRST TIME FLYERS

DO 10 SEP HIROMI & METROPOLE ORKEST

DO 10 SEP ÁSGEIR

WO 2 SEP GREYHOUDNS

ZO 13 SEP FOY VANCE

ZA 19 SEP VICEFEST

ZA 19 SEP NAAZ

WO 23 SEP MAHSA VAHDAT & TORD GUSTAVSEN

DO 24 SEP DARYLL-ANN

DO 24 SEP THEE SINSEERS

SNOOP DOGG

10 'Til Midnight

(Death Row Records/Gamma.)

LP exclusive, LP picture disc, LP blue splatter, LP, CD, MC

Een nieuw album van de man die de laatste jaren toch meer een soort knuffelgangster is geworden maakt toch elke keer weer nieuwsgierig. Hij is natuurlijk een icoon, een living legend, maar zo vet als op zijn eerste twee platen heeft hij niet meer geklonken, zo eerlijk moeten we zijn. Twee jaar geleden waren we met z’n allen nog helemaal hyped up toen Snoop de krachten weer bundelde met Dr. Dre, maar ‘Missionary’ werd toch maar lauwtjes ontvangen en dat was ook wel terecht. Het was niet de ‘banger’ waar iedereen op had gehoopt… Tekstueel is Snoop Dogg nooit een ‘top dogg’ geweest, want zijn rhymes kenmerken zich toch wel een beetje door de grote mate van oppervlakkigheid. Maar het is de verdomd lekkere flow van die gast, waardoor je hem tóch altijd weer het voordeel van de twijfel geeft! Productioneel heeft hij hulp ingeschakeld van Pharrell, Nottz en Erick Sermon (EPMD) en gastoptredens zijn er van October London, Kanobby en Trinidad James. Verwacht geen diepgang of indringende boodschappen op ’10 Til’ Midnight’, maar zet dit album gewoon lekker op als het zonnetje schijnt en je zin hebt in een feestje. Dit is dan een prima soundtrack, hoor! (Dirk Monsma)

KURT VILE

Philedelphia's Been Good to Me (Verve/Universal) LP, CD

Kurt Vile heeft nooit haast gehad, maar op Philadelphia's Been Good To Me klinkt hij nog meer op zijn gemak dan anders. Alsof hij in een turbulente wereld één plek heeft gevonden waar hij niets meer hoeft te bewijzen. Die plek is Philadelphia, de stad waar deze plaat grotendeels werd opgenomen en die hier niet zozeer bezongen wordt, maar bewoond. Vile’s half gesproken zang is opvallend ingetogen. Soms lijkt hij zijn woorden bijna terug te trekken om het fijne gitaarwerk meer ruimte te geven. En juist daarin schuilt de kracht van deze plaat. Onder de ontspannen oppervlakte gebeurt voortdurend van alles: subtiele gitaarlijnen, kleine melodische verschuivingen en tekstflarden die langzaam binnenkomen. Het knappe is dat Vile spanning oproept zonder ooit nerveus te klinken. Zijn muziek beweegt loom, maar nooit futloos. Eerder als iemand die eindelijk weet waar hij thuishoort en daar geen groot statement meer van hoeft te maken. Philadelphia's Been Good To Me, Vile's elfde album, met de titelsong en het langgerekte 99thSong, als uitschieters, is geen pure liefdesverklaring aan een stad want ook de lelijke plekken komen aan bod. Het is meer het geluid van iemand die zich ergens voelt als een vis in het water. (Wim Koevoet)

MADONNA Confessions II

(Warner)

2LP, LP exclusive, LP indie, LP coloured, CD + photobook, CD softpack, CD Op haar 67ste doet de Queen of Pop er nog steeds alles aan om relevant te blijven. Door samen te werken met collega-artiesten en producers die tegenwoordig de dienst uit maken, blijft de sound van Madonna hedendaags en populair. Haar samenwerking met Stuart Price zorgde er – dankzij het album Confessions On A Dancefloor - twintig jaar geleden voor dat zijn status als producer als een komeet de lucht in schoot. Het album groeide uit tot een van de meest gewaardeerde platen binnen Madonna’s discografie. Heel slim dus om die geslaagde samenwerking van toen door te zetten. Madonna en Stuart Price formuleerden tijdens het maakproces van Confessions II een soort manifest als vertrekpunt: de dansvloer als spirituele ruimte waar mensen al eeuwenlang samenkomen, bewegen en verbinding zoeken – met elkaar én met zichzelf. Terwijl I Feel So Free met zijn deep house vibe inspeelt op een spiritueel gevoel, is Bring Your Love met Sabrina Carpenter natuurlijk gemaakt met ‘the next hit’ in het achterhoofd. Fragile gaat over Madonna’s relatie met haar overleden broer Christopher Ciccone met wie ze geen contact meer had toen hij eind 2024 overleed. Zeer persoonlijk dus, maar door de dansbare productie lukt het de Queen of Pop makkelijker om met haar emoties om te gaan. Confessions II is een liefdesbrief aan dansmuziek en aan alle plekken en gemeenschappen die deze muziek maken of ervan genieten. (Stef Ketelaar)

LUISTER TRIP

VINCE STAPLES

Cry Baby (Concord/Universal)

Vince Staples is helemaal klaar met de VS. Dat hoor je luid en duidelijk op het nieuwe Cry Baby, een hiphopalbum waar de punk vanaf druipt. Geen ingetogen beats deze keer, maar rauwe elektrische gitaren en knallende drums. Die nieuwe livesound staat Vince als gegoten en matcht verrassend goed met zijn cynische flow. Al is het wel even schrikken na Dark Times, een album dat vol zelfreflectie zit. Daar is nu absoluut geen tijd voor. Hij snijdt zonder enig blad voor de mond maatschappelijke onderwerpen aan als politiek, racisme en wapengeweld. Vince richt zich zelfs direct tot Trump, die bijzonder onflatteus op de albumhoes staat. Want hé, “honesty's the best policy”. Het hele album is doordrenkt van woede, angst en bovenal: urgentie. Vince heeft dan ook geen tijd voor voorspel en trapt het album af met de keiharde leadsingle ‘Blackberry Marmalade’, die je meteen wakker schudt. Nog zo’n banger is ‘The Running Man’, die door de vette drum-and-bass-beat écht klinkt als een achtervolging. Toch klinkt niet alles boos en gevaarlijk. Op de rustigere single ‘White flag’ legt Vince uit dat frustratie zich soms juist in wanhoop uit. Kortom, Cry Baby is een fantastische plaat met een dijk van een boodschap. (Steven van Gammeren)

RUEL

Kicking My Feet & Screaming

(Recess Records/Virgin) Als een NederlandsAustralische tegenhanger van Shawn Mendes verovert Ruel al jaren harten op TikTok. Zijn album Kicking My Feet uit 2025 blijkt nu slechts de eerste helft van een groter verhaal: het dubbelalbum Kicking My Feet & Screaming. Met een mix van zwoele r&b-invloeden, aanstekelijke pophooks en dansbare producties laat Ruel horen waarom hij tot de spannendste jonge popartiesten van dit moment behoort. Hoewel hij al meer dan tien jaar muziek maakt, klinkt hij op Kicking My Feet & Screaming zelfverzekerder dan ooit. (Lotte Hurkens)

SLOW LEAVES

The Ruins of Things Unfinished Slow Leaves is het belangrijkste project van Grant Davidson, een muzikant uit Winnipeg, Canada. Wanneer ernaar gevraagd wordt, antwoord Davidson dat hij geen verdrietige liedjes maakt, maar eenzame. De titels van dit vijfde album wijzen er ook op. Het zijn wat trieste songs, die worden gespeeld in een rustig tempo. Het is folk of beter indie-folk met voornamelijk akoestische instrumenten en daar overheen klinkt de emotionele stem van Davidson. Af en toe klinkt een eenzame viool. Prachtig sfeervol. Mooi gespeeld. (Erik Mundt)

MYLES SMITH

My Mess, My Heart, My Life

(RCA Records/Sony)

De Britse singer-songwriter Myles Smith maakt serieus indruk met zijn nieuwe album My Mess, My Heart, My Life. Hoewel Smith wordt omschreven als folk/pop-artiest, geeft vooral zijn warme, lage stemgeluid hem een geheel eigen signatuur. Gecombineerd met zijn muzikaal talent en het schrijven van melodieuze en toegankelijke songs, is het geen verrassing dat zijn carrière momenteel volop in de lift zit. Op 4 november 2026 staat hij dan ook in de Ziggodome. Zijn grote doorbraak Stargazing laat horen waar de kracht van Smith ligt: meeslepende melodieën, oprechte teksten en refreinen die zich in je hoofd nestelen. Die lijn trekt hij door op dit album, dat bestaat uit vijftien nummers die stuk voor stuk de moeite van het luisteren waard zijn. Daarnaast voelt My Mess, My Heart, My Life ook als een mooie verzameling van het werk waarmee Smith de afgelopen tijd naam heeft gemaakt. Veel eerder verschenen tracks keren terug op de plaat, wat tijdens het luisteren voor een aangenaam gevoel van herkenning zorgt. (Cornelis Groot)

MUSE

The Wow! Signal (Warner)

LP indie, LP coloured, LP, CD

Op 15 augustus 1977 werd door de “Big Ear” radiotelescoop een 72 seconde durend radiosignaal opgevangen dat tot op de dag van vandaag niet unaniem verklaard kan worden. Was het een komeet, een oplichtende wolk van koud neutraal waterstof of toch een boodschap van Anarchistische Aliens?

Voor Jerry R. Ehman was het in ieder geval de Wow-ervaring van zijn leven en voor Muse de inspiratie voor het maken van een conceptalbum over kosmische mysteries. Opgericht in 1994, en sinds het debuutalbum Showbiz uit 1999 één van de beste live bands van het Universum, heeft Muse uiteraard geen verdere introductie nodig. The Wow! Signal is inmiddels alweer het tiende album van de heren Matthew Bellamy, Dominic Howard en Christopher Wolstenholme. Met de singles Hexagons, Cryogen en met name Unravelling (wat een lekkere dikke riffs weer!) liet het drietal al horen in topvorm te zijn en een stap vooruit te zetten ten opzichte van het wat lauw ontvangen Will of the People uit 2022. Niet alle nummers op het nieuwe album zijn mijns inziens Wow te noemen (Be with you is bijvoorbeeld allesbehalve “my cup of tea”), en een heel Muse-album achter elkaar luister ik zelden (sorry Matthew), maar man o man wat blijft Muse toch een geweldige band!! The Wow! Signal is een prima album geworden, waar zoals te verwachten, het vakmanschap vanaf spat. Muse durft nieuwe paden te bewandelen, maar zal wellicht door het zo specifieke eigen geluid geen nieuwe luisteraars of fans aan trekken. Dat hoeft natuurlijk ook niet als je al 27 jaar aan de absolute top meedraait. (Said Ait Abbou)

VEILS

Fragile World (V2 Records)

LP coloured, LP, CD

Fragile World is alweer het achtste album van de van oorsprong Nieuw-Zeelandse band The Veils. De band rond Finn Andrews, zoon van XTC-toetsenist Barry Andrews, maakte een onuitwisbare indruk met de albums The Runaway Found uit 2004 en Nux Vomica uit 2006, maar ook de later verschenen albums van The Veils zijn zeer de moeite waard. De vorige twee albums waren eigenlijk soloalbums van Finn Andrews en dat geldt ook weer voor Fragile World, dat de voorman van The Veils maakte met producer Tom Healy, die onder andere werkte met Folk Bitch Trio, Tiny Ruins, Jen Cloher, Nadia Reid en The Chills, en drummer Joseph McCallum. Het in NieuwZeeland opgenomen Fragile World volgt vrij snel op het nog geen anderhalf jaar oude Asphodels en laat, vergeleken met dat album, een wat voller ingekleurd geluid horen. Ook Fragile World is weer een sfeervol klinkend album dat, zeker wanneer de piano en de stem van Finn Andrews domineren, doet denken aan de muziek van Nick Cave, maar dat ook klinkt als The Veils. Het is inmiddels een flink andere band dan twintig jaar geleden, maar ook Fragile World is weer een mooi album van Finn Andrews. (Erwin Zijleman)

Inmiddels nadert de band Deep Purple ook met rasse schreden de respectabele leeftijd van 60 jaar. Wie het tourschema van de band bekijkt ziet echter nog geen signalen dat de band het rustiger aan gaat doen. Ook qua nieuw studiomateriaal zit de band niet stil en brengt het met Splat! alweer album nummer 24 uit. Volgens de bijgeleverde bio keert de band met dit album terug naar de tijden van Smoke On The Water en Highway Star en is het het stevigste album in tijden. Opener Arrogant Boy gaat inderdaad vlammend van start en zet de toon voor een album waarop de band aantoont dat er nog steeds geen sleet zit op de beproefde formule. Tracks als The Rider, The Only Horse In Town, Third Call en Diablo passen moeiteloos in het reeds omvangrijke oeuvre. Persoonlijk zit dit album voor mij in de hoogste regionen van hun album ranglijst en mag het gerust gezien worden als hun beste werk in jaren. Heerlijke ronkende gitaren, gierende orgelpartijen en een energiek klinkende Ian Gillan maken dat dit een album is wat nog vele rondjes gaat krijgen. Fans kunnen dit blindelings aanschaffen maar het gaat hen op hun oude dag zeker nieuwe fans opleveren!! (Emiel Schuurman)

SPARKLMAMI

In This Body (Universal)

Met haar debuutalbum in this body levert Sparklmami een intrigerende, maar soms wat overambitieuze gids af door haar verleden. De Texaanse artieste met Mexicaanse en Indiaanse roots weeft haar afkomst kundig door negen tracks. Onder de vleugels van Verve horen we een smeltkroes van jaren 70 Braziliaanse jazz en Mexicaanse bolero's. Sparklmami schakelt soepel tussen Spaans en Engels, waarbij haar stem balanceert tussen krachtige uithalen en intieme zuchten. Hoewel de filmische saxofoon-improvisaties en drumbeats een prachtig, duister klankdecor schetsen, raakt de muzikale rode draad soms even zoek in de gelaagde sfeer. Nummers zoals 'Quisiera' overtuigen direct door hun emotionele lading, maar elders dwalen de arrangementen net iets te ver af. Hierdoor verdwijnt de compacte songwriting af en toe naar de achtergrond. Desondanks blijft dit een uiterst gedurfd debuut. Sparklmami bewijst dat ze een spannende nieuwe stem is in de alternatieve jazz, al mag er een volgende keer net iets meer focus in de composities. Het voelt soms net niet 'af'. (Alexander Gout)

SONIC WHIP

Sonic Whip

Sonic Whip is een energiek trio uit

Nijmegen, dat draait om de broers

Bevelander op gitaar, zang en drums en bassist Kevin Clerence. Ze laten zich inspireren door de muziek van Foo Fighters, Queens Of The Stone Age en Audioslave. Maar in de koortjes hoor je Beatles en soms 10cc. Aanstekelijk, ja. Dit is het tweede album na het debuut in 2021 en in de tussentijd brachten ze singles en EP's uit en toerden ze als een bezetene. Sonische wervelwind. (Erik Mundt)

SOR

Insomnia (Noah's ark)

Ken je het gevoel dat je moet slapen maar nog steeds klaarwakker in bed ligt? Nou, je bent in ieder geval niet de enige: ook rapper en producer Sor heeft hier geregeld last van. Hoe velen van ons dit vaak ervaren als iets vervelends ziet Sor precies het tegenovergestelde. Op Insomnia beschrijft hij voornamelijk alle leuke dingen aan s’nachts wakker zijn, van feesten tot reflecteren. Hoe Sor op zijn laatste album Bae Doven trap wist te mengen met klassiek focust hij zich nu vooral op moderne hiphop sounds. Atmosferische synths, gitaar met delay en dreunende 808’s hebben nu de voorhand. Ook is Sor zijn autotune niet vergeten. Niet omdat hij niet kan zingen, maar juist om zichzelf groter te maken dan een individu, iets wat soms perfect aansluit op de thematiek en instrumentatie. Al om al is het Sor weer gelukt om

een indrukwekkend project neer te zetten. Hoewel deze minder experimenteel is laat Sor wel perfect zien waar hij vandaan komt en toont hij dat trap zijn expertise is. Daarnaast toont hij ook wederom dat hij zowel als vocalist maar voornamelijk als producer een van de beste Hip Hop artiesten van ons land is. (Ruben de Melker)

SUBLIME

Until the Sun Explodes

De Amerikaanse ska punk band Sublime is terug! Ineens, 30 jaar later na hun succesjaren in de mid-90s. Er is een twist: op dit “epiloog” album op hun doorbraakjaren vult Jakob Nowell namelijk de schoenen van zijn vader zanger-gitarist Bradley Nowell die in 1996 OD’de, vlak voor hun doorbraak. Als eerbetoon en liefdesverklaring aan zijn vader. Voor de overgebleven founding fathers van Sublime voelt het met Jakob weer als Sublime en als toen verklaarden ze. Als een timewarp terug naar de sound van toen, maar dan helemaal in het nu. Raam open, slippers, zand, blikjes, jonko, lome warme dagen en avonden en dan deze. De hele zomer lang. Zo moet het zijn. (Frank Renooij)

SWAPMEET

Mount Zero

Swapmeet is een hele nieuwe, jonge band uit Australië. De band die uit drie jongens en een meisje bestaat werd opgericht in 2022. Eerst heetten ze Soursob, maar er was al iemand die die naam had, dus werden ze Swapmeet, naar de bijeenkomst waar een van de gitaristen zijn gitaar ruilde. Ze brachten een EP uit, Oxalis, die het goed deed in Australië. Na groot succes down under tekenden ze bij een Amerikaans label. Frisse en dromerige indie-pop. Verrassend indrukwekkend. (Erik Mundt)

TEMPLES

Bliss (V2)

Met Bliss levert Temples zijn vijfde album af en tegelijk misschien ook zijn definitieve transformatie. Van de Byrdsachtige psychedelica van debuut Sun Structures is nauwelijks nog iets over. Gitaren zijn er nog wel, maar diep weggestopt onder synths, beats en een productie die groots en fysiek klinkt. De tien songs zijn echter nog altijd even catchy als in de beginjaren. Meer nog: Bliss is dansbaar tot in de vezels. Desnoods dans je in je hoofd. De bulderende bas, de pulserende ritmes en de steeds verder uitdijende zang van James Bagshaw trekken Temples richting het domein waar ook Tame Impala zich thuisvoelt: psychedelica als totaalervaring. Opener ‘Jet Stream Heart’ zet meteen de toon. Het begint met een alarmsignaal en verklankt de sensatie van de fysieke ervaring met beats en bas als je dichtbij de luidspreker staat. Euforie en melancholie liggen tien liedjes lang voortdurend dicht bij elkaar. Voorganger Exotico bleef vreemd genoeg grotendeels onopgemerkt. Dat lot zal Bliss vermoedelijk niet treffen. Ideale zomerplaat. (Wim Koevoet)

TINLICKER

Dreams of the Machine

Dreams of the Machine van Tinlicker dompelt de luisteraar ruim een uur onder in pulserende house en melodieuze techno. Met hun diepe synthlagen en progressieve opbouw verfijnen Micha Heyboer en Jordi van Achthoven hun sound. Zangeres Hero Baldwin is toegevoegd aan Tinlicker en zorgt voor extra emotie op het album. Zoals bijvoorbeeld in God in You: “You were born with wings, Why are you crawling through life”. Een sfeervolle, meeslepende plaat waarop Tinlicker opnieuw bewijst tot de top van de melodic dance-scene te behoren. (Cornelis Groot)

A.A. WILLIAMS

Solstice (Suburban)

Met haar derde studioalbum

Solstice bewijst de Britse multiinstrumentalist A.A. Williams opnieuw waarom ze een van de meest gelaagde stemmen binnen de alternatieve metal is. De plaat, uitgebracht via Reigning Phoenix Music, borduurt voort op haar unieke mix van melancholische dark folk, gelaagde post-rock en loodzware gitaarmuren. Williams benut haar klassieke achtergrond optimaal door breekbare piano- en strijkersarrangementen naadloos te verweven met bombastische erupties. Nummers als 'Wolves' en 'Just A Shadow' imponeren direct door hun emotionele diepgang en dynamiek. Kritische noot; door het constante lamento-tempo dreigt het geheel halverwege stylistisch in herhaling te vallen, waardoor sommige composities wat langdradig aanvoelen. Gelukkig sleept haar loepzuivere, bezwerende stem de luisteraar telkens weer door de duisternis heen. Het resultaat is een even introspectief als overweldigend album dat perfect balanceert tussen tederheid en sonisch geweld. Hoewel een vleugje meer tempo-variatie welkom was geweest, levert Williams een prachtig, melancholisch monument af dat liefhebbers van het atmosferische genre diep zal blijven raken. (Alexander Gout)

YES

Aurora (Insideoutmusic/Sony)

Yes is één kanonnen van de succesjaren van progrock uit de jaren 70 en stond bekend om de lange, vaak ‘ingewikkelde’ nummers en fraaie samenzang. Waar generatiegenoten als Pink Floyd en Genesis zijn gestopt gaat Yes maar door en levert met Aurora het 24-ste studio album af. Aurora bevat niet meer de prog van destijds, dat heet enerzijds ‘ontwikkeling’ en anderzijds is dit het gevolg van de vele personeelswisselingen, want van de oerbezetting uit die succesjaren 70 is alleen meestergitarist Steve Howe nog over. Het album bevat 10 nummers (waarvan 2 zogenaamde bonusnummers), waarbij het langste nummer, Countermovement, bijna 14 minuten duurt en het openingsnummer Aurora zo in een Disneyfilm gebruikt zou kunnen worden. Lijkt het

album na één luisterbeurt nogal vlak, hoe vaker je het album beluistert hoe meer subtiele elementen je ontdekt en je flarden van oudere nummers hoort. Kortom, een album dat moet groeien. Daarnaast is het album in een zeer fraaie hoes van Roger Dean gestoken, alleen dat al is de aanschaf waard. (Joost van Loo)

ZOH AMBA

Eyes Full

Eyes Full is een album dat aanvoelt als een indierock- en countryalbum uit de jaren 90. De zangstijl heeft qua vertolking iets weg van Bob Dylan, wat denk ik deels komt doordat er wordt gezongen over personages die het niet altijd even makkelijk hebben. Maar het is ook gewoon ruwe muziek, ongepolijst, opgenomen zonder poespas. Je zou het eigenlijk kunnen zien als een livealbum uit een studio. Het is in deze vorm een mooie verzameling van verhalen, gebracht vanuit Tennessee. (Willem Sloet)

THEE MARLOES

Di Hotel Malibu

Lichtvoetig, sfeervol.. Zomers ook, vooral. Dat hoor je op Di Hotel Malibu, het tweede album van Thee Marloes. Thee Marloes is een trio van Indonesische (Surabaya) komaf, dat deze zomer met dit album hoge ogen gaat gooien. Het is een soort stemmige soft-soul die floreert op een zomers balkon of op de porch van je favoriete strandtent. Je hoort hinten van Working Week en Viktor Lazlo. Eén ding is vrijwel zeker: soul uit Surabaya had je nog niet gehoord! Nu wel, in de lounge van Hotel Malibu! (Fons Delemarre)

PAUL MCCARTNEY

The Boys of Dungeon Lane (Universal)

LP indie, LP coloured, LP, CD Deze nieuwe collectie liedjes van Paul McCartney, inmiddels 84 jaar, is de opvolger van het prima McCartney III uit 2020. Veertien verse songs waarin Macca terugblikt op zijn jeugdjaren, zijn ouders en zijn avonturen met George Harrison en John Lennon. Een introspectief album dus, vernoemd naar de straat in zijn geboorteplaats Liverpool. We kregen al een fraai inkijkje middels het al eerder vrijgegeven Days We Left Begin, een prachtig en emotioneel klinkend nummer waarin de albumtitel verwerkt zit. Op het tweede online verschenen liedje, Home To Us, een fijne poprocker, is Ringo Starr te gast; dichter bij The Beatles gaan we niet meer komen. Mooi dat beide veteranen met nieuwe albums komen, want Ringo’s Long Long Road ligt nu eveneens in de schappen. Op eerstgenoemde song is McCartneys stem breekbaar, niet meer zo bepalend en krachtig, daar heeft de tand des tijds toegeslagen. Ook op andere tracks is dat te horen. Maar dat weerhoudt je er niet van om te genieten van opener As You Lie There, waarop zijn stem toch weer vertrouwd uit de boxen schalt, Lost Horizon, nog zo’n lekkere rocker, het volledig akoestische Down South en de prachtige, over zijn ouderlijk huis handelende Salesman Saint en Momma Gets By.. Conclusie: McCartney als componist bevindt zich nog altijd in Champions League-sferen, McCartney als zanger houdt zich op in de Europa League-regionen. Maar het is sowieso knap om op deze leeftijd nog zoveel fijne liedjes aan de muze te kunnen ontworstelen. (Joop van Rossem)

THE STROKES

Reality Awaits

(RCA Records/Sony) LP coloured, LP exclusive, LP, CD

Het rock-'n-roll-landschap werd behoorlijk opgeschud op 6 april 2026. Ineens verscheen een teaser video op de Instagram-pagina van niemand minder dan The Strokes, dé rockband van een generatie. Een geanimeerde video van een oude Nissan met als tekst: ‘In the flesh, it’s even sexier’. Slechts een paar dagen later kregen we daadwerkelijk iets in the flesh: de eerste single richting een nieuw album. Going Shopping, een zonnig en poppy liedje à la ‘Brooklyn Bridge to Chorus’ van het vorige album (ondertussen alweer zes jaar geleden!). Het nieuwe album zou Reality Awaits gaan heten en is verspreid over een aantal jaar gemaakt. Net als bij dat vorige album, ‘The New Abnormal’, samen met superproducer Rick Rubin. Allemaal in een broeierige periode waarin frontman Julian Casablancas een haat-liefdeverhouding met muziek had. Zoals altijd moest hij zichzelf herontdekken. The Strokes maken allang niet meer de jeugdige en springerige garagerock zoals op de moderne klassieker ‘Is This It’. Nee, tegenwoordig is er ruimte voor uitgebreide arrangementen, left-field-productiekeuzes, drumcomputers, langzame ballads afgewisseld met poprefreinen en…. autotune! Julian Casablancas experimenteert er graag op los met zijn stem. Zeker op Reality Awaits, waar hij zijn gekke gewoontes vanuit The Voidz graag meeneemt. Het resultaat is gelaagd, modern en fris. Als The Strokes terugkomen, doen ze dat natuurlijk goed. (Daan van Eck)

ANGINE DE POITRINE

Vol. 1 & Vol. 2

(Spectacles Bonzaï/News)

LP, CD

Dit duo is begin 2026 viraal gegaan met hun muziek en liveoptredens. Ze zijn altijd verkleed als cadeau, of eigenlijk cadeaupapier, wat op zichzelf al opvallend is natuurlijk. Een bijzonder feit is dat de gitaar zelf is gebouwd door de gitarist en twee halsen heeft: een gitaar en de andere bas. De fretten zijn zelf gezet om microtonale noten te kunnen spelen. Ze staan muzikaal gezien bekend om instrumentale composities, gebaseerd op loops, in rare maatsoorten en met gebruik van microtonale muziek. Dit allemaal eigenlijk in de stijl van twee jongens die aan het jammen zijn in de garage, snap je? Volume 1 en 2 zijn muzikaal gelijk aan elkaar en kun je beschouwen als één geheel. Als je ze achter elkaar luistert, zou je bijna niet doorhebben dat het twee releases zijn. Ik vind de stijl fenomenaal bedacht; er zit namelijk geen pretentie aan. De meeste andere muziekanten die aan de slag gaan met andere maatsoorten en microtones komen toch vaak neerbuigend over, een soort muziekantenmuziek. In dit geval is het ze gelukt om toegankelijke muziek te maken, vol energie en met hoorbaar plezier. Je kan er moeilijk over doen, maar het is, simpel gezegd, gewoon heel vet. (Willem Sloet)

JALEN NGONDA

Doctrine of Love (Daptone Records/V2)

LP coloured, LP, CD

Ergens eind vorige eeuw leek soul uit te sterven maar de laatste jaren maakt het genre gelukkig een come back. Een van de labels die daar stevig aan heeft bijgedragen is Daptone, die ook Jalen Ngonda onder haar hoede nam. Hij timmerde al een aantal jaren aan de weg toen in 2023 zijn indrukwekkende succesvolle debuutalbum verscheen. De nu verschenen opvolger, Doctrine of Love is onlangs uitgebracht en waar veel artiesten worstelen met de opvolger van een uitstekend debuut, levert Ngonda met dit album een uitstekend vervolg af. Vanaf albumopener

Anyone In Love is duidelijk dat Ngondo zijn klassiekers kent want zijn muziek is een prachtige smeltkroes van Stax-, Motown- en andere soul zonder dat het klinkt als een persiflage of gimmick. Verwacht op Doctrine of Love geen maatschappijkritische teksten. Het album bezingt vooral de liefde zoals ook wel blijkt uit het tweede nummer op het album, het mooie Doctrine of Love. Een heerlijk nummer dat laat horen wat Jalen Ngonda te bieden heeft: een geweldige band, inclusief blazers maar vooral die indrukwekkende stem van Ngonda. Die falsetto die door merg en been kan gaan, zoals in Hang It On The Shelf. Tien korte maar sterke songs. Van het lekker wegluisterende Mr Train Conductor tot prachtige ballads als Love Is Gone dat in de verte waarvan de piano in de verte wat doet denken aan Thin Line Between Love And Hate. Als er al kritiek is dan is dat hoogstens dat het album wel erg kort is. Maar beter dat dan een album met wat onnodige vulling. (Ron Bulters)

Sonic Nurse is een onafhankelijk platform voor nieuwe muziek. In een tijd waarin de consumptiemaatschappij overheerst en het nieuwste van het nieuwste domineert, richt Sonic Nurse zich niet vanzelfsprekend op kersverse releases, maar op alle muziek. Het platform - in de vorm van een maandelijkse, gratis nieuwsbrief - bespreekt albums die het verdienen om gehoord te worden door een groter publiek. Voor de Mania licht Sonic Nurse elke maand twee releases uit. Op zoek naar meer muzikale inspiratie, ver weg van je eigen algoritmes? Abonneer je via substack.com/@sonicnurse.

YASSINE NANA - Modern Pop from Mauritania (1984-1989)

In de jaren ‘70 veranderde de invloedrijke familieband uit Mauritanië Ahl Nana (later L'Orchestre National Mauritanien) folkmuziek uit de Sahara door het gebruik van Westerse instrumenten zoals de elektrische gitaar - en maakte zo de weg vrij voor artiesten als Ali Farka Touré en Tinariwen. Het grote talent van de groep was de jongste broer: vocalist Yassine Nana. Dit compilatiealbum bevat nummers van hem toen hij jaren later zijn eigen band vormde. De modernisering van de Saharaanse folkmuziek gaat hier nog een stap verder door niet alleen elektrische gitaren toe te voegen, maar ook synthesizers en drumcomputers. De vrolijke klanken van deze instrumenten in combinatie met invloeden uit reggae, soul, new wave en de Mauritaanse talen en melodieën zorgen ervoor dat dit album deze zomer op repeat staat!

Arabische pop | desert folk | new wave | reggae

AMBASSADE - Manrira

Hoewel elk Ambassade album volstrekt uniek is, hebben ze één ding gemeen: ze zijn alle drie steengoed. Na de synthwave banger Duistre Kamers (2019) en het experimentele tweede album The Fool (2023), is er nu Manrira: een album vol neoklassieke elementen waar ook geflirt wordt met breakbeat en techno. Ook al verschilt Manrira sterk van de twee voorgaande albums, het is wederom een typische Ambassade-release. De melancholie en de hypnotiserende, repetitieve melodieën zijn kenmerkend. En ook de synthesizer blijft een rol spelen. Gewaagd is het zeker: er wordt geen rekening gehouden met eventuele verwachtingen van de luisteraar. En dat maakt ook dit album zo goed, want voorspelbaarheid is geen vruchtbare grond voor spannende muziek. Wederom een ijzersterk album dat laat zien dat de Ambassade barst van de creativiteit. Een maand na Dagmar Zuniga, alweer eentje voor de jaarlijstjes!

elektronisch | neoklassiek | synth | breakbeat

INTERVIEW

CELINE CAIRO

Celine Cairo schrijft en zingt liedjes en speelt gitaar en piano. Enerzijds catchy poptunes en aan de andere kant sfeervolle en dromerige indie. Ze heeft een heel eigen geluid en een enorme fanbase. Ze behoort bij Nederlands meest succesvolle vocalisten en componisten en treedt op in 's werelds meest beroemde zalen en venues. Celine is een fascinerende vrouw om mee te converseren. Een voorbeeld van iemand die haar hart volgt als basis voor haar succesvolle loopbaan. Het gesprek ging ook over haar nieuwste plaat 'Panacea'.

(Door: Ruud Jonker)

Wie is Celine en hoe ben jij in de muziek terechtgekomen?

“Voor mijn gevoel ben ik er echt ingerold. Het is niet dat ik als kind al dacht dat ik zangeres zou worden. Het is echt gegroeid en als tiener begon ik al met liedjes schrijven. Op mijn veertiende verjaardag kreeg ik een gitaar, ik had al zangles gehad en wel eens gezongen en als creatief kind wel eens een rijmpje gemaakt en op de piano gespeeld. Door die gitaar ben ik echt begonnen met liedjes schrijven en dat is nooit meer opgehouden. Met mijn zestiende speelde ik mini-concertjes in woonkamers en kleine bars hier in Amsterdam. Er kwam veel positieve response en ik werd gevoed in het idee dat ik het wel wat verder zou willen trekken. Zo ben ik van het kleine naar die echte singer-songwriter podia gekomen en er gewoon ingerold. Er was nooit een moment dat ik dacht om artiest te worden. Na de middelbare school heb ik twee jaar lang heel veel gespeeld en kwam bij

De Wereld Draait Door. Ik had een prijs gewonnen in Rotterdam en mocht daardoor naar Carnegie Hall en ik heb daar, toen ik negentien jaar was, gezongen. Ik zat er al helemaal in en daarna ben ik naar het conservatorium gegaan. Dat heb ik niet afgemaakt maar ik heb er heel veel geleerd. Ik ben blij dat ik het heb gedaan maar ook blij dat ik het niet heb afgemaakt. Mijn carrière vroeg om meer aandacht en ik ben mijn hart achterna gegaan.”

Wat wil jij de wereld vertellen met je muziek?

“In mijn muziek ben ik altijd wel op zoek naar een soort verzachting. Voor dingen die in ons hoofd of in het dagelijks leven erg zwaar, confronterend of moeilijk zijn kan muziek je blik verzachten. Om compassie te kunnen voelen voor jezelf en anderen. Dat is wat ik hoop dat het doet. Muziek is ook een middel om iets dat moeilijk in woorden te vatten is toch te kunnen voelen.”

Je werkte in Amerika, met zeer professionele en bekende producers, aan nieuwe muziek. Is dat proces daar anders dan hier?

|“Eigenlijk niet. Wat die ervaring in LA erg getekend heeft is dat het om mijn eerste album ging. Ik had de ervaring nog niet om zo lang aan zo'n project te werken. Wat het anders maakt is dat de muziekwereld in LA zo enorm groot is dat Nederland als een dorp voelt. Iedereen kent elkaar hier. Er was daar een enorme rijkdom aan songwriters en je kunt je onderdompelen in een grote scene, maar het artistieke proces is, denk ik, toch universeel.”

In London werkte je met de bekende producer Tim Bran (oa. London Grammar). Welke invloed heeft zo iemand nou en welke inbreng heb je dan zelf?

“Ik denk dat het per artiest erg verschilt. Zelf heb ik altijd een gevoel voor welke kant ik met een nummer op wil. Feitelijk ben ik altijd co-producer. Het is echt een gezamenlijk proces. De keuzes voor de instrumenten, de richting, of het groot of klein wordt, cinematisch of heel intiem, dat doe ik heel bewust samen.”

In 2010 kwam jouw eerste EP met vijf liedjes. Je loopt dus al een tijdje mee. Merk je nou dat de

muziekbusiness veranderd is?

“Zeker. Het grootste verschil is dat het landschap qua genres erg veranderd is. Toen ik begon was er Hyves en MySpace. Er was nog geen Spotify en Instagram. In de eerste jaren maakte ik sfeervolle en rustige liedjes en ik hoorde altijd dat die niet uptempo genoeg waren. Je kunt daarmee niet op de radio komen en in die tijd was dat synoniem met dat je niet groot zou kunnen worden. Nu kan ik door streaming en social media veel meer de muziek uitbrengen zoals ik dat wil, wanneer en mijn eigen fans bereiken. Door streaming is een enorm bereik ontstaan en een verdienmodel voor artiesten zoals ik, die rustige muziek maken waar veel mensen van houden.”

Welk advies heb je voor talentvolle starters? Doe maar niet?

“Sowieso (gelach). Ga er alleen voor als je niet anders kan. Je kunt het er niet even bij doen. Artiest zijn moet je met je hele hart doen. Als je dat voelt, investeer dan in jezelf, in je artistieke ontwikkeling maar ook in je innerlijke wereld. Als je dat dan allemaal doet en het is wat je wilt, dan is het belangrijk om je eigen fanbase op te bouwen.”

Jij hebt best een herkenbare stijl. Dat lijkt best moeilijk. Vrijwel alles is in de muziek al eens vertoond.

“Als je steeds terugkeert naar je gevoel en naar de dingen die je mooi vindt, je uitdagen en waar je zelf het meest exited van wordt, dan kan het niet anders dan dat je een eigen stijl ontwikkelt.”

Wat is het idee achter je nieuwe plaat 'Panacea'?

“Panacea staat voor de paradox van onze zoektocht naar geluk. Hoe meer we geloven dat het leven maakbaar is, hoe meer we onszelf voortdurend proberen te verbeteren en hoe ongelukkiger we vaak worden. Hoe meer we kunnen loslaten dat alles altijd maar beter moet gaan en het leven meer kunnen relativeren, hoe meer rust en ruimte er voor geluk ontstaat. Ik wilde liedjes schrijven over dat inzicht, maar ook over hoe ik daar zelf nog wel eens mee worstel. Met liedjes zoom je in op een situatie en een gevoel en daarmee ga je het accepteren en kan er verzachting ontstaan. Voor mij is dat de manier om met die problemen om te gaan.”

Voor een zaal met tienduizend mensen staan?

“Dat lijkt me echt wel leuk, maar het is niet dat ik per se voor een stadion moet spelen. Afgelopen december heb ik in de Ziggo Dome gezongen, tijdens de avond van de filmmuziek. Ik zong met het Metropole Orkest voor een uitverkocht Ziggo Dome, dus ik heb het een keer

meegemaakt maar het was niet met een eigen liedje. Het lijkt me fantastisch om dat te doen met een eigen liedje.”

Hoe voelt dat nou als daar al die mensen zitten en een groot orkest?

“Dat voelt onwerkelijk, maar omdat ik gespannen was, was ik ook heel alert en gefocussed. Pas toen het afgelopen was en ik om mij heen keek dacht ik OMG, heb ik dat gedaan. Dat besef kwam pas achteraf. In het moment ben ik toch bezig met de tekst, het orkest, heb ik de maat, klopt alles en kijk ik niet raar.”

Jij bent ook begaan met de positie van vrouwen in de muziek. Als ik rondkijk dan zie ik veel succesvolle vrouwen, zelfs in de positie van dirigent. Dat was vroeger vrijwel ondenkbaar. Mogelijk moeten we nu gaan denken over de positie van de man?

“Nou, als je naar de gemiddelde festivalposter kijkt is het dramatisch. Onderzoek heeft uitgewezen dat als je een aantal piekvrouwen hebt, die helemaal door het dak gaan zoals Rosalia, Lady Gaga en Taylor Swift, die heel prominent zijn en die zie je dan ook heel veel. Dat vertekent vaak het beeld”

The dream?

“Als ik een droom mag uitspreken dan wil ik wel mijn hele leven zo eigen blijven. Je blijven ontwikkelen, bij je eigen sound blijven maar dat die ook steeds verder verfijnd. Je wilt de mensen om je heen verzamelen die daar echt van houden en dat je juist daarmee de zalen uit kunt verkopen. Het fijnste is als ik gewoon mezelf mag zijn. Dat is wel echt mijn droom.”

ROOTS & BRANCHES

In deze nieuwe rubriek willen we vanuit Mania iedere maand een aantal releases uit de roots en aanverwante genres (oftewel branches) uitlichten die meer aandacht verdienen. Het is toch een groep genres waar soms op neer wordt gekeken. Volledig onterecht natuurlijk, want er wordt fantastische muziek in gemaakt. Laat je niet misleiden door simpele structuren en akkoorden, want de nadruk ligt ergens anders. Dit zijn genres waarin het verhaal in de teksten, de kennis van instrumenten en de kracht van harmonie centraal staan. Op advies van onze collega’s van Sounds Venlo, deskundig op het gebied van roots en americana, hebben we deze maand de albums uitgezocht.

(intro door: Willem Sloet)

BROWN HORSE

Total Dive

De Britse band Brown Horse maakte indruk met haar eerste twee albums, waarop de band uit Norwich klonk als de grote alt-country bands uit de vroege jaren 90. Vergeleken met de alt-country pioniers uit het verleden klonk de muziek van Brown Horse wel wat ruwer en gruiziger, en dat is een lijn die wordt doorgetrokken op Total Dive, dat net wat steviger is dan de vorige albums. Het derde album van Brown Horse is nog wat beter dan de eerste twee albums van de band en laat invloeden uit de alt-country en de indierock prachtig samenvloeien. De Britse band beschikt over meerdere songwriters en die ook voor Total Dive weer een serie uitstekende songs hebben geschreven, die fraai worden vertolkt door de uitstekende zanger van de band. Ook in 2026 komt de beste alt-country weer gewoon uit Engeland. (Erwin Zijleman)

RYAN BINGHAM

They Call Us The Lucky Ones Het is alweer bijna twintig jaar geleden dat we voor het eerst kennis maakten met Ryan Bingham. Sindsdien heeft deze Texaan zich ontwikkeld tot een zeer gewaardeerde kracht binnen de wereld van de americana. Hoewel hij onvermoeibaar bleef touren (afgewisseld met opnames van de serie Yellowstone, waarin hij Walker speelde), is het inmiddels al wel zeven jaar geleden dat er nieuw werk van hem verscheen. Gelukkig wordt het lange wachten op de opvolger van het veelgeprezen American Love Song beloond. Bingham nam They Call Us The Lucky Ones op met zijn uitstekende nieuwe liveband, The Texas Gentlemen, die duidelijk al goed ingespeeld is. Het klinkt haast alsof de plaat in de plaatselijke bar is opgenomen. Stevige heartland rockers worden afgewisseld met laidback countrywalsjes en fraaie ballads. De gemene deler is die fraaie schuurpapieren stem, die met het klimmen van de jaren alleen maar meer doorleefd lijkt te klinken. Een nieuw hoogtepunt in 's mans oeuvre. (Marco van Ravenhorst)

De krenten uit de pop o o o

De muziekblog de Krenten Uit De Pop bestaat sinds 2009. Iedere week wordt uit het aanbod van nieuwe releases een aantal albums geselecteerd die ‘krenten uit de pop’ mogen worden genoemd. Deze worden op de blog gerecenseerd. De blog beperkt zich niet tot een genre, maar bespreekt alles van roots tot pop en van jazz tot rock.

Door: Erwin Zijleman

Camille YembeJeune & Laide

De Nederlandse popmuziek bloeit momenteel volop, maar

ook bij onze zuiderburen gebeurt van alles. België heeft met Jeune & Laide, het debuutalbum van de Brusselse Camille Yembe, een bijzondere troef in handen. De in Brussel geboren en getogen Camille Yembe trok in eigen land vorig jaar al de aandacht, maar gaat met haar debuutalbum ook buiten de landsgrenzen de aandacht trekken. Jeune & Laide is immers een album dat er binnen de Franstalige popmuziek van het moment niet alleen wat betreft de kwaliteit uitspringt, maar het is ook een album dat op bijzondere wijze grenzen verlegt. (Erwin Zijleman)

Hyd - Hold Onto Me Infinity

Radhika - Cine-Pop Radhika is de band rond de Schotse muzikante Radhika Meera Dade, die op Cine-Pop geen geheim maakt van haar belangrijkste inspiratiebronnen. Het debuutalbum van de Schotse muzikante kan dienst doen als soundtrack bij een verloren gewaande film van David Lynch en laat flarden van een roemruchte band als Cocteau Twins horen. Bijgestaan door flink wat muzikanten uit de Schotse indiepop-scene geeft Radhika ook een bijzondere eigen draai aan de dreampop uit het verleden en maakt ze indruk met een fraaie serie eigen songs en een aantal opvallende covers. (Erwin Zijleman)

Hyd, het alter ego van de Amerikaanse muzikant Hayden Dunham, maakte in 2022 met CLEARING een van de meest opvallende en ook meest onderschatte albums van het jaar. De muzikant, die eerder werkte met onder anderen SOPHIE en A.G. Cook, maakte diepe indruk met elektronische popmuziek vol diepgang, maar het album sneeuwde helaas onder. Hyd is nu terug met Hold Onto Me Infinity. Het is wederom een album dat gevuld is met fascinerende elektronische popsongs die zich aan de ene kant genadeloos opdringen en aan de andere kant vol bijzondere verrassingen zitten. (Erwin Zijleman)

LIZZO

Bitch

(Atlantic/Warner)

LP red, LP brown, LP exclusive, CD

HAVE U EVER SEEN A BITCH PLAY FLUTE THEN HIT THE SHOOT?” Dat is Lizzo in een notendop. De artieste twitterde die regel zelf, samen met een filmpje waarin ze eerst meesterlijk dwarsfluit speelt en vervolgens het iconische “shoot”-dansje inzet. Voor wie niet bekend is met die move: het is een dans afkomstig uit een videoclip waarbij je op één been hopt terwijl je met je arm pompt (Google het vooral). Met haar nieuwste album Bitch wil Lizzo haar favoriete woord herclaimen. Eerder gebruikte Missy Elliott het al in een positieve connotatie, en dat is ook de bril waardoor we Lizzo’s gebruik van het woord moeten bekijken. Op een van de eerste singles, ‘Bitch’, verwerkt ze niet alleen het refrein van Bitch van Meredith Brooks, het bekende “I’m a bitch, I’m a lover, I’m a child...”, maar wordt ook She's a Bitch van Missy Elliott gesampled. Een ode aan iconische bitches dus. Ook op ‘Don’t Make Me Love You’ duikt een bekende referentie op: elementen van The Best van Tina Turner zijn duidelijk hoorbaar. Lizzo’s klassieke opleiding klinkt dan weer door op ‘Toast’, al blijft de dwarsfluit daar voorlopig achterwege. Muzikaal maakt Lizzo verschillende uitstapjes. ‘She Stole My Man’ flirt met postpunk, ‘Little Black Cat’ is meer een zwoelere poptrack en ‘Sexy Ladies’ is een zonnige hiphoptrack vol catchy vocal hooks. En hoewel de albumhoes speels en onserieus oogt (een hand die een middelvinger opsteekt, maar Lizzo is de middelvinger), is Bitch naar Lizzo’s maatstaven verrassend serieus. Soms mis ik de humor en de gevatte oneliners die haar eerdere werk zo onweerstaanbaar maakten, maar tegelijkertijd bewijst Lizzo hier dat ze meer is dan een komische entertainer. Ze is een bitch om serieus te nemen! (Lotte Hurkens)

JORN’S KWARTEEUWTJE

Dit jaar vieren een flink aantal albums hun kwarteeuwig bestaan. En niet zomaar, want het waren albums waarmee een millennium werd uitgezwaaid. Jorn (Concerto) blikt terug op de meest toonaangevende platen uit 2001.

ALICIA KEYS

Songs in A Minor

Met een knal werd ze 25 jaar geleden in de muziekwereld gelanceerd: Alicia Keys. 21 jaar, opgegroeid in Hell’s Kitchen, New York en klassiek geschoold in piano spelen. Daarnaast had ze ook een bijzonder talent voor gedichten schrijven. Na een mislukte poging om bij Columbia Records als artiest gelanceerd te worden, kwam Alicia onder contract te staan bij J Records, het label van Clive Davis - de man die ooit Whitney Houston een platendeal bezorgde. Vervolgens kwam in 2001 debuutsingle Fallin’ uit. Het werd meteen een wereldwijde hit en zorgde ervoor dat Alicia’s debuutalbum Songs In A Minor twaalf miljoen keer verkocht werd en vijf Grammy’s in ontvangst mocht nemen. Na die eerste hit volgden van hetzelfde album nog successen met A Woman’s Worth, Girlfriend en de Prince-cover How Come You Don’t Call Me. De combinatie van moderne soul, R&B en hiphop beats bleek een gouden combinatie. De jubileumeditie van Songs In A Minor bevat als extra twee zeldzame bonustracks die uit de originele opnamesessies afkomstig zijn: Foolish Heart en Crazy (Mi Corazon). De LP’s (geperst in de kleuren Orange Marbled en Clear Rose) worden aangeboden in een gatefold hoes, omringd met het iconische artwork en extra achtergrondinformatie over hoe Songs In A Minor tot stand kwam. (Stef Ketelaar)

MOBB DEEP

Hell on Earth

Je kunt gewoonweg geen Hip Hop History column geloofwaardig houden als je geen aandacht zou schenken aan de iconische HipHop crew Mobb Deep. Havoc en Prodigy uit Queens (NY) hebben hun vette stempel gedrukt op de hiphopscene met hun rauwe, grimey en realistische HipHop, doorspekt met ultieme storytellingrhymes over geweld, criminaliteit en bovenal het rauwe straatleven in the projects. Hun ‘go to-album’ is voor velen het legendarische ‘The Infamous’ uit 1995 met het iconische ‘Shook Ones Pt. 2’. Maar, heel eerlijk, het vervolg op dit album, ‘Hell on Earth’ uit 1996, is in mijn optiek hun allerbeste werk.

hiphophistory

Werkelijk alles klopt aan dit album! Het album is volledig geproduceerd door Havoc, die echt het beste in zichzelf naar boven heeft gehaald. Zijn beats kenmerken zich door de veelal filmische sferen die hij schetst, zodat je constant een soort van voelbare dreiging ervaart die overigens weer naadloos aansluit op de harde, meedogenloze raps van met name Prodigy, die werkelijk niets heel laat van zijn concurrentie aan de mic. Het titelnummer ‘Hell On Earth (Front Lines)’ is hier het perfecte voorbeeld van. Dit album kwam uit toen de East Coast/West Coast spanning behoorlijk in de lucht hing. De legendarische single ‘Drop a Gem on ‘em’ was een subtiele diss jegens Tupac Shakur. Overigens werd de single teruggetrokken toen Shakur werd vermoord, enkele weken nadat de single was uitgebracht. Al met al heeft dit album gewoonweg geen skiptracks! De klasse druipt er vanaf. ‘Hell On Earth’ hoort in ieders Hip Hop Top 10 aller tijden….there I said it! (Dirk Monsma)

THIN LIZZY’S LEGENDARY DEBUT ALBUM REMASTERED AND EXPANDED 4LP | 2LP | 3CD+BR

CLASSIC JAZZ VINYL

Als je classics op vinyl wilt toevoegen aan je collectie, dan wordt deze juni een dure maand. Hoe kiezen tussen the best of the best? Tip: ga gewoon wat korter op vakantie deze zomer. Leg thuis vinyl op, zo kom je ook de zomer door. Misschien nog wel leuker dan met een reisje naar, bijvoorbeeld, Italië.

Deze Mania pagina neemt je mee op een kleine trip met de labels Blue Note en Verve aan je platenkoffertje. Je reisgezelschap is illuster. Niemand minder dan ‘The Prince Of Darkness’ aka ‘The Picasso Of Jazz’, samen met ‘The First Lady Of Song’ en wat te denken van ‘The Coltrane Of The Vibes’. Laat die jazz zomer op vinyl maar komen.

MILES DAVIS

Birth Of The Cool

Cool jazz is een bezadigder stijl en ontstond aan het einde van de veertiger jaren vanuit de bebop. De laatste kenmerkte zich door protest en onrustige en aansturende frasen. De bouwstenen voor 'the cool' kwamen ook vanuit de big bands. Miles Davis, die zeer experimenteel bezig was, zocht een opvolger voor de bebop, ging samenwerken met Gil Evans en Gerry Mulligan en vormde in 1947 het Miles Davis Nonet. De opnames voor Capitol namen drie sessies in beslag tussen 1949 en 1950. 'Birth of the Cool' is feitelijk een compilatie-album van Miles Davis en verscheen in 1953 op 10-inch 78-toeren vinyl (Capitol 'Classics In Jazz'). De muziek deed ook de West Coast jazz ontstaan. De drie delen zijn nu, in de mono-versie, beschikbaar op Blue Note vinyl. (Ruud Jonker)

ELLA FITZGERALD

Sings The Cole Porter Song Book

Nu dit album, zeventig jaar na verschijnen, weer beschikbaar is, is dit ook het moment om Cole Porter uit te lichten. Cole Porter kun je inmiddels wel een componist van tijdloze nummers noemen, omdat (jazz) muzikanten zijn nummers blijven spelen en eigen maken. Dit album zette Cole Porter’s songbook destijds (1956) definitief op de kaart. Zeker door de uitvoering van het orkest en de fenomenale zang van Ella. Cole Porter werd geboren in 1891 in Peru, Indiana, USA. Hij leerde viool spelen toen hij zes was, ruilde dat in voor piano en schreef zijn eerste nummers toen hij tien jaar was. Een grote muzikale invloed was één van zijn vroegere leraren, Dr. Abercrombie. Hij leerde Cole Porter de connectie te zien tussen woorden en ritme en de volgende quote werd door Cole herhaaldelijk gebezigd: "Words and music must be so inseparably wedded to each other that they are like one.” Op deze plaat weet Ella Fitzgerald dat als geen ander te materialiseren. (Vera Verwoert)

BOBBY HUTCHERSON

Components

‘Components’, opgenomen in 1965, belooft niks te veel. We starten met kant 1: hardbop, all the way. Hutcherson (vibrafoon en marimba) heeft een schitterende line-up. Luister naar Hancocks pianosolo op ‘Tranquility’. Of Spauldings fluit op ‘Little B’s Poem’, waarin Hutcherson zich heeft laten inspireren door het spelen van zijn zoontje. Lief en speels, deze song. Kant 2 is andere koek! Avant-garde in songs van drummer Chambers. Hutcherson en Chambers zullen samen ongeveer tien keer een Blue Note studio in duiken: je hoort hun click. Bestaat zoiets als geluidsymbiose? In ‘Movement’ zeker. Hancock en Carter (bas) musiceren delicaat mee in dit ritmefeest. Hancock solo op orgel in ‘Air’ is superspannend: je houdt je adem in. (Sjef Moerdijk)

The Supertramp remasters, out now!

In Memoriam: Sonny Rollins

Walter Theodor “Sonny Rollins”, geboren op 7 september 1930 en van ons heengegaan op 26 mei 2026 zal altijd de oude wijze man van de jazz blijven. Een jazzgigant waarvan we zo lang de muzikale ontwikkeling hebben mogen volgen. Rollins mag met recht een ‘Original’ genoemd worden. Gedurende de zeven decennia van zijn spelen heeft hij als geen ander een stempel gedrukt op het vrije improviseren. Na periodes van succes trok hij zich regelmatig terug om te werken aan zijn spel. Het beroemdste voorbeeld daarvan stamt uit de jaren ‘50. Hij trok zich terug onder de Williamsburg Bridge in New York om urenlang te oefenen en zijn spel te verbeteren. Vooral wilde hij zijn buren niet lastigvallen met zijn spel. Zijn comeback maakte hij met de veelzeggende titel ‘The Bridge’ (1962). Sonny Rollins heeft zich onder die brug het alleen spelen eigen gemaakt. Naar eigen zeggen speelde hij ook graag alleen, lopend buiten. Als één van de eerste jazzmuzikanten speelde hij in trio’s. Enkel begeleid door bas en drums vloog hij door de nummers heen en bouwde de harmonie tijdens zijn improvisaties zelf op, zonder te leunen op piano- of gitaarbegeleiding. Deze vaardigheid komt tot uiting op de inmiddels klassieke Blue Note-plaat ‘A Night at the Village Vanguard', opgenomen op 3 november 1957. Rollins speelde drie sets, eentje in de middag en twee in de avond met verschillende ritmesecties. Aan alles hoor je dat Rollins toen al op een piek in zijn kunnen was. Omdat hij niet meer leunde op anderen in de band, maakte hij zichzelf helemaal vrij in zijn spel. Getuige hiervan zijn de vele momenten waarop hij live, in zijn eentje, een solo speelde, zijn band in stilte op het podium latend. Op de vraag hoe Sonny graag herinnerd wilde worden, zei hij deze veelzeggende woorden: “My real joy would be if people would say: Sonny was a guy that made choices and tried to make himself a better person and who didn’t listen to the crowd and went the way that his consciousness directed him.”

(Tekst door: Vera Verwoert, beeld door: Francis Wolff)

GEZIEN

Optredens in binnen- en buitenland gezien door onze medewerkers.

Eloi Youssef in Nijmeegse Stevenskerk

Zanger-gitarist Eloi Youssef (bekend van Kensington) laat deze donderdagavond 21 mei als solist zijn liedjes horen zoals hij ze ooit geschreven heeft: op de bank met slechts een gitaar in zijn handen. Hij creëert hiermee een huiskamersfeer in de grote Stevenskerk. ‘Zo het podium opstappen, is spannend. Het voelt alsof ik iedereen uitnodig in mijn huiskamer.’ Hij wist de Stevenskerk twee keer uit te verkopen. Hij laat zijn single Unbind horen, maar ook een nog niet uitgebracht liedje dat Little Lives heet. Daarnaast speelt hij akoestische versies van nummers die hij met Kensington schreef, zoals Sorry. Hij heeft geen makkelijke jeugd gehad. Zijn vader en hij spraken jaren geen woord tegen elkaar. Het lied dat hij hierover schreef, laat hij vanavond horen. Youssef toont lef door zich kwetsbaar op te stellen en moeilijke momenten uit zijn leven te delen. Hij zingt soms ingetogen, op andere momenten geeft hij alles en haalt hij zijn energie uit zijn tenen. Zijn veelzijdige, karakteristieke stem galmt door de Stevenskerk. Hij geniet er zelf ook zichtbaar van. ‘Dit zou wel eens de kerk met de meeste galm in Nederland kunnen zijn.’

(Rosanne de Boer)

Michelle David & The True-tones

Doornroosje 1 mei

Gospelzangeres Michelle David bracht onlangs een persoonlijk album uit met haar band The True Tones. Ze vertelde vrijdag 1 mei op het Nijmeegse podium Doornroosje hoe ze opgroeide in een kerk in New York waar altijd muziek te horen was. Ze zong de longen uit haar lijf en stimuleerde het publiek om mee te doen. Haar vorige album Brothers & Sisters uit 2024 was naar buiten terwijl de nieuwe plaat Soul Woman naar binnen is gericht. In haar nieuwe nummers geeft ze haar luisteraars een blik achter de schermen. Ze ontmoeten haar zoals ze is als ze niet op een podium staat. Ze ontdekken hoe onzeker ze soms kan zijn. “Ik kan last hebben van een laag zelfbeeld. Misschien jij ook. Ik wil je meegeven wat ik zelf heb leren zien: je bent mooi zoals je bent. Er is niemand zoals jij. Jij bent Gods creatie.” De Amerikaanse woont nu al enige tijd in Nederland. Haar band heeft ze hier samengesteld. The True Tons bestaat uit (bas)gitarist Paul Willemsen, (bas)gitarist Onno Smit en drummer Bas Bouma. Vanavond doen ook saxofonist Paul van de Calseijde en trompettist Coos Zwagerman mee. Hun meeslepende solo’s zorgen ervoor dat niemand vanavond stil kan blijven staan. De muziek van Michelle David & The True Tones biedt de bevlogenheid van gospel, het melancholische van soul en het vrolijke en opzwepende van ska, r&b en funk. Michelle (geboren in 1966) zingt al meer dan 50 jaar. Ze deelde onder andere met Diana Ross en Typhoon het podium. (Rosanne de Boer)

Live: Lady Blackbird

Vorstin Hilversum 9 mei

Altijd weer een feestje als de Amerikaanse soul en jazz zangeres Lady Blackbird optreedt. Haar opvallende flamboyante outfit, dit keer had ze een grote blackbird in haar witte kapsel zitten, zorgt al meteen voor de juiste sfeer maar zodra ze haar mond open trekt is het helemaal bingo. Wat een grootse en krachtige stem heeft deze nieuwe grand lady van de soul! Op haar spectaculaire debuut album “Black Acid Soul” vol met soulvolle doorleefde songs die Marley Munroe, want dat is haar echter naam, koos ze voor een meer pure aanpak. Opvolger “Slang Spirituals” liet haar van een veel orkestrale kant horen. Vanavond koos ze duidelijk voor een concert in lijn met “Black Acid Soul” dus terug naar de pure soul en jazz spaarzaam ondersteunt door een driemans band die prima wisten te schitteren. Maar de echt parel was de stem van Lady Blackbird die elk nummer met klasse bracht.

Harry Styles - Together Together tour 17 mei 2026, Johan Cruyff ArenA

Met een ambitieuze residentie van 10 avonden in de hoofstedelijke JC ArenA trapt Harry Styles de live promotie van zijn nieuwe album af. De setlijst is gevuld met een smakelijke mix van zijn nieuwe album, aangevuld met hits zoals bijvoorbeeld Fine Lines, As It Was en Adore You van zijn eerdere platen. Hoewel het nieuwe materiaal wat afwijkt van de vorige nummers blijkt het live moeiteloos op elkaar aan te sluiten. Harry Styles is een ras entertainer en weet moeiteloos ruim 2 uur te boeien! (Emiel Schuurman)

Ook enkele nieuwe nummers van het album waar ze nu aan werkt, in lijn met haar debuut, bracht ze over het voetlicht. Na ruim anderhalf uur was het feestje afgelopen het publiek uitgelaten achterlatend. De vogel is gevlogen, benieuwd naar haar nieuwe album later dit jaar. (Frank de Bruin)

GE SPOT

Hele fijne nieuwe bandjes, superleuke nummers en meer moois...

Interview The Dharma Chain

Deze editie van onze Gespot-rubriek staat in het teken van de bijzondere band The Dharma Chain. Onze schrijver Said spotte de groep live in Madrid en kreeg na de show de kans om hen enkele vragen te stellen – én nog wat tequila met ze te drinken. Tot voor kort waren hun platen in Nederland niet verkrijgbaar, maar daar lijkt binnenkort verandering in te komen met de release van hun nieuwste werk, Some Kind Of Pure State. Hoog tijd om kennis te maken met deze neo-psychedelische shoegazers!

(Interview door: Said Ait Abbou)

Jullie eerdere werk was meer folk-georiënteerd, waar latere werken meer richting psychedelisch, shoegaze en stonerrock gingen. Hoe zou je de sound van het nieuwe album beschrijven?

Het eerste album, Angry Young Folk, werd grotendeels geschreven tijdens de coronapandemie door twee van de toenmalige kernleden, terwijl we in isolatie zaten en niet echt samen konden repeteren. Je kunt het nog steeds beluisteren op Bandcamp. In die tijd waren we sterk beïnvloed door bands als The Brian Jonestown Massacre, dus de muziek had een veel meer ingetogen folk-psychedelische sound. Dit nieuwe album voelt veel doelbewuster en samenhangender aan. Het is in de kern nog steeds psychedelisch, maar het put ook uit shoegaze, postpunk, krautrock en hiphopritmes. Iedereen brengt heel verschillende invloeden in de band, dus het is moeilijk om het album in één genre te plaatsen. Het beweegt zich door veel verschillende energieën en emoties. Er zijn zware momenten, hypnotische momenten, rustigere, intieme stukken – er is voor ieder wat wils. We hebben deze keer meer risico's genomen en meer ingezet op experimenteren in plaats van te proberen iets veiligs of rechttoe rechtaan te maken.

Welke artiesten inspireren jullie?

Eerlijk gezegd zijn er te veel om precies te benoemen, omdat we allemaal uit behoorlijk verschillende muzikale werelden komen. Aidans drumspel heeft een sterke hiphop-sensibiliteit, Giulia brengt veel metal- en prog-invloeden mee, Amanda groeide op met rock-'n-roll en garagerock, en Ben voelt zich meer aangetrokken tot triphop en neo-psychedelische muziek. Er is zeker ook overlap, die werelden lopen meer in elkaar over dan dat ze los van elkaar staan. Maar als we een paar artiesten zouden moeten noemen die voelen alsof ze in ons gedeelde DNA zitten, dan zouden dat zijn: Portishead, The Jesus and Mary Chain, The Black Angels, Ride, Massive Attack en DIIV. Ik denk dat het interessante is dat we niet allemaal naar dezelfde muziek luisteren, waardoor de band uiteindelijk een vreemde smeltkroes van invloeden wordt.

Hoe ziet het songwritingproces eruit voor het nieuwe album? Vanaf het begin waren we het erover eens dat de band volledig democratisch moest zijn. Meestal komt iemand met het geraamte van een nummer – misschien een riff, een akkoordenschema, een tekstidee of een demo – en dan breekt de band het volledig af en bouwt het samen weer op. De regel is: zodra je een nummer in de band brengt, moet je de controle over het eindresultaat loslaten.

Dat betekent dat nummers vaak compleet anders klinken dan hoe ze begonnen, maar het betekent ook dat elk nummer onze persoonlijkheden en invloeden in zich draagt. Muzikaal gezien komt de instrumentale ontwikkeling meestal eerst, waarna de tekst zich later ontwikkelt, hoewel het nooit echt lineair is. Er zijn momenten geweest dat Amanda (vocals, gitaar, synths) oude notitieboekjes en fragmenten die ze jaren geleden schreef erbij pakte als die plotseling pasten bij de emotionele sfeer van een nieuw nummer.

Wat is de beste setting om naar het nieuwe album te luisteren?

Er zijn nummers voor in de bar, nummers voor lange autoritten, nummers om 's nachts om 3 uur naar het plafond te staren, en misschien zelfs midden in een apocalyps. Maar eerlijk gezegd is de beste manier om het album te beleven live. Dan komen de nummers pas echt tot leven — luider, rauwer en emotioneler.

REISSUES

AIR

Pocket Symphony

Eindelijk is Pocket Symphony van Air op vinyl beschikbaar. Het Franse duo overrompelde in 1998 de muziekwereld met het magistrale Moon Safari. Pocket Symphony is een prachtplaat vol heerlijke ‘deuntjes’ gespeeld op ouderwetse analoge instrumenten (voornamelijk synthesizers) en bij openingsnummer Space Maker zit je direct in de juiste stemming. Het album is een mooie mix van instrumentale nummers en nummers met zang, waarbij de bijdrage van Jarvis Cocker (die van Pulp) niet onvermeld mag blijven en het lekkerste nummer is wat mij betreft Mer du Japon. (Joost van Loo)

ANGEL WITCH

Angel Witch

Eind jaren 70 vond in Engeland opnieuw een opkomst in populairiteit rondom heavy metal. Het zogeheten "new wave of british heavy metal" of "NWOBHM" in het kort. Het genre bracht veel mee uit punk wat een snellere en unieke sound met zich meebracht. Één van deze nieuwe jonge bands was Angel Witch. Hoewel zij nooit het grotere succes behaalde zoals Iron Maiden, Judas Priest of Motörhead kreeg Angel Witch al snel een grote cult following die nog steeds te zien is. Hun debut plaat uit 1980 is daarom ook nog vreselijk geliefd onder fans. Kortom een klassieker voor de echte fans en een fantastische aanrader als deze nog onbekend bij je is. (Janiek)

AUDIOSLAVE

Out of Exile

Het eerste album van deze supergoep, bestaande uit leden van Rage Against The Machine en Soundgarden zanger Chris Cornell, was nog een duidelijke samensmelting van genoemde groepen. Op dit tweede album heeft de band een eigen smoel ontwikkeld, maar is de herkenbaarheid door de krachtige stem van Cornell en de eigenzinnige gitaarpartijen van Morello nog steeds aanwezig. Door hoorbare invloeden uit de soul, en 70's rock wist de band een album te creëren welke de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Heerlijke reissue!! (Emiel Schuurman)

BAND OF HORSES

Everything All the Time

En weer heeft Sub Pop goud aangeboord! Zo begonnen we onze review in 2006 van dit legendarische album. Nu 20 jaar later is het tijd voor een reissue. Deze bevat 14 extra songs met daaronder de Tour EP uit 2005. Meest interessante nummers zijn (Biding Time is a) Boat to Row en Coal Mine. Verder de nodige demo’s en live opnames. De demo’s laten horen dat de nummers zelf niet veel veranderd zijn. Van de liveopnames klinkt Showdown erg lekker. (Marcel van Vliet)

GRAHAM COXON

The Sky Is Too High

In 1998 was Graham Coxon het eerste lid van Blur dat solowerk uitbracht. Het ging om The Sky is Too High, een ongepolijste lo-fi plaat die een kwetsbare kant van de gitarist liet horen. Hoewel het album precies verscheen in de periode dat Blur steeds experimenteler werd, kon het geluid niet verder afstaan van de Britpop van het viertal. Nu bijna dertig jaar later is er (samen met opvolger The Golden D) een heruitgave op vinyl en cd. Terecht, want liedjes als I Wish en Hard en Slow zijn briljant in al hun eenvoud en laten horen dat Coxon meer in zijn mars had dan veel mensen dachten. (Peter van der Wijst)

THE CRANBERRIES

Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?

De band The Cranberries was met hun prettige alternate rockmuziek, met duidelijke Ierse roots, een regelrechte sensatie in de jaren ’90. Hun debuutplaat was een groot wereldwijd succes en kreeg een legende status. Het plotselinge overlijden van frontvrouw Dolores O’Riordan in 2018 gooide begrijpelijkerwijs roet in het 25-jarige jubileumfeest, alhoewel er wel een speciale editie uitkwam later dat jaar. Nu, 33 jaar na de oorspronkelijke release, is er een geremasterde versie beschikbaar met een gloednieuwe prachtige stereomix. Klaar voor een nieuwe kennismaking met een nieuwe doelgroep? (Luc van Gaans)

J BALVIN & BAD BUNNY

Oasis

Hè hè, eindelijk zijn de platen van Bad Bunny weer verkrijgbaar op vinyl in Nederland. De Puerto Ricaanse superster groeide de afgelopen jaren uit tot een van de grootste namen in de popmuziek en zijn gezamenlijke album met J Balvin blijft een absolute publieksfavoriet. Het verrassingsalbum uit 2019 staat vol zonnige reggaeton en zomerse vibes. Precies op tijd voor de warmere maanden is deze latin-klassieker nu weer beschikbaar op vinyl. (Lotte Hurkens)

JENNIFER LOPEZ

J.Lo

Toen Jennifer Lopez vijfentwintig jaar geleden haar tweede album J.Lo uitbracht, werd officieel de bijnaam bevestigd waar ze tot de dag van vandaag mee geassocieerd wordt. Vanwege J.Lo’s 25ste verjaardag verschijnt het album op double gold vinyl. Deze luxe set met 22 nummers op de tracklist, verpakt in een hardcoverboek, heeft een alternatieve hoes en bevat een gesigneerde insert + 20 pagina’s tellend boekje met zeldzame en niet eerder vertoonde foto's. Tussen de 22 nummers op de tracklist staat ook een niet eerder uitgebracht liedje: Crazy (Nobody Else). (Stef Ketelaar)

MEGADETH

Countdown to Extinction

Algemeen gezien wordt de opstelling Mustaine, Ellefson, Menza en Friedman gezien als de klassieke Megadeth bezetting. Volstrekt arbitrair, maar in deze bezetting heeft Megadeth vier geweldige albums gemaakt waarvan Countdown To Extinction uit 1992 de meest succesvolle was. Vanaf de start waren de muzikanten fris en geïnspireerd. Verslavingen waren overwonnen, de relaties waren goed en de chemie klinkt hoorbaar door in tijdloze nummers als Symphony Of Destruction, High Speed Dirt en Ashes In Your Mouth met die fenomenale gitaarsolo van Marty Friedman. (Menno Valk)

WILLIE NELSON

Country Music

Vrijwel gelijk met zijn 79ste (!) album krijgt het 58ste album van Willie Nelson voor het eerst een Europese release op vinyl. Country Music stamt uit 2010, werd voortreffelijk geproduceerd door T-Bone Burnett en sleepte destijds een Grammynominatie in de wacht voor Best America Album (winnaar: Mavis Staples). De onvermoeibare Nelson presenteert hier met bijzonder veel spelplezier vijftien klassiekers uit de vroege dagen van de country, waaronder Dark As A Dungeon, Satisfied Mind en I Am A Pilgrim. (Marco van Ravenhorst)

PINK FLOYD

8-Tracks

(Sony / Legacy Recordings)

Door de jaren heen zijn er meerdere verzamelaars van Pink Floyd uitgebracht, met het in 2019 verschenen The Later Years 1987-2019 als meest recente. Wat zou een nieuwe verzamelaar aan deze reeks toevoegen?

Toch heeft het nieuwe compilatiealbum 8 Tracks wel degelijk meerwaarde. In eerste instantie voor de muziekliefhebbers die nog geen verzamelaar van Pink Floyd in huis hebben, aangezien 8 Tracks een mooi overzicht geeft van de muzikale hoogtepunten van de legendarische Britse groep in de periode 1971 tot en met 1979. Maar ook voor de die hard fans heeft 8 Tracks voldoende te bieden. Zo is de volledige versie van Pigs on the Wing te horen, inclusief de gitaarsolo van gastmuzikant Snowy White. Hoewel deze versie eerder al op een verzamelaar van Snowy White was uitgebracht, en op een ‘8 track cartridge’ van Pink Floyd in de jaren zeventig, heeft het nu voor het eerst een plek op een officieel album van Pink Floyd gekregen. Plus een nieuwe mix door Steven Wilson, die de albumtracks een nieuw en fris geluid heeft gegeven. (Godfried Nevels)

Vergeten meesterwerken

In de serie vergeten meesterwerken duiken we in de diepste krochten van de popmuziek. Totaal vergeten prachtplaatjes uit onverwachte hoek, opgedoken uit de donkerste hoeken van de kringloopwinkel.

FINE WINE

Fine Wine

De belichaming van deze rubriek is toch wel Moby Grape. 5 Songwriters en zangers, de één nog beter dan de ander, maar, het moet gezegd, de één ook nog gekker dan de ander. Commercieel een flop door enorm mismanagement, wel diverse meesterwerken afgeleverd. Na het uiteenvallen in 1971, gingen Bob Mosley en Jerry Miller door als Fine Wine, met drummer John Craviotto en Michael Been. Been was een debutant, maar gooide later hoge ogen als voorman van The Call, en daarna, tot aan zijn dood, als vader en belangrijke begeleider van The Black Rebel Motorcycle Club. Fine Wine is een perfecte opvolger voor het werk van de Moby Grape, ondanks een overbodige remake van 8:05, van de Grape’s legendarische debuut. Mosley en Miller hebben het heilige vuur nog en leveren werk af dat kan wedijveren met hun beste songs. Been levert vier nummers en krijgt de ruimte om zijn talent te tonen. De muziekwereld, op het punt om de punk te omarmen, zat in 1976 niet meer te wachten op klassieke rock, en behalve een Duitse en Japanse release werd de plaat verder niet uitgebracht, iets wat daarna ook nooit meer rechtgezet werd. Een zoveelste klap voor Mosley en Miller, die er dan ook meteen mee ophielden. Diverse Grape reünies later overleden ze beide in 2024. Hoewel geen Moby Grape Album, dient Fine Wine echter direct toegevoegd te worden aan de verzameling van de toch al verplichte Grape albums. (Jurgen Vreugdenhil)

PIXIES

Complete B-Sides: 1988-97 (Beggars) 2LP, 2LP coloured, 2CD

De band Pixies bestaat dit jaar 40 jaar. Om dat te vieren is hun verzamelalbum ‘Complete B Sides: 1988-97’ geremasterd en, na 25 jaar, opnieuw uitgekomen. De oorspronkelijke analoge opnames zijn aangepakt door Kevin Vanbergen. Deze befaamde Engelse geluidstechnicus heeft al de nodige ervaring als het om remasteren van Pixies-albums gaat. Ook nu weer, levert Vanbergen een zeer fris klinkend eindresultaat af. Opener River Euphrates bijvoorbeeld, klinkt venijnig en scherp en de galmende surfversie Wave Of Mutilation heeft juist een open en een uitgesmeerde dikke sound. Andere hoogtepunten? Het dampende, stampende Dancing The Manta Ray, publiekslieveling Into The White, het zompige Santo, de stomende instrumentale versie van Letter To Memphis en fantastische uitvoeringen van de Neil Youngsongs I’ve Been Waiting For You en Winterlong. Belangrijke andere meerwaarde aan deze veelzijdige heruitgave? Er zit een tweede cd (of lp) bij met een zestal verzengende live-songs. Planet Of Sound, Tame, Debaser, Holiday Song, Cactus en Nimrod’s Son waren extra nummers op de singles Alec Eiffel, Head On en de indertijd uitgegeven livesingle van Debaser. Dit zijn 25 meer dan uitstekende B-kantjes. Muzikaal smullen geblazen, dus. Tot slot nog even complimenten voor designer Chris Bigg die geweldig werk uit het archief van ‘Pixies-fotograaf’ Simon Larbalestier selecteerde en daarmee het fraaie artwork verzorgde. (Dennis Dekker)

THE SMASHING PUMPKINS

Gish (35th Anniversary) (Universal) LP, LP coloured

Het moet ergens begin 1992 geweest zijn, dat ik op de radio een nummer van Smashing Pumpkins hoorde, Rhinoceros genaamd. Het was de tijd van de grunge, de tijd dat alternatieve rock volop in de belangstelling stond en bands als Nirvana, R.E.M., Metallica en Red Hot Chili Peppers hoge noteringen in de Top 40 haalden. Ik kende die band alleen van naam, maar werd op dat moment volledig overdonderd. Dat slepende refrein, die onheilspellende zachtheid, gevolgd door een epische gitaarmuur. Die hard-zacht contrasten die hun handelsmerk zouden worden, die mix van snoeiharde alternatieve rock, psychedelica en dromerige pop zijn al volop te horen op Gish, het debuutalbum van Smashing Pumpkins. Net zoals Billy Corgans snerpende gitaarsolo’s trouwens. Het dondert gelijk binnen met I Am One, en kent naast heavy nummers als Siva, Bury Me, Tristessa en Window Paine ook mijmerige tracks als Crush, Suffer en Daydream. Opvolger Siamese Dream wordt veelal als hun beste plaat beschouwd, maar alles wat die plaat bijzonder maakt is in ruwe – misschien wel interessantere – vorm al aanwezig op Gish. Dit album is opnieuw uit op mooi gekleurd vinyl om het 35-jarig jubileum te vieren. Doe er uw voordeel mee. (Louk Vanderschuren)

PLACEBO

Placebo Re:Created

(V2/Elevator Lady Ltd/AWAL)

Fans van het eerste uur weten vast al enige tijd dat er dit jaar wat te vieren valt bij Placebo. De Britpoprage was op een hoogtepunt waarbij Oasis en Blur in een strijd verwikkeld waren. Placebo kwam met een ander geluid en dito uitstraling. Frontman Brian Molko en co hadden vanaf de start iets mysterieus en ongrijpbaars. Expliciete teksten gecombineerd met uiterlijk vertoon. De debuutplaat betekende ook direct de doorbraak. Inmiddels zijn we dertig jaar verder en is het titelloze album onderhanden genomen. Er zijn heruitgaven die weinig tot niets toevoegen, deze vlieger gaat nu niet op. Placebo re: created laat een fris en helder geluid horen. De originele tapes zijn opgesnord, de nummers zijn allemaal herkenbaar maar zijn naar 2026 aangepast. Twee bonusnummers zijn toegevoegd. Deze hernieuwde kennismaking kan niet los worden gezien van de aanstaande Europese tour. De band noemt het niks voor niks het 30 jarig jubileumtournee. Gaat dat zien! Gaat dat horen! Voor veel luisteraars een kennismaking met opgefriste nummers die staan als een huis en wellicht weer een nieuwe doelgroep aanspreekt. (Willem de Man)

SWALLOW

Blown

Dit 90’s dreampopalbum van het legendarische 4AD-label heeft een nieuwe remaster gekregen (samen met remixplaat Blowback), en terecht! Blow zal zeker in de smaak vallen bij fans van Cocteau Twins, maar staat stevig op zichzelf. De instrumentatie is wat luider, soms bijna industrieel, gebalanceerd door sprookjesachtige vocals. Toch is het wervelend, pluizig, poppy, en dansbaar. Heerlijk om bij weg te dromen op deze warme lentedagen, wanneer het voelt alsof er een beetje magie in de lucht hangt. (Lotte Borst)

THIS IS LORELEI

Box For Buddy, Box For Star (Deluxe)

Het remixalbum is weer in. En goed nieuws voor jongens met snor die tweedehands kleding dragen en graag matcha drinken terwijl ze niet geheel onopvallend een boek lezen op het terras: ook This is Lorelei doet hier aan mee. Zijn album ‘Box For Buddy, Box For Star’ krijgt twee jaar na de release nog een Super Deluxe Edition. De wat sukkelige indiefolkartiest en liedjes- en tekstschrijver nodigt alleen geen popsterren uit, maar indie-artiesten voor de puristen. Van alt-country-superster MJ Lenderman tot grungerockers Momma. De natte droom van iedere flowerboy, toch? (Daan van Eck)

SNOW PATROL

EYES OPEN

20th Anniversary, featuring the hit singles ‘Chasing Cars’, ‘Shut Your Eyes’ and ‘Open Your Eyes’

2CD | 2LP including b-sides, live recordings and more

Desert Island Disc

BRIAN JACKSON

Now More Than Ever (BBE Music)

Brooklynite Brian Jackson is onlosmakelijk verbonden aan de grote Gil Scott-Heron. Laatstgenoemde stond aan de wieg van meerdere generaties aan strijdvaardige soul en bevrijdende jazz. Maar toen hij zich liet begeleiden door Jackson’s fladderende Fender Rhodes en fluit, reikte hij misschien wel tot het diepste van zijn ziel - en die van ons. De roerige jaren zeventig, haaks op de misleidende beloftes van flower power en sweet soul, brachten ons de rauwe meesterwerken Winter in America, Bridges en It’s Your World. Met die laatste begint het (op)nieuwe Now More Than Ever. Herkenbaar en anders. Op de hoes staan dezelfde rode strepen als op de originele plaat uit 1976 en ook de hook komt overeen. Maar in de intro en outro horen we knikjes naar Nas’ The World Is Yours, gesterkt door de hiphop poëzie van de ondergewaardeerde Wes Felton en J. Ivy. Op het We Almost Lost Detroit gaat het iconische, veel gesamplede Rhodes-intro gepaard met een nieuwe tekst van de hedendaagse Detroit House-legende Moodymann. Daar wordt meteen de kern geraakt van wat Brian Jackson tracht te doen met deze plaat: hun 70's protestmuziek verplaatsen naar het hier en nu. Want de boodschap geldt Now More Than Ever. Nieuwe generaties artiesten (naast bovengenoemden, hoor je ook zangers Raheem DeVaughn, Rahsaan Patterson, Omar en rapper Black Thought in een vurige versie van The Revolution Will Not Be Televised (Liked/Subscribed/Tiktokified?) herinterpreteren de teksten en muziek van Gil en Jackson. Met de productie-powerhouses Masters At Work achter de knoppen van een plaat die voelt als de spirituele opvolger van hun Nuyorican Soul, weet je dat je nooit stil zal zitten. House en dance als dragers voor sociaal bewustzijn. Zoals het ooit bedoeld was, voordat de stijve harken in Europa ermee aan de haal gingen. Geen flauw eerbetoon maar een laat meesterwerk van een man die nog lang niet uitgesproken is. (Stef Mul)

The Punk Principle

Waar zijn we toch in godsnaam allemaal mee bezig? De politiek lijkt steeds meer een poppenkast te worden en de gemiddelde mens is de pineut. Geen toeval dat punk in al zijn vormen zijn renaissance doormaakt. De ene na de andere groep popt op uit de grond, zowel in Nederland als erbuiten, en oude vergeten raggers worden opgerakeld. Daarom lichten we vanaf nu iedere Mania een punk release uit. Een pagina om even lekker boos te zijn, op jezelf of alles en iedereen om je heen. Deze editie…

FUGAZI

Repeater (Dischord)

Wat hebben de presidentiële colonne die John F. Kennedy het leven kostte, The Beatles’ Revolver, de morele en personele deceptie in Vietnam en de crack-epidemie met elkaar gemeen? Goedschiks of kwaadschiks droegen ze een steentje bij aan de totstandkoming van Straight Edge (sXe), DIY-label Dischord Records en uiteindelijk het legendarische Fugazi. Ian MacKaye groeide op in een dusdanig deskundig en progressief huishouden - vader was verslaggever van het Witte Huis, ook t.t.v. JFK’s liquidatie - én zo dicht op de politieke malaise die Washington al eeuwenlang is, dat het onvermijdelijk was dat zijn hele persona doordrenkt was van een gezonde woede, ethiek en ideologie. Toen hij zich muzikaal ging uitdrukken, culmineerde dit, na eerst de sXe hardcore punk cultband Minor Threat, uiteindelijk in Fugazi (US-Marine slang voor “Fucked Up, Got Ambushed, Zipped In [a body bag]”; Italo-Americano voor vals, onecht). Daarin kwamen het eclecticisme van het postmodernisme en de decentralisatie uit het post-kolonialisme samen in een gloednieuwe “post-something”: post-hardcore. In de diepste kern keiharde punk, maar eentje die nog feller uit je speaker schalt en vrijgevochten is van genreconventies. Anti-consumptie, anti-kapitalistisch, zoals je gewend bent. Maar dan met complexe ritmes, dynamische gitaren en sterke contrasten. Intellectuele muziek die eindelijk echt intellectueel klinkt. De titel van hun debuutalbum, Repeater, kent al vele lagen, van pistool en apparaat die dezelfde boodschappen herhaalt tot de (onbedoelde) link naar Revolver van The Beatles. Een plaat die je ook per nummer kan ontleden, om bijzondere muzikale structuren te ontdekken, evenals de vele maatschappijkritische thema’s. De waslijst met geïnspireerden spreekt vooral boekdelen. Kurt Cobain, Jack White, Elliot Smith, Joe Frusciante en Tool’s bassist Justin Chancellor zijn slechts enkele voorbeelden van namen die schatplichtig zeggen te zijn aan de ziel en kunst van Fugazi. (Stef Mul)

FILMS

TRENQUE LAUQUEN

(regie: Laura Citarella, 2022)

In het huidige filmklimaat dreigen vele films na hun theateruitgave in de vergetelheid te raken, wanneer ze niet door streamingdiensten opgepakt worden. Maar Laura Citarella’s 4 uur durende epic is gered van dit lot, en wel door de nederige Blu-rayuitgave die filmkenners hielp hun waardering voor de film vast te laten houden. Trenque Lauquen was met zijn release in Nederland enkel te zien op filmfestivals, maar wordt nu toch door echte filmliefde vertoond op verschillende plekken in Nederland.

Trenque Lauquen is een mysterie met een liefde voor mysterie. Hoofdpersonage Laura is vermist, maar gek genoeg zonder geweld. Twee van haar geliefden gaan naar haar op zoek, maar er lijken alleen maar meer vragen bij te komen. Trenque Lauquen is een film die geen haast heeft om je het uit te leggen, maar juist aandacht legt bij kleine momenten en je daarin op laat gaan. Een film die je de ultieme puzzelervaring van een mysterie geeft.

Wij bij Platomania zijn natuurlijk altijd al fan van fysieke uitgaven om je verzameldrang te kwellen. Zo kun je nu ook Trenque Lauquen bij ons verkrijgen! (Tatum Luiten)

MET 4 FILMS VAN

ONAFHANKELIJKE FILMJOURNALISTIEK SINDS 1981

MAAND IN DE BUS?

WORD ABONNEE!

BOEKEN

THOMAS HEERMA VAN VOSS

VHS. Mijn Eerste Liefde

Eerste liefde is een nieuwe serie van uitgeverij Cossee waarin bekende auteurs een brief schrijven aan hun eerste liefde. In VHS brengt Thomas Heerma van Voss een ode aan de videoband, de logge tape met de harde plastic hoes die door de dvd en streaming werd ingehaald. In het mooi uitgegeven boekje doet hij verslag van zijn wekelijkse bezoek aan videotheek Filmplan, de plek waar hij samen met een vriendje films huurt, maar later ook zijn eerste bijbaantje krijgt. Eigenaresse Anne-Marie zwicht uiteindelijk voor de vooruitgang. Tot groot verdriet van Heerma van Voss die nog steeds een warm gevoel krijgt van het geluid van een videoband die teruggespoeld wordt. Goed nieuws voor hem: de videotheek is weer aan een opmars bezig. Denk maar aan initiatieven als Club VHS, de videotheek die sinds kort te vinden is in de ruimte van de voormalige Eye Shop van Eye Filmmuseum in Amsterdam. Hopelijk krijgt dit hartverwarmende boekje daar een mooie plek op de toonbank. (Peter van der Wijst)

JURRIËN ROOD

Wat zingen ze nou? Het nieuwe boek van filosoof/filmmaker/muzikant Jurriën Rood heeft een originele invalshoek. Titel van het boek is Wat zingen ze nou? Met als ondertitel Hoe popteksten je door het leven gidsen. Teksten van popsongs waren (en zijn) vaak ondergeschikt aan de muziek. Verwacht echter in dit boek geen diepgaande analyses, tekstexegese of close reading. De hoofdstukken zijn volgens de auteur ‘verkenningen van dit terrein; ze vormen een persoonlijk onderzoek naar de momenten dat poptekst onverwacht tot levenswijsheid uitgroeit.’ En verder: ‘Doen popteksten er werkelijk toe? Kunnen ze, om de lat maar hoog te leggen, je leven veranderen? Ik denk het. Het mijne wel, in elk geval.’ Een deel van de opgenomen teksten schreef Rood de afgelopen 10 jaar. Waar gaan ze over? Over van alles en nog wat. Een allegaartje, waarbij wel steeds de teksten aan bod komen. Bijvoorbeeld verkeerd verstane woorden van Dr. John, John Mayall in New York en (gesproken) tekst van Frank Zappa. Met zangeressen heeft Rood niet veel op, met als grote uitzondering Janis Joplin. (Peter Sijnke)

GERARD WESSEL

Golden Earring In The USA

“De band is een broederschap, en dat is het gewoon”, zegt Barry Hay ergens in Golden Earring In The USA, en dat is precies wat de foto's van Gerard Wessel in dit boek laten zien. Hoewel Hay deze uitspraak doet in een sterk verhaal over één van de Amerikaanse tours van de Earring in de jaren zeventig, slaat de titel Golden Earring In The USA hier op die keer, in 2002, dat Nederlands grootste rockband een plaat opnam in de Millbrook Sound Studio, in een slaperig dorpje zo'n honderdveertig kilometer boven New York. Wessel, bekend van zijn boek over Herman Brood, vloog mee om foto's te schieten voor het artwork van de plaat, Millbrook USA. En passant maakte hij, zowel binnen als buiten de studio, nog veel meer foto's van de band, die een boeiend inkijkje bieden in de broederschap die de Golden Earring was. De meeste van die, veelal prachtige, foto's werden niet eerder gepubliceerd. In dit fijne boek worden ze afgewisseld met recent door Barry Hay, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk vertelde anekdotes over de vele avonturen die ze in ruim vijftig jaar samen als band beleefden, plus warme herinneringen aan de betreurde George Kooymans. (Marco van Ravenhorst)

Gracie Abrams - Daughter from Hell Yard Act - You’re Gonna Need a Little Music

BINNENKORTBINNEN

Nia Archives - Emotional Junglist

Tyla - A*POP

Flo - Therapy at the Club

Shania Twain - Little Miss Twain

Ariana Grande - petal

The Durutti Column - Renascent

Shaboozey - The Outlaw Cherie Lee & Other

Western Tales

Elaris - BLOW THE OCEAN INTO SMITHEREENS

ROLE MODEL - Chuck Timely & The Hourglass

The Mountain Goats - Days

Overmono - Pure Devotion

Jungle - Sunshine

Grace Cummings - Bloodhorse!

Hovvdy - Big World

Laura Veirs -Temple Songs

Nina Winder-Lind - Wild Love

Angus & Julia Stone - Karaoke Bar

Bloc Party - Anatomy of a Brief Romance

KORT

UITGELICHT

JUNGLE - Sunshine

We konden in 2023 massaal geen genoeg krijgen van Jungle. Met name hun monsterhit Back On 74 ging compleet viraal. Met hun euforische mix van disco, soul en hiphop brengen ze al sinds 2014 consistent ijzersterke platen uit. Sinds 2024 maakt zangeres Lydia Kitto officieel deel uit van de band en haar bijdrage lijkt ook zeer bepalend voor de sound van het nieuwe album. Zijproject Loaded Honey geeft al een soort voorproefje. Mocht je dit nog niet kennen: aanrader!

FROUKJE - Kijk Je Naar mij?

In 2020 werd Froukje’s Ik Wil Dansen de soundtrack voor iedereen die thuis opgesloten zat met Covid. Sinds die tijd is Froukje qua populariteit opgeblazen – en dat is ook niet zo gek. Haar eigenzinnige popgeluid met scherpe, eerlijke lyrics bliezen een frisse wind door het Nederlandse poplandschap. Op haar nieuwste album reflecteert ze ook op hoe het is om de entertainer te zijn die wil dat iedereen kijkt, en tegelijkertijd verlangen naar de stilte achter het podium.

DE STAAT - De Staat

Soms lijken ze meer op een kunstproject dan een band. Kijk alleen al naar videoclip bij nummer ‘Witch Docter’. Nummer The King geeft alvast een grimmig voorproefje van een mogelijk ontwrichtend album. Deze sonische sloopkogel van een track werpt een scherpe blik op de stoelendans van macht die op allerlei niveaus zichtbaar is. Op Down the Rabbit Hole en in Carre volgt er aansluitend op hun nieuwe project een show ‘De Staat Becomes De Staat’, met een sterrencast aan kunstenaars, lichtontwerpers en meer. Wie wil zien waar de grenzen van kunst, performance en muziek liggen, raad ik aan om aanwezig te zijn.

ANGUS & JULIA STONE - Karaoke Bar

Een van de grootste indiefolkacts van de jaren ‘10 is terug! Angus Stones focus lag afgelopen jaren met name op zijn project DOPE LEMON. Nu keert hij terug naar waar het allemaal begon: folkliedjes maken met zijn zus. Hoewel de laatste gezamenlijke plaat wat onder de radar ging, is dit een kans op een comeback. Eerste single ‘Karaoke Bar’ belooft al veel goeds…

OVERMONO - Pure Devotion

De 303’s werken overuren. Met Pure Devotion lijkt Overmono voort te bouwen op alles wat het duo de afgelopen jaren zo geliefd maakte: stuwende acidlijnen, emotionele vocalen en een feilloos gevoel voor spanning en ontlading. Ook de inmiddels vertrouwde dobermans zijn weer van de partij. De teaser verklapt al een flinke portie rave nostalgie, met synthesizers die doen denken aan Daft Punk Alive 1997. Als dit een voorproefje is van wat komen gaat, staat ons opnieuw een album vol absolute vloervullers te wachten.

FESTIVALS wFESTIVALPAKKET w PINKPOP

De festivals komen er weer aan! Het perfecte moment om meer mooie muziek te ontdekken. En als je dan toch helemaal verliefd bent geworden op een artiest, is het natuurlijk wel zo fijn om daar meteen een nieuwe plaat van te kopen! En misschien zelfs wel een gesigneerde... Daarom staat Concerto & Plato ook dit jaar weer op verschillende festivals met een kleine winkel. Houd daarom onze socials en website in de gaten rondom de festivals. Wie weet kondigen we wel een signeersessie aan met jouw favoriete artiest! En vind je het tricky om een gloednieuwe plaat in je snikhete tentje te bewaren? Speciaal voor jou hebben we een platengarderobe en verstuurservice. Je kan je plaat op de laatste avond ophalen, of de plaat gewoon lekker thuis verstuurd krijgen.

wFESTIVALS wFESTIVALPAKKET

Festival-pakket

Wat must-have festival artikelen voor festival-strijders op een rijtje! Festivals zijn superleuk, maar soms ook overleven. Met dit festivalpakket kom je het weekend echter wel door!

Festivalmok

Deze emaille mok is niet alleen vrolijk, maar ook nog eens lichtgewicht en niet stuk te krijgen. Deze hang je dus makkelijk aan je backpack mee onderweg naar het festival. De lekkerste koffie drink je in de ochtend uit deze mok, terwijl je ook nog eens je favo platenzaak steunt! Dat smaakt extra lekker.

Concerto Metal Shirt

Van Metallica tot Amenra... Allemaal superhard natuurlijk. Maar wie is er nou meer metal dan Concerto? Support naast je favoriete band ook eens je favoriete platenzaak!

Plato 50 Kaartset

Wat kaarten om op de camping te patiencen terwijl je wacht tot je vrienden wakker worden. Of in de avond nog even een potje pesten te spelen? Natuurlijk speelt dat het lekkerst met het Plato 50 kaartspel, met jouw muziekiconen als koningen tot boeren!

Exclusieve Festival Totebag

Nieuwe act ontdekt? Dan wil je eigenlijk meteen die plaat halen... Het liefst gesigneerd ook nog. Draag 'm rond in de exclusieve festival totebag! Hip en handig.

Geef die vermoeide voeten van je heerlijk zachte sokken, die ook nog eens in stijl zijn. Ga jij voor Tyler, The Creator sokken voor op Lowlands? Of toch gewoon de classic concerto sokken? Bless je voeten met mooie sokken!

Concerto Metal Patch

Deze patch mag niet ontbreken op jouw warjacket. En heb je (nog) geen warjacket? Dan komt deze misschien nog van pas om dat lekke luchtbedje van je te plakken. Altijd handig!

FESTIVALS w DOWNTHERABBITHOLE w

Down the Rabbit Hole

Namens onze Mania-schrijver en fervent Down The Rabbit Hole-ganger

Lotte Borst drie tips op een rijtje. Het is voor ieder wat wils, een verbreding van de muzikale horizon, of simpelweg: een feestje!

Stay away from dante!

Van de Bijlmer naar Beuningen: dit is je kans om stay away from dante! nog op een intieme stage te zien. Hij neemt je niet alleen mee in zijn muziek, maar dompelt je onder in de kleurrijke circuswereld van zijn debuut-EP Duizend Volle Manen. Hij doet alles zelf: zingen, rappen, produceren, en fantasiewerelden bouwen. Zijn sound is theatraal, dromerig, energiek, en rijk gelaagd: het doet denken aan de stijl van Tyler, the Creator. Dat hij in 2022 klassieke stukken componeerde, hoor je zo terug. Single RED ME NIET! is nu voor mij nu al een anthem: ik heb nu al zin om die op DTRH uit volle borst mee te zingen!

Oklou

Grote kans dat je Oklou vorig jaar al bent tegengekomen toen haar geprezen album choke enough uitkwam. Haar muziek valt in de niche waarvan je niet wist dat je er naar op zoek was: nostalgische clubmuziek in een transcendente internetwereld. Muziek die klinkt als een Nintendo DS of een 90s anime. Met haar fluisterende stem brengt ze een prachtige combinatie van hyperpop en ambient elektronica tot leven die klinkt alsof je terecht bent gekomen in een digitale, bovenaardse hemel. Van wat ik heb gehoord komt haar stijl live pas echt volledig tot leven, dus dit wordt een bezwerende, magische show die je niet mag missen.

Kin'Gongolo Kiniata

Maak je klaar voor een wereldreis, want Kin’Gologolo

Kiniata zal DTRH veranderen in een straatfeest uit het bruisende Congolese Kinshasa. Een tip van mijn vriend die elk jaar grote reizen maakt: deze band maakt muziek met gerecyclede, alledaagse objecten en bewijst dat je van heel weinig een gigantische explosie van energie kunt maken. Overlevingsdrang, stadse chaos en pure kracht stralen ervan af. Je wordt gegarandeerd opgezweept en meegezogen in hun hypnotiserende wereld. Dit soort acts (die je normaal in Nederland niet snel tegenkomt) zijn vaak het absolute hoogtepunt van mijn festival: er is geen mogelijkheid dat dit niet uitmondt in een grote dansende chaos!

PINKPOP w FESTIVALS w DOWNTHERABBITHOLE

Pinkpop

Pinkpop is een festival voor iedereen. Van je pa tot je jonge zusje, je kunt werkelijk iedereen meenemen. Maar welke acts moet je nou checken? Hier zetten we drie tips voor je op een rijtje. Naast de overduidelijke headliners natuurlijk (The Cure! Twenty One Pilots! Foo Fighters!).

HotWax

Alsof ze rechtstreeks uit de jaren 90 komen, brengt HotWax een vol, rauw en basgedreven geluid dat doet denken aan grungebands als Hole. De band staat bekend om hun energieke liveshows en viel eerder al op bij Royal Blood en Frank Carter & The Rattlesnakes, met wie ze ook op tour gingen. En terecht, hun sound komt live misschien nog wel beter tot zijn recht. Hun debuutalbum Hot Shock ging in 2025 bij velen wat onder de radar… Tijd om dat recht te zetten.

Die Spitz

Om nog even bij de invloeden van Courtney Love te blijven: daar is Die Spitz. Oké, opnieuw wat gitaargeweld, maar ook echt een act die je niet mag missen. Ook zij brachten in 2025 hun debuutalbum uit, Something To Consume. Met stevige riffs bevechten ze niet alleen het consumentisme, maar bezingen ze ook hoe liefde en verslaving allesomvattend kunnen lijken. Hun inspiratiebronnen lopen uiteen van Black Sabbath, Pixies en Mudhoney tot PJ Harvey en Nirvana. En opnieuw een act die je live compleet omver gaat blazen.

NAFT

Om af te sluiten dan even iets totaal anders dan gitaargeweld, namelijk een elektronische act. Maar stiekem wel volledig live gebracht. Denk techno en house, strak uitgevoerd door vier blazers en twee drummers. De blazerssectie wordt met effectpedalen omgevormd tot elektronische sounds, waardoor het ergens tussen een liveband en een rave in hangt. Eén ding is zeker, dit wordt een feestje.

FESTIVALS wSURVIVALKIT w GRATISFESTIVALS

FESTIVAL SURVIVAL GIDS

Festivals zijn één groot feest, maar kunnen ook best zwaar zijn. Zeker als het je eerste keer is, of juist als je inmiddels een dagje ouder wordt. Met zoveel festivalveteranen in en rond onze platenzaken hebben we wat tips verzameld. Wat voor de één werkt, werkt niet per se voor de ander, dus probeer vooral uit wat bij jou past.

Gehoorbescherming

Goed nieuws: steeds meer mensen weten hoe belangrijk je gehoor is. En terecht—je oren zijn niet vervangbaar. Dus simpele tip: bescherm ze goed. Tinnitus is helaas nog steeds onomkeerbaar en kan je dagelijks flink storen. Dat wil je gewoon voorkomen. Bij Plato/Concerto scoor je daarom Alpine PartyPlugs voor €14,99, ideaal voor concerten, festivals en alles daartussenin. Geef je oren wat liefde.

Tent

Om te voorkomen om ‘s ochtends vroeg uit je tent te branden door de prangende zon, kun je een Fresh ‘n Black tent kopen van de Decathlon, of gewoon een reddingsdeken boven je tent spannen! Die reflecteert het zonlicht en houdt je tent net ietsje langer koel.

Oh, en vergeet je tentstokken niet (je weet wie je bent).

Festivalbandje

Laat je festivalbandje om je niet-dominante pols bevestigen. Vertrouw ons hier maar gewoon op. Vooral na een bezoek aan de Dixies.

Drinken

Drink meer water dan je denkt nodig te hebben. De allerbelangrijkste tip die we hebben gekregen: bier is géén water.

Oh, en heb jij nog een gouden festivaltip?

Laat het ons weten. Mail je tip naar redactie@platomania.nl

Regen

Regenponcho’s zijn op veel festivals gratis verkrijgbaar. En anders werkt een vuilniszak verrassend goed. Maak drie gaten: één voor je hoofd en twee voor je armen. Voilà, je eigen festivalponcho.

GRATISFESTIVALSwFESTIVALS wSURVIVALKIT w

GRATIS FESTIVALS

Festivalkosten rijzen de pan uit; dit is een van de eerste jaren in tijden dat festivals als Lowlands en Down the Rabbit Hole niet direct uitverkopen. Gelukkig zijn er nog steeds gratis festivals en activiteiten, ook deze zomer, met heel goede programmering!

Zomerparkfeest Venlo

Een feest dat al 47 jaar bestaat: Zomerparkfeest! Een festival dat constant op zoek is naar ‘radicale relevantie’ en dat is terug te zien in de line-up. Namen als Abel van Gijlswijk (Hang Youth, IJSLAND), Kaat van Stralen, ão, De Nachtwacht, Grote Geelstaart en nog veel meer. Muzikaal durft het Zomerparkfeest te innoveren, en dit festival is ook nog eens gratis toegankelijk! Gaat dat zien op 13 t/m 16 augustus.

Vondelpark Openluchttheater

Het Vondelpark Openluchttheater is er voor iedereen. Daarom vragen ze geen entree en zijn alle voorstellingen vrij toegankelijk. Wel vragen ze bezoekers om een vrijwillige donatie tijdens hun bezoek. Dans, muziek, comedy, theater: voor ieder wat wils. Bekijk de volledige agenda op www.openluchttheater.nl/agenda

Hit the City - Eindhoven

Niet alleen met een geweldige line-up, maar ook nog eens helemaal gratis toegankelijk. Van 28 t/m 31 augustus verandert heel Eindhoven in een festivalterrein. In onder meer Effenaar, Altstadt, Popei en vele andere locaties vind je alles van gitaarbands tot pop, hiphop en dj's – en alles daartussenin. Een kleine greep uit de enorme lineup: DEADLETTER, Elmer, Jack Shore, Alice Olsthoorn, Snackbar en nog veel meer.

Gouda Jazz Festival

Jazzcats: opgelet! Een tweedaags jazzfestival met hapjes, drankjes, workshops en natuurlijk ontzettend veel jazzartiesten: Peter Beets & Sven Figee Quartet, Eric Vloeimans en Licks & Brains, Dutch Swing Band College, en nog veel meer! Gouda Jazz Festival 2026 vindt plaats

ZOMERTIPS wZOMERPLATEN w SPELLETJES

Zomertips

Walkmans

Voor mee op vakantie, of gewoon lekker thuis in het zonnetje, hebben wij nog wat zomertips op een rijtje gezet!

Staan jouw cassettes te verstoffen op zolder? Het is tijd om ze weer van stal te halen, de cassettes komen terug! Misschien nog leuker: wij verkopen moderne Walkmans. Prijzen tussen 26.99 en 179.99 (maar dan heb je wel een Pink Floyd-editie met opnamefeature voor eigen mixtapes...). Bekijk het op www.platomania. nl/cassettes samen met onze uitgebreide cassette-collectie. Van klassiekers tot lokaal en underground!

Cd-spelers

Even geen Spotify, maar gewoon lekker een cd'tje draaien, ook onderweg! Walkmans, of een toffe Crosley! Het lijkt misschien op een mini-platenspeler, maar de Corsley Cruiser CDspeler draait helemaal om jouw favoriete cd’s. De kofferachtige behuizing en retro uitstraling geven het dezelfde charme als de Cruiser platenspeler, maar dan in een compacter formaat. Klap de klep open en je cd draait midden in beeld. De ingebouwde speakers verzorgen het geluid, of je streamt draadloos via Bluetooth. Met een aux-ingang en een oplaadbare batterij is de setup compleet. De look die je leuk vindt, met een andere draai. Prijzen tussen de 34.99 tot 79.99.

Hitster

Heb je Hitster nog niet in je spellenkast? Dan wordt het hoog tijd. Er is zelfs voor de gelegenheid een speciale Hitster Summer Party-editie. Die kan mooi mee in de koffer op vakantie. 24,99

Hip Hop Trivia

Denk je dat je verstand hebt van Hip Hop? Doe deze quiz en ontdek wie de echte G.O.A.T is! Dit spel is travelformaat, past prima in je overvolle koffer! 8,99

GELUIDSDRAGERS wZOMERTIPSTISFESTIVALS

Zomerplaten

Wat zonnige zomerplatentips

voor jou op een rijtje!

Nu Genea – Bar Mediterraneo

Stel je een zonnige mediterrane bar voor waar elke vreemdeling welkom is en onderdeel wordt van het geheel. Deze denkbeeldige bar wordt een plek waar culturen versmelten. Dat is precies wat het Italiaanse duo Nu Genea met deze plaat deed. Het resultaat klinkt ontzettend zonnig en vrolijk, een betere zomersoundtrack is er bijna niet. En hun nieuwste plaat, People of the Moon, verschijnt ook nog eens deze zomer.

Loaded Honey – Love Made Trees

Ken je Loaded Honey nog niet? Het zwoele, zonnige zijproject van twee leden van Jungle. De stem van Lydia Kitto lijkt hier de hoofdrol te spelen en geeft de soulvolle muziek nóg meer soul. Intiem, vol liefde en met een klein snufje hartzeer luistert dit heerlijk weg in een hangmat.

Hermanos Gutiérrez – El Bueno y el Malo

Het perfecte album voor tijdens weer zo'n hittegolf, in de woestijn vlak voordat je oog in oog staat met Clint Eastwood, of in een schommelstoel op een porch. Compleet instrumentaal, met gitaren en flink wat echo. Zelden was het zo lekker zwelgen als in de desolate sound van Hermanos Gutiérrez.

Dope Lemon – Pink Rose Cadillac

Met de nonchalance van Kurt Vile en de chill van Mac DeMarco schakelt Dope Lemon moeiteloos tussen surferrock, dromerige lo-fi en licht psychedelische pop, met eindeloos veel goede vibes. De soundtrack voor verliefd worden deze zomer.

Metronomy – The English Riviera

Een vakantiebestemming voor je aanstaande zomer, maar dan gewoon lekker op je platenspeler: The English Riviera. Een indieklassieker met nummers als The Look (met misschien wel de beste orgelsynthsolo ooit), The Bay en Everything Goes My Way. Zomerplaat én festivalbanger.

ZOMER w ZOMERPUZZELS w

Connect the dots

Antoon Diana Krall

Fcukers

Jalen Ngonda

New Wave

Turnstile

Blood Orange

Dove Ellis

Foo Fighters

Antwoord:

The Cure

Little Simz

Snarky Puppy

The RH Factor

Twenty One Pilots

Claw Boys Claw

Empire Of The Sun

Geese

Lorde

Sophie Straat

The XX

SPEEL MEE EN WIN!!!!!!

Scan de qr-code en vul jouw antwoorden op de puzzels in en maak kans op een platenbon!

Zoek het juiste antwoord in de overgebleven letters. Hint: Dit is zowel een 2000’s zomerhit als een vakantiebestemming.

We zoeken verhalen!

Tijdens een jubileumjaar komen zoveel verhalen naar boven. Over legendarische instores, van later doorgebroken bands. De belangrijkste muziek van je leven, ontdekt in de Plato. Je eerste bijbaan, achter de balie in een platenzaak, met dat eindeloze uithoezen.

Het hoeft niet altijd groots en meeslepend te zijn. Soms verandert een klein moment in een waardevolle herinnering. Vertrouwde routines betekenen vaak meer dan tijdelijk spektakel. En bijzondere ontmoetingen kunnen het verschil maken.

We zijn op zoek naar die verhalen. Heb jij ook een herinnering rondom een Plato-winkel? Heeft een moment in een van onze platenzaken een onuitwisbare indruk op je gemaakt? Wil je vertellen over jouw band met een van onze filialen? Is er iets groots of kleins dat je kwijt wilt?

Laat het ons weten! Stuur een mail naar plato50@platomania.nl, en vertel daarin kort welke anekdote je met ons wilt delen. We hopen de komende tijd deze ruimte in de Mania te vullen met kleine monumentjes die gewijd zijn aan deze bijzondere geschiedenis.

PLATO 50 FEEST terugblik

Afgelopen pinksterweekend vierden we Plato’s 50 jarige jubileum in de Leidse popzaal Nobel en het werd een knalfeest. Na te zijn opgewarmd door strakke optredens van Fit en Yan Lâle kwam de schwung er helemaal in met Extince en DJ DNS en daarna de explosieve stonerpunk van BB & the Binkie Boys. Daryll-Ann sloot het live gedeelte sfeervol af. Ondertussen zat het met de Wall of Guilties photobooth en de draaikunsten van Ischa Nowa, DJ ManyFast en het Amsterdamse (lees: Concerto) No Fun DJ Team in de foyer ook helemaal snor.

Sicco werd terloops in het zonnetje gezet met de uitreiking van de Golden Barry – een obscure detailhandel onderscheiding in de vorm van Barry Gibb verkleed als Oscar. Dit beeldje is sinds die avond helaas spoorloos; mocht je meer weten, we willen hem graag terug!

Al met al een supergezellige en muzikale avond en nacht met Platonen uit alle windstreken, van vroeger en van nu, intimi, klanten en nog veel meer mensen die Plato een warm hart toedragen – bedankt allemaal!

PARELS VOOR EEN PRIKKIE

Ontzettend veel prachtige koopjes! Bekijk ook eens onze Plato 50 koopjes op de webshop. Dit is slechts een greep uit vele parels… Wees er wel snel bij, want op=op.

MADISON BEER - Life Support €19,99

Een debuutalbum van een 21-jarige met meer levenservaring dan je haar zou toewensen. Nadat Justin Bieber haar op jonge leeftijd onder de aandacht bracht, schoot haar carrière in een stroomversnelling. De ervaringen met een beknellend label, de keerzijde van roem, online kritiek en haar mentale gezondheid verwerkte ze uiteindelijk tot een van de meest persoonlijke en indrukwekkende popalbums van de afgelopen jaren.

PEARL JAM – Ten €19,99

Een rockklassieker die niet in je platenkast mag ontbreken. Ten bevat enkele van de bekendste nummers van de band, waaronder Alive, Jeremy, Even Flow en Black. Eddie Vedder verkeert hier in bloedvorm en levert een van de meest iconische zangprestaties uit het grunge-tijdperk.

THE BLACK KEYS - Let’s Rock €19,99

Een betere albumtitel hadden wij niet kunnen bedenken! Let’s rock! Een ode aan de elektrische gitaar (en stoel?) door de heren van The Black Keys. Als je El Camino top vond, dan ga je ook van deze plaat houden. Van instant klassiekers als Lo/Hi en Shine a Little Light tot emotionele nummers als Sit Around and Miss You.

MILES DAVIS - In a Silent Way €19,99

Jazzpuristen keken in 1969 neer op dit album, en je kunt gerust stellen dat dit voor de jazzwereld vergelijkbaar was met Dylans overstap naar elektrische muziek. Dit album wordt dan ook beschouwd als een van de albums waarmee hij de basis legde voor jazzfusion en mag niet ontbreken in je jazzcollectie!

MILES DAVIS - ‘Round About Midnight €19,99

Met dit album bereikte Miles Davis een veel breder publiek. De opname laat hem horen op zijn karakteristiekst: ingetogen maar kwetsbaar, beheerst maar emotioneel. De muziek ademt de ‘cool’ waarvoor Davis beroemd werd en geldt nog altijd als een van de grote jazzklassiekers.

RAGE AGAINST THE MACHINE - Evil Empire €19,99

Vier jaar na hun explosieve debuut keerde Rage Against the Machine terug met een album dat nog strakker, donkerder en agressiever klonk. Waar het debuut vooral insloeg als een politieke mokerslag, perfectioneert Evil Empire de unieke mix van metal, hiphop en activisme. Met klassiekers als Bulls on Parade en People of the Sun groeide het album uit tot een van de bepalende rockplaten van de jaren negentig.

SYSTEM OF A DOWN – Toxicity €19,99

Een moderne metalklassieker. Met hun Armeense achtergrond, een flinke scheut maatschappijkritiek (zeg maar gerust: kritiek op Amerika) en een compleet eigen, onvoorspelbaar geluid wist System of a Down een van de meest invloedrijke metalalbums van de jaren 2000 af te leveren. Opnieuw geproduceerd door Rick Rubin. Een meesterwerk dat ruim twintig jaar later nog altijd pijnlijk urgent klinkt.

THE STROKES - Is This It €19,99

De allergrootste Plato/Concerto-klassieker! Het album dat gitaarrock de 21e eeuw in sleurde. Met een geluid dat teruggrijpt op de jaren zeventig, maar tegelijkertijd volledig eigentijds klinkt, zette The Strokes de standaard voor een nieuwe generatie indiebands. Een debuut waar de meeste bands alleen maar van kunnen dromen.

SOMBR - I Barely Know Her €19,99

De soundtrack van liefdesverdriet voor een nieuwe generatie. Met virale hits als Back to Friends en Undressed en een plek op de affiche van Lowlands is Sombr in korte tijd uitgegroeid tot een van de opvallendste nieuwe namen in de indiepop. Muziek voor nachtelijke wandelingen, gemiste kansen en berichten die je beter niet had kunnen versturen.

KINGFISHR – Halycon €19,99

Met hun mix van Ierse folk, indie en stadionwaardige refreinen groeide Kingfishr razendsnel uit van lokale belofte tot internationale publieksfavoriet. Halcyon klinkt tegelijk tijdloos en modern: melancholisch, meeslepend en vol liedjes die nog lang blijven hangen.

Exclusieve Versies Op Vinyl!

Aankondiging:

exclusieve versies van Olivia Rodrigo, The Rolling Stones en Sienna Spiro alleen bij Platomania verkrijgbaar! Preorder op www.platomania.nl

Rolling Stones Pop Up Stores!

Ter gelegenheid van het nieuwe album Foreign Tongues van The Rolling Stones worden de volgende platenzaken tijdelijk omgetoverd tot officiële Rolling Stones Pop-Up Stores:

-Concerto Amsterdam

-Plato Groningen

-Plato Rotterdam

-Plato Utrecht

-Sounds Venlo

Verwacht exclusieve merchandise, de nieuwe Rolling Stonesbiografie door Bob Spitz (zie ook het interview voorin), een fotopresentatie (Concerto), mokken, beanies, exclusieve shirts en meer! Kom vooral langs.

GRAND CRU NO RISK DISC LUISTER TRIPS

BUTTHOLE SURFERS After the Astronaut

OVERPASS Elsewhere, Always

DEATH CAB FOR CUTIE I Build You a Tower

LEE “SCRATCH” PERRY & MOUSE On Mars

SIENNA SPIRO Visitor

JJEROME87 The Canyon

BOARDS OF CANADA Inferno

VIOLET GROHL Be Sweet to Me

KELELA New Avatar

MAURO PAWLOWSKI Unspectacular Times POM Enlightened, Baby

VINCE STAPLES Cry Baby