Y VES BEAUMONT
Y VES BEAUMONT
Through the Atmospheric Some thoughts on Yves Beaumont’s recent paintings
A painter barricades himself or herself in the studio, which as it were becomes a place where memories of the world are deliberately transformed with physical matter. It is and remains a miracle how painters, just armed with some tubes or pots of paint, brushes and supports—whether the latter are paper, canvas or wooden panels—still manage to paint the soul of reality and thus continue to hold the public visually and mentally spellbound. Painters constitute a wonderful front within the fragmented contemporary art world, because of the craftsmanship required for the realization of a painting—for which there’s no alternative. Though mobile phones, laptops and other media used for intermediary and instant image reproduction can facilitate the creation of a work of art, the painter is still in cold sweat when confronted with the emptiness of the support that invites meaning. For a long time now, Yves Beaumont has been navigating the wide world of Belgian—mainly Flemish—painting in his peculiar, delicate and obstinate way. What is striking in this long, productive span is how he opposes every form of evolution: a soft, mild resistance against the unspoken rule in (the world of) art that constantly demands innovation. Beaumont’s oeuvre stands its ground in a persistent, long movement, in which a keen looking at the surroundings is combined with a sustained study of the works of great masters such as William Turner or JeanBaptiste Camille Corot. These are painters of bygone days who were unequalled in their juggling with the light they ‘saw’ through the paint on the canvas. These ‘modern’ artists risked their artistic reputation by breaking with imitative and naturalistic conventions, and not afraid of whatever sanction that could befall them, they defied the public’s expectations. The modern artists that continue to compel Beaumont’s attention were in fact climate artists long before the term had been coined. They knew how to capture with paint the smog or the light of the sun that peeks
through the trees in the woods, in a way that somehow seemed awkward and tended towards abstraction. The light that fascinates Beaumont is certainly not the light he experiences every day as a human being and painter in the place where he lives: in Ostend/ Zandvoorde near the sea. The light that does interest him is subdued: not the spectacular light of the sea, but an atmospherical light. For example, the light that glows from a dense forest into which the sun as it were ‘radiates’ here and there ephemeral open spaces of agonizingly bright light. It’s precisely these shortlived, quickly disappearing moments Beaumont succeeds in capturing with paint on the support. Beaumont’s motifs are/have remained sparse. They are the opposite of motifs that are labelled ‘spectacular’. In the insignificant that eludes us, which some like to categorize as ‘sublime’, the artist succeeds in projecting the relevance of his artistic calling, both with regard to the history of modern art and the unfathomable mood of people that now wander the post-corona era. People that haven’t completely coped with the mental slap of the vanishing social contacts—and often stay behind, surviving on a new, restoring longing for mental self-help through constant experiences in the ‘cathartic’ nature. This ‘eerie’ feeling that is almost impossible to describe, hides deeply in Beaumont’s art: a pictorial oeuvre that presents itself as a rippling lake near the capricious North Sea. Apparently the artist feels at ease living with this paradox. Beaumont, as an accomplished painter, knows how to paint implacably his perfect sense of the light and its memories thereof. And the private practice of painting is all about the unique character of the paintings created. With sparse motifs, Beaumont succeeds in manifesting his artistic will, and through deliberate pictorial movements he transforms this into an incessantly bristling and therefore unique visual image. Constant repetitions of at first sight ‘the same’ constitute the soul of his pictorial oeuvre, which as such takes no moral stance on the social events in our complex,
global, very small and in the meantime entirely demystified world. At most, there’s the suggestion of a virgin state in the work, of a deafening (site-related) silence that resounds in the twilight world of the ‘green’ fake reality. It’s in fact a reality that hardly still exists or at most is preserved in parks and reserves as fake instant products we are presumed to consume in order to briefly balance the hectic life of contemporary life, to charge life with ‘energy’—a life that is programmed to invest in returns. The works at this exhibition allude to a still and slowed down process of looking and thinking. The paintings cause the mind to congeal till it reaches a level where a sense-stimulating, track-stand degree zero takes over the perception of the work. The leanness of the versatile acrylics sets in the structure of the canvas, as well as in the deep grooves and folds of the adventurous history of painting. The diluted paint, which withdraws in the support as if it were ebb, ‘opens up’ in a hard to define fullness. Paul Cézanne: ‘When the colour is rich, the form is at its height.’ The titles of the paintings emphasize the emotional substructure of Beaumont’s art. Cloudscape, Nocturne, Himmelsritt, Arcadia, Afterglow,... These are all titles that suggest a poetizing standstill. Corot was the master of painting the backlight, caves and a light entering in a way it would never enter paintings after him. Yves Beaumont eagerly studies his brilliant classical masters, carrying on where they left off, painting small series in which the quality of the small differences in colour and shape generously appeal to the time required from the spectator. Nature is stripped of its timelessness. Patiently painted stripes and beams of light—subdued or not—draw attention to Beaumont’s ‘unsuspecting’ compositions, which like in a whirl cause the sparse, bright brushstrokes to turn into the ‘surroundness’ of a painted, unfathomable darkness. Lots of Beaumont’s works even make our thoughts stray into the world of eroticising art from the mid-nineteenth century, reminding us of such paintings as Gustave Courbet’s The Origin of the World, and also
modern painting as such, which shook the foundations of simply all art. Beaumont’s paintings seek our empathy and are averse to the grand gesture and grand discourse. His work murmurs and ripples on the rhythm of everyday life as it passes, like in his paintings with the title Waterlines, in which the deliciously rippling motif is derived from the soft movement of the water washing ashore, creating a distinctive relief pattern in the sand through natural coincidental shifts in time and space. The coincidence of the moment causes a painter to continue positioning himself or herself in a unique manner with regard to the concept of the representation of reality. In this resides the essence of Yves Beaumont’s pictorial itineraries, which being site-related also refer to his roots and the light that plays a part—and then again, doesn’t play a part... For the rich and inspiring history of painting is always lurking behind the corner as a lively presence peeking at the canvas. Emile Zola: ‘A work of art is a corner of the universe, seen through the prism of a certain temperament.’
Luk Lambrecht April 2021
À travers l’atmosphère Réflexions sur la peinture récente d’Yves Beaumont
Un peintre se retranche dans un atelier comme dans un lieu où les souvenirs du monde et les considérations sur celui-ci sont intentionnellement convertis en substance matérielle. C’est un continuel miracle que les peintres, seulement armés de quelques tubes ou pots de peinture, de pinceaux et de supports, qu’il s’agisse de papier, de toile ou d’un panneau de bois, soient capables de peindre l’âme de la réalité et, ce faisant, de tenir un public sous son charme visuel et mental. Les peintres forment un merveilleux front dans ce monde morcelé de l’actualité artistique – à partir de leur artisanat non-confondable en réalisant l’œuvre picturale. Même si les téléphones portables, les PC et autres médias de et pour la (re)production intermédiaire et instantanée d’images peuvent faciliter la réalisation de l’œuvre d’art, les sueurs froides du peintre demeurent face à la confrontation activatrice du vide d’un support à signifier. Yves Beaumont navigue depuis un laps de temps assez long dans le vaste monde de la peinture belge (principalement flamande) d’une manière distinctive, raffinée et idiosyncratique. Ce qui ressort de cette longue période productive, c’est une résistance à l’évolution, une opposition douce et indulgente à la règle tacite dans (le monde de) l’art qui consiste à pousser à l’innovation. L’œuvre d’Yves Beaumont s’inscrit dans un long mouvement soutenu où la perception perspicace de l’environnement se double d’une étude persistante de l’œuvre de Maîtres de la peinture tels que William Turner ou Jean-Baptiste-Camille Corot. Ce sont les peintres d’antan qui, d’une manière inégalée, ont jonglé avec la lumière « vue » au moyen de peinture sur une toile ; ces peintres « modernes » ont risqué leur statut d’artiste en brisant les conventions imitatives et naturalistes ainsi qu’en bravant les réactions désapprobatrices des attentes du public. Les artistes modernes qu’Yves Beaumont ne cesse de regarder étaient en fait des artistes climatiques
avant-la-lettre. Ils ont réussi à fixer picturalement le smog ou le contre-jour perçant les forêts sur un « mode » de représentation inhabituel qui tend vers l’abstraction. La lumière qui fascine Yves Beaumont n’est pas exactement celle qu’il respire au quotidien en tant que personne et en tant que peintre dans sa demeure à Ostende/Zandvoorde, près de la mer. La lumière qui le fascine est tamisée, elle n’est pas maritimement spectaculaire mais émane d’une atmosphère : une lumière qui, par exemple, brille à la vue d’une forêt dense dans laquelle le soleil « rayonne », pour ainsi dire, ici et là des clairières éphémères d’une lumière flamboyante. Ce sont précisément ces moments extrêmement instantanés et rapidement disparus qu’Yves Beaumont parvient à capturer avec de la peinture sur un support. Ses motifs sont (restés) rares ; ils sont à l’opposé des sujets qualifiés de « spectaculaires ». Dans les choses insignifiantes qui passent inaperçues – et sur lesquelles d’aucuns aiment à coller la notion de « sublime » – Yves Beaumont parvient à projeter la pertinence de sa qualité d’artiste aussi bien sur l’histoire de l’art moderne que sur les états d’âme insondables de l’homme (errant) d’après le coronavirus. L’homme qui, aujourd’hui, n’a pas encore complètement digéré le choc mental de la perte de contacts sociaux affairés et qui, dans la plupart des cas, demeure en arrière et survit avec un désir renouvelé et réparateur d’auto-assistance mentale par le biais d’expériences pédestres dans la nature « purifiante ». Ce sentiment d’« étrangement » et presque indescriptible réside au plus profond de la peinture d’Yves Beaumont, une œuvre picturale qui se présente comme un lac clapotant dans la géo-proximité de l’inconstante mer du Nord. Il s’agit d’un paradoxe dans lequel l’artiste se sent apparemment tout à fait à l’aise. Il ressent parfaitement la lumière et réussit entre-temps, en tant que peintre chevronné, à en brosser sans pitié ses souvenirs sur la toile. Et c’est sur la pratique
particulière de la peinture que repose l’unicité de l’art produit. Avec un minimum de motifs, Yves Beaumont parvient à manifester sa volonté artistique par des mouvements de peinture intentionnels, ouvrant à chaque fois (à nouveau) un langage visuel foisonnant et par conséquent unique. La répétition de ce qui est, à première vue, toujours « la même chose », constitue l’âme de cette œuvre peinte qui ne prend aucune position morale sur la routine sociale de notre monde complexe, global, très petit et entre-temps fortement désenchanté. Tout au plus, son œuvre suggère-t-elle une virginité, un silence assourdissant (tout lieu) qui se reflète en grande partie dans les zones crépusculaires de la fausse réalité « verte ». Une réalité qui existe à peine ou, au mieux, qui est préservée dans les parcs et les réserves comme des produits falsifiés à consommer instantanément afin de recharger d’une nouvelle « énergie » et d’équilibrer pour une courte durée la vie pressée et fixement programmée sur le rendement de l’homme moderne. Les œuvres de cette exposition font allusion à un processus apaisé et ralenti du regard et de la pensée. Les peintures figent l’esprit au point où un degré zéro, un surplace stimulant les sens, prend sur soi la perception de l’œuvre. L’aridité de la peinture acrylique flexible s’éprouve dans la structure du canevas et dans les profonds sillons et plis de l’histoire aventureuse de la peinture. La peinture diluée, qui se retire dans le support comme un reflux, « éclot » dans une plénitude difficile à définir. Paul Cézanne : « Quand la couleur est à sa richesse, la forme est à sa plénitude. » Les titres des tableaux soulignent la substructure émotionnelle de sa peinture. « Cloudscape », « Nocturne », « Himmelsritt », « Arcadia », « Afterglow » … sont des titres qui insinuent un arrêt poétisant. L’artiste français Corot était un maître dans la peinture des contre-jours et des grottes ainsi que de la lumière qui tombe comme elle ne retombera plus jamais.
Yves Beaumont aime épier ses brillants maîtres classiques et prolonge leur travail en petites séries où la qualité d’évocation de la mince différence de couleur et de forme fait un appel généreux au temps exigé du spectateur. La nature est dépouillée de son intemporalité. Les traits et les faisceaux de lumière, tamisée ou non, patiemment peints, focalisent l’attention sur les compositions « sans méfiance » d’Yves Beaumont qui, tel un maelström, font basculer des bandes de peinture clairsemées et lumineuses dans le « voisinage » d’une obscurité brossée et insondable. Plusieurs de ses œuvres font même dévier la pensée vers une peinture érotisée qui, au milieu du XIXe siècle avec l’origine du monde d’Édouard Manet ainsi que de la peinture moderne, a ébranlé l’art tout court. La peinture d’Yves Beaumont recherche l’empathie et reste réfractaire aux grands gestes et aux grands discours. Son œuvre clapote au rythme de la vie ordinaire qui passe, comme c’est le cas dans « Waterlines », ces tableaux où le motif délicieusement clapotant est dérivé de la douce houle qui provoque et accentue un relief dans le sable par des glissements naturels et accidentels dans le lieu et l’espace. Le hasard de l’instant fait qu’un peintre se positionne sans cesse de façon unique face à l’idée de la représentation de la réalité. C’est là l’essence des itinéraires picturaux d’Yves Beaumont, à la fois liés à ses racines et à la lumière qui y joue, et ne joue pas, un rôle… car dans un petit coin la riche histoire inspirante de la peinture est toujours vivement à l’affût de la toile. Émile Zola : « L’œuvre d’art est un coin de nature vu à travers un tempérament. »
Luk Lambrecht Avril 2021
Door het sferische heen Bedenkingen bij de recente schilderkunst van Yves Beaumont
Een schilder verschanst zich in een atelier als in een plaats waar herinneringen aan en over de wereld intentioneel worden geconverteerd met stoffelijke materie. Het is en blijft wonderbaarlijk dat schilders amper gewapend met wat tubes of potten verf, borstels en dragers – of het nu papier, canvas of een houten paneel betreft – bij machte blijven de ziel uit de realiteit te schilderen en daarmee een publiek in de visuele en mentale ban te houden. Schilders vormen een heerlijk front binnen de versnipperde kunstactualiteit, vanuit een niet in te wisselen ambachtelijkheid bij het realiseren van picturaal werk. Al kunnen gsm’s, pc’s en andere media voor intermediaire en instant beeld-(re)productie de realisatie van het kunstwerk makkelijker maken, toch breekt de schilder het koude zweet uit wanneer hij of zij geconfronteerd wordt met de leegte van een te betekenen drager. Yves Beaumont laveert al geruime tijd op een aparte, fijn- en eigenzinnige manier in de brede wereld van de Belgische – overwegend Vlaamse – schilderkunst. Wat in die lange productieve tijdspanne opvalt, is een verzet tegen evolutie: een zachte, milde tegenkanting tegenover de onuitgesproken regel in de kunst(wereld) die voortdurend aanmaant tot vernieuwing. Het oeuvre van Yves Beaumont houdt stand in een aangehouden lange beweging, waarin het scherpzinnig kijken naar de omgeving wordt gekoppeld aan een volgehouden studie van het werk van meesters van de schilderkunst, zoals William Turner of Jean-Baptiste Camille Corot. Het zijn de schilders van toen die weergaloos met het ‘geziene’ licht jongleerden via verf op doek. Deze ‘moderne’ kunstenaars legden hun kunstenaarschap in de waagschaal met het doorbreken van imiterende en naturalistische conventies en niet beducht voor welke sanctie ook trotseerden ze de verwachtingen van het publiek. De moderne kunstenaars waar Yves Beaumont blijft naar kijken, waren in feite klimaatkunstenaars avant la lettre. Ze wisten de smog of het door de bossen glurende tegenlicht picturaal te
fixeren op een onwennige ‘manier’ die naar abstractie neigt. Het licht dat Yves Beaumont boeit, is geenszins het licht waarmee hij elke dag leeft als mens én schilder in zijn woonplaats Oostende/Zandvoorde bij de zee. Het licht dat hem wel boeit, is gedempt: niet het spectaculaire van de zee, maar overwegend sferisch. Licht dat bijvoorbeeld gloeit vanuit het zicht van een verdicht bos waarin de zon als het ware hier en daar efemere open plekken van hels licht ‘straalt’. Het zijn precies deze uiterst momentane en snel verdwijnende momenten die Yves Beaumont met verf op drager weet vast te leggen. Zijn motieven zijn spaarzaam (gebleven); ze zijn het tegenovergestelde van onderwerpen met het etiket ‘spectaculair’. In het nietige dat aan ons voorbijgaat, waar sommigen graag de notie ‘subliem’ op plakken, slaagt Yves Beaumont erin de relevantie van zijn kunstenaarschap te projecteren op zowel de moderne kunstgeschiedenis als op het nooit te doorgronden persoonlijke gemoed van de inmiddels (dolende) post-coronamens. De mens die vandaag de mentale tik van het wegvallen van druk sociaal contact nog niet helemaal heeft verteerd – en vaak achterblijft en overleeft met een vernieuwd, restaurerend verlangen naar mentale zelfhulp via voortdurende ervaringen in de ‘louterende’ natuur. Dat ‘unheimliche’ en haast niet te beschrijven gevoel schuilt diep in de schilderkunst van Yves Beaumont: picturaal werk dat zich aandient als een kabbelend meer in de geografische nabijheid van de wispelturige Noordzee. Het is een paradox waarbij de kunstenaar zich blijkbaar best goed voelt. Het perfect aanvoelen van het licht en de herinneringen eraan, weet hij inmiddels als geoefend schilder genadeloos op doek uit te schilderen. En omtrent de particuliere praktijk van het schilderen draait de uniciteit van de afgeleverde schilderkunst. Yves Beaumont weet met een minimum aan motieven zijn artistieke wil te manifesteren en via intentionele schilderbewegingen deze te transformeren tot een
telkens weer wemelende en bijgevolg unieke beeldtaal. Herhalingen van op het eerste gezicht telkens ‘hetzelfde’ maken de ziel uit van dit geschilderde oeuvre dat in se geen enkel moreel standpunt inneemt over het maatschappelijk reilen en zeilen van onze complexe, globale, erg kleine én inmiddels ferm onttoverde wereld. Er zit hoogstens een suggestie van ongereptheid in zijn werk, een oor(d)verdovende stilte die zich grotendeels spiegelt in de schemerzones van de ‘groene’ schijnrealiteit. Een realiteit die nog nauwelijks bestaat of hoogstens wordt geconserveerd in parken en reservaten als te consumeren, vervalste instantproducten om het jachtige en op rendement doordrongen geprogrammeerde leven van de hedendaagse mens voor een korte periode opnieuw met ‘energie’ op te laden en in balans te brengen.
‘nietsvermoedende’ composities, die als bij een maalstroom spaarzame, heldere verfstroken doen kantelen in de ‘omringendheid’ van geschilderde, onpeilbare donkerte. Heel wat van zijn werken doen zelfs de gedachten afdwalen naar erotiserende schilderkunst uit het midden van de 19e eeuw, zoals Gustave Courbets L’Origine du monde, en ook naar de moderne schilderkunst, die gewoon alle kunst op haar grondvesten liet daveren. De schilderkunst van Yves Beaumont zoekt empathie op en blijft wars van het grote gebaar en dito discours. Zijn werk kabbelt op het ritme van het gewone, voorbijtrekkende leven, net zoals dat gebeurt in zijn schilderijen met de titel Waterlines, waarin het heerlijk kabbelende motief is afgeleid van de zachte golfslag die een reliëf veroorzaakt en accentueert in het zand via natuurlijke, toevallige verschuivingen in tijd en ruimte.
De werken op deze tentoonstelling alluderen op een verstild en vertraagd proces van kijken en denken. De schilderijen stollen de geest tot een punt waarop een niveau van zintuiglijk prikkelende surplace-nulgraad de perceptie van het werk overneemt. De schraalheid van de wendbare acrylverf toetst zich vast in de structuur van het canvas en in de diepe groeven en plooien van de avontuurlijke geschiedenis van de schilderkunst. De verdunde, zich als bij eb in de drager terugtrekkende verf ‘ontluikt’ in een weinig definieerbare volheid. Paul Cézanne: ‘Als de kleur rijk is, is de vorm maximaal.’
Het toeval van het moment maakt dat een schilder zich op een unieke wijze blijft positioneren tegenover de idee van het representeren van de werkelijkheid. Hierin schuilt de essentie van de picturale routes van Yves Beaumont die plaatsgebonden tegelijk te maken hebben met zijn roots en met het licht dat daarbij een rol speelt – en ook weer niet... Want de rijke en inspirerende geschiedenis van de schilderkunst loert altijd en levendig mee om de hoek, richting schilderdoek.
De titels van de schilderijen onderstrepen de emotionele onderbouw van Beaumonts schilderkunst. Cloudscape, Nocturne, Himmelsritt, Arcadia, Afterglow,...: het zijn alle titels die een poëtiserende stilstand suggereren. Corot was een meester in het schilderen van tegenlicht, grotten én licht dat valt zoals het erna nooit meer valt. En Yves Beaumont bespiedt met graagte zijn geniale klassieke meesters, werkt erop verder in kleine reeksen waarin de kwaliteit van het opwekken van het kleine verschil in kleur en vorm, een genereus appel doet op de tijd die van de toeschouwer wordt gevergd. De natuur wordt ontdaan van haar tijdloosheid. Geduldig geschilderde strepen en bundels al dan niet gedempt licht focussen de aandacht op Beaumonts
Emile Zola: ‘Een kunstwerk is een hoekje van de schepping gezien door de ogen van een temperament.’
Luk Lambrecht april 2021
Himmelsritt acrylic on canvas, 30 x 40 cm, 2020
The afterglow acrylic on canvas, 60 x 50 cm, 2020 (next page) The afterglow — detail
The afterglow acrylic on canvas, 60 x 50 cm, 2020
The afterglow acrylic on canvas, 60 x 50 cm, 2020
Reflection (nocturne) acrylic on canvas, 50 x 80 cm, 2020
Swelling sea acrylic on canvas, 50 x 70 cm, 2019
Swelling sea acrylic on canvas, 100 x 80 cm, 2017
Threshold acrylic on canvas, 50 x 40 cm, 2020 (next page) Swelling sea acrylic on canvas, 80 x 100 cm, 2021
Cloudscape acrylic on paper/panel, 20 x 30 cm, 2020
Cloudscape acrylic on paper/panel, 20 x 30 cm, 2021
Cloudscape pencil and acrylic on paper/panel, 10 x 20 cm, 2021
Himmelsritt acrylic on paper/panel, 22 x 25 cm, 2021
Arcadia acrylic on canvas, 24 x 30 cm, 2020
YVES BEAUMONT ° Oostende (BE), 1970 Studied at the Royal Academy of Fine Arts, Ghent (BE) Lives and works in Oostende
Solo shows (since 1994) 1994 Galerie Dialoog, Oostende (BE) Galerie De Witte Beer, Brugge (BE) 1995 Museum voor Schone Kunsten, Oostende (BE) Galerie Di-Art, Lokeren (BE) 1996 Geuzenhuis, Gent (BE) 1997 Galerie Di-Art, Lokeren (BE) 1999 Galerie Di-Art, Lokeren (BE) 2000 Campo Santo, Gent-St.Amandsberg (BE) 2001 Galerie Di-Art, Lokeren (BE) 2002 Galerie Mercator, Antwerpen (BE) 2003 Galerie Jörg Hasenbach, Antwerpen (BE) 2004 Galerie R53, Oostende (BE) 2005 Galerie Bastiaans, Boxmeer (NL) Centrum voor Jonge Kunst, Gent (BE) Ruimte Morguen, Antwerpen (BE) Lineart, Gent (BE) / Galerie Bastiaans 2006 Galerie De Wit, Bergen Op Zoom (NL) Gallery Nine, Amsterdam (NL) Galerie Denise Van de Velde, Aalst (BE) Galerie De Stijl, Heusden-Zolder (BE) 2007 Galerie R53, Oostende (BE) Galerie Judy Straten, Eindhoven (NL) Galerie Bastiaans, Boxmeer (NL) 2008 Dagmar De Pooter Gallery, Antwerpen (BE) Studio 1.1, London (UK) Gallery Nine, Amsterdam (NL) Radical Gallery, Zug (CH) Galerie De Stijl, Heusden-Zolder (BE) 2009 Galerie R53, Oostende (BE) Galerie La Courette, Durfort (FR) Galerie Anderwereld, Groningen (NL) 2010 Galerie Jan Dhaese, Gent (BE) Studio 1.1, London (UK) Museum van Deinze en de Leiestreek, Deinze (BE) Galerie Zwart Huis, Knokke (BE) 2011 Ververs Gallery, Amsterdam (NL) Galerie Posthuys Texel, De Koog (NL) The Brussels Drawing Fair, Brussel (BE) / Galerie Jan Dhaese Galerie Anderwereld, Groningen (NL) 2012 Galerie Jan Dhaese, Gent (BE) Studio 1.1, London (UK) Galerie Zwart Huis, Knokke (BE) Studio Van Dusseldorp, Tilburg (NL) B.Art Fair, Gent (BE) / Galerie Zwart Huis
2013 Galerie Posthuys Texel, De Koog (NL) Galerie Thomas Fuchs, Stuttgart (DE) Luycks Gallery, Tilburg (NL) Light Cube Art Gallery, Ronse (BE) 2014 Galerie Helder, Den Haag (NL) Galerie Chantal Bamberger, Straatsburg (FR) 2015 Galerie Thomas Fuchs, Stuttgart (DE) Galerie Lucanu, Diest (BE) KUUB – Ruimte voor Kunst & Cultuur, Utrecht (NL) Light Cube Art Gallery, Ronse (BE) Kunsthuis LOOF, Jubbega (NL) 2016 Galerie Zwart Huis, Knokke (BE) Lab Latuvu, Bages-Aude (FR) 2017 Studio 1.1, London (UK) Luycks Gallery, Tilburg (NL) Light Cube Art Gallery, Ronse (BE) 2018 Galerie Zwart Huis, Knokke (BE) / duo met Michaël de Kok Galerie ‘t Zien, Mechelen (BE) 2019 Galerie Wilms, Venlo (NL) / duo met Satijn Panyigay CAPS Contemporary Art Projects, Oostende (BE) 2020 Schoonjans & Vandenbussche Gallery, Brussel (BE) 2021 Studio 1.1, London (UK) / duo met David Micheaud CAPS Contemporary Art Projects, Antwerpen (BE)
Group shows (since 1997) 1997 “Trapped Reality”, Centre d’Art Sta.Monica, Barcelona (SP) curator Luk Lambrecht 1998 “Attitudes”, ’t Lofthuis St.Niklaas (BE) Lineart, Gent (BE) / Galerie Di-Art 1999 “Solo-Quint”, AZ St.Blasius, Dendermonde (BE) 2000 “Oostendse kunstenaars na 1940” Museum voor Schone Kunsten, Oostende (BE) 2001 Art Brussels, Brussel (BE) / Galerie Di-Art BASF-Kulturhaus, Schwarzheide (DE) / curator Florent Bex “Croissance et Eclossion”, Orion Art Gallery, Oostende (BE) curator Hugo Brutin 2002 “Herinnering en Verlangen”, Pulchri Studio, Den Haag (NL) curator Florent Bex “Phase I”, Grusenmeyer Art Gallery, Deurle (BE) 2003 “Zone I”, SN Gallery, Den Haag (NL) “Openbaring”, Grusenmeyer Art Gallery, Deurle (BE) Art Rotterdam, Rotterdam (NL) Art Athina, Athene (GR) Art Brussels, Brussel (BE) / Galerie Jörg Hasenbach “To-Gathering”, SN Gallery, Den Haag (NL) 2004 Art Rotterdam, Rotterdam (NL), Art Brussels, Brussel (BE) / Galerie Jörg Hasenbach 2005 “FW:Painting”, Montanus 5, Diksmuide (BE) Kunstrai, Amsterdam (NL) / Galerie Bastiaans “Verfraaiing”, Provinciaal Hof, Brugge (BE) 2006 Kunstrai, Amsterdam (NL) / Gallery Nine “20 jaar / Een selectie”, Galerie Bastiaans, Boxmeer (NL)
2007 “Getekend”, Vierkante Zaal, St.Niklaas (BE) “Abstract Continuous”, Studio 1.1, London (UK) “3 Pintors Flamencs”, Asociacion Cultural Distrito Quinto, Barcelona (ES) “Accrochage”, Radical Gallery, Zug (CH) 2008 “ZoutZoetZuur”, Montanus 5, Diksmuide (BE) “Summary”, Studio 1.1, London (UK) “Ons vlakke land”, Gemeentemuseum Hannemahuis, Harlingen (NL) 2009 “Drawing Actions”, De Halle / CC De Werft, Geel (BE) Galerie Stufenbau / Periferie-Arts, Bern (CH) “Raakpunten”, Geuzenhuis, Gent (BE) “Land Inzicht”, Monumental, Bornem (BE) Lineart, Gent (BE) / DS Contemporary Art 2010 “Silent Position”, Veleda Sta.Lucia, Maracaibo (Venezuela) / curator Rolf Bergmeier “Silent Position”, Shikaoi, Hokaido (JP) / curator Rolf Bergmeier “Connections”, Huis De Leeuw, Machelen-aan-de-Leie (BE) curator Sjoerd Osinga “Public Private Paintings” (vlaggenproject), Mu.ZEE, Oostende (BE) Contemporary Art Ruhr, Essen (DE) / Ververs Gallery 2011 “Groeten uit Groningen”, Galerie Anderwereld, Groningen (NL) “Beaumont, Kruger, Oomes, Borkowski, de Jong”, Ververs Gallery, Amsterdam (NL) “Connections”, Huis De Leeuw, Machelen-aan-de-Leie (BE) curator Sjoerd Osinga “Omtrent het landschap”, Ververs Gallery, Amsterdam (NL) “Schilderijen”, Galerie Posthuys Texel, De Koog (NL) 2012 “Abrasie”, Venetiaanse Gaanderijen, Oostende (BE) curator Dominiq v.d. Wall “Abstracte Realiteit”, J.Garemynzaal Belfort, Brugge (BE) curator Gerda Van der Kerken “Landscape”, Galerie Zwart Huis, Knokke (BE) “Scratcch”, Light Cube Art Gallery, Ronse (BE) curator Dominiq v.d. Wall “Denudatio”, De Halle / CC De Werft, Geel (BE) 2013 “Omzwervingen”, EM Galerie, Drachten (NL) “TEN out of TEN”, Studio 1.1, London (UK) “All in nature”, Light Cube Art Gallery, Ronse (BE) Art The Hague, Den Haag (NL) / Galerie Helder “Landscape”, Galerie Zwart Huis, Knokke (BE) 2014 “Drawings+”, Light Cube Art Gallery, Ronse (BE) RAW Art fair, Rotterdam (NL) / Galerie Helder “Biënnale Beeldende Kunst aan Zee”, Thermae Palace, Oostende (BE) Huub Hannen Galerie, Maastricht (NL) Art The Hague, Den Haag (NL) / Galerie Helder “The beauty of modesty”, Kaaisalon, Brugge (BE) 2015 “Seascapes”, Galerie Zwart Huis, Knokke (BE) Rotterdam Contemporary Art Fair, Rotterdam (NL) / Galerie Helder Cultureel Centrum, Hasselt (BE) “Blaue Stunde”, Luycks Gallery, Tilburg (NL) “Omzwervingen II”, Galerie Posthuys Texel, De Koog (NL) “Brussles dawn, October 12th 1915”, Studio 1.1, London (UK) 2016 “Biënnale Beeldende Kunst aan Zee”, Venetiaanse Gaanderijen, Oostende (BE) “Landscapes”, Galerie Zwart Huis, Knokke (BE) “Vlietende Beelden”, Mu.Zee, Oostende (BE) “En chemin”, Galerie des Arts en Luberon, Reillanne (FR) “Mapping emotions/Landscape”, Etage 22, Antwerpen (BE) “Landscape and the City”, Galerie Helder, Den Haag (NL) Art The Hague, Den Haag (NL) / Galerie Helder “Another thing of beauty”, Luycks Gallery, Tilburg (NL)
2017 “Zuidnoord/Noordzuid”, Kunsthuis LOOF, Jubbega (NL) “Black Box(es)”, Centre d’Art Contemporain, Metz (FR) Künstlerhaus Saar, Saarbrücken (DE) La “S” Grand Atelier, Vielsalm (BE) / Casino Luxembourg Forum d’Art Contemporain, Luxembourg (LU) / curator Arvid Boecker “A joy forever”, Luycks Gallery, Tilburg (NL) 2018 “139 x Nothing but Good”, PARK – Platform for Visual Arts, Tilburg (NL) Kunstrai, Amsterdam (NL) / Galerie LOOF Galerie Posthuys Texel, De Koog (NL) “Scape”, CC Belgica / Huis Van Winkel, Dendermonde (BE) / curator Dominiq v.d.wall “Wind #6”, Dacca, Dendermonde (BE) “Touching abstraction”, Bogardenkapel Academie, Brugge (BE) “Lointains”, Galerie des Arts en Luberon, Reillanne (FR) Art The Hague, Den Haag (NL) / Galerie Wilms 2019 “Paperwork”, CAPS Contemporary Art Projects, Oostende (BE) Kunstrai, Amsterdam (NL) / Galerie Wilms PAN Amsterdam (NL) / Galerie Wilms 2020 “Het landschap als queeste”, De Koolputten, Waasmunster (BE) “Amuse”, Galerie Wilms, Venlo (NL) “Summery”, Schoonjans & Vandenbussche Gallery, Brussel (BE) 2021 Kunstrai, Amsterdam (NL) / Galerie Wilms Luxembourg Art Fair (LU) / CAPS Contemporary Art Projects
Collections Museum voor Schone Kunsten, Kortrijk (BE) / Museum voor Schone Kunsten, Oostende (BE) / Provincie West-Vlaanderen (BE) / Gemeente Kuurne (BE) / Ministerie van Binnenlandse Zaken (BE) / Ensorinstituut, Oostende (BE) / Mercator Bank en Verzekeringen (BE) / Mu.ZEE, Oostende (BE) / Universiteit Antwerpen (BE) / Vlaams Parlement (BE) / Belgische Ambassade, Hanoi (Vietnam) / SBK - Stichting Beeldende Kunst, Amsterdam (NL)
All works by Yves Beaumont — www.yvesbeaumont.be Pictures: Yves Beaumont and Jean Godecharle Artist’s portrait: Marie-Lou Beaumont Text: Luk Lambrecht English translation: Dirk Verbiest Traduction français: Micha J. Knijn Published by CAPS www.C-APS.be paul@c-aps.be +32 495 528097
Cover : Reflection (nocturne) acrylic on canvas, 50 x 80 cm, 2020