Penseelstreek79

De Penseelstreek Wijkkrant Hoogkamp * Sterrenberg * Gulden Bodem Arnhem

JAN 2017 | NR.79

2  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Colofon

redactioneel

‘De Penseelstreek’ is de wijkkrant van wijkvereniging ‘De Penseelstreek’. Verspreiding: 4x per jaar huis aan huis in de buurten Hoogkamp, Sterrenberg en Gulden Bodem te Arnhem. Oplage: 1950 ex. Verspreiding: Redactieleden:

Arno Vonk Mesdaglaan 36 06 81462782

Redactieadres: E-mail:

Mesdaglaan 27 6813 GL Arnhem 026 4437663 redactie@penseelstreek.nl

Artwin Nuhn Maartje van den Berg Judith Klaasse Vincent Muller Reinier Zweers Valeri Berns Bert Krikke

Vormgeving: Nannieke Swart www.summit-web.nl Druk: GLD Grafimedia Advertenties: Christiaan van der Sanden 026 3708877 / 06 14477799 advertentie@penseelstreek.nl De redactie behoudt zich het recht voor ingezonden stukken in te korten of, in overleg met het bestuur, niet te plaatsen. Bestuur wijkvereniging: Secretariaat:

Paul Breuning (vzt) Mariette van Vlerken (secr) Hans Alink (penn.m) Frank Jibben Jeannine Witteveen Mark Elbers Bosboomstraat 17 6813 KB Arnhem bestuur@penseelstreek.nl 026 4435265

Lidmaatschap 2017: € 12,50 per gezin Donateur: minimaal € 12,50 per jaar Girorek.: NL67 INGB 0007 8197 30 Bankrek.: NL44 RABO 0303 9960 99 t.n.v. Wijkvereniging ‘De Penseelstreek’ te Arnhem Redactie website: Noud van Zuijlen en Mariette van Vlerken E-mail webredactie: redactie@penseelstreek.nl

Website: www.penseelstreek.nl

INLEVEREN KOPIJ Inleveren kopij uiterlijk vr. 24 maart 2017. Verspreiding volgende wijkkrant: 7 t/m 14 april 2017. Het schema voor 2017 is op de website onder het menu wijkkrant te vinden. Aanleveren kopij bij voorkeur per e-mail, anders op cd-rom, op Mesdaglaan 27. Teksten graag in Word/Pages, digitale foto’s in een zo hoog mogelijke resolutie (300 dpi).

Door Artwin Nuhn, redactie

Voedsel verbindt Regelmatig ploft Linda bij ons op de mat. Het november-nummer portretteerde zo vlak voor de feestdagen Nederlandse gezinnen die in armoede leven. De verhalen raakten me. En vervolgens haalden we diezelfde middag voor een kleine € 20,- aan pizza’s, omdat we even geen zin hadden om te koken. Zo gaat dat. Tenminste, als je het in materieel opzicht goed hebt. Dat geldt vast ook voor u. Niks mis mee. Het is toegestaan om te genieten van comfort. Misschien is het dan wel extra mooi, dat sommigen van u zich persoonlijk druk maken over het lot van gezinnen als die uit Linda. En dat zij via eten een brug slaan tussen mensen met en mensen zonder geld. En tussen mensen met en zonder beperkingen. U leest daar verderop uitgebreid over. Ineens moet ik weer denken aan dit beeld: een sjofel gekleed vrouwtje dat in Klarendal (waar ik destijds woonde) met een pannetje in een theedoek gewikkeld de straat over steekt, op weg naar hulpbehoeftige wijkgenoten. Prachtig. Ik schrijf “mooi” en “prachtig”, omdat voedsel en veiligheid onze basisbehoeften vormen. En hulp via eten dus raakt aan de kern van ons bestaan. Met die basisbehoeften zijn de meesten van ons anno 2017 nauwelijks nog bewust bezig. Logisch. We hoeven immers niet te jagen voor ons eten. We hebben een dak boven ons hoofd. En er is geen oorlog. Dus hebben we tijd en aandacht over voor persoonlijke ontplooiing. Die luxe kunnen mensen zonder geld zich nauwelijks permitteren. Daar herinnerde Linda me indringend aan. Ik nam de gedachte aan mijn lovenswaardige buurtgenoten mee de feestdagen in. Wie weet inspireren de artikelen u om iets soortgelijks te ondernemen. Maar… nu eerst even Chinees halen. Met al dat geschrijf kom ik aan koken niet meer toe.

Bij de voorpagina Oud en Nieuw, we hebben het al weer enkele weken achter de rug. Maar in onze wijk stappen oud (opa’s en oma’s) en nieuw (hun kleinkinderen) elke dag levendig rond. Kinderen komen terug naar de buurt waarin ze ooit opgroeiden, en krijgen er zelf ook kinderen. Zo wonen grootouders en hun kleinkinderen dicht bij elkaar. Zoals onze wijkgenoten op de voorpagina. Jan Zwartjes mocht hen fotograferen. Het zijn Renate (64) en Gert Weijl (67), woonachtig aan de Van Heemstralaan, met kleinzoon Mees Weijl (2) die een echofoto van zijn toekomstige broertje in de hand houdt (linksboven), Cees Samson (68) van de Johannes Vermeerstraat met zijn kleinzonen Wouter Brosens (2) uit de Van Ostadestraat en Wieger van Unnik (2) uit de Bosboomstraat (rechtsboven), Joke Leijdekker (66) uit de Albert Cuypstraat met haar kleinzoon Goos Ponsen (bijna 3 jaar) van de Mesdaglaan (linksonder) en tenslotte Ger Olijhoek (73) uit de Van Goyenstraat met kleinkinderen Noor (7) en Kars Olijhoek (5) die aan de Joris van der Haagenlaan wonen (rechtsonder). (Tekst: Artwin Nuhn | foto's: Jan Zwartjes)

Gezocht: redactielid voor de website Zie pagina 29

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  3

van de bestuurstafel Door Paul Breuning, voorzitter wijkvereniging

Vol goede moed zijn wij aan het nieuwe jaar begonnen, gesterkt door de uitspraken van Dick Tiemens (zie pagina 8 en www.penseelstreek.nl) en Claudia de Breij (zie www.youtube. com). We zullen zien hoe het gaat met de korte tenen, de lange lonten en de verkiezingen. Natuurlijk gaan we stemmen, maar daarna zullen we “het los moeten laten, het laten gaan”, vertrouwend op de veerkracht van onze democratie. Je stem is belangrijk, maar je directe invloed is beperkt. Hetzelfde geldt voor een wijkvereniging. Op pagina 26 van dit blad wordt het bestuur van de Penseelstreek geïnterviewd. Een goed verhaal over de lastige positie van het bestuur. Over ons beperkte mandaat, over de rol die wijkbewoners van ons verwachten, die de gemeente van ons verwacht, over het (niet) kiezen van positie. De gemeente heeft hoge verwachtingen van het “naar de wijken brengen van ambtenaren en budget” en zoekt de wijkvereniging als gesprekspartner. Wij zijn benieuwd wat dat gaat brengen, want de schaal waarop wij denken en de schaal die de gemeente hanteert, liggen ver uit elkaar. De Penseelstreek bestaat uit drie buurten: Hoogkamp (inclusief Joris van der Haagen), Gulden Bodem en Sterrenberg. En we vinden het eigenlijk maar niks dat de gemeente ons vraagt om een Wijkactieplan te maken samen met de Burgemeesterswijk en de Transvaalbuurt. Maar als het gaat om het gebied waarover de wijkambtenaren en de gedecentraliseerde budgetten gaan, dan strekt zich dat uit van Lombok tot en met Klarendal en alles daartussen. In dat gebied kun je misschien wel tien wijkverenigingen vinden. Dus dat wordt wat met het stellen van prioriteiten. Maar… we laten het los, we laten het gaan, en volgen de ontwikkelingen op de voet. Meer vrijwilligers Uit het interview kun je ook opmaken, dat het bestuur graag zou zien dat meer vrijwilligers zich inzetten voor activiteiten in de wijk. Wij zijn heel gelukkig met de inzet van onze wijkgenoten, maar we zouden er wel

een paar vrijwilligers bij willen hebben. Na onze jaarvergadering in april organiseren wij een diner voor iedereen die zich inspant voor een activiteit in de wijk. En al komt maar de helft van degenen die zijn uitgenodigd, het zijn er nog steeds behoorlijk veel. Daar zijn wij blij mee, en toch willen we er meer. Twee voorbeelden: Hulp bij optocht Op 11 november werden de bestuursleden verrast met een noodkreet van de jeugdcommissie: er waren onvoldoende verkeersbegeleiders voor de Sint Maarten-optocht. Of wij konden inspringen. Ik moet u eerlijk bekennen, dat ik daar weinig zin in had. Maar goed, ik vind veiligheid extreem belangrijk en ik kon toch ook Jeannine Witteveen en haar jeugdcommissie niet laten stikken. Dus heb ik een geel vestje aangetrokken en heb mij gemeld als verkeersregelaar. En leuk dat het was! Hartverwarmend. Een optocht achter de harmonie aan, met wel honderd opgewonden kinderen en tientallen ouders, een geweldige sfeer, Jeannine blij en ik kon een enkele geblokkeerde automobilist een privéomleiding bieden. Ik gloeide van trots op mijn wijkvereniging en dacht (wellicht wat naïef): er lopen hier zoveel ouders rond die dit leuk vinden, daar moeten verkeersregelaars tussen zitten en natuurlijk ook kandidaten voor het bestuur. Hulp bij gymnastiek Tweede voorbeeld: de gymnastiek. Daar is het gewoon fout gelopen. Wij hebben als adagium: de werkgroepen of commissies organiseren, het bestuur faciliteert. Maar bij de gym liep dat anders. Via de betalingen kwam de gehele administratie - van deelnemers, wel betalen, niet betalen, aanmanen en dat soort gezeur - op het bordje van de penningmeester terecht. Hans Alink doet dat dus al jaren. Toen wij eindelijk iemand gevonden hadden die de functie van penningmeester wel van Hans wilde overnemen, schrok die terug van de omvang van de taak, onder andere

veroorzaakt door deze kluit gymnastiekwerk. Dus hebben wij de gymnastiekers (en Pilaters) gezegd: het bestuur stopt met deze service, organiseer het zelf, i.e. vorm een commissie. Het bestuur helpt bij het huren van de zaal, maar de administratie, organisatie en financiën moet je zelf doen en anders is het einde verhaal. Wij zijn heel benieuwd hoe dit afloopt. Veel positiefs Het is niet alleen kommer en kwel. Het initiatief van Niek Bakker en Frans Schoenmakers om incidentele ouderenhulp te organiseren, leverde meer hulpaanbieders dan hulpvragers op. Nienke Vreugdenhil en Anne Brosens ontwikkelden een plan voor het Stierenveld en werden nota bene door het wijkteam Leefomgeving van de gemeente naar de Penseelstreek doorverwezen. De schouw van de veiligheidssituaties heeft enkele verbeteringen opgeleverd en ons Team Leefomgeving gaat de schouw dit jaar met de gemeente verder afronden. De Commissie Duurzaamheid is vol enthousiasme van start gegaan en daarvan hebben we hoge verwachtingen. Zo zijn er oude activiteiten die wegkwijnen of zelfs verdwijnen en nieuwe die opbloeien. Daaraan valt weinig te besturen, dat kun je het beste los laten. Maar we laten het niet gaan: wij zullen ondersteunen waar dat mogelijk is. PS: Wij zoeken nog steeds een penningmeester en een bestuurslid.

4  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Eten slaat een Make food, not war’ luidt de slogan van een nieuw restaurant in Libanon. Daar koken groepen samen; groepen die elkaar nog niet eens zo lang geleden nog naar het leven stonden. Waarmee maar gezegd wil zijn:

Logistieke voedseloperatie van formaat! Met 435 vrijwilligers is de Voedselbank Arnhem een belangrijke speler in de zorg voor voedselpakketten voor de minder welgestelden in Arnhem. “Dat ben je wanneer je als alleenstaande per maand € 200,- of minder leefgeld hebt. Voor een gezin met twee kinderen ligt de grens bij € 440,-. Leefgeld is het budget dat beschikbaar is voor eten, kleding, sport en hobby’s. Dat is natuurlijk erg weinig om van rond te komen.” Aan het woord is Thom Dieben, wonend op de Bakenbergseweg en Coördinator Voedselverwerving van Voedselbank Arnhem. Thom is van origine marketing- en communicatiespecialist en vond dat hij na zijn pensioen iets voor de samenleving moest doen. Dat hij één van de verantwoordelijken bij Voedselbank Arnhem zou worden, had hij nooit kunnen bedenken. “Zo’n functie komt langs, ik ben me gaan inlezen en was eigenlijk direct enthousiast. De Voedselbank is sinds enkele jaren landelijk georganiseerd en een goed geoutilleerde vrijwilligersmachine. Er zijn landelijke accountmanagers die contact houden met bedrijven als Unilever, Friesland Campina, Heinz en Albert Heijn. Met hen sta ik in dagelijks overleg over de bevoorrading vanuit deze bedrijven. Zelf ben ik accountmanager voor een aantal regiobedrijven die ons sinds jaar en dag ondersteunen, zoals Hilvers, Peeze koffie en verschillende producenten uit Gelderland.”

Wekelijks maken er 900 gezinnen in de regio Groot Arnhem gebruik van de Voedselbank. Thom: “We hebben 35 vrijwillige chauffeurs, die het voedsel bij de bedrijven ophalen. Veel bedrijven brengen het voedsel gelukkig zelf langs.” Daarnaast verzorgen deze chauffeurs de bevoorrading van de 24 afhaalpunten in kerken of wijkcentra in de wijken, dorpen en steden rond Arnhem. Het logistieke proces begint iedere dinsdag in het logistieke centrum op de Bruningweg. Dan wordt er gekeken hoeveel aanmeldingen er zijn en wat de voorraad is. De inhoud van het pakket wordt vastgesteld. De schijf van vijf geldt als uitgangspunt. Woensdag komen de spullen uit het magazijn en donderdag worden de dozen uitgepakt en gaan de koelproducten, zoals vlees en zuivel, in speciale koelboxen. Vrijdagmorgen worden alle kratten ingepakt en vindt later op de dag de uitgifte plaats. Thom verbaasde zich over de grote betrokkenheid van de wijk bij de Voedselbank. “Er zijn in onze wijk ruim twintig vrijwilligers. Daarover was ik wel positief verrast.” Tevreden? “Dat nooit! We hebben altijd vrijwilligers nodig, dus als buurtbewoners interesse hebben, neem eens een kijkje op www.voedselbankarnhem.nl of spreek mij gewoon eens aan!” (Tekst: Bert Krikke. Foto: Thom Dieben)

De voedselbank in vol bedrijf

Thom Dieben

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  5

brug tussen mensen eten slaat een brug tussen mensen. Maar niet alleen ver weg, ondervonden wij tijdens een rondgang langs een paar prachtige verbindende initiatieven in onze wijk.

Eten als lichtpuntje van de dag Door een artikel in de Gelderlander kwam Mieke Breuning van de Breitnerstraat zeven jaar geleden in aanraking met Hospice Rozenheuvel in Rozendaal, waar maximaal tien mensen verblijven die zich in de laatste weken of maanden van hun leven bevinden. De maaltijden kwamen destijds uit een centrale keuken en werden opgewarmd. Maar men wilde het liefste elke dag met verse ingrediënten koken. Omdat Mieke van koken houdt, meldde ze zich aan en kookt sinds die tijd samen met een maatje om de twee weken een avond voor de gasten van het Hospice. Het is leuk om traditioneel te koken, er zijn vaak oudere gasten die graag op een ouderwetse manier hun gehaktballetjes met rode kool willen. Maar ook met - zoals Mieke het noemt - “het hippere koken” heeft ze geen moeite. Het is gewoon fijn om het de gasten zo veel mogelijk naar de zin te maken. Bij binnenkomst kijkt Mieke eerst wat er de voorafgaande periode is gegeten, heeft overleg met de verpleging en hoort dan of er mensen bijgekomen zijn die een bepaald dieet hebben, vegetariër zijn of wellicht halal eten. Daarna gaat ze bij de gasten langs om te vragen waar ze zin in hebben. Met een budget van ongeveer € 4,- per persoon worden de boodschappen gedaan. Er is in ieder geval altijd versgemaakte soep. Verder is er een hoofdmaaltijd en een toetje van ijs met slagroom, vers fruit of waar de gasten ook maar zin in hebben. Mieke vertelt dat er een mevrouw was die bijna nooit friet had gegeten en daar zo’n zin in had. Dus werd er regelmatig friet gemaakt. Of een meneer die nog eens graag de smaak van coquilles wilde proeven; ook dat werd geregeld. Voor veel mensen is het eten toch een lichtpuntje. Mieke ervaart de manier waarop er met de gasten en hun familie wordt omgegaan als heel plezierig en respectvol. Ze vertelt dat het haar wel eens aangrijpt als er jonge mensen of bekenden in het Hospice verblijven. Het Leger des Heils, waar het Hospice van is, faciliteert de vrijwilligers door een cursus te geven waarin onder andere aandacht gegeven wordt aan stervensbegeleiding. (Tekst en foto: Anjo de Bos)

Mieke Breuning

Het Hospice in Rozendaal

6  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Warme maaltijd voor dak- en thuislozen Waarom ga je koken bij Stichting Kruispunt, die hulp en opvang biedt aan dak- en thuislozen? Dat ga ik horen van Marjan van Kleef van de Mesdaglaan, die het vrijwilligerswerk met de paplepel is ingegoten. Marjan vertelt dat zij diaken is bij de kerk van Schaarsbergen. De kerk voelt zich verbonden met Kruispunt en een aantal mensen van de diaconie kookt daar door het hele jaar heen. Maar Marjan kookt ook een aantal keren per jaar met man Guus en hun kinderen voor Kruispunt. Dan gaat er een gezins-app uit en gaan ze aan de slag: hartstikke leuk en gezellig. Om een uur of vier zijn ze in de Spoorwegstraat, waar in de mooie keuken van Kruispunt eerst een kopje koffie wordt gedronken en de grote pannen met water alvast op het fornuis worden gezet. Er wordt gekookt voor ongeveer 45 mensen. Voor een budget van € 75,- wordt er een smakelijke maaltijd bereid: warm eten, salade en een toetje. Je kunt niet beetgaar koken, vertelt Marjan. Veel bezoekers hebben gebitsproblemen, dus moet alles goed doorgekookt worden. De bezoekers betalen € 1,- voor de maaltijd. De sfeer is meestal goed, en de meesten zijn tevreden met wat ze krijgen. Een feestelijk kerstdiner met stoofpeertjes, mooi opgemaakt en versierd, is niet altijd waar deze mensen naar kijken, het gaat vaak alleen om het krijgen van een warme maaltijd. Een mooie uitspraak van Marjan is: “Je moet het niet naar jezelf vertalen. Deze mensen hebben andere belangen, andere interesses”. Zo is het feest als Marjan een keer naar ‘de Chinees’ gaat: met tassen vol, staand in een file, waardoor de auto nog tijden ruikt naar nasi, bami en satésaus, en dan aankomen om te merken dat de bezoekers deze afhaalmaaltijd geweldig vinden! Het valt Marjan op dat er steeds meer jonge mensen dak- of thuisloos zijn. Vaak zijn het mensen met psychische problemen of een verslaving. Bij Kruispunt zijn strenge regels, maar iedereen wordt respectvol behandeld. Marjan en Guus, die via Marjan laat weten dat donaties voor Kruispunt van harte welkom zijn, doen dit werk vanuit een maatschappelijke betrokkenheid die ze van huis uit hebben meegekregen en weer doorgeven aan hun kinderen. (Tekst en foto: Anjo de Bos)

Walking Dinner loopt op rolletjes Voor de 10de keer dit jaar houdt de Bosboomstraat haar walking dinner. Ze is hierbij in goed gezelschap. Ook op twee locaties op de Bakenbergseweg, op de Poggenbeekstraat, bovenin de Van Heemstralaan, de Mesdaglaan, en voor de 17de keer in de Jan Vethstraat wordt dit culinaire feest georganiseerd. En dan zijn we er vast nog wel een paar vergeten! Ik spreek met Helen van der Meijden en Marthyne Kunst, die vanaf het begin het walking dinner op de Bosboomstraat organiseren, samen met Cecilia Scharringa en Petra Lammers. “Ieder jaar in het laatste weekend van januari houden we het walking dinner. Het is een mooie manier om in de winterperiode elkaar toch nog eens uitgebreid te spreken”, begint Helen. Marthyne vult aan: “Ieder jaar hebben we een opkomst van zo’n 50 deelnemers, wat toch ruim driekwart van de straat is. Met die opkomst zijn we heel blij en hieruit blijkt ook dat er zeker behoefte aan is.” “Het leuke van onze opzet is, dat we op één adres met z’n vijftigen beginnen, maar daarna opsplitsen in groepen van acht die ergens een voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht krijgen. De groepsamenstelling wisselt per gang, dus je zit

Marjan van Kleef

Marthyne (l) en Helen (r)

steeds met zeven andere buurtgenoten aan tafel”, vervolgt Marthyne. Wat er zoal gegeten wordt? Daar is iedereen vrij in, volgens Helen. “Dus het kan gebeuren dat je begint met een Oudhollands voorgerecht, vervolgt met een Chinees hoofdgerecht en eindigt met een Italiaans dessert. Daarna doen we de nazit weer op één adres. Dat hele eetschema is een wiskundig hoogstandje van Debora Vos. Tijdens de borrel worden nieuwe buurtgenoten welkom geheten. Deze krijgen de speciale Bosboompet. Jong en oud doet mee, van 30 tot 80 jaar. Ook bij gladheid is het toch gewoon doorgegaan. De jongeren helpen dan de ouderen met de verplaatsing van gerecht naar gerecht. Dat maakt het voor ons erg bijzonder." Creatieve momenten zijn er genoeg geweest de afgelopen tien jaar. Eigen initiatief is hierbij belangrijk. Marthyne: “We hebben gedichten gehad, een quiz of pianospel. Dit laten we vrij. Dat houdt het luchtig en inspirerend.” Wordt er voor het jubileum nog iets speciaals georganiseerd? “Er gaat natuurlijk wat bijzonders gebeuren, maar wat dat is kunnen we natuurlijk niet vertellen, want iedereen leest dit net voordat we ons dinner houden!” (Tekst en foto: Bert Krikke)

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  7

Niet vier maal bloemkool meer Mevrouw Dop (93) uit de Van Ruisdaelstraat heeft lang als verzorgende/ verpleegkundige gewerkt. Bijna haar hele werkzame leven in onze wijk, met dien verstande dat je in haar jeugdjaren je opleiding tot verpleegkundige alleen buiten je woonplaats mocht doen. In haar geval was dat in Deventer en Rotterdam, in de laatstgenoemde stad voor de kindergeneeskunde. Ze heeft tijdens de opleiding onder andere het witte kruis en een ooievaar (verloskunde) opgespeld gekregen. Verzorgende werd ze in de wijk, eerst op de fiets, toen per Solex en later in een klein Volkswagentje, royaal voorzien van Groene Kruizen. Intussen bleef ze met haar moeder wonen in de Van Ruisdaelstraat. Later ging ze werken in het Diaconessen Ziekenhuis in de Burgemeesterswijk. Ze werd er hoofd Avonddienst. Van die tijd kent ze twee grote vriendinnen: de twintig jaar jongere Carla, hoofd Avonddienst op de andere vleugel van het ziekenhuis en de nog eens tien jaar jongere Frida, op dat moment leerling-verpleegkundige. De moeder van mevrouw Dop kookte in de periode. Samen hadden ze het goed. Nadat moeder overleed, ging mevrouw Dop zelf achter de pannen staan. Tot vriendin Carla voor de vierde keer in één week “bloemkool” als antwoord kreeg op haar vraag wat mevrouw Dop had gegeten. Carla bood aan voortaan voor het diner te zorgen. Twee keer per week komt ze met een grote AH-tas. Daarin een aantal borden met elk drie vakjes: voor ’t vlees, de groente en de aardappelen of natuurlijk lekker met nasi. Genoeg voor een aantal dagen heerlijk eten, niet in de laatste plaats vanwege de hobby van de schoonzoon van Carla. Regelmatig staat er hazenpeper, reerug of eendenborst op het menu. Gezond en lekker klaargemaakt, fruit vormt veelal het toetje. In de keuken staat een magnetron voor het opwarmen van de maaltijd en een inmiddels niet meer werkende oven. Die dient als opslag voor het afwasteiltje. Na de maaltijd wordt de afwas hier nog met de hand gedaan. Noch Carla, noch Frida woont in de stad. Zelfs na veertig jaar zien de dames elkaar nog regelmatig, zo hecht is de vriendschap. Carla om de warme maaltijd te brengen en om samen boodschappen te doen of de bezoekjes naar kapper of dokter te begeleiden. Natuurlijk wordt er ook gezellig gekletst. Frida komt op zaterdag met een gebakje over uit Velp en met de dan benodigde boodschapjes uit de stad. De service is onbetaalbaar; Carla en Frida zijn mevrouw Dops 'dochters'. Dat gevoel over de rollen zou wel eens wederzijds kunnen zijn, als we afgaan op de bloemen die mevrouw Dop met moederdag ontvangt. (Tekst: Dinant Wansink, foto: Agnes Spekhorst)

Samen koken in een club De stellen Jan en Annet, Lars-Peter en Petra, en Hans en Barbara wonen aan de Van Heemstralaan en vormen met elkaar een eetclubje. Alle zes hebben ze een drukke baan en vinden het leuk om zo eens in de drie maanden met elkaar te eten. Uitgangspunt is vooral gezelligheid en van gedachten wisselen over werk, kinderen, sport etcetera. Ze houden van smaakvolle gerechten met daarbij bijzondere wijnen. Aan de grote tafel in de woonkeuken bij Jan van Dellen spat het enthousiasme er vanaf als hij over zijn passie voor koken vertelt. Al als kind vond hij het een leuke bezigheid. Op z’n 17de op vakantie naar Vlieland, een één-pits kooktoestelletje mee… waar anderen aan de friet gingen, zorgde hij voor een lekkere en gezonde maaltijd. Het is leuk om voor en met elkaar te koken. Allemaal be-

Mevrouw Dop met Carla

Hans Sybrandi

steden ze heel veel aandacht aan het maakproces. Het moet geen gerecht worden waar alles bij elkaar in één pan wordt gedaan, maar het moet slowcooking zijn. Iets bijzonders uitproberen mag en kan ook altijd. Op mijn vraag of hun gerechten een heel klein Michelin-sterretje verdienen, zegt Jan lachend: “Een mini-mini-ministerretje dan”. Jan heeft, zoals hij zegt, megaveel kookboeken waar hij zijn recepten uit haalt. Zijn voorkeur gaat uit naar Italiaans en Thais koken. Italiaans, omdat je daar de fantastische wijnen van Lars-Peter bij kunt drinken. En Thais vanwege de heerlijke kruiden en curry’s. Omdat één van de zes uitsluitend vegetarisch eet en een ander niet echt dol is op tomaten en paprika’s, is het een uitdaging om zo te koken dat iedereen er blij van wordt. (Tekst: Anjo de Bos. Foto: Jan van Dellen)

8  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Sluiting Ecowinkels (bio)logisch?

Laat 't los, laat 't gaan

Kerstgedachte bij het Kerstzingen op 23 december 2016, door Dick Tiemens Beminde gelovigen en ongelovigen, waar is onze Emeritus Kapelaan, zullen trouwe bezoekers nu meteen opmerken. Welnu, die is totaal onverwachts en uitgerekend vandaag ontboden bij zijn hoogste baas, de Heilige Vader in het Vaticaan. Paus Franciscus wenst het Kerstzingen zoals wij dat hier kennen, uit te rollen over het Vaticaan, over Italië, over Europa en aansluitend over de gehele wereld. 'Gremdaad', sprak de kapelaan door de telefoon, 'ik word de vrijdag voor Kerst verwacht bij de Heilige Stoel en jij bent de enige die mij bij het Kerstzingen kan vervangen.’ Vorige week was het dan zover. Eerst dronken wij een prachtige Chateauneuf du Pâpe om ons weerzien te vieren. Vervolgens namen wij een blad papier voor ons en zakten weg in meditatie en contemplatie. Plotsklaps schreven we tegelijkertijd een tekst op de voorheen nog onbeschreven vellen. Op mijn vel stond LAAT HET LOS en op het papier van de Emeritus stond LAAT HET GAAN. Wij stonden perplex, want in onze dagelijkse pastorale praktijk ervaren wij beiden verkramping, verbittering, verzuring, frustratie, woede, boosheid, wrok, scheldpartijen, korte lontjes en lange tenen als hèt probleem van deze tijd. 'Loslaten is inderdaad niet genoeg', overwoog de Emeritus, 'want we zouden het zojuist losgelatene weer kunnen vastpakken. Eerst laten we los en dan laten we het ook meteen gaan, dan is het weg en zijn we het kwijt.’ 'Gremdaad', sprak hij, 'aan jou als dominee de taak deze Handreiking van de Almachtige in enkele goed gekozen Gelijkenissen te verduidelijken.’ Welnu: 1. U staat op het perron van Utrecht Centraal. Het is zaterdagavond en u verlangt hevig naar huis. Maar dan klinkt het door de speaker 'Het treinverkeer naar Arnhem is door de eerste bladval van deze herfst volledig lamgelegd. Bovenleidingen zijn bezweken, rails te glad, wielen vierkant, wissels in de war geraakt. Op z'n vroegst rijden er morgenvroeg weer treinen. Wij raden u aan uw reis te voet, liftend, per bus of taxi te vervolgen'. Er welt een klamme woede in u op, uw aderen vernauwen zich, nierstenen vormen zich spontaan en verstopping van de galwegen dreigt. U staat op het punt zich te vergrijpen aan kostbaar spoorwegmateriaal, aan seinpalen, aan kiosken en kaartautomaten. Maar plotseling, denkend aan dit inspirerend samenzijn, roept u tot verbazing van uw medereizigers "LAAT HET LOS, LAAT HET GAAN". 2. Na lang aarzelen hebt u op aandringen van uw vriendin besloten opslag te vragen. U hebt uw verzoek goed onderbouwd en uitstekend voorbereid. U zit buiten de kamer van uw leidinggevende te wachten tot z'n lamp op groen springt en herhaalt nog maar eens even uw wervende aanvangstekst. Het sein springt op groen. U treedt binnen en gaat zitten.'Zeg het eens' klinkt het verveeld vanaf de overkant. ‘Ik…’. begint u. ‘’Ik werk hier nu al tien jaar en ik…’ 'Mag ik je even onderbreken’, stelt de overkant nu. ‘Je bent hier nog maar net binnen en je hebt al drie keer “ik” gezegd. Ga nu eens voor jezelf na wat dat betekent voor jou als mens en voor jou als werknemer van dit bedrijf.’ Een hand op je schouder geleidt je met zachte drang naar de deur. Ook nu woede, onmacht, een torenhoge bloeddruk en kransslagaderen die op springen staan. Moord op uw leidinggevende is nog maar een kleine stap, maar als bij toverslag herinnert u zich dit relaxte samenzijn en schalt het door de gangen "LAAT HET LOS, LAAT HET GAAN". Geliefde gelovigen en ongelovigen, wij staan wederom aan de vooravond van Kerst en weldra aan het begin van een nieuw jaar. Bij uitstek een periode om in alle rust over deze zaken na te denken. Moge 2017 een jaar worden zonder boosheid, verkramping en woedeaanvallen. Dat u elkaar ontspannen en begripvol tegemoet mag treden en aardig voor elkaar bent. LAAT HET LOS, LAAT HET GAAN.

Op 13 augustus 2016 sloten de twee winkels met biologische producten nabij onze wijk hun deuren. Toeval? Natuurlijk niet. Boerderijwinkel Puur Lokaal startte in Het Dorp in december 2014 als een coöperatieve voedselcoöperatie. Je kon als klant voor € 25,- lid worden en hiermee korting krijgen op aankopen. De winkel was een testwinkel (er moesten meerdere volgen) en was ingericht in twee delen van het oude winkelcentrumpje. Geen gelukkige keuze: de ruimtes waren laag en tussen de twee delen moest je met je winkelwagentje over de klinkers hobbelen door een donker gangetje. De winkel ging prat op lokale en regionale producten, maar had moeite om deze in haar schappen te onderscheiden van andere producten. Simply Delicious was een al beproefd concept, met winkels in Velp en Oosterbeek. Men wist dus in de zomer van 2015 waar men aan begon. De locatie in het ABN-gebouw was in ieder geval beter dan die van Puur Lokaal die niet in de loop lag, al kon je bij Puur Lokaal wel altijd parkeren, en moest je bij Simply Delicious als automobilist je toevlucht zoeken tot de parkeergarage van de minder biologische concurrent. De inrichting van Simply Delicious was goed en de schappen waren vol. Beide winkels kregen te weinig klanten. Sluiting was onvermijdelijk. Kwam dit door onbekendheid of is er toch meer aan de hand? Zijn onze wijkbewoners en die van de naastgelegen Burgemeesterswijk niet in voor biologische producten? Of hebben de meesten te weinig tijd nog een extra winkel aan te doen? Onzin. De winkels hebben zich gewoon verkeken op het steeds groter wordende biologische assortiment van Albert Heijn. Daarnaast geldt dat elke food-winkel gewoon én een goede locatie én een goede parkeergelegenheid nodig heeft en flink moet investeren in marketing. Anders red je het tegenwoordig niet. Dat het heus wel kan, bewijzen andere winkels in dit segment. Experiment mislukt, over tot de orde van de dag? Nee! Het is te hopen dat meer biologische producten in onze wijk steeds gemakkelijker te verkrijgen worden, of via Albert Heijn of via nieuwe initiatieven die wel de snaar van onze wijkgenoten weten te raken. En tot die tijd kunnen we altijd nog terecht bij Simply Delicious in de Cornelis Koningstraat in Oosterbeek of de Parkstraat in Velp. Bert Krikke

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  9

V.l.n.r.: T aw fik, Ais ha, Obid, R awa h, F Nour, Om ara, Khali ar, Ali,

Syrische thee op de Hoogkamp

Al maanden is Aleppo triest wereldnieuws. Ellende ver weg. Maar sinds kort niet meer. De familie Al Turki vluchtte vorig jaar uit de stad en woont nu aan de Jacob Marislaan. Valeri Berns ging op de Syrische thee. In 2014 vluchtte vader Mohammed naar Libië en stak met een gammel bootje over naar Sardinië. Via Frankrijk en België kwam hij in Nederland waar hij een verblijfsvergunning kreeg. Vorig jaar juli kwam moeder Rehaab met de kinderen in de leeftijd van 2,5 tot 13 jaar over vanuit Turkije waar zij tijdelijk woonden, omdat Aleppo te onveilig was geworden. De broers en zussen van Mohammed wonen nog in Aleppo, de opa’s en oma’s en de familie van Rehaab zitten in Turkije. Een grote bron van dagelijkse zorgen. Samen met wijkgenoot Merel Marijn Warlich die het gezin terzijde staat, ga ik op een druilerige zaterdagmiddag op de thee bij de familie. Nadat ik eerst terug naar huis ben gegaan omdat ik een heel groot gat in mijn sok heb en even vergeten ben dat je bij een Syrische familie natuurlijk je schoenen uit moet doen, worden we heel hartelijk ontvangen. Mijn jas wordt keurig aangenomen door de 8-jarige dochter van het gezin. Iets dat ik mijn eigen dochters nog nooit bij ons bezoek hebt zien doen. Een kwestie van opvoeding! Op de bank in een lekker warm gestookte kamer vertellen de kinderen al snel op welke scholen ze zitten en wat ze leuk vinden aan Nederland. De oudsten spreken al aardig Nederlands. Dit hebben ze geleerd bij de Internationale Schakelklas en op basisschool St. Paulus. Deze scholen hebben beide een speciaal programma voor nieuwkomers in Nederland. De jongste kinderen gaan ‘gewoon’ naar de Pieter Brueghel en peuterspeelzaal De Hobbel aan de Gerard Douweg. Het valt op dat de kinderen beter Nederlands spreken dan de ouders en vrijwel alles vertalen. De Nederlandse taal leren blijkt moeilijk voor de ouders, ondanks de inburgeringscursus die ze volgen. De jongens voetballen bij VDZ en hebben het enorm naar hun zin. Trots vertellen ze over hun wedstrijden en overwinningen van die ochtend. Volgend jaar zouden ze graag bij SML voetballen, omdat integreren in de wijk belangrijk voor ze is. Net als Hollandse kinderen houden ze van pizza, macaroni en patat. Fietsen hebben ze in Nederland geleerd en kunnen ze inmiddels allemaal. Eén van de oudere jongens vertelt me dat hij en zijn zusjes en broertjes (het gezin bestaat uit onder andere drie tweelingen) nog steeds bang zijn voor onweer, omdat dat hen aan laag overvliegende vliegtuigen en bommen herinnert, een associatie die Nederlandse kinderen niet snel zullen maken. Dat integreren niet vanzelf gaat, wordt me in de 1,5 uur die ik hier op de bank zit wel duidelijk. Het gezin wordt omringd door hulp biedende buurtbewoners, zoals Merel Marijn. Zij helpen met het snappen van rekeningen, leggen bijsluiters van medicijnen uit, en zorgden ervoor dat de kinderen op de sportclubs kwamen waar ze nu lid van zijn. Ook zamelen ze kleding en speelgoed in voor de kinderen. Deze hulp heeft de familie écht nodig. Vader Mohammed was operator in Aleppo. Trots laat hij me een Youtube-filmpje zien van de supermoderne fabriek waar hij werkte. Op mijn vraag wat hij het meeste mist, is hij zeer beslist. Hij zou heel graag weer werk hebben in Nederland en is bereid om alles aan te pakken. Hij ziet het denk ik goed: echt integreren en een taal leren gaat gemakkelijker als je de kans krijgt om mee te doen! Het zou fantastisch zijn als hem die kans in 2017 wordt geboden. Dus als iemand een idee heeft voor een baan dan horen we dat graag!

10  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Als het buiten ook mooi mag zijn Design vogel(voeder)huis van topkwaliteit • Arnhems ontwerp • persoonlijke levering binnen 5 werkdagen (in Arnhem) • Bestellen op: www.fvdsontwerp.nl

frank van der snee mauvestraat 6 6813 jl arnhem t 026 - 370 11 37 e info@fvdsontwerp.nl i www.fvdsontwerp.nl

øntwerp

Onafhankelijk erkend a.p.k. keuringstation kornmann personen auto ’ s bestel

/ campers

/

benzine / diesel

Eduard van beinumlaan 2 Openingstijden: 6815 GD Arnhem ma. t/m vr. 8.00-17.30 uur tel. 026 442 51 03 Fax 026 370 25 68

meubelmakerijverduijn Heb je een origineel idee voor jouw interieur? Op zoek naar advies of een bijzonder ontwerp? Wil je een meubel dat precies past in jouw stijl? Meubelmakerij Verduijn maakt meubels, keukens en interieurs op maat.

rk e w t a a m creatief in

0624427466 www.meubelmakerijverduijn.nl info@meubelmakerijverduijn.nl

Van der Staaij Ambachtelijke Restauratie

Uw bent bij ons aan het juiste adres voor: Glas in lood Glas in lood tussen isolatieglas Monumentale beglazing Isolatieglas voor stalen kozijnen Isolatieglas HR++

Dun isolatieglas 10 mm dik voor monumenten Spiegels - geslepen glas Douchewanden Nieuwe authentieke ramen Beschermende voorzetbeglazing

U vindt ons in het Oosterbeekse Koningsdal. Het adres is Utrechtseweg 172a (achter Glaskunstgalerie De Glorie), Oosterbeek.

www.vanderstaaij.nl Manuele therapie Handtherapie Oedeemtherapie CranioFaciaaltherapie Handspalken Dry Needling Medical taping Kaakfysiotherapie Rugscholing en -training Groepstraining(jong en oud) Begeleiding bij kanker Sportblessures

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  11

S92 80919798 adv240x335_001

21.01.2013 13:07:50

Pdf_Hein

Uw huis verdient het mooiste bord!

H K

M

Hans Mini Klus Geen klus te klein om belangrijk te zijn

Ook voor al uw huishoudelijke klussen Voorrijtarief incl. eerste kwartier werk € 14,25 incl. BTW Werktijd wordt per kwartier berekend € 7,13 (€ 28,50 p/u). Huidige prijspijl zijn incl. BTW, excl. materiaal en toeslag voor: spoed/vies/gevaarlijk/extreem zwaar werk.

Hans Streng v. Lawick v. Pabststraat 119 6814 HD Arnhem telefoon: 06 - 22011961 internet: www.hansminiklus.nl De ‘Light of Being’-Yoga Het woord yoga betekent in verbinding zijn, samenzijn met dat wat je wezenlijk bent. De ‘Light of Being’-Yoga is een sensitieve en meditatieve yogavorm die steeds weer uitnodigt om met je wezen in verbinding te zijn, waardoor de levensenergie weer vrij door het lichaam kan stromen. Informatie : Willemijn de Wit 026-3704464 E mail : dewit.willemijn46@gmail.com

12  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Van tillift tot ligfiets Ruim 7 jaar geleden kreeg Dirk Zaal (61) uit de Weissenbruchstraat een Cerebraal Vasculair Accident of herseninfarct. Een ingrijpende ervaring

Buurtgenoot Dirk Zaal zette zijn ervaringen met zijn CVA op papier.

die hij van zich af schreef. Emmy Alberts vroeg hem naar het hoe en waarom. Wanneer heb je je CVA gekregen? “Op 7 januari 2009, nu zeven jaar geleden. Ik woonde net samen met mijn toenmalige vriendin en ik voelde me die ochtend al niet zo lekker. Ik had hoofdpijn en last van mijn ogen, maar ik dacht dat het aan mijn nieuwe bril lag. Maar tijdens een spelletje Rummikub zakte ik ineens in elkaar. Mijn vriendin rende naar de buurvrouw en samen hebben zij 112 gebeld. Met de ambulance ben ik naar het Rijnstate ziekenhuis gebracht en daar bleek dat ik een herseninfarct aan de rechterzijde had. Ik heb toen drie dagen in coma gelegen en de dokters hadden me al opgegeven. Gelukkig kwam ik weer bij, maar van de tijd uit het ziekenhuis zijn nauwelijks herinneringen bijgebleven.” Welk proces ben je door gegaan? “Na mijn CVA stortte mijn wereld in elkaar. Ik kon niet meer lopen, niet meer voetballen, fietsen, werken. En dat terwijl ik daarvoor erg sportief was. Het besef dat ik niets meer kon maakte dat ik het leven niet meer zag zitten. Ik kan niks meer, waarvoor leef ik eigenlijk nog, dacht ik. Ik had nergens zin in. Ik wilde niet van mijn kamer af en bezoek keek ik weg. Slapen was het enige wat ik wilde.” “Maar op een gegeven moment ben ik toch door een zuster uit bed gehaald en toen zag ik dat er mensen waren die het nog veel zwaarder hadden dan ik. Mensen die niet meer konden praten of die helemaal niets meer konden bewegen. Dat was een keerpunt, toen is de knop omgegaan bij mij. Kom op Dirk, dacht ik.” “Sporten werd mijn revalidatie. Ik heb zeven maanden gerevalideerd in de Gelderse Hof in Dieren. Daarna werd ik in Klimmendaal opgenomen. Daar vroegen ze me: ‘Dirk, wat wil je weer bereiken?’ Ik wilde alles weer kunnen: lopen, fietsen, voetballen, sporten. ‘Oké Dirk, daar gaan we voor’, zeiden ze. Nooit hoorde ik daar dat iets niet kon, ze lieten me zelf mijn grenzen opzoeken. Dat vond ik erg fijn. Door middel van de loopbrug heb ik na lange tijd geleerd om weer te lopen. Het was een ontroerend moment toen ik voor het eerst de loopbrug los liet en mijn eerste stapjes weer liep. Ik viel huilend in de armen van Marlies, de begeleider. Van de tillift naar de rolstoel en van daaruit lopen met een rollator en zelfs

weer fietsen in mijn ligfiets. Het is me gelukt met behulp van de mensen in het revalidatiecentrum en vrienden en kennissen om me heen die me motiveerden en stimuleerden.” “Mijn leven is heel erg veranderd. Ik kan nu zeggen dat ik het beter heb dan voor mijn CVA. Ik heb nu meer rust, minder stress. En de fysiotherapie, ergotherapie etcetera is allemaal erg leuk om te doen. Ik onderneem weer van alles zelfstandig samen met mijn vriendin Marion en ik ben een stuk mobieler.”

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  13

Welke gevolgen heb je ondervonden door je CVA? deze zware jaren weer in een woonwijk te kunnen wonen, “Ik ben verlamd geraakt aan de linkerzijde van mijn tussen jong en oud. Ik ben hier goed verwelkomd en ik lichaam. Zo hangt mijn mond scheef door de verlamming voel me geaccepteerd door de bewoners van de wijk.” en ik kan niets bewegen en voelen met mijn linkerzijde. Ook heb ik last gehad van epilepsie. Maar dat is nu onder controle met medicatie. Ik heb diabetes gekregen en ik Wat voor werk deed je voor je CVA? heb soms moeite met mijn ademhaling. Qua persoonlijk“Ik was meubelmaker en timmerman en ik had mijn heid heb ik gemerkt dat ik eigen onderhoud- en timmerbedrijf in sneller emotioneel ben en Arnhem. Na mijn studie Meubelmaker aan dat ik een kort lontje heb de LTS heb ik me bezig gehouden met het “Ik ben nu gelukkiger gekregen. Ik laat niet meer interieur voor ziekenhuizen en universiteiover me heen lopen en ik ten. Tijdens de crisis in de jaren ‘80 ben ik dan voor mijn CVA” word gauw boos. Daarnaast voor mezelf begonnen en dat heb ik bijna ben ik gevoeliger geworden dertig jaar gedaan, tot mijn CVA.” voor allerlei prikkels, zoals drukte en lawaai. Ook kan ik soms lastig op bepaalde woorden komen. Qua zicht heb ik last van neglect. Dat Waarom zette jij jouw ervaringen op papier? betekent dat ik door een soort doos kijk en alles van opzij “Met wat ik heb opgeschreven wil ik mensen die een niet zie. Dit is ook de reden dat ik berichten op Nextdoor hersenbloeding of herseninfarct hebben gehad motiveren of in de e-mail met hoofdletters typ. Dan zie ik het beter. en helpen. Ook na een CVA is een toekomst mogelijk. Ik maak ook veel typfouten en ik schrijf dingen verkeerd om. Daarom geef ik ook lezingen over mijn CVA aan studenWat ik in mijn hoofd heb, komt vaak niet goed op papier. ten bij opleidingen fysiotherapie en ergotherapie.” Ik krijg hier vaak reacties over van mensen. Via Nextdoor altijd positief, maar op sommige forums reageren mensen erg negatief. Het is vermoeiend en frustrerend om het Is er nog iets wat je graag wilt meegeven aan de steeds te moeten uitleggen en jezelf te moeten verdedigen.” lezers van de Penseelstreek? “Dat mensen mij gewoon mogen behandelen als ieder anWoonde je tijdens je CVA al in deze buurt? der. Ik ben niet zielig, ik ben juist gelukkiger dan voor “Nee, ik woonde al wel in Arnhem. Maar toen nog aan mijn CVA. Sommige mensen praten als een klein kind tede Forelstraat (Malburgen, red.) samen met mijn toengen me met verkleinwoorden. Dit is echt niet nodig. Je malige vriendin. Ik heb tijdens mijn revalidatie een jaar mag gewoon jezelf blijven bij mij. Ik sta open voor ieder in Het Dorp gewoond en sinds 2010 woon ik aan de contact.” Weissenbruchstraat, het appartement met de Emmy Alberts Feyenoordvlag. Ik vind het fantastisch om weer zelfstandig te kunnen wonen. Het geeft zoveel voldoening om na

Wat is een CVA? 'Cerebraal Vasculair Accident (CVA) is de medische term voor een ongeluk in de vaten van de hersenen. Er knapt een bloedvat (hersenbloeding) of een vat raakt verstopt (herseninfarct). In beide gevallen wordt de toevoer van bloed naar de hersenen verstoord. Daardoor krijgt het getroffen gedeelte van de hersenen te weinig zuurstof en raakt het beschadigd. Een CVA kan leiden tot zichtbare en onzichtbare problemen als verlamming, spraakstoornissen, karakterverandering, vermoeidheid, concentratieproblemen en problemen met zicht. Bron: website CVA-vereniging.

Ervaringen op papier Dirk zette zijn ervaringen na zijn CVA uitgebreid op papier. Het is een map geworden met eigen tekst en brieven en reacties van de mensen die om hem heen stonden. 'Positief: van tillift tot ligfiets' is voor €20,- te koop bij hem zelf. Zijn mailadres is j.zaal10@upcmail.nl.

14  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Winters genieten op Landgoed Groot Warnsborn

K O RT E Afval gaat anders

Op zondag 29 januari 2017 organiseren de ondernemers van ‘Wij Zijn Arnhem!’ voor de tweede keer het ‘Winterbelevenement’, een evenement in winterse sfeer dat geheel in het teken staat van proeven, ruiken, en ervaren. De winkeliers ontvangen u met iets lekkers, muziek, glühwein, traktaties, en proeverijen. Bezoekers zijn welkom tussen 13.00-17.00 uur op Landgoed Hotel & Restaurant Groot Warnsborn, Bakenbergseweg 277. U kunt uw auto of uw fiets parkeren bij de Oranjerie. En voor kinderen is er ook wat te beleven! (foto: Winterbelevenement)

In 2017 gaat de afvalinzameling veranderen. De bakken voor groenafval en papier blijven hetzelfde. Maar de grijze container gebruikt u voortaan voor plastic afval. Dat werd voorheen in aparte zakken ingezameld. Maar de hoeveelheid plastic afval werd zo groot, dat het handiger is om daar de grijze containers voor te gebruiken. Al het andere afval kunt u dan kwijt in ondergrondse containers. Die worden op loopafstand in de buurt geplaatst en gaan open met een pasje. Dat krijgt u thuis bezorgd, voorzien van praktische informatie. Nog een nieuwtje: voor snoeiafval kunt u sinds kort green bags gebruiken. De gemeente draait er een jaar proef mee. U koopt de zakken voor € 17,50 via www.afvalbalie.nl. Ze lijken op de zakken die doe-het-zelf zaken verkopen voor zand of puin. Er gaat 1 m3 in. Ze worden thuis afgeleverd en later vol weer meegenomen. Daar maakt u via die website zelf een afspraak voor. Green bags zijn handig in de winter, omdat in die periode de groencontainer minder vaak geleegd wordt en de gratis ophaalservice voor grof tuin- en snoeiafval niet in de maanden december, januari en februari geldt. Meer weten? Check dan www.arnhem.nl/gft.

Boeken langs de weg

Poep aan de zool Alles wat je aandacht heeft ga je meer zien. In de 6 jaar dat ik nu op de Hoogkamp woon, zag ik nooit hondenpoep. Maar sinds een paar maanden heb ik voor het eerst een hond. Ik heb lang in Amsterdam gewoond en daar was het twintig jaar geleden al vanzelfsprekend dat je hondenpoep opruimt. Dus natuurlijk ruim je je hondenpoep op, ik zou me schamen als ik het niet deed. Tot ik zelf de poep van mijn hond opruimend in de hondenpoep van een ander stapte en dus met een smerige schoen thuis kwam. Hetgeen nog een keer is gebeurd en sindsdien kijk ik veel beter rond en ja, dan zie je veel niet opgeruimde hondendrollen. Een absoluut dieptepunt was dat we tot twee maal toe een drol in onze voortuin zagen liggen. Daar heeft dus iemand zijn/haar hondje uitgelaten en het geen probleem gevonden om de drol in iemands tuintje te laten liggen. Wat dacht hij of zij? Laat me raden: ”Ik heb toch schijt aan alles?” Ik wil iedereen oproepen om een voornemen aan je lijstje voor 2017 toe te voegen: je verantwoordelijk voelen en bijdragen aan een veilige, sociale en schone buurt. En dus als je een hond hebt: de drollen opruimen die je geliefde huisgenoot op vier pootjes produceert. Je hond is vrolijk omdat die is uitgelaten en jijzelf voelt je goed omdat je een bijdrage hebt geleverd aan het schoonhouden van onze buurt. (Mieke Hegge)

Delen is het nieuwe kopen. En waarom zou dat niet met boeken kunnen? Onder dat motto liet de wijkvereniging onlangs enkele boekenkastjes maken bij werkplaats De Hellling. Die staan nu verspreid door de wijk langs de weg en bevatten boeken die buurtgenoten niet meer nodig hebben. Iedereen mag eruit pakken. Enige regel: leg er ook weer een boek van

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  15

N KLEIN Actief met en voor ouderen

Al ruim 3 jaar komt er op de eerste donderdag van de maand een groepje senioren uit onze wijk bij Trix op de koffie. We zijn vaak met 10–15 personen en bespreken dan een vooraf aangekondigd thema. Iedereen komt aan bod en we leren elkaar zo goed kennen. Een vrolijk verslagje volgt per mail, ook voor de thuisblijvers. Soms gaan we op stap, naar een museum en dan vooral lekker lunchen. Zo zaten we begin november in Carnegie Cottage in Otterlo (zie foto). De meeste deelnemers aan deze Trix-inloop willen wel meer voor elkaar betekenen dan alleen dat ene moment in de maand. Via een ledenlijst kan men elkaar benaderen en iets afspreken. Raakvlakken genoeg. Het project Burenhulp voor Ouderen dat Frans en Niek dit jaar gestart zijn, vindt ook weerklank in deze Trix-groep. We zitten tenslotte al regelmatig bij elkaar, dus dan kun je vragen: “Heeft er nog iemand hulp nodig? En wie biedt zich aan?” als een soort hulpvraag- en aanbodmarkt. Dat heeft al tot meerdere succesvolle contacten geleid: snoeiwerk in de tuin, blad van het dak halen, lamp maken, hulp met financiën, dat soort zaken. En even gezellig koffie drinken natuurlijk. Heb je ook belangstelling voor de Trix-inloop? Elke eerste donderdag om 11.00 uur ben je welkom. Neem dan gerust contact op met Niek Bakker, niek.bakker@kpnmail.nl, 06-52450397 of met Marian van der Wiel, marianvdwiel@kpnmail.nl, 06-43950474. Of heb je alleen maar een hulpvraag, klusje in huis of tuin, boodschap doen, halen/brengen naar ziekenhuis, advies bij iets engs/technisch, even bijpraten, zoiets, weet dan dat er meerdere buurtgenoten graag bereid zijn om te helpen. Neem hiervoor contact op met Niek Bakker, niek.bakker@kpnmail.nl, 06-52450397 of met Frans Schoenmakers, frans@schoenmakers10.demon.nl, 06-50560724. (tekst en foto: Niek Bakker)

Geef inbrekers geen kans

Donkere winterse dagen bieden inbrekers volop de kans om ongezien een woninginbraak te plegen. U kunt zelf veel doen om die kans te verkleinen. Geef inbrekers het idee dat er altijd iemand thuis is. Dit kan door gebruik te maken van tijdschakelaars, waardoor het niet constant donker is in uw woning. Goede buitenverlichting en sloten die voldoen aan het politiekeurmerk veilig wonen schrikken ook af. Met buren kunt u afspreken waakzaam te zijn. Loopt of rijdt er iemand rond die zich verdacht gedraagt of staat er iemand op de uitkijk? Hoort u een verdacht geluid dat duidt op een inbraak? Schroom dan niet en bel 112. En kijk ook eens op www. politie.nl/mijn-buurt. Op www.arnhem.nl/woninginbraken vindt u nog meer informatie en tips.

Buurtgenoot schrijft Provo-boek

“De ludieke opstand tegen bom en regentendom.” Zo heet het boek van buurtgenoot en historicus Marko Otten over de geschiedenis van Provobeweging die half jaren zestig heel Nederland op zijn kop zette. Amsterdam was het centrum van de beweging die zich sterk maakte voor pacifisme in Nederland en zich verzette tegen machtsstructuren. Marko heeft nog een verzoek: “Ik ben op zoek naar Arnhemse provo's die hierbij betrokken waren; ze moeten nu rond de 70 zijn. Wonen ze hier in de wijk?” Je kunt hem bereiken via NextDoor. Belangstelling voor het boek? Teken dan nu in en betaal geen € 24,95 maar € 21,95. Geen verzendkosten. Je krijgt bovendien een uitnodiging voor de ludieke doopplechtigheid in mei 2017 in Amsterdam. Ga naar www.goedinjevel.nl/uitgeverij. (foto: Marko Otten)

Zin in een cursus?

In januari beginnen weer creatieve en ambachtelijke cursussen bij Werkplaats De Helling aan de Rozenstraat 49. De cursussen zijn overdag, speciaal voor mensen die niet (meer) werken. Je krijgt les van onze vakdocenten. Heb je de smaak te pakken en wil je je verder bekwamen? Dan kan je daarna iedere week meedoen in een groep. Het gaat om cursussen glas-in-lood, glas fusion (objecten, reliëfs en kleine sierraden maken), edelsmeden, Byzantijnse schakels in zilver maken, hout draaien en metaal draaien. Meer informatie en aanmelden via www. dehelling-arnhem.nl. Bellen kan ook: 026-4420675. (foto: De Helling)

16  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Bakker Reijnen jubileert in het kwadraat Op 9 deceber werd bakker Stephan Reijnen 65 jaar en zat 50 jaar in het vak. Een dubbel jubileum. Maar aan stoppen denkt hij niet. Want bakkerij Reijnen is een echt familiebedrijf. Het begon in 1948 met een bakkerij en een winkel. Inmiddels is de zaak van zoon Stephan en broer Ronnie. Stephan maakt het brood, Ronnie het banket. De echtgenotes van beide bakkers staan in de winkel; Josita in de Burgemeesterswijk, de vrouw van Ronnie in Stephan Reijnen Schaarsbergen. Stephan rolde naar eigen zeggen verplicht het familiebedrijf in. “Toen ik 12 jaar was, kreeg mijn vader een meniscusblessure. Als oudste van zeven kinderen moest ik helpen met het rondbrengen van het brood. Ik moest zelfs een jaar van school.” En druk bleef het. Stephans wekker gaat om 01.30 uur. Om 02.00 uur staat het eerste deeg te draaien, waarna de eerste broden rond 05.00 uur uit de oven komen. Die liggen om 07.15 uur in de winkel. Om 11.00 uur zit Stephans werkdag erop en gaat hij naar huis. Hij maakt dan een ommetje met zijn hond, eet een broodje en gaat rond 14 uur naar bed. Vervolgens staat hij rond 18.00 uur weer op, geeft hockeytraining bij Upward en gaat rond 23.00 uur weer naar bed, totdat zijn wekker opnieuw om 01.30 uur gaat. “Mijn vader werkte dezelfde tijden in de bakkerij, maar ging dan ’s middags ook nog broden rondbrengen op de fiets en moest daarna nog het banket maken. Het woord vermoeidheid kwam in zijn woordenboek niet voor. Je moest vooral hard werken en niet zeuren.” In de afgelopen 50 jaar is er veel veranderd. Nu bakken nog slechts vijf of zes bakkers in Arnhem zelf brood. Vroeger waren dat er minstens tien keer zo veel. En waar ze vroeger maar vijf soorten brood in de winkel hadden (wit, bruin, melkwit, boerenmik en het kwalitatief mindere ‘regeringsbrood’), zijn dit nu meer dan 80 soorten. De toekomst van het familiebedrijf is helaas onzeker. De kinderen willen de bakkerij niet overnemen. “Ik zou het wel erg verdrietig vinden als er dan een andere naam op de gevel komt te staan. We hebben zo veel lief en leed in dit bedrijf gestopt”, aldus Stephan. “Maar ik heb er geen dag spijt van gehad. Het bakkersvak is echt een mooi beroep. Ik ga geen dag chagrijnig naar mijn werk.” Hij kijkt zijn vrouw aan, en die lacht: “Dat klopt!” (Tekst: Laura de Vries. Foto: Tjeerd Kootstra)

Themaochtenden voorjaar 2017 Iedere tweede dinsdag van de maand vindt in De Bakermat aan de G.A. van Nispenstraat 139 van 10.00-12.00 uur een interessante lezing plaats. De kosten zijn € 3,- inclusief koffie of thee. Wat staat er voor de eerste helft van dit jaar op het programma? 14 februari: ouder worden Er komen twee onderwerpen aan de orde die nogal verschillen, maar die beide veel kunnen betekenen voor ouderen. Birgitte Rasing is regiocoördinator Gelderland van de Stichting Vier het Leven en vertelt ons over het doel van de stichting: het voor ouderen gemakkelijker maken om naar een cultureel evenement te gaan. Belangstellenden kunnen een keuze maken uit geselecteerde uitjes. Deelnemers worden van deur tot deur begeleid en genieten van een arrangement waarbij alles zo is geregeld dat je zorgeloos uit kan gaan. Van een heel andere orde is de organisatie rondom het levenseinde van een dierbare. Steeds meer mensen willen sterven in hun eigen vertrouwde omgeving, thuis dus. Stefan Melskens, beleidscoördinator van de Vrijwillige Palliatieve Terminale Zorg, vertelt over de rol van vrijwilligers in aanvulling op de mantelzorg en de professionele zorg. Hun doel is om er “te zijn”, het de cliënt zo comfortabel mogelijk te maken, zodat bijvoorbeeld de mantelzorger de mogelijkheid heeft om even rustig te slapen, boodschappen te doen, iets te regelen of gewoon even tot rust te komen. 14 maart: van de Oerknal tot nu Wim Muizebelt, chemicus en docent sterrenkunde, laat zien hoe de aarde zo’n 4½ miljard jaar geleden is gevormd. Toen ontstonden de chemische elementen in spectaculaire sterexplosies die als ingrediënten dienden voor de vorming van nieuwe sterren en planeten, zoals de zon en onze aarde. Ook gaat hij kort in op theorieën over het ontstaan van leven op onze planeet. 11 april: kunnen we de bedreigde honingbij nog redden? Als imker heeft Arthur Ohm in de afgelopen jaren veel zien veranderen in de wereld van de honingbijen. Ziekten en nieuwe bedreigingen zijn binnen geslopen, zoals de dodelijke parasiet de Varroamijt uit Azië, verstedelijking en de monoculturen in de landbouw in combinatie met de nieuwste generatie gewasbeschermingsmiddelen. Maar met een aantal maatregelen kan er nog veel bereikt worden. 9 mei: tuinen met en zonder lijst Maria Driessen, kunsthistorica, vertelt ons over de geschiedenis en de ontwikkeling van de tuin. Ze laat ons kijken naar tuinen in de beeldende kunst door de eeuwen heen. Zo zal duidelijk worden dat de vormgeving van de tuin de wisseling van stijlen in architectuur en beeldende kunst volgt. Tegelijkertijd wordt er ook gekeken naar tuinen buiten de lijst, de echte exemplaren. Het is een afwisselend en inspirerend verhaal en mooi om in de maand mei te beluisteren. 13 juni: communicatie in de natuur Atze Oskamp, bioloog, gaat in op de ontdekkingen die de wetenschap de laatste decennia heeft gedaan over de communicatie in de natuur. In feite communiceren heel veel levende wezens met elkaar. Er worden signalen uitgewisseld tussen dieren en planten, tussen planten onderling, tussen planten en schimmels, tussen bacteriën… Weliswaar kennen al die levende wezens geen mensentaal, maar het kan ook anders.

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  17

Samen actief voor duurzame energie Op steeds meer daken in de wijk zien we zonnepanelen, daken, spouwmuren en kruipruimtes worden geïsoleerd, en een enkeling experimenteert zelfs met nieuwe vormen van warmte. Reden voor een nieuw initiatief:

Hoogkamp Energie!

Na een oproep op Nextdoor vond onlangs een eerste bijeenkomst plaats van de initiatiefgroep. De deelnemers zijn Bauke Geuzebroek, Herman Velvis, Mieke Hegge en Paul Vlaar. Vanuit het bestuur van de wijkvereniging is bestuurslid Karolien de Bruine contactpersoon. Met de groep is de Hoogkamp de vierde wijk in Arnhem waar bewoners zich samen voor duurzame energie inzetten. Naast Cranenveldt-Alteveer zijn dat de wijken het Spijkerkwartier en Lombok.

Initiatieven • Het maken van een eerste analyse van de huidige situatie (nulmeting) op gebied van energie in de Hoogkamp. Er is al een energie-atlas met vooral nog rode labels, dus onzuinige woningen in de wijk. • Bewoners uitnodigen mee te werken bij de wijkanalyse, hen actief informeren over noodzaak van duurzame energie, afgestemd op de specifieke situatie van de wijk en de diverse doelgroepen hierbinnen. • Wijkbijeenkomsten organiseren waarin we verschillende mogelijkheden aanreiken van eenvoudig naar complex en van individueel naar collectief. Denk daarbij aan: - huizen isoleren (per huis of gezamenlijk); - oude apparaten vervangen en energieverspilling tegengaan; - aanleg van zonnepanelen (individueel of collectief); - warmteoplossingen / warm water en verwarming; - kleinschalige en collectieve energieopwekking; - aansluiting op stadswarmte (op langere termijn). Als werkgroep zijn we vooral aanjager en willen we bewoners tot onderlinge samenwerking stimuleren. De wijkvereniging ondersteunt en faciliteert onze activiteiten. We staan open voor samenwerking wanneer er in de andere wijken van de Penseelstreek soortgelijke initiatieven ontstaan. De grenzen van de Hoogkamp zijn: Schelmseweg, Park Zijpendaal, Jacob Marisstraat (een kant hoort bij Hoogkamp, de andere kant bij Sterrenberg) en de Amsterdamseweg.

Concrete plannen • Door samenwerking met Buurkracht van Alliander krijgen alle mensen in de wijk Hoogkamp gratis een slimme meter aangeboden. Daarnaast komt er bij Buurkracht een eigen webpagina van Hoogkamp Energie, met een link naar de website van de Penseelstreek. • Wijkwandelingen met warmtecamera’s op 7 en 9 februari. Hopelijk een koude avond om naar het eigen huis te kijken waar de plekken zijn waar niet het huis maar de buitenlucht wordt opgewarmd. We verzamelen op de hoek Jan Vethstraat en de Josef Israëlstraat om 20.00 uur. • Op 16 februari 20.00 uur (inloop vanaf 19.30 uur) vindt een bijeenkomst plaats met het thema isolatie, Het is tevens de officiële startbijeenkomst en introductie van Buurkracht door Muriel Denayer. We willen een ervaringsdeskundige uit de wijk en een expert op het gebied van isoleren van dertiger jaren woningen uitnodigingen. We zijn meer dan welkom in het clubhuis van Tennisvereniging De Hoogkamp. • Bijeenkomst over het thema Zuinig energiegebruik (mei). • Bijeenkomst over het thema Zelf energie opwekken of een energiecorporatie starten (september). • Bijeenkomst over de toekomst van warm water en verwarming zonder gas (november).

Via de Penseelstreek en de website van Buurkracht en uiteraard Nextdoor houden we iedereen op de hoogte van de activiteiten. En als er bewoners in de Sterrenberg of Gulden Bodem ook een project willen starten, werken we graag samen. Vragen, opmerkingen, aanmeldingen voor de “Wijkwandelingen met de warmtecamera” voor de vier in 2017 geplande bijeenkomsten als toehoorder of om mee te organiseren, zijn welkom.

Mail info@miekehegge.nl of Paul@Vlaar.nu Initiatiefgroep Hoogkamp Energie

18  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Twee culturen onder één dak

Tekst en fotografie: Artwin Nuhn

Twee verschillende nationaliteiten onder één dak… wat verandert er dan in het leven van alledag? “Die verjaardagen hier, ik kan er echt niet aan wennen!” Gemengde stellen vertellen over leven in een multiculturele gezin.

“Ik ben hier een klein stukje van mezelf kwijt” Naam: Laura Berkien (40), bedrijfseconoom en binnenkort ZZP’er die kinderen leert te leren. Herkomst: Engeland. Partner: Jos Berkien (44), chemisch ingenieur en manager productieautomatisering bij AkzoNobel. Kinderen: Lars (11), Amy (8) en Tim (4). Wonen: in de Voermanstraat.

“Koffie?” Jos doet mee. Maar Laura neemt een mok zwarte thee met melk. Van die geurige Engelse, niet dat laffe spul uit Nederland. Elf jaar wonen ze nu in Arnhem. Een fijne plek, omdat hier nog ruimte is en relatieve rust heerst. Zoals in the country side of Engeland, waar de mensen nog nadrukkelijk leven met elkaar en niet louter voor zichzelf. Dat was in de Randstad wel anders. Laura grijpt zichzelf bij de keel: “Zo voelde ik me daar”. En ze was echt wel wat gewend. Duitse vader, Engelse moeder, zo’n beetje overal gewoond en gewerkt. Veel mensen die zij meemaakte in

"Van die geurige Engelse, niet dat laffe spul" de Randstad, bekent ze, waren erg op zichzelf gericht en weinig subtiel in hun onderlinge contact, in het verkeer, op straat. Dat kende ze helemaal niet. Ook niet uit andere landen. Hun kinderen zijn hier geboren. Die voeden zij anders op: rekening houden met elkaar is belangrijk, respect hebben voor elkaar ook, beleefd zijn, handje voor bezoek bij binnenkomst en vertrek. “Ja, ook op school wanneer ze de klas in gaan.” En het belang van familie; dat leren ze hun kinderen ook. Zondag is family day. Samen zijn en leuke dingen doen, Sunday lunch… Haar ouders uit Londen zien ze zeker drie maal per jaar. En opa en oma uit Bemmel

Laura en Jos

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  19

houden ze dichtbij. “We hebben het goed met elkaar als gezin”, zegt Jos, “en zijn behoorlijk op elkaar gericht.” Dat komt overigens niet alleen door Laura’s Engelse afkomst. “Ik ben zelf denk ik erg open minded en maak gemakkelijk contact. Maar als mensen hier merken dat je uit het buitenland komt, hoor je er nooit echt helemaal bij." Dat gevoel heeft Laura sterk. Thuis praten ze Engels. Altijd. Het is tenslotte haar moedertaal. En beiden willen hun kinderen graag iets extra's voor het leven meegeven, ook als het om internationale oriëntatie gaat. Maar buiten de deur praten ze Nederlands. Laura spreekt het goed. Want als je ergens gaat wonen, moet je je aanpassen, ook al valt dat lang niet altijd mee. Vooral als het om gewoonten en gebruiken gaat. Die verjaardagen bijvoorbeeld, dat gedwongen kringgesprek… v-r-e-s-e-l-i-j-k-. En dat feliciteren van iedereen met iemand anders’ verjaardag, “Daar snap ik echt niks van. Maar ik doe mijn best.” Ze wonen in Nederland omdat Jos hier werkt. Zo kwam dat nu uit. Maar uiteindelijk, zegt Jos, zullen ze wel eindigen in Engeland. “En dat is prima.” Want, bekent Laura, “ook al voel ik me in principe thuis where my family is - en dat kan echt overal zijn – over de grens ben ik altijd een klein stukje van mezelf kwijt. Mijn hart ligt toch in Engeland.”

”Het is hard werken om die werelden bij elkaar te brengen”

Alexander en Lidwien

Naam: Alexander Lienhart (46), sportwetenschapper, personal trainer en meubelmaker. Herkomst: Oostenrijk. Partner: Lidwien Pikkemaat (49), trainer mindfulness en schrijver van levensboeken. Kinderen: Damian (9). Wonen: in de Colenbranderstraat. “Man, je roert met jouw vraag wel wat aan hoor…” Lidwien kijkt onderzoekend naar haar man die merkbaar worstelt met het antwoord. “Het is wel goed zoals het nu is”, zegt Alexander dan. “Maar ik denk dat ik uiteindelijk wel terug zou willen.” Alexander en Lidwien ontmoetten elkaar jaren geleden in de VS bij een workshop. Woonden een tijdje in Oostenrijk, maar verhuisden naar haar appartement in Den Haag toen zij in verwachting was van Damian. In Nederland voelde Lidwien zich meer op haar gemak

en de luchtvervuiling in het dal van Graz nam voor haar ongezonde vormen aan. Maar het land van Alpenweides, vriendelijke mensen, sterke familiebanden en overvloedig eten bleef trekken. En nog steeds. Misschien nog wel meer nu dan toen zij in Den Haag woonden. Daar hadden ze veel contact met expats. “Allemaal ontwortelde mensen”,

"Mensen zijn hier zo direct, bijna brutaal" vertelt Alexander. “Ik voelde verwantschap met hen. We spraken er veel over. En ik leerde Nederlands in een groep met allemaal Duitsers. Dat werden vrienden.” Maar in Arnhem is het nog zoeken voor hem. “De eerste keer dat ik met Nederlanders in aanraking kwam was ik in shock: mensen zijn zo direct, bijna brutaal. Dat botste enorm met mijn opvoeding.” Want in Oostenrijk, legt Alexander uit, zijn mensen veel omzichtiger. Lidwien: “Je weet niet of ze iets menen, he. Daar moest ik erg aan wennen.” Maar de gastvrijheid is er ongeëvenaard. Iedereen is altijd welkom, maakt niet uit wanneer je aanbelt. Dat is in Nederland anders. Oostenrijkers zouden Nederlanders geizig noemen. Eén koekje bij de thee, moeilijk doen over van alles en nog wat, al die strikte sociale codes… 't is knap ingewikkeld, weet Alexander. Lidwien: “Ik begrijp heel goed wat Alex bedoelt hoor. Ik ben ook heel sober opgevoed. En ik heb meegemaakt hoe anders het daar is.” Die Oostenrijkse warmte en gastvrijheid proberen beiden in hun huis een plek te geven. Ook fysiek, met een houtkachel, houten meubels en prachtige maaltijden bij speciale gelegenheden, die Alexander dan kookt. “Dat ziet er zo mooi en rijk uit. Met veel zoetigheid, dat wel”, lacht Lidwien. Hun zoon is door de tweetalige opvoeding en de nauwe banden met zijn Oostenrijkse familie waar ze regelmatig heen reizen erg flexibel. En staat daardoor meer open voor anderen dan veel andere kinderen, denkt Alexander. Die ritten van 14 uur horen er gewoon bij. “Moet je andere ouders eens horen als ze een eindje moeten rijden in Nederland… verschrikkelijk.” Inmiddels zijn Lidwien en Alexander behoorlijk naar elkaar toe gegroeid. Hij waardeert de openheid van mensen hier meer, zij de Oostenrijkse voorzichtigheid die soms best aangenaam is. “Maar iedereen die beweert dat de verschillen tussen mensen in West-Europa wel meevallen, weet niet waar ie over praat”, zegt Lidwien met klem. “Vooral al die kleine dingen… het is echt hard werken om beide werelden bij elkaar te brengen.”

“Dat internationale gevoel zit in ons” Naam: Hiroko Tanaka (53), internationaal consultant in ontwikkelingssamenwerking. Herkomst: Japan. Partner: Gerard de Kort (57), ook consultant in projecten rond drugsgebruik en HIV. Kinderen: Naomi (14) en Ken (10). Wonen: in de Izaak Evertslaan.

20  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Hiroko en Gerard

Ga er maar even voor zitten… ze ontmoetten elkaar voor het eerst 25 jaar geleden in Guatamala. Zij studeerde toen in de VS, hij gaf Engels in Japan. Zeven jaar later spraken ze weer af, in Griekenland dit keer. Eigenlijk wilden ze dat halverwege doen in Jemen, want hij werkte in Nederland en zij in Azië, maar in Jemen was het onveilig en Ramadan; onhandig dus. Niet lang na die hernieuwde ontmoeting bezegelden zij hun relatie, trouwden, gingen samenwonen in Thailand, kregen daar ook hun kinderen,

"De kinderen zijn heel vrij, niets vinden ze vreemd" verhuisden naar Bali, en trokken ruim drie jaar geleden naar Nederland vooral omdat het onderwijs hier zo goed is en de kinderen er al vroeg leren om verantwoordelijkheid te dragen voor hun eigen leven, vooral op school. Terwijl kinderen in Japan (een bestemming die in principe ook mogelijk was geweest) meer wordt verteld wat te doen en te denken. Kortom… veel internationaler als Gerard en Hiroko leven, kun je haast niet. En dat tekent hun gezin. De wereld is een dorp. “Die houding zit natuurlijk in ons”, bekent Gerard. “Maar als je veel hebt gereisd - zoals wij - wordt dat ook wel je basisgevoel.” En reizen deed ie, jarenlang, vooral in Azië. Maar nu is hij veel vaker thuis, bij de kinderen. Want Hiroko werkt pakweg zes maanden per jaar in het buitenland, vooral in het Midden-Oosten. “Sure, I am a Japanese”, zegt ze op een gure januarimid-

dag aan een kopje Japanse thee wanneer ik haar vraag of zij zich met haar geboorteland verbonden voelt. Maar met de traditionele Japanse cultuur die de rest van haar familie nog steeds omarmt, heeft ze niet veel meer. Daar trad ze als tiener al uit. Wel trekken ze in huize De Kort-Tanaka hun schoenen altijd bij de voordeur uit en eten ze meermaals per week traditioneel Japans. Maar veel Japanser wordt 't er niet. “Misschien”, zegt Gerard, “komt dat ook wel doordat onze leefwereld altijd die van expats is geweest.” In Thailand, in Bali... Naomi en Ken kregen les aan een internationale school om de hoek en groeiden op met kinderen uit de hele wereld. Die achtergrond kleurt ook de houding waarmee de tieners in het leven staan: heel vrij. “Ze vinden niets vreemd”, weet Gerard. “En ze zijn heel flexibel. Toen we in Arnhem kwamen wonen, kenden ze geen Nederlands. Maar ze voegden gemakkelijk in.” Nederlands spreken ze inmiddels wel. Japans niet. “Ik heb ruim een jaar lang geprobeerd het ze te leren”, vertelt Hiroko. “Maar ik ben de enige in hun omgeving die de taal spreekt. Dan wordt het best lastig. Dus heb ik dat losgelaten. Ze gaan tenminste één keer per jaar een paar weken mee naar Japan. Als ze de taal echt interessant vinden, gaan ze die later wel leren.” Over opvoedingskwesties zijn de ouders het altijd eens. Haast automatisch. En achter de keuze om naar Nederland te komen staan ze nog steeds. Gerards vader, broers en vrienden wonen in de buurt. Da’s ook prettig. Maar hier oud worden als de kinderen het huis uit zijn… “That's a good question”, zegt Hiroko bedachtzaam. Gerard: “Ik zou dan wel de wintermaanden willen overbruggen in Thailand. Voor de rest maakt ‘t mij eigenlijk niet uit hoor. Ik kan denk ik overal wel gelukkig zijn.” Maar Hiroko aarzelt. “In een stad als Amsterdam zou het feit dat ik alleen Engels spreek geen enkel probleem zijn. Het is een internationale leefomgeving. Dat ligt hier anders. Dus ik zou daar goed over na moeten denken.”

“Bij Kortrijk gaat de Franse knop aan” Naam: Cécile Bruisten-Jeannot (46), adviseur marketing en communicatie. Herkomst: Frankrijk. Partner: Michel Bruisten (49), ondernemer in de bouw. Kinderen: Margaux (11) en Valentine (6). Wonen: in de Jan Vethstraat. Sorry, zeg ik bij binnenkomst, dat ik te laat ben. “Oh, geeft niks. We hebben hier een Frans huishouden he.” Meteen maar even een paar misverstanden uit de weg ruimen, wanneer de kinderen netjes een handje hebben gegeven en de thee is ingeschonken: Franse kinderen leren niet op jonge leeftijd wijn drinken, wijn schenken Fransen alleen bij de maaltijd, en stokbrood eten de Fransen echt met mate. Cécile, hartgrondig: “Ik ben brood heel erg zat. Ik neem een speciale plastic bak mee naar mijn werk en warm mijn eten daarin op.” Ruim 20 jaar wonen Michel en Cécile nu samen in Nederland. Ze leerden elkaar kennen in Clermont-Ferrand, bij Euromaster. Maar het bedrijf was wars van amoureuze relaties op 't werk. Daarom gaf Cécile alles op en reisde met Michel mee naar Nederland, waar hij het bedrijf van zijn vader overnam. In haar Peugeotje met een tas vol kleren en een paar spulletjes kwam ze aan in Arnhem. Maar wat een overgang… de druilerige Hollandse

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  21

winter, de taal die ze niet kende, al die onuitgesproken do’s and don'ts in de communicatie. Michel knikt mee. “Dat is ontzettend lastig voor buitenlanders.” Het ligt vaak zo subtiel. Overal, ook op school van de dochters. Cécile: “Niks is een probleem als je ernaar vraagt. Maar toch… als je niet aan die onuitgesproken regels beantwoordt, sta je ernaast.” De muren schilderden ze Kreta-blauw, de gordijnen waren geel. Maar het duurde lang voordat de zon ook figuurlijk doorbrak in huize Bruistens, ook al deed iedereen in hun omgeving reuze zijn best. “Vroegen mijn schoonouders mij heel lief op de koffie, bleek dat om 10.30 uur te zijn. Terwijl wij Fransen altijd koffie drinken na de maaltijd ‘s middags, samen met het dessert. Van die dingen.” Maar alles went. Of beter: bijna alles. Want in sommige dingen gaat ze ook na 20 jaar nog steeds niet mee. Eten om 18.00 uur bijvoorbeeld (“Wij eten altijd later”), ontbijten en lunchen met brood (“In het weekend maken we lekker een grote salade”), de kroegencultuur in Nederland (“Uren in herrie staan… waarom?”) en het langs elkaar heen leven (“We gaan in het weekend aan het eind van de middag samen aperitieven, zoals de kinderen dat noemen. Drankje, chipje, even samen zijn”). De kinderen spreken vloeiend Frans. Michel inmiddels ook. Meermaals per jaar rijden ze naar de familie in Midden-Frankrijk. “Heerlijk. Zodra we bij Kortrijk de grens over steken, gaat de Franse knop aan, vanzelf,

"Veel gezonder hoe die Fransen dat doen, heerlijk" bij ons allemaal.“ Overgeschakeld op de zuidelijke mode de vie. Ook Michel dus, die zondagochtend nog wel eens op de bedrand pleegt te vragen aan Cécile welk programma ze heeft voor die dag, waarmee hij haar nog steeds tot razernij drijft. Want op zondag hebben-we-geen-programma-ja! “Veel gezonder hoe die Fransen dat doen”, glimlacht Michel. “En ze verzetten echt niet minder werk hoor. Eerder meer. Maar in Nederland gaat alles gejaagd. Ik merk 't ook aan mezelf als ik dan weer terug ben in Nederland.”

... van de Geheime Paadjes

Suzet van zeven en haar zus Julia van tien wonen in de Bosboomstraat. Zij willen graag vertellen over de geheime paadjes in de buurt. En hun vader Martijn blijkt er ook méér van te weten… “De geheime paadjes horen bij de huizen”, legt Julia uit. “Je kunt er wel doorheen, maar je mag er eigenlijk niet doorheen. Er zijn heel veel paadjes en sommige paadjes hebben een naam, zoals het Tennispaadje, het Paadje van Jet, het Bospaadje en het Zandpaadje. Met Coco, Luna en Fenne gaan we soms op geheime-paadjesjacht, om nog meer geheime paadjes te vinden. Bij de tennisbaan in de buurt zijn er vooral veel.” Suzet vertelt: “We gaan er stiekem doorheen. Dat is leuk, omdat het spannend is om er doorheen te sluipen. En daar achter woont ook mijn vriendinnetje Cato, en als ik door het Paadje van Jet ga dan ben ik daar sneller. Het paadje van Jet heet zo omdat Jet daar woont.” Julia: “Een keer zei een mevrouw dat we er eigenlijk niet door mochten. En dat we stil moeten zijn, want zij geeft bijles. En daar gaan we kruipend langs het raam.” Suzet: “Ja, en er was een jongen die bijles kreeg, en toen liepen we met hem mee, en toen renden we keihard weg!” “De paadjes zijn niet zo breed, een beetje middelmatig”, zegt Suzet. “In sommige past de skelter. Maar meestal gaan we met de fiets. Of we parkeren ergens de fiets en dan gaan we lopen. Je kunt niet echt hard fietsen, want er liggen stenen en zo. Eén keer ging ik met de fiets en toen was het heel moeilijk, want ze hadden daar planken gemaakt zodat je er niet meer door kon.” Vader Martijn hoort grijnzend aan wat zijn dochters allemaal vertellen. En dan komt de aap uit de mouw: toen hij in onze wijk opgroeide waren de geheime paadjes er ook al. En ook toen al gingen hij en zijn vriendjes erdoorheen sluipen en fietsen, wat eigenlijk niet mocht, en dus allemaal bar spannend was. Martijn is na vele jaren afwezigheid teruggekeerd in de wijk met zijn gezin. De geheime paadjes bleken er gewoon nog te zijn. En hun mysterie is voor de nieuwe generatie weer net zo spannend. Maartje van den Berg

Cécile en Michel

MAKELAARS 22  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

201 6 WID BM

Samen beter verkopen

MAKELAARS

NWWI

MAKELAARS

Velperplein 11 (naast de Mediamarkt) 6811 AG Arnhem 026 750 2 750

Sleutel & Slotenservice

www.openmakelaars.nl BEL ONS NIET ALS U EEN TRADITIONELE MAKELAAR ZOEKT!

arnhem@openmakelaars.nl

NWWI

MAKELAARS

Inbraak beveiliging

Inbraakwerende veiligheidssloten met SKG keurmerk voor deuren, schuifpuien, ramen en dakvensters. Cilindertrekken, de nieuwe inbraakmethode! Vervang uw cilinders voor de nieuwe serie, vanaf € 38,- p.st. Buitenverlichting, met schemerschakelaar of bewegingsmelder. Alarmsystemen met automatische doormelding naar bijvoorbeeld uw mobiele telefoon.

Muller Techniek Arnhem Al meer dan 30 jaar beveiligingsspecialist Gratis vrijblijvende offerte

Bakenbergseweg 11-1 6814 MA Arnhem Telefoon (026) 351 06 31 Email info@mtabeveiliging.nl

Lengtes inkorten v.a. € 8.50, Rits vervangen v.a. € 10,Tailleren v.a. € 12,50, Mouwen inkorten v.a. €12,50

Inbreng en verkoop van 2e hands damesmode

Dinsdag gebracht, donderdag ophalen Donderdag gebracht, dinsdag ophalen Contact: (naast Mantel) Tel: 026-3794415 www.madebyestrella.nl info@madebyestrella.nl

van Lawick van Pabststraat 97

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  23

BEZOEKADRES

Mercatorweg 18 6827 DC Arnhem

T F

+31 (0)26 384 01 84 +31 (0)26 384 01 80

POSTADRES

postbus 5235 6802 EE Arnhem

E I

info@gldgrafimedia.nl www.gldgrafimedia.nl

Garage cranevelt • • • • •

onderhoud en reparatie van alle merken auto’s laswerk grote en kleine beurten rep. van schade-auto’s apk

eduard van beinumlaan 2 6815 gd arnhem tel 026 - 4458214/4425103 fax 026-3702568

tuinaanleg

tuinmaatwerk

tuinonderhoud

Schelmseweg 67 6816 PA Arnhem T 026 4431474 of 06 54310459 info@totaaltuin.nl www.totaaltuin.nl Openingstijden: zaterdag 09.00-17.00 uur. Wilt u op andere dagen of liever ‘s avonds langskomen, geen probleem! Bel of mail gerust voor het maken van een afspraak.

In de burgemeesterswijk in Arnhem vindt u deze gezellige winkel met prachtige kledingcollecties van o.a. Tramontana, By-Bar en Yaya - sieraden van Jules Bean en Biba - Biologische doucheproducten - Djeco speelgoed

ELKE DAG EEN BELEVENIS KDV Wiplala - Van Lawick van Pabststraat 69

KDV Petteflet & BSO Zaza - Colenbranderstraat 15

dagopvang buitenschoolse opvang 0 tot 12 jaar uitdagende binnen- en buitenruimten afwisselende activiteiten professionele medewerkers 0900 - 235 75 27 skar.nl

24  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Raad bij Kattenkwaad Knagen, krabben, vechten, graven, sproeien… zo’n duizend katten in de wijk vertonen wel eens ongewenst gedrag. Maar geen nood: kattengedragstherapeut en eigenaar van Catvise Anneke van den Burg van de Gabriëlstraat weet bijna altijd raad. Volgens het ministerie van Economische Zaken telt Nederland 2,8 miljoen katten. Die zitten elkaar en mensen nogal eens dwars. Maar veel eigenaren doen niets aan het probleemgedrag, omdat ze denken dat hun huisdier niet leerbaar is. “Onzin”, vindt wijkgenoot en specialist in kattengedrag Anneke van den Burg. Want veel ellende is heel goed te verhelpen. Als ik bij haar thuis kom, zitten twee jonge zwerfkatjes in een speciale kattenkamer. Ze zijn getraumatiseerd en kunnen daar herstellen. “Als ze minder angstig en gestrest zijn en gewend aan een huis en mensen, maken ze meer kans om geplaatst te worden”. Naast zwerfkatten vangt Anneke ook regelmatig zwangere asielkatten en kittens op. Die moeten bij plaatsing bij een nieuwe eigenaar echt rustig kunnen wennen aan een nieuwe omgeving, zeker wanneer daar al andere huiskatten wonen. Dan hoeven er geen problemen te ontstaan. Maar wat zijn de meest voorkomende?

1.Onzindelijkheid

Onzindelijkheid kan makkelijk verholpen worden wanneer de kattenbak de oorzaak is. “Zorg dat er voldoende bakken staan voor de kat”, adviseert Anneke. De vuistregel is één per kat plus één extra. Katten gaan het liefst op een kattenbak zonder overkapping. Een overdekte bak is prettig voor mensen, maar niet voor katten. Vooral als er kleine kinderen in huis zijn die het leuk vinden om op zo’n dakje te slaan. Maar een kat kan ook een medisch probleem hebben. Laat een onzindelijke kat daarom altijd even checken door de dierenarts.

2.Sproeien

Sproeien is het afzetten van geuren met urine. Dat is één van de manieren waarop katten onderling communiceren. Een belangrijke oorzaak van sproeien is het afbakenen van het territorium van de kat. Het hoort bij de kattennatuur.

Anneke van den Burg

Zowel katers als poezen sproeien. Het verschil met plassen is de houding. Een kat plast gehurkt. Sproeien gebeurt staand met de staart omhoog en de urine sproeit recht naar achteren, bijvoorbeeld tegen een muur of een deur. Vaak zijn het druppels en geen grote plassen. Veelvuldig binnen sproeien kan worden veroorzaakt door stress. Bijvoorbeeld doordat katten onderling veel ruzie maken. Extra ligplekken of schuilplaatsen creëren voor de kat kan een oplossing bieden. “En als dat geen effect heeft, is het raadzaam om te kijken of een gedragstherapeut iets kan betekenen”, vertelt Anneke.

3.Verveling

Verveelde katten vernielen nogal eens meubilair of worden agressief in het spel. “Ik kom wel eens bij mensen die bijvoorbeeld allebei werken. En dat de katten in huis overdag in een kamertje worden opgesloten waar weinig te beleven valt. Die katten vervelen zich dood en slopen vervolgens het behang, de planten en de meubels.” Het is belangrijk, weet Anneke, dat katten beweging krijgen en hun natuurlijke soorteigen gedrag kunnen vertonen. Dat er wat te kij-

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  25

ken valt en dat er met ze gespeeld wordt. Met katten die niet buiten komen, moet minimaal twee maal per dag een kwartier gespeeld worden.

4.Agressie

Agressie bij een kat kan het gevolg zijn van schrik en/of opwinding. Maar ze kan ook worden veroorzaakt door pijn of stress. Een kat die vaak agressief gedrag vertoont, vraagt om een goede diagnose en gerichte behandeling. Zo’n probleem is helaas niet met een paar tips te verhelpen. “Dat geldt eigenlijk ook voor angstige katten. Waar komt de angst vandaan? Misschien heeft de kat geen goede socialisatie gehad, is het dier als kitten ondervoed geweest of heeft het nare ervaringen met mensen opgedaan. Ook hier kun je het beste een gedragstherapeut raadplegen. Ik stel een diagnose aan de hand van een vragenlijst, een gesprek met de eigenaar en observeer het gedrag van de kat tijdens een bezoek aan huis. Op die manier kan ik met een gericht plan van aanpak komen”, aldus Anneke.

Extra tips

Je kunt zelf natuurlijk ook last hebben van katten in de buurt zonder er zelf één te bezitten. Voor hen heeft Anneke nog wel wat tips. “Sommige dingen kun je een kat niet afleren. De meeste zullen bijvoorbeeld eten stelen als ze de kans krijgen. Zorg er dus voor dat je geen eten buiten laat liggen. Verder zijn er bepaalde planten waar katten niet van houden. Als je die in je tuin zet, kan dat katten op afstand houden. Denk bijvoorbeeld aan bodembedekkers (minder graafmogelijkheden) en aan planten die een citroengeur afgeven. Ook kan je citroenschillen en cacaodoppen in je tuin leggen die katten niet fijn vinden. Omgekeerd kan je katten meer binnen je tuin houden door er planten neer te zetten die katten wel fijn vinden, zoals wild kattenkruid en kattengras, en door aangename ligplekken te creëren.” Marie-Louise Markhorst

Een therapeut? Een kattengedragstherapeut adviseert mensen niet alleen bij gedragsproblemen, maar ook wanneer mensen een tweede kat willen en advies nodig hebben voor een goede introductie. Of wanneer er een baby op komst is die een grote sociale verandering in huis betekent. Er zijn verschillende vormen van dienstverlening, zoals een gedragsconsult, een preventieadvies of een telefonisch consult. Vrijblijvend bellen om de mogelijkheden te bespreken kan ook. Check www.catvise.nl.

Kat en boomklever Ooit een boomklever alias slingeraap gezien? Wij wel, in de Mauvestraat nummer 11! Luister en huiver. Onze uit Damascus geadopteerde kat blijkt van Perzisch ras te zijn en dus… een klimmer! Hij zoekt het hogerop, in dakgoten enzo, en één keer zelfs in het uiterste topje van de zeer hoge den in onze voortuin. Gevolg: voor ons onzichtbaar maar zeker wel hoorbaar! Na een zoektocht rondom werd onze buurvrouw Angelique via haar dakraam onze Micky gewaar als een heel klein bewegend wit stipje helemaal in de kruin van de boom! Hij had wel het lef om omhoog te klimmen, maar niet om weer af te dalen. Goede raad was duur: tennisballen gooien hielp niet, de spuit er op was geen optie, de Brandweer bellen? Komt die nog wel hiervoor? Toegestroomde buren in conclaaf. Joris (net zo sterk als die van de Driepinter) durfde zich wringend tussen de verstrengelde takken richting de kat naar boven te wurmen. Moeder Ineke hoopte angstig dat hij - “hoewel wijs, verstandig en voorzichtig” - niet uit de boom zou vallen. Joris: ”Wat moet ik precies doen als ik bij Micky in de buurt ben?” Wij: ”Hem in zijn nekvel pakken en in een tas stoppen.” Deze werd hem aangereikt door Joppe. Nu… dat heeft de hele Mauvestraat kunnen horen. Het was alsof een kind mishandeld werd, zo’n gejammer, het ging je door merg en been! Opgelucht gingen we de doelloos gegooide tennisballen opzoeken. Hopend dat de boom taboe voor Micky zal zijn, weten we intussen dat de dakgoten aantrekkelijk blijven. Dat probleem kunnen we zelf oplossen. Maar heeft u een boomklever nodig… Joris Verheul is uw held! Jan Willem en Tineke Albers

26  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

V.l.n.r.: Mark Elbers, Mariette van Vlerken, Frank Jibben, Hans Alink, Karolien de Bruine, Paul Breuning en Jeannine Witteveen

Jubilerend bestuur mikt op nog bredere betrokkenheid van wijkgenoten

Faciliteren, niet vertegenwoordigen Er was een paar maanden geleden heel wat gedoe over… het bestuur zou de wijkbelangen in de discussie over de bestemming van Het Palet onvoldoende dienen, klaagden wijkgenoten op NextDoor. En toen zat een bestuursdelegatie ook nog bij de wethouder op de thee. Voorzitter Paul Breuning en secretaris Mariette van Vlerken zuchten eens diep. Ze hadden er best last van. Want het ging er bij die wethouder echt anders aan toe dan iedereen dacht. “Ook wij werden compleet overvallen door de handelwijze van de gemeente.” Maar dat was toen. Belangrijker is het nu, vinden ze, om duidelijk te maken welke rol het bestuur eigenlijk heeft. Want daar lijkt verwarring over. ”Die rol verzinnen wij niet zelf”, benadrukt Paul. “Die staat in de statuten, al twintig jaar.” Het gezelschap is geen wijkbestuur. Besturen doet de gemeente. Het bestuur leidt de wijkvereniging die tot doel heeft bij te dragen aan woon- en leefplezier in de wijk. Niets meer en niets minder. Paul: “We vertegenwoordigen niemand. En kiezen nooit partij. Gewoon, omdat het onze rol niet is.” Want in een wijk als de onze bestaan evenveel meningen als huishoudens. “En je bent er als vereniging voor

iedereen. Dus moet je geen stelling nemen.” Collega-bestuurslid Frank Jibben, vertelt Mariette, legt die kwestie altijd aansprekend uit aan de hand van het volgende voorbeeld: iedereen wil openbaar vervoer in de wijk maar niemand een bushalte voor de deur. De wijkvereniging zal zich dan ook altijd beijveren voor goed vervoer bij de gemeente. En de gemeente zelf mag de opstapplaatsen regelen.

"Wie komt, praat mee en beslist mee" Maar eerlijk is eerlijk: de positie van het bestuur van de wijkvereniging is wel aan het schuiven, door toedoen van de gemeente zelf. Die verplaatst ambtenaren naar de wijk, compleet met wijkbudget. Dat geld besteden die ambtenaren in nauwe samenspraak met de bewoners van de wijk. In de praktijk is “de wijk” voor die ambtenaren dan vooral het bestuur van de wijkvereniging. “En zo ben je voor je het weet toch een verlengde arm van de gemeente zonder mandaat van de bewoners”, concludeert Paul.

Onhandig en eigenlijk niet in overeenstemming met de rol van het bestuur als je naar de statuten kijkt. Maar de gemeente wil het zo. Daar helpt geen lieve moedertje aan. Daarom zal het bestuur de komende jaren vaker dan voorheen zelf mandaat organiseren door bewoners te raadplegen over belangrijke kwesties. Zoals dat laatst gebeurde rond het wijkactieplan. Op een bijeenkomst in het clubgebouw van de tennisvereniging verschenen ruim 40 wijkgenoten. “Wie komt praat mee en beslist mee. Wie niet komt geeft het mandaat aan de wijkbewoners die wel komen”, aldus Mariette. Die wijkactieplannen waren in aanleg overigens vrij algemeen geformuleerd. Dat moest ook wel. De gemeente heeft onze wijk immers bij die van het Burgemeesterskwartier en Transvaal geveegd. Dan kun je in zo’n plan geen details kwijt, zeker niet als je gevraagd wordt je te beperken tot een vijftal punten. Maar het bestuur heeft zich handig onder die beperking uit gedraaid. Onder de hoofdpunten hangen tal van praktische acties die samen met ambtenaren nagelopen of “geschouwd” worden en daarna met akkoord van die ambtenaren uitgevoerd.

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  27

“Die koers houden we vast”, stelt Paul. Maar niet elke wens uit het actieplan zal in vervulling gaan. Het bestuur heeft de gemeente en haar ambtenaren niet aan een touwtje. Dat heeft de kwestie Palet wel bewezen. Net als de gaten in het wegdek van de Gabriëlstraat trouwens. Die moeten ondanks tal van eerdere toezeggingen nog steeds opgevuld worden. “Dan zijn er ineens weer nieuwe prioriteiten. Het is moeilijk daar zicht op te krijgen.” Voor 2017 heeft het bestuur weer aardig wat activiteiten op de rol staan (zie kader), vertrouwde en nieuwe. Al die activiteiten kunnen alleen worden georganiseerd wanneer voldoende wijkgenoten de handen uit de mouwen willen steken. Dat zijn er al aardig wat. Maar eigenlijk nog te weinig, meent het bestuur. Nu komt teveel neer op een beperkt aantal mensen. Dat heeft soms vervelende consequenties. Zo heeft het bestuur onlangs de gymgroepen moeten stoppen. Ontzettend jammer. Paul: “Maar de administratieve last werd te groot. We kunnen dergelijke activiteiten als bestuur niet zelf draaien. We willen graag faciliteren maar niet alles zelf organiseren. Dan vertillen we ons.” Vooral jongere vrijwilligers zijn meer dan welkom. Nu kent de vrijwilligersgroep nog relatief veel gepensioneerde wijkgenoten. “Het zou mooi zijn wanneer de vrijwilligersgroep echt een afspiegeling van de wijk zou worden. Die wens staat hoog op ons lijstje voor komend jaar”, aldus Mariette. Artwin Nuhn

De plannen voor de komende jaren • Voortzetting van aansprekende en gewaardeerde evenementen • Organisatie van één of twee nieuwe activiteiten per jaar • Uitbreiding van het aantal activiteiten in relatie tot ouderen • Meer activiteiten op het gebied van duurzaamheid en leefomgeving. Voor beide thema’s zijn onlangs nieuwe enthousiaste commissies gevormd.

De commissies Jeugd. Contactpersoon: Jeannine Witteveen: jeannine.witteveen@gmail.com Ouderen. Contactpersoon: Niek Bakker: niek.bakker@kpnmail.nl Duurzaamheid. Contactpersoon: Karolien de Bruine, karolien.de.bruine@gmail.com Leefomgeving. Contactpersoon: Mark Elbers, ma.elbers@hetnet.nl Oldtimerevent. Contactpersoon: Ewoud Vogels, ewoud.vogels@gmail.com Oranjefeest. Contactpersoon: Menno Loos, loos_menno@hotmail.com Buurtpreventie. Contactpersoon: Frank Jibben, frnk.jibben@freeler.nl Wijkkrant en website. redactie@penseelstreek.nl. Contactpersonen: Artwin Nuhn (wijkkrant) en Mariette van Vlerken (website)

Actieve jeugdcommissie met frisse ideeën Graag willen we ons als jeugdcommissie voorstellen. V.l.n.r.: Ronald Brugman, Aynur Aidinli, Hanneke Beertens, Jeannine Witteveen en Elsbeth van Ommeren. We hebben verschillende achtergronden, maar kinderen een gezellig event bezorgen bindt ons. Dit jaar stopt Aynur na een aantal actieve jaren en mede dat maakt dat we op zoek zijn naar nieuwe leden. Wat doet de jeugdcommissie zoal? Jaarlijks verzorgen wij terugkerende activiteiten zoals de nationale straatspeeldag en de Sint Maarten optocht. Maar ook eenmalige activiteiten zijn leuk om te doen. Dit jaar kreeg Elsbeth bijvoorbeeld het idee om een activiteit rondom de Giro D’Italia te organiseren. In samenwerking met de gemeente en lokale ondernemers hebben we op het veldje langs de Mesdaglaan een eigen Piazza georganiseerd. De wijkvereniging wil graag investeren in meerdere terugkerende activiteiten in de wijk. Zo lijkt het ons leuk om volgend jaar in de maand mei een buitenbioscoop middag/avond te organiseren voor jonge en oudere kinderen. Ook zouden we een nieuwe draai aan bestaande activiteiten willen geven, bijvoorbeeld door een andere locatie in de wijk te gebruiken. Heb je leuke ideeën en lijkt het je leuk om mee te organiseren, dan nodigen we je uit om volgend jaar begin februari kennis te komen maken tijdens onze vergadering. Je kunt je aanmelden via Jeannine: jeannine.witteveen@gmail.com. We zijn momenteel sterk vertegenwoordigd vanuit de Panoramaschool en het lijkt ons leuk om leden vanuit de scholen Pieter Brueghel en Montessori aan te laten sluiten.

28  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Voor uw complete woning stoffering, ook voor stuc- en schilderwerk, badkamers en keukens. Tapijt, parket, laminaat, pvc en vinyl gordijnen, binnen- en buitenzonwering.

Op het plein bij de Praxis en Lidl. Voor de deur gratis parkeren.

Amsterdamseweg 115 6814 GC ARNHEM T 026 44 50 218 E info@amelink.nl I www.amelink.nl

Voor al uw voorkomende schilderwerkzaamheden o.a.  Buiten- en binnenschilderwerk  Houtrot- en lekkagereparatie  Plafond witten, muren sauzen Altijd vakwerk tegen de laagste prijs Voor meer info: www.huiscare.nl | 06 42067014 HuisCare Schilders voor een mooiere wereld!

Theo Hegeman Arnhem

Salvatorplein/Bakenbergseweg Z. Tel. 026 - 32 111 77 N. Tel. 026 - 44 33 876

Helen van der Meijden voedingsadvies en leefstijlcoaching

Gezonde leefstijl? Doen! M 06-10141699 info@helenleefstijlcoaching.nl www.helenleefstijlcoaching.nl

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  29

KWASTJES Wilt u een kwastje plaatsen? Voor slechts 1,50 euro per advertentie! De tekst mag ca. 30 woorden bevatten en wordt zonder afbeeldingen/logo's geplaatst. Commercieel getinte kwastjes (bijv. lessen/ te huur woning e.d.) kosten 10 euro. Tekst graag mailen naar redactie@ penseelstreek.nl Het bijbehorende bedrag kunt u in een envelop inleveren op Bakenbergseweg 206, Arnhem. Ingeleverde kwastjes zonder het juiste bedrag worden niet geplaatst. Zie pag. 2 voor sluitingsdatum inleveren voor het volgende nummer.

STAP UIT JE HOOFD EN IN JE LEVEN! De cursus Mindfulness+, ACT en Compassie zet je letterlijk stil, geeft je een andere kijk op je leven en biedt je handvatten om dichter bij jezelf te komen. De cursus is praktisch, met beide benen op de grond en gericht op het omgaan met de uitdagingen die het leven ons biedt. De cursus van 6 bijeenkomsten vindt plaats in Arnhem, Mesdaglaan 34 en heeft diverse startdata en tijdstippen. Kijk voor meer informatie op de website: www. yvonnelooijschelder.nl

TE HUUR Gezellig familiechalet; Haute Nendaz, Wallis, Zwitserland. Geschikt voor 6-7 personen. Groot zonneterras met schitterend uitzicht. Zomer: wandelen, mountain-bike, golf. Winter: sneeuwzeker skigebied Quatre Vallées. Info en foto’s: www.chaletlabuche.nl Fam. van der MeerNahuijsen Van Heemstralaan 24 tel. 026 3516596

TE HUUR Te huur in Estartit aan de Costa Brava in Spanje: 6 pers woning, 3 slaapk, 2 badk.., garage. Zonneterras, zwembad voor de deur. Van alle gemakken voorzien. Prachtig uitzicht. Zee, zon, cultuur, golf en natuur. Voor- en naseizoen: 3 weken = 2 betalen. Tel.: 026 4426212 | h.broekhuizen9@upcmail.nl

Gezocht: redactielid voor de website Bent u benieuwd wat er in de buurt en in Arnhem allemaal speelt? En wat er allemaal wordt georganiseerd? Maar komt het er steeds niet van dit bij te houden? Dan krijgt u nu de kans dit wel te doen, door het systematisch helpen bijwerken van de inhoud van onze website: • • •

•

Hulp bij echtscheidingen

vanaf uw eigen computer thuis; met een grote mate van inhoudelijke vrijheid; tot op grote hoogte op momenten die u zelf schikken (in overleg met uw mede-webredacteur); technische kennis nauwelijks vereist.

Belangstelling? Mail naar redactie@penseelstreek.nl of bel 026 - 443 52 65.

Het zal je maar gebeuren… Je zit op een roze wolk en denkt: ‘dit is de man/vrouw van mijn dromen en hier ga ik oud mee worden’. Samen spring je een gat in de lucht als die zwangerschapstest twee streepjes aangeeft. Je bent zwanger! Je kindje groeit op met een eigen persoonlijkheid en karakter en je bent enorm trots. Maar helaas gaat niet alles zoals gehoopt. Je relatie houdt geen stand. Daar zit je dan… Alleen… Je hele leven staat op zijn kop… Vol emotie… Vol vragen… Precies in deze situatie meldde Kim zich aan bij het wijkteam. Vragen als: “Wat vertel ik mijn 11-jarige dochter over de situatie? Ik wil eigenlijk niks meer met mijn ex-partner te maken hebben! Kan dat? Wat doe ik als mijn dochter niet naar haar vader wil?” gingen dagelijks door haar hoofd. Ondertussen daalden de schoolresultaten van haar dochter. De wijkcoach is met Kim het gesprek aangegaan. Er kwam geen pasklaar antwoord, maar wel veel vragen waar Kim over na moest denken. Hierdoor kwam ze tot nieuwe inzichten. In dit geval stemde de (gezaghebbende) vader in met ons aanbod om met dochter in gesprek te gaan. Wat kreeg ze mee van de situatie? Wat zou ze graag willen? Soms kan het natuurlijk ook zo zijn dat de kortdurende hulp van een wijkcoach niet voldoende is. Als beide ouders de wens hebben om de communicatie te herstellen in het belang van het kind, kan een wijkcoach een specialist inschakelen. Deze gaat samen met ouders aan de slag om de nadelige gevolgen die een scheiding met zich mee kan brengen te verlichten. Voor vader, moeder en kind(eren). Zit je zelf in zo’n situatie? Schroom niet en vraag gerust wat het wijkteam voor jou of jullie kan betekenen. We kunnen op een voor jou prettige plek afspreken en je beslist zelf wat daarna je volgende stap is. Hedy Riesewijk Coach wijkteam Noord-West

30  DE PENSEELSTREEK  Nummer 79

Schoonheidssalon

Carmen

Van Ruisdaelstraat 35, 6814 KV Arnhem, tel. 026 - 442 22 25

Specialisaties Diverse gezichts- en lichaamsbehandelingen Kuurbehandelingen: hydrolifting, minilift, speciale bindweefselmassage fruitzuurbehandeling, algo-maskers, acne-behandeling

Elektrisch ontharen Verwijdering fibromen Camouflage Couperose-behandeling Make-up

CARMEN SCHOONHEIDSSALON

SCHILDERSBEDRIJF • Onderhoud • Nieuwbouw BOUWK. ONDERHOUD • Renovatie • Betonreparatie Postbus 2050 • Isolerende beglazing 6802 CB Arnhem • Plafond- en wandafwerking Tel 026 - 44 325 50 • Gevelreiniging Fax 026 - 44 585 58 • Plaatsen ramen en deuren • Politie keurmerk hang- en sluitwerk • Kozijn renovatie

Speciale momenten verdienen speciale bloemen Oremusplein 4, 6815 DN Arnhem, T 026 3517148 bestel@flowbloemisten.nl Kijk ook eens op www.flowbloemisten.nl als u een mooi boeket wilt laten bezorgen

Wijnkoperij Henri Bloem Amsterdamseweg 126, 6814 GJ Arnhem Tel.: 026 – 4455220 E-mail: arnhem@henribloem.nl Zie voor aanbiedingen: www.henribloem.nl

Nummer 79 DE PENSEELSTREEK  31

diep arnhem / ontwerpen is keuzes maken

ontwerp en communicatie// dieparnhem.nl diep arnhem kleine studio / groot werk mauvestraat 13 / buiten kantooruren sickeszplein 5 / tijdens kantooruren Info@dieparnhem.nl

Marcel te Brake en zijn team.

FRED MENSINK

Adv. Diep Arnhem goede 2016.indd 4

Machinale timmerwerkplaats ramen • deuren • kozijnen

24-06-16 14:27

Het Bericht De redactie van de Penseelstreek verwondert zich regelmatig over lokale berichten en annonces, bijvoorbeeld op het groeiende online burenplatform NextDoor of op het prikbord van de grootgrutter. Hier vindt u de wereld achter het bericht.

NextDoor van dichtbij Evi is 6 en woont in de Jacob Marislaan. Op een zondagochtend vond zij samen met haar vader een kleine schat langs het fietspad op de hoek van de Schelmseweg en de Bakenbergseweg, bij Trix. Haar moeder plaatste een bericht op NextDoor om uit te vinden of iemand dit kleinood soms miste. Vertel eens Evi, hoe heb je dit gevonden? “Ik ging met mijn vader mountainbiken. We waren al wel eens samen geweest, maar het was de eerste keer dat ik mee ging met de groep. Ik ging op mijn crossfiets. Het was heel leuk, maar ik kreeg wel koude tenen. Halverwege kregen we warme chocolademelk. Maar dat vind ik niet zo lekker. Toen we weer naar huis gingen, zagen we in het grind bij het nieuwe fietspad ineens het fotolijstje liggen.” De vader van Evi vult aan: “Op zondagochtend ga ik meestal met de Zombi groep – dat staat voor ZOndagochtend MountainBike Initiatief – mountainbiken. We proberen één keer per jaar een next generation tocht te organiseren. Vanaf zes jaar, maar Evi was wel veruit de jongste.” Evi, wat is het voor een fotolijstje? “Het is best klein. Er zit ook een fotootje in. Daar staat een mevrouw op met een zwarte leren jas en een rode coltrui. Ze heeft een beetje kort haar. Het lijstje is van zilver met allemaal krullen en bloemen, heel mooi. En aan de achterkant zit een standaardje.” Hoe kan iemand dit nu zijn kwijtgeraakt? “Tja”, zegt de moeder van Evi. “Daar hebben wij ook over na zitten denken. Misschien heeft iemand het meegenomen om ergens te laten zien, en is het uit een zak of tas gevallen. Het fotootje ziet er uit of het uit de jaren ’80 afkomstig zou kunnen zijn. Of het is uit een auto gevallen – het lijkt op zo’n lijstje dat mensen op het dashboard hebben. Maar dan zou er misschien een plakkertje achterop gezeten hebben. Of zou het tussen het nieuw gestorte grind hebben gezeten? Dan zou het meer beschadigd moeten zijn misschien? Kortom, we weten het niet.” Wat gaan jullie nu doen? Evi: “We hebben het op NextDoor gezet, want misschien is het van iemand. En anders zet ik het in mijn letterbak op mijn kamer.” Evi en haar ouders zouden het liefst willen dat het lijstje weer bij de rechtmatige eigenaar terecht komt. Mocht u het herkennen, dan kunt u zich melden bij de redactie. Of via NextDoor natuurlijk. Maartje van den Berg