No 179 Aπρίλιος 2012

ιδέες. ιστορίες. τάσεις. άνθρωποι. πόλη

Απρίλιος 2012 #179

Έχει μέλλον αυτή η πόλη; Πέντε προσωπικότητες προτείνουν Made in Thessaloniki: όσα ζήσαμε

2 // parallaxi #179

ENTRANCE

www.parallaximag.gr μπες μέσα και κατέβασε όλο το τεύχος σε

pdf!

επίσημη σελίδα στο ακολούθησέ μας στο

parallaximag @parallaximag

ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

Ε

ίναι κάμποσες μέρες τώρα που στο μυαλό μου τριγυρίζει το βιβλίο του Μάζαουερ για τα Φαντάσματα της Σαλονίκης. Κυρίως οι περιγραφές που κάνει για την καθημερινή ζωή της πόλης λίγο πριν πέσει η Οθωμανική αυτοκρατορία και επέλθει η απελευθέρωση. Εκείνο το πολυφυλετικό, εξαθλιωμένο μελίσσι των ανθρώπων που βίωνε την καθημερινότητά της. Για πολλούς και διάφορους λόγους οι εικόνες που συναντάω κάθε μέρα στους δρόμους της μου τη θυμίζουν. Στο πάρκο της Κρήτης, για παράδειγμα, κάθε απόγευμα καμιά δεκαριά άνθρωποι που μιλούν γλώσσες της ανατολικής Ευρώπης στήνουν ένα αυτοσχέδιο τραπέζι από κασόνια ενός γειτονικού σουπερ μάρκετ και παίζουν ένα είδος παπά. Ποντάρουν, στοιχηματίζουν, ενίοτε τσακώνονται, μοιάζει να μην τους απασχολεί διόλου ποιος περνά δίπλα τους, ζουν για τη στιγμή. Σε όλο το μήκος της Βασιλίσσης Όλγας που διασχίζω το πρωί νεαροί άνθρωποι βουτούν στους κάδους απορριμμάτων και συλλέγουν ρούχα που έχουν πετάξει από βραδύς νοικοκυραίοι της γειτονιάς. Επίσης μοιάζουν να μην ασχολούνται με το ποιος τους κοιτάζει. Μπαινοβγαίνουν στους κάδους με την ίδια μεθοδικότητα των γάτων που τους ανταγωνίζονται σε βουτιές, μη σου πω πως ξαφνιάζονται κιόλας που αυτό το νέο είδος των ανταγωνιστών αντιμάχεται το δικό τους βασίλειο των απορριμμάτων. Τα ρούχα που συλλέγουν πλένονται σε μια μάντρα από αυτές που συνωστί-

MAKING OF Στο εξώφυλλο backstage του fashion show της λήξης του Made in Thessaloniki.

Cover: dolphins // communication design Εικόνα: Τζουλιάννα Καριπίδου, Γεωργιάννα Kιόση (Arte Di Tre studio).

ζονται στο ρέμα Δόξα της Tούμπας και μετά πωλούνται στον πεζόδρομο της Καρμπολά, δίπλα στη Ρωμαϊκή Αγορά, εκεί που κάποτε υπήρχαν γκαλερί και παλιατζίδικα. Στην Τσιμισκή, καθώς νυχτώνει, απελπισμένοι άνθρωποι που τους έχουν φέρει από τη Ρουμάνια και τη Βουλγαρία, συνήθως φριχτά παραμορφωμένοι, φωνάζουν σπαραχτικά πεινάω. Κάποιοι τους προσπερνούν, κάποιοι τους λυπούνται και ενδίδουν. Γύρω στα μεσάνυχτα ένα φορτηγάκι τους μαζεύει και τους κατευθύνει στην ίδια μάντρα της Δόξας. Στον περίβολο του Λευκού Πύργου άνθρωποι από αφρικανικές χώρες μετατρέπουν τον τόπο σε παζάρι της Κινσάσα. Πολλές φορές γίνονται και ενοχλητικοί. Σχεδόν πιεστικοί πια. Στη Ροτόντα το καζάνι που βράζει έχει από όλα. Άστεγους που πολλαπλασιάζονται, πρεζάκια που έφυγαν από το Ναβαρίνο και μετακόμισαν εκεί, πρεζέμπορους, παράνομους μετανάστες, ακροδεξιούς και ακροαριστερούς που μάχονται, τρόμο. Στα παραβαρδάρια στενά, κάτω από το σιδηροδρομικό σταθμό, τη μέρα η πόλη μοιάζει ακόμα περισσότερο με τις εικόνες του Μάζαουερ. Εκατό χρόνια μετά οι γειτονιές εκείνες επιστρέφουν στο παρελθόν τους, μόνο που η ούγια του εμπορίου γράφει πια made in China. Αλλά και στις παραδοσιακές γειτονιές της πόλης, στο Κουλέ Καφέ, την Παναγία Φανερωμένη, την Κασσάνδρου, οι άνθρωποι, οι εικόνες, η απόγνωση ξαναφέρνουν στο νου το παρελθόν. Τα σκοτάδια του παρελθόντος. Παράξενη άνοιξη. Σημαδιακή. Ακόμα και η αδυναμία της πόλης να βρει τον τρόπο να γιορτάσει τα εκατοντάχρονα της απελευθέρωσής της μπορεί να εκληφθεί και συμβολικά. Τι να γιορτάσει κάνεις στην έρημη Μητροπόλεως, στη Σαχάρα της οδού Ανθέων, στις γειτονιές της εγκατάλειψης; Γιώργος Τούλας

parallaxi ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2012 / ΤΕΥΧΟΣ 179 / ΠΕΡΙΟΔΟΣ Β΄_ ΜΗΝΙΑΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΟΛΗΣ _ ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΣΕ 25.000 ΤΕΥΧΗ ΚΑΙ 320 ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗΣ_ΜΑΖΙ ΜΑΣ AYTO TO MHNA ΕΓΡΑΨΑΝ, ΣΧΕΔΙΑΣΑΝ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΑΝ, ΣΚΕΦΤΗΚΑΝ, ΕΦΑΓΑΝ, ΧΟΡΕΨΑΝ, ΑΚΟΥΣΑΝ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΒΡΗΚΑΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΟΙ: ΕΚΔΟΤΗΣ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΜΦΥΛΙΔΟΥ_ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΥΛΑΣ_ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΚΤΡΙΑ: ΚΥΑ ΤΖΗΜΟΥ_ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΥΛΗΣ - ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΟΥΔΗΣ_ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΔΡΕΟΥ, ΤΙΝΑ ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ, ΜΕΛΙΝΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΒΟΖΙΚΗ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΑΒΡΙΗΛΟΓΛΟΥ, ΑΚΗΣ ΔΗΜΟΥ, ΚΩΣΤΗΣ ΖΑΦΕΙΡΑΚΗΣ, ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΩΣΗΦΕΛΗΣ, NIKH KΕΦΑΛΑ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΕΧΑΓΙΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΠΑΡΑΝΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΦΟΣ, ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΡΤΙΔΟΥ, ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΛΙΚΙΔΟΥ, ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΠΑΣΔΕΚΗ, ΧΡΥΣΑ ΝΑΝΟΥ, ΒΟΥΛΑ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ, ΣΠΥΡΟΣ ΠΑΛΟΥΚΗΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ, ΤΖΕΝΗ ΠΑΥΛΙΔΟΥ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΟΥ, ΑΚΗΣ ΣΑΚΙΣΛΟΓΛΟΥ, ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΚΗΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΕΛΤΖΙΔΗΣ, ΑΛΙΚΗ ΤΣΙΡΛΙΑΓΚΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ_ΛΟΝΔΙΝΟ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΟΡΜΠΑΤΖΙΔΗΣ_ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ: ΝΤΙΝΑ ΠΙΝΟΣ, ΣΤΕΛΛΑ ΒΑΚΙΡΛΗ_ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ,ΜΑΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ, ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΜΠΑΣΔΕΚΗΣ, STEREOSIS, ΜΑΡΙΝΑ ΤΟΥΛΑ_ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΣΝΗ_ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΑΜΦΥΛΙΔΟΥ katerina@parallaximag.gr _ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ: DOLPHINS COMMUNICATION DESIGN _ ΕΚΤΥΠΩΣΗ_ΒΙΒΛΙΟΔΕΣΙΑ: ΧΡΩΜΟΤΥΠ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε._ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ & ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΔΕΛΦΩΝ 216, 546 55, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ_ΤΗΛ - FAX: 2310 429.050, 2310 429.051_PARALLAXI - MONTHLY CITY & CINEMA REVIEW, 216 DELFON STR. - 546 55 THESSALONIKI, GREECE, ΤΕL - FAX: ++30 2310 429.050 - 51 νέο e-mail: info@parallaximag.gr

Λέξεις: Άκης Δήμου |

Ένας θεατρικός συγγραφέας κρυφακούει σκέψεις

ΞΥΠΟΛΗΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ 19 * Η άνοιξη είναι τσάμπα (γι’ αυτό άργησε φέτος). * Κι όμως κάποιοι, μετά απ’ αυτόν τον εφιάλτη, θα ξυπνήσουν πλουσιότεροι. * Ο Θάνος Μικρούτσικος είναι πολύ θυμωμένος. Υποθέτω και εξαιτίας του. * Το καλύτερο που έχεις να κάνεις αυτή την περίοδο είναι να κάτσεις και να παρακολουθείς τις κινήσεις και τα λόγια από τη μια εκείνων που λυσσάνε να κρατήσουν όρθιο το άχρηστο μικρομάγαζό τους, κι απ’ την άλλη όσων προσπαθούν να ψυχανεμιστούν πού θα παίξει η καινούργια ορχήστρα για να προλάβουν να χορέψουνε πρώτοι. * Χειμώνας με καθυστερημένα κοινόχρηστα και μια αόρατη, μεταμεσονύχτια αμυχή στο μέσα μέρος του βραχίονα. * Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά γιαούρτια πέφτουν. Αλλά έχω την εντύπωση ότι όλα τα γιαούρτια, ανεξαρτήτως λιπαρών, είναι εκ φύσεως σεμνά. Κανένα τους δεν φιλοδόξησε ποτέ όταν μεγαλώσει να γίνει “επιχείρημα”. Απλώς, βρέθηκαν ανυπεράσπιστα σε λάθος χέρια. * Κανένα νέο απ’ την Καλομοίρα; * “Η Παιδεία δεν μπορεί να υφίσταται από την Ορθοδοξία”, τόνισε ο υπουργός Παιδείας Γιώργος Μπαμπινιώτης στον αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, κατά την επίσκεψή του πρώτου στα γραφεία της αρχιεπισκοπής. Μετά, φαντάζομαι, έψαλαν κάτι μαζί και ψιλοτσίμπησαν λίγο ταραμά που τους είχε μείνει απ’ την Καθαρή Δευτέρα. Σε πολλά λύκεια ακουγόταν στη διαπασών “τα χριστιανόπουλα” ενώ κάποιοι ασεβείς μαθητές μεράκλωναν καταπίνοντας το τζελ των μαλλιών τους. * Ζουμπούλια στο ποτήρι της μπύρας. * Η κρίση ως πλαίσιο ψοφοδεούς συλλογικής και ατομικής ψυχανάλυσης. Βελάσματα, γρυλλίσματα, νιαουρίσματα. Μίση, πάθη, απωθημένα, μυστικά (τα περισσότερα κοινά αλλά ως τώρα ανομολόγητα), εξομολογήσεις, επικήδειοι και θεωρητικούρες. Όλα στη φόρα, τα πιο πολλά του τάλιρου. Λαλίστατοι άπα-

4 // parallaxi #179

ντες, θερμοκέφαλοι και ανιστόρητοι, καμώνονται τους εμβριθείς αναλυτές για να βγάλουν το άχτι τους (που ενίοτε έχει και το χαρακτήρα ξεκαθαρίσματος προσωπικών λογαριασμών). Ποιος τα πήρε κι από πού, ποιος χρωστάει και πόσα, ποιος μας έφαγε στη στροφή και ποιος θα φαγωθεί τον επόμενο μήνα. Η Χούντα, η Κατοχή, ο Εμφύλιος ως πρόχειρα παραδείγματα αναφοράς. Η ψυχραιμία, η σκέψη, ο λόγος ως είδη εν ανεπαρκεία. Ίχνος προοπτικής, εννοείται. * Αν είσαι στο Facebook, έχεις ένα λόγο παραπάνω να ‘χεις το νου σου: μετά το “σημείωμα” του Κομμουνιστικού Κόμματος για τον “ηλεκτρονικό φραξιονισμό”, κυκλοφορούν πολλά μέλη του με ψευδώνυμο. * Πόσο κάνει μια σφυρίχτρα; * “Διότι ήταν η ώρα της ημέρας όπου τ’ αγόρια της Νέας Υόρκης πρσομοιάζουν στ’ αγόρια του Τίφιν του Οχάιο, αγόρια που ακούν το μακρινό σφύριγμα του τρένου την ίδια στιγμή που η τελευταία αγελάδα οδηγείται στο στάβλο. Στο μαγικό εκείνο τέταρτο της ώρας, ακόμα κι αν έχανες στις μπίλιες, απλώς έχανες στις μπίλιες κι αυτό ήταν όλο”. (Ένα παρηγορητικό απόσπασμα από έναν παρηγορητικό, μαγικό συγγραφέα. Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, “Σίμορ, συστατικά στοιχεία”, σε μετάφραση του Αύγουστου Κορτώ). * Παλιότερα, λαθρακούγοντας τις συνομιλίες στα κινητά, όλο και κάποιο αισθηματικό παράπονο έπιανε τ’ αυτί σου. Ακόμη και καβγά μπορούσες να πετύχεις. Ή και χωρισμό - σκέτο ή με μια χούφτα δάκρια - αν ήσουν πολύ τυχερός. Τώρα ακούς μόνο λογαριασμούς και παρακάλια για μια παράταση πληρωμής. Εν τω μεταξύ, η καρδιά κυνηγάει μονάχη. * Πολλά βράδια ονειρεύεται ότι ζει στο σπίτι του πίνακα L’ empire des lumieres του Μαγκρίτ. Άλλοτε στον πρώτο όροφο κι άλλοτε έξω, κοιτάζοντας τον αναμένο φανοστάτη.

* Όσκαρ, Γιουροβίζιον… Αλήθεια, Καλλιστεία γίνονται ακόμα; Θέλω να πω, θα βγει κάποια φέτος Σταρ Ελλάς και θα πάει μετά για Μις Υφήλιος; Και υπάρχει περίπτωση να το δείξουνε όλο αυτό live και να μην έχω κάτι να κάνω εκείνο το βράδυ; * Γερό σκαρί, θολή θάλασσα. * Νομίζω ότι ο Λουκάς ξέρει τι συμβαίνει πραγματικά με τους ανθρώπους στην μπανιέρα αλλά, για κάποιον ακατανόητο λόγο, δε θεωρεί καμιά στιγμή κατάλληλη να μου το πει. Ξέρει επίσης τι συμβαίνει και με τα άλογα της προτελευταίας σελίδας, μερικές παραγράφους πριν τα ανατρέψει ο επίλογος. Αλλά αυτό το ξέρω κι εγώ που είμαι αναλφάβητος. * Όλα μου τα παράτησα/και τη μερακλοσύνη./Και περπατώ σιγά σιγά/με την ταπεινοσύνη.(η Δόμνα Σαμίου τραγουδάει μόνη πια). * Μερικές φορές, χρειάζεται να έρθει ένα τέλος. Σε πολλά. Δεν υπάρχει τίποτα στενάχωρο, τίποτα δραματικό σ’ αυτό (αντιθέτως, είναι ανακουφιστικό).Και δεν χρειάζεται να χύσεις ούτε ένα δάκρυ. Μη σου πω ότι πρέπει να βάλεις και τα γέλια. * Έξω έχει ηλιοβασίλεμα. Ξαφνικά, ούτε ένα άγχος. Απλώς χάσαμε στις μπίλιες κι αυτό είναι όλο. * Ξαναρίχνουμε;

ΤΙΠΟΤΑ, ΕΤΣΙ…

Λέξεις: Γιάννης Ανδρέου

EXODOS

1.

1. Οι μουσικές του κόσμου Αν η world μουσική είχε πρόσωπο, αυτό θα μπορούσε να είναι του Stephan Micus. Μελωδίες και απόηχοι του Κόσμου, φωνές και όργανα από κάθε γωνία του πλανήτη ενώνονται και μεταμορφώνονται σε νέες οντότητες σε μια συναυλία που θα πραγματοποιηθεί στο Μέγαρο Μουσικής στις 31 Μαρτίου. Πρόκειται για μια συμπαραγωγή με την εταιρεία United World και σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Goethe. Ο 59χρονος Γερμανός έκανε το πρώτο του ταξίδι στην Ανατολή στα 16 του χρόνια. Γοητευμένος από την πολυποικιλότητα της παγκόσμιας μουσικής κουλτούρας ταξίδεψε σε κάθε γωνιά της Ασίας, της Ευρώπης, της Αφρικής και της Αμερικής και σπούδασε κοντά σε ντόπιους μουσικούς, μαθαίνοντας έτσι να παίζει πολλά παραδοσιακά όργανα, μερικά άγνωστα στη Δύση. Στόχος του δεν είναι, όμως, να παίζει τα όργανα αυτά με το παραδοσιακό τρόπο αλλά να αναπτύξει φρέσκες μουσικές δυνατότητες και να συνδυάσει ήχους που ποτέ πριν δεν έχουν “παντρευτεί”. “Δεν μπορείς να νιώσεις τη μουσική ενός τόπου

6 // parallaxi #179

5.

αν δεν ζήσεις, περπατήσεις, τραφείς με τα φαγητά του” λέει. Σπουδάζοντας δεκάδες τεχνικές και όργανα από τους ντόπιους ανά τη Γη πρακτικούς οργανοπαίκτες, έχοντας κατακτήσει το χώρο, δικαιούται να επιχειρεί το αδύνατο: ένα ταξίδι στο χρόνο με ιδιότυπο στοχασμό και ηχοποιΐα αναφερόμενη στην ελληνόφωνη, χριστιανική, βαλκανική και ανατολική αυτοκρατορία με παράξενα έγχορδα, πνευστά και κρουστά ιδιόφωνα με ονομασίες που δεν υπάρχουν στα λεξικά που συνταιριάζει dilruba με sho, djegok με tischharfe, kortholt με bolombatto…

31/3, Μέγαρο Μουσικής, τηλ. 20122310 895938 - 9, info: www.tch.gr

Οκτώ φωτεινές

2. Την κατάρα μου νάχεις...

και οι νύχτες σου

...Είπε η Ίρμα Βεπ και έβαλε τους Γεράσιμο Γεννατά και Αντώνη Λουδάρο να παίζουν οκτώ ρόλους και να αλλάζουν 57 φορές κουστούμια στη διάρκεια της παράστασης που παρουσιάζεται στο θέατρο Εγνατία, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη. “Η Κατάρα της Ίρμα Βεπ” είναι το πιο πολυπαιγμένο έργο στις Η.Π.Α. το 1991, το αριστούργημα του

πινακίδες που θα δείξουν την έξοδο κινδύνου ακόμα και στον πιο φανατικό σπιτόγατο. Τι αξίζει να δεις και να κάνεις για να φτιάξουν οι μέρες εντός της πόλης. Θα βγεις όπως και δήποτε.

Charles Ludlam, ιδρυτή του ανεπανάληπτου Ridiculous Theatre Company, και γνώρισε τεράστια επιτυχία με την παράσταση του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη στο θέατρο “Ήβη” την περίοδο 1999-2000, με τους Άκη Σακελλαρίου και Αντώνη Καφετζόπουλο. Αν αναρωτιέστε λοιπόν τι κοινό έχουν ο Δράκουλας, ο Λυκάνθρωπος, η Τζέην Έιρ, μια μούμια που νεκρανασταίνεται στην Αίγυπτο και η “Ρεβέκκα”, δεν έχετε παρά να τους συνδέσετε όλους με την κατάρα της Ίρμα σε ένα θεατρικό αρκούντως μεγαλοφυές, ώστε να χωράει μπόλικο σασπένς διανθισμένο με χιτσκοκικές πινελιές, σεξπιρικά τσιτάτα, πίνακες που ματώνουν, πιστούς συζύγους, δίπορτες σαρκοφάγους και άπειρα εφέ κεραυνών. Θέατρο Εγνατία, Πατριάρχου Ιωακείμ 1, Πλ. Αγίας Σοφίας, τηλ.: 2310 225172

3. Αναζητώντας τη Χρυσή Πόλη Πρεμιέρα έκανε στο θέατρο Αμαλία, η “Χρυσή Πόλη” της Δανάης Τανίδου, από την Πειραματική Σκηνή της “Τέχνης”, μια παράσταση εμπνευσμένη από την ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, που

3.

4.

ανεβαίνει σε συμπαραγωγή με τη θεατρική ομάδα Παπαλάνγκι. Μια νέα γυναίκα, η Ραχήλ, υποχρεώνεται τον 15ο αιώνα να παντρευτεί τον αδελφό του χαμένου άντρα της, όπως ορίζει ο νόμος. Μία άλλη, η Μύριαμ, τον 17ο αιώνα, συναντάει και ακολουθεί έναν ψευδο-μεσσία, ενώ μία τρίτη, η Σάρα, ζει από πρώτο χέρι τη μεγάλη πυρκαγιά της πόλης. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, μια τέταρτη, η Χάνα, οδηγείται μαζί με πολλές άλλες στο σιδηροδρομικό σταθμό… Όλες ζουν στη Θεσσαλονίκη και όλες αναζητούν τη Χρυσή Πόλη “που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά”. Έχοντας σε πρώτο πλάνο προσωπικές ιστορίες γυναικών, μια ομάδα αφηγητών διατρέχει τους αιώνες και ζωντανεύει, με τα απλά θεατρικά μέσα που διαθέτει, την ιστορική διαδρομή της ισραηλιτικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, από την άφιξη με καράβι το 1492, ως τη μοιραία αναχώρηση με τρένο το 1943… Η σκηνοθεσία είναι του Τάσου Αγγελόπουλου, η μουσική επιμέλεια του Κώστα Βόμβολου και παίζουν οι Έφη Σταμούλη, Στάθης Μαυρόπουλος, Γιώργος Γιόκοτος, Άννα Ευθυμίου, Μαρι-

2.

έττα Σπηλιοπούλου, Λιάνα Ταουσιάνη. Ως τις 6/4, κάθε Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή στις 9 το βράδυ. Θέατρο Αμαλία, Αμαλίας 71 τηλ. 2310 821483

4. Ένας αγώνας για όλους Tην 1η Απριλίου, θα διεξαχθεί για 7η χρονιά ο Διεθνής Μαραθώνιος “Μέγας Αλέξανδρος”. Αθλητές και ερασιτέχνες δρομείς, από όλο τον κόσμο, καλούνται να συμμετέχουν όλοι μαζί σε αγώνες δρόμου της κλασικής διαδρομής, των 5 & 10 χλμ, αλλά και των 1000 μέτρων για μαθητές τιμώντας παγκόσμιες αθλητικές αξίες όπως της ειρήνης, της φιλίας αλλά και της αλληλεγγύης. Σε αυτόν τον αγώνα ειρήνης η Wind Eλλάς είναι ο επίσημος χορηγός του 7ου Διεθνούς Μαραθωνίου και με το κέλευσμα “Ένας Αγώνας για Όλους” προτρέπει όλους τους ενδιαφερόμενους να συμμετάσχουν για έναν επιπλέον σκοπό αφού για κάθε συμμετοχή τους η εταιρία θα δωρίσει 10 € για τα παιδιά του Ελληνικού Παιδικού Χωριού στο Φίλυρο. Στο κάλεσμα της ανταποκρίθηκαν ήδη

έξι δημοφιλείς προσωπικότητες από την πόλη της Θεσσαλονίκης που αναλαμβάνουν τον ξεχωριστό ρόλο του πρεσβευτή της WIND Running Team: η Φαίη Σκορδά, ο Άκης Πετρετζίκης, η Βίκυ Χατζηβασιλείου, η Σοφία Γκόσιου, η Ελένη Τσολάκη και ο Πάνος Βλάχος. Επίσης η εταιρία θα θέσει τις τεχνολογικές της δυνατότητες στην υπηρεσία της διοργάνωσης καλύπτοντας συνολικά τις τηλεπικοινωνιακές ανάγκες της με υπηρεσίες κινητής, σταθερής και Internet, ενώ θα προσφέρει δωρεάν σε όλους τους δρομείς την υπηρεσία ενημερωτικού SMS ώστε οι δικοί τους άνθρωποι να ενημερωθούν αυτόματα για τον τερματισμό τους. Η WIND θα δώσει τη δυνατότητα σε όλους τους δρομείς του 7ου Διεθνούς Μαραθωνίου Θεσσαλονίκης “Μέγας Αλέξανδρος” να συνεισφέρουν στο Ελληνικό Παιδικό Χωριό με ένα επιπλέον ευρώ, πατώντας πάνω στον τάπητα της ΑΨΙΔΑΣ ΑΓΑΠΗΣ με τη σήμανση “I like WIND – Πάτα like και πρόσφερε” που θα βρίσκεται 1 περίπου χλμ πριν τον τερματισμό στην πλατεία Αριστοτέλους,. Οι δρομείς, θεατές και περαστικοί θα βλέπουν ζωντανά το ποσό που θα συγκεντρώνεται από τον ειδικό ηλεκτρονικό πίνακα - μετρητή πάνω στην Αψίδα. Όσοι ενδιαφέρονται να τρέξουν για καλό σκοπό με τα χρώματα της WIND Running Team και να στηρίξουν το Ελληνικό Παιδικό Χωριό στο Φίλυρο, χρειάζεται απλά να επισκεφτούν την ιστοσελίδα της WIND και να συμπληρώσουν τη σχετική φόρμα: http://www.wind.com.gr/gr/wind/megas-alexandros/wind-running-team-/

5. Φωτογραφίζοντας τη Μέση Ανατολή Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του προγράμματος “Θεσσαλονίκη -Σταυροδρόμι Πολιτισμών” παρουσιάζει μια ξεχωριστή έκθεση με άρωμα ανατολής. Πέντε διακεκριμένοι φωτογράφοι ξεκίνησαν, μέσα από το φακό τους, το ταξίδι αποτύπωσης της καθημερινότητας στη Μέση Ανατολή, την πιο ευάλωτη γεωγραφική ζώνη του πλανήτη. Ο καθένας τους με διαφορετική κατεύθυνση στο χάρτη, όπως περιγράφει και ο τίτλος της: “Χωρίς κατευθύν-

EXODOS

6.

σεις στη Μέση Ανατολή”, έχοντας στόχο να αποτυπώσουν όλα όσα συμβαίνουν κάτω από το φολκλόρ περιτύλιγμα, να αναζητήσουν και να αιχμαλωτίσουν τα σημάδια του χρόνου και τις αλλαγές σ΄αυτόν τον ιδιαίτερο τόπο που λέγεται Μέση Ανατολή. Το αποτέλεσμα είναι μια συλλογή 200 περίπου εξαιρετικών φωτογραφιών μέσα από τις ματιές των Αθηνά Καζολέα, Δημήτρη Κοιλαλού, Γιώργου Κορδάκη, Μάνου Παπαδόπουλου και Πάρι Πετρίδη και δίνει την ευκαιρία στο κοινό, παράλληλα με τις άλλες εκθέσεις που “τρέχουν” στην πόλη για τους τόπους αυτούς, να κοιτάξει προς την κατεύθυνση της Μέσης Ανατολής .

2/3-13/5, Μουσείο Φωτογραφίας, Αποθήκη A, Λιμάνι, τηλ: 2310 566 716

6. Οι Γερμανοί ξανάρχονται Μια απολαυστική κωμωδία - καθρέφτη της μεταπολεμικής Ελλάδας και που αποδεικνύεται, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, προφητικά επίκαιρη παρουσιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Το έργο των Αλέκου Σακελλάριου- Χρήστου Γιαννακόπουλου σε σκη-

8 // parallaxi #179

8.

νοθεσία Γιάννη Ρήγα θα κάνει πρεμιέρα στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών την Κυριακή 18/03/12 και με την παράσταση αυτή το ΚΘΒΕ τιμά τα 20 χρόνια από τoν θάνατο του Αλέκου Σακελλάριου. Οι Γερμανοί έφυγαν από την Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου του 1944. Η παράσταση “Οι Γερμανοί ξανάρχονται” ανέβηκε το 1946 στο Θέατρο Ρεξ-Κοτοπούλη με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Λογοθετίδη, ενώ η ταινία παραγωγής της Φίνος Φιλμ, έκανε πρεμιέρα στις 5 Ιανουαρίου του 1948, με τεράστια επιτυχία. Το έργο “πατά” στο φόβο για την επιστροφή των κατακτητών και έχει σαν ουσιαστικό θέμα το θέμα του διχασμού που χαρακτηρίζει τους Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων και την ανάγκη των Ελλήνων να είναι ενωμένοι σε καιρό ειρήνης ή πολέμου απέναντι σε κάθε κατακτητή, απέναντι σε κάθε κίνδυνο που τους απειλεί… Από 18/3, Τετάρτη & Κυριακή 19.00, Παρασκευή και Σάββατο 18.00 & 21.00 Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, τηλ. κρατήσεων: 2315 200200

7. Βελούδινες φωνές

7.

Απ’ τις αρχές του ’70 μέχρι σήμερα, σ’ ένα μικρόφωνο μπροστά και γύρω ο κόσμος να μαγεύεται, να ταξιδεύει, να τραγουδάει μαζί τους. Τέσσερις δεκαετίες στη σκηνή. Η πορεία τους, οι μεγάλες στιγμές τους, η νίκη τους στο χρόνο, η αγάπη τους για τον καινούργιο ήχο και λόγο γίνονται καθρέφτης της ομορφιάς και της δύναμης που αναδύει το ελληνικό τραγούδι, όταν υπηρετείται με αγάπη και ήθος. Η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη ταξιδεύουν τα τραγούδια τους στη Θεσσαλονίκη και παρουσιάζουν τη μουσική τους παράσταση “Σε Μπλε Βελούδο” στο Μέγαρο Μουσικής από 29 Μαρτίου για τέσσερις παραστάσεις. Μαζί επί σκηνής, για δυόμισι ώρες, οι δύο ερμηνεύτριες ενώνουν τις φωνές τους και δημιουργούν έναν μαγευτικό μουσικό πίνακα με τραγούδια που λάμπουν ακούραστα σαν άστρα στο στερέωμα της σύγχρονης ζωής μας. Όπως φυλάμε κοσμήματα που αγαπάμε σε θήκες βελούδινες, όπως χαρακτηρίζουμε τις απαλές, ζεστές φωνές ίδιο βελούδο, όπως φωτίζει τ’ ουρανού το μπλε

30ος Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών: Κάνε εγγραφή και γράψε τη δική σου ιστορία! Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τη γέννηση του Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών και 100 χρόνια από τη γέννηση του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η διαδρομή. Η ΟΠΑΠ Α.Ε. πιστή στο ραντεβού της με την ελληνική ιστορία είναι για μία ακόμα χρονιά ο Μεγάλος Χορηγός του 30ου Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών. Στόχος είναι, οι φετινές συμμετοχές να ξεπεράσουν τις 30.000 καθώς πρόκειται για τον 30ο Κλασικό Μαραθώνιο, ενώ ταυτόχρονα συμπληρώνονται και 30 χρόνια από την λειτουργία της AIMS -Ένωση Διεθνών Μαραθωνίων και Δρόμων Μεγάλων Αποστάσεων. Για τη διεθνή διοργάνωση ο Γιάννης Σπανουδάκης ((πρόεδρος & διευθύνων σύμβουλος της ΟΠΑΠ Α.Ε.) έκανε ξεκάθαρους τους στόχους της ΟΠΑΠ Α.Ε: “Επιδίωξη της ΟΠΑΠ Α.Ε. είναι να εκμεταλλευτεί το γεγονός, όχι για να διαφημιστεί, αλλά για να επαυξήσει την προσπάθεια προβολής της χώρας σε ένα τριπλό πεδίο στο οποίο διαθέτουμε αδιαμφισβήτητα συγκριτικά πλεονεκτήματα: του Πολιτισμού, του Αθλητισμού και του Περιβάλλοντος, που ευθέως παραπέμπουν στον τουρισμό, μια από τις βασικές "ατμομηχανές" τις οποίες χρειάζεται σήμερα η χώρα μας για να βγει από το "τούνελ" της οικονομικής κρίσης. Στο πλαίσιο αυτό

και με την εμπειρία που έχει αποκτηθεί από τις προηγούμενες διοργανώσεις, η ΟΠΑΠ Α.Ε. σκοπεύει να συνεργαστεί στενά και συστηματικά με τον ΣΕΓΑΣ, του Δήμους της Αθήνας και του Μαραθώνα και τον ΕΟΤ, ώστε να διασφαλιστεί η ευρύτερη δυνατή συμμετοχή – από το εξωτερικό και την Ελλάδα –αλλά και να υπάρξει μια καλύτερη και εντονότερη προβολή του Κλασικού Μαραθώνιου και της χώρας μας διεθνώς”. Ο Paco Borao (πρόεδρος της Ένωσης Διεθνών Μαραθωνίων και Δρόμων Μεγάλων Αποστάσεων) συμπληρώνει: “Αποτελούσε “όνειρο ζωής” η εγκατάσταση της AIMS στην Αθήνα και είμαστε ευτυχείς για τη συγκυρία να έχουμε την έδρα μας σε ένα δρόμο που φέρει το όνομα ενός θρύλου, ο οποίος καθιέρωσε τον Μαραθώνιο ως άθλημα από τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, του Σπύρου Λούη”. Για τις προσδοκίες των διοργανωτών για τον 30ο Κλασικό Μαραθώνιο ο Κώστας Παναγόπουλος (πρόεδρος Οργανωτικής Επιτροπής Κλασικού Μαραθωνίου Αθηνών) είπε: “Δημιουργούμε περιβάλλον σταθερότητας και περιμένουμε καλύτερη εικόνα από πέρυσι για να προβάλουμε την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, μέσω επαφών με συλλόγους αθλητών Μαραθωνίου δρόμου ανά τον κόσμο”. Οι εγγραφές για το Μαραθώνιο αλλά και

για τους παράλληλους Αγώνες Δρόμου 5 και 10 χιλιομέτρων ξεκίνησαν την Κυριακή 11 Μαρτίου στο επίσημο site της διοργάνωσης www.athensclassicmarathon.gr Δε μένει τίποτα άλλο λοιπόν παρά να “τρέξουμε” να εγγραφούμε στον 30ο Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών και ας αναδείξουμε όλοι μαζί, σε μία δύσκολη εποχή, την υπέροχη ιστορία της χώρας μας και τις παγκόσμιες αθλητικές αξίες, της ειρήνης, της υγείας, της φιλίας και της αλληλεγγύης.

τη νύχτα. Κάτι ακριβό, λιτό, γερό και όμορφο, όπως αξίζει σε δυο τέτοιες διαδρομές. “Σαν να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία μας φορά οι φωνές μας ενώθηκαν πάλι με άπειρη συγκίνηση. Από τον “Μαρμαρωμένο Βασιλιά” και την “Χαλασιά” ως τα “Στερεότυπα” και το “Δι’ ευχών”. Από τα τραγούδια των μεγάλων συνθετών και στιχουργών μας ως τα τραγούδια που γράψαμε και εμείς οι ίδιες όλα αυτά τα χρόνια της πορείας μας μέσα στην μουσική”. Δύο μεγάλες φωνές, που τις φωνάζουμε τόσες γενιές με τα μικρά τους ονόματα!

29/3-1/4, Μέγαρο Μουσικής, τηλ.

20122310 895938 - 9, info: www.tch.gr

το βωβό “Artist” έγινε η πρώτη μη αγγλόφωνη παραγωγή που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ενώ ακόμα και το αντίπαλον δέος, το “Hugo”, είχε στο τρισδιάστατο background του μια απεικόνιση του Παρισίου, γενέτειρας του σινεμά. Η 13η διοργάνωση του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, λοιπόν, αναμένεται να μας φέρει σε επαφή όπως κάθε χρόνο με την πιο φρέσκια γαλλόφωνη παραγωγή. Ξεκινά στην Αθήνα (21/3-28/3), όπου πάνω από 50 ταινίες θα προβληθούν, για να “μετακομίσει” στην αίθουσα “Παύλος Ζάννας” της Θεσσαλονίκης αμέσως μετά ( 29/3-4/4). Τα γαλλόφωνα φιλμ που ξεχωρίζουν είναι το γλυκόπικρο buddy movie “Άθικτοι” (9 υποψηφιότητες στα βραβεία Σεζάρ 2012 και θεωρείται ήδη παγκόσμια επιτυχία, καταλαμβάνο-

ντας την 3η θέση στο Γαλλικό Box Office όλων των εποχών και έχοντας ξεπεράσει τα 20 εκατομμύρια εισιτήρια μόνο στη Γαλλία), ο πολυβραβευμένος “Υπουργός” του Πιέρ Σολέρ, οι “Αγαπημένοι” του Κριστόφ Ονορέ με τους Κατρίν Ντενέβ, Κιάρα Μαστρογιάνι και Λουί Γκαρέλ, αλλά και η feelgood ταινία λήξης “Ούτε Στον Εχθρό Μου” της Αν Φοντέν. Μη χάσετε επίσης τα “Le Skylab” της Ζιλί Ντελπί, “Ένα ευτυχές γεγονός” του Ρεμί Μπεζανσόν, “Η συμμορία της Λιόν” του Ολιβιέ Μαρσάλ, “Μια καλύτερη ζωή” με τον Γκιγιόμ Κανέ, “Elles” με τη Ζιλιέτ Μπινός, “ Ένα καυτό καλοκαίρι” με τους Λουί Γκαρέλ και Μόνικα Μπελούτσι, “Ξαφνικά όλοι μου λείπουν” με τη Μελανί Λοράν, το animation “Ένα τέρας στο Παρίσι” και επίσης το υποψήφιο για σεζάρ “Οίκος ανοχής”.

29/3-4/4, Παύλος Ζάννας, Πλ. Αριστοτέλους, τηλ. 2310 378404

8. Σινεμά α λα γαλλικά Η Γαλλία είναι η πρωταγωνίστρια της φετινής κινηματογραφικής χρονιάς, αφού

Λέξεις: Στέλιος Αγγελούδης, Βασίλης Θωμαϊδης, Άγγελος Ιατρίδης, Ονίκ Παλατζιάν, Τάσος Τζήκας | Εικονογράφηση: dolphins

Η επέτειος των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης προσφέρει την κατάλληλη αφορμή για να σκεφτούμε το brand name της, τη σύγχρονη ταυτότητά της. Σε μία εποχή οικονομικής κρίσης που τα αρνητικά δημοσιεύματα εις βάρος της χώρας μας πληθαίνουν, η ανάγκη για συστηματική αξιοποίηση της λεγόμενης soft power προβάλλει επιτακτικότερη από ποτέ. Η Θεσσαλονίκη είναι υποχρεωμένη να οργανώσει και παρουσιάσει με ελκυστικό τρόπο τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει, την ιστορία της, τη δημιουργική της οικονομία ούτως ώστε να προσελκύσει επισκέπτες και επενδύσεις, αλλά και για να καταστεί γοητευτική και στους νέους της που τείνουν να την εγκαταλείπουν με όλο και ταχύτερους ρυθμούς. Οι κινήσεις που έγιναν τον τελευταίο χρόνο είναι σε μια κατεύθυνση εξωστρέφειας όμως έχουν να γίνουν ακόμη πολλά. Ζητήσαμε από πέντε προσωπικότητες της πόλης που σχετίζουν τις δραστηριότητες τους με το εξωτερικό να μας καταθέσουν τις ιδέες τους.

BRANDING SKG:

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

10 // parallaxi #179

ΓΙΑ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ Λέξεις: Στέλιος Αγγελούδης, Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΟΛΘ. ΑΕ 100 χρόνια ελεύθερη και Ελληνική Θεσσαλονίκη. Ένας αιώνας κατά τον οποίο η πόλη μας έζησε όλες τις χαρές και τις δυστυχίες, από πολέμους μέχρι περιόδους δημιουργίας. Και να’μαστε, 100 χρόνια μετά την απελευθέρωση της πόλης, σε μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας, όχι μόνο της Θεσσαλονίκης, αλλά ολόκληρης της χώρας. Η οικονομική κρίση από την οποία διέρχεται η χώρα μας έχει επηρεάσει τον τρόπο ζωής μας και αλλά και τις κοινωνικοοικονομικές δομές της. Μέσα σε αυτό το αρνητικό περιβάλλον είναι επιτακτική ανάγκη η πόλη μας να επιστρατεύσει όλες τις παραγωγικές και δημιουργικές της δυνάμεις ώστε να επενδύσει σε τομείς οι οποίοι μπορούν να προσδώσουν στη Θεσσαλονίκη ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και να βοηθήσουν στην επανεκκίνηση της οικονομίας της και στην επίτευξη της πολυπόθητης ανάπτυξης. Ένας από τους βασικούς πυλώνες στους οποίους μπορεί να στηριχθεί η πόλη μας για την οικονομική της ανάπτυξη είναι και το λιμάνι της, ένας χώρος συνυφασμένος με την τοπική οικονομική και κοινωνική ζωή. Ο Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης έχει φροντίσει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα τα οποία έχουν θωρακίσει την εταιρεία απέναντι στην οικονομική κρίση, κάτι το οποίο επιβεβαιώνει και η συνεχή της υψηλή κερδοφορία. Δώσαμε όμως και ιδιαίτερο βάρος στην ανάληψη πρωτοβουλιών και στην πραγματοποίηση επενδύσεων που θα μπορέσουν να τονώσουν την τοπική οικονομία. Η επέκταση του 6ου προβλήτα και η δημιουργία μαρίνας στους χώρους του 1ου προβλήτα, έργα τα οποία έχουν δρομολογηθεί και ξεκινούν εντός των επόμενων δύο μηνών, αναμένεται να δημιουργήσουν εκατοντάδες θέσεις εργασίας και έσοδα για τις τοπικές επιχειρήσεις, ενώ και μετά το πέρας της κατασκευής του θα υπάρξει ανάγκη για επιπλέον προσωπικό για την λειτουργία τους. Η κρουαζιέρα είναι ένα ακόμη πεδίο στο οποίο ο ΟΛΘ έχει επενδύσει αρκετά με στόχο να αυξήσει τον αριθμό των τουριστών προς όφελος της τοπικής οικονομίας. Η πρωτοβουλία μας αυτή βρήκε ανταπόκριση και από τους τοπικούς φορείς, οι οποίοι υποστηρίζουν με θέρμη τις ενέργειες που αναλαμβάνει ο οργανισμός προς αυτήν την κατεύθυνση. Τα αποτελέσματα είναι ήδη θετικά καθώς το 2011 υπήρξε αύξηση των τουριστών κρουαζιέρας εξωτερικού, ενώ οι επόμενες χρονιές αναμένεται να είναι ακόμη καλύτερες. Η Θεσσαλονίκη μας διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να την καταστήσουν ελκυστικό τουριστικό προορισμό. Είναι μία πόλη με ιστορικούς, θρησκευτικούς και πολιτιστικούς θησαυρούς αλλά και με αξιόλογες υποδομές, γεγονός που δίνει την δυνατότητα ανάπτυξης και εναλλακτικών μορφών τουρισμού, όπως ο θρησκευτικός και ο συνεδριακός. Η πόλη μας μπορεί και πρέπει να μπει και πάλι σε τροχιά ανάπτυξης. Κλειδί σε αυτή την προσπάθεια είναι η συνεργασία. Η συνεργασία μεταξύ των επιχειρήσεων, των φορέων, των οργανισμών, ακόμη και των πολιτών. Είναι η ώρα όπου ο καθένας από το δικό του μετερίζι θα συμβάλει όπως μπορεί για την τόνωση της τοπικής οικονομίας και απασχόλησης, χωρίς διαχωριστικές γραμμές, στηριζόμενος στις δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα της πόλης μας. ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ Λέξεις: Βασίλης Θωμαϊδης, πρόεδρος του Σ.Ε.Β.Ε. Μου πήρε πολλά χρόνια να καταλάβω ότι η ομορφιά

και η αξία της ζωής σ’ αυτή την πόλη βρίσκεται στους ανθρώπους της και τα όνειρα τους, σε μια παιδικού χαρακτήρα αγάπη για το καινούργιο, σε μια μαγική μίξη σκληρής δουλειάς και κοινωνικότητας, σε μια εκ φύσεως σχεδόν εξοικείωση με τους ξένους και τις νοοτροπίες τους. Είχα την ευκαιρία να φρεσκάρω αυτό το αόριστο που με κάνει να αγαπώ την πόλη και να εμπνέομαι, όταν πριν λίγες εβδομάδες επισκέφτηκαν της εταιρία μου ένα Αμερικάνος και ένας Σουηδός για τέσσερις μέρες. Ήρθαν προκατειλημμένοι και πολύ επιφυλακτικοί για το περιβάλλον που θα βίωναν. Έφτασαν μόνο τέσσερις μέρες ζώντας μαζί μας και ακολουθώντας τους ρυθμούς μας για να πουν φεύγοντας ότι έγιναν φανατικοί φίλοι των Ελλήνων. Δεν τους καλοπιάσαμε, το αντίθετο μάλιστα, τους τραβήξαμε σε ρυθμούς δουλειάς από τις οκτώ το πρωί μέχρι τις εννιά το βράδυ, με γρήγορη διακοπή το μεσημέρι σε λαϊκό ταβερνάκι της γειτονιάς και μεγάλο δείπνο το βράδυ στα παραλιακά της Καλαμαριάς και τα ουζερί του κέντρου μέχρι τις μία αλλά και στο Haven για ποτό μέχρι τις δυόμισι το τελευταίο βράδυ. Δεν κουράστηκαν καθόλου, αν κρίνω από τη χαρούμενη διάθεση που είχαν φεύγοντας. Γνώρισαν μηχανικούς που πρότειναν εντυπωσιακές καινοτομίες, γνώρισαν ανθρώπους που τους έπεισαν ότι καταλαβαίνουν τις απαιτήσεις και μπορούν να τους κάνουν τη δουλειά, γνώρισαν ανθρώπους με σπινθηροβόλο πνεύμα που χόρτασαν από καταξίωση και ικανοποίηση ότι η δουλειά τους μπορεί να μετασχηματιστεί σε διεθνή προϊόντα. Προβληματίστηκα για ακόμα μια φορά, πώς γίνεται να κερδίζουμε σαν μονάδες και να χάνουμε σαν ομάδα, πώς θα μπορούσαμε να οργανώσουμε ένα σύστημα που να ολοκληρώσει μια συνισταμένη της ατομικής προσπάθειας προς όφελος της γενικότερης εικόνας. Συνειδητοποίησα ακόμα μια φορά ότι τέτοιο σύστημα δεν έχουμε, ούτε και τη νοοτροπία. Λίγες μέρες μετά από αυτά παρουσιάστηκε το νέο σήμα της πόλης μας από το Δήμο και διαβάζοντας την τεκμηρίωση του Χέλμη, κατάλαβα ότι το Branding της Θεσσαλονίκης δεν είναι υπόθεση του Δήμου μόνο αλλά πρέπει να το κάνουν οι άνθρωποι της πόλης, από την όποια θέση έχουν στον κοινωνικό και οικονομικό ιστό. Αυτό προσπάθησα και με το ΣΕΒΕ πριν χρόνια όταν προτείναμε μια δοκιμασμένη μέθοδο που ολοκληρώνει και συνδέει τις εξαγωγές με στοιχεία από τον τόπο προέλευσης, το λεγόμενο “Regional Marketing”. Νομίζω ότι έχουν πια ωριμάσει οι συνθήκες για να οργανωθούμε τοπικά έστω και αρχίσουμε να οργανώνουμε τις χιλιάδες μεμονωμένες “προβολές” από τοπικούς επιχειρηματίες και στελέχη επιχειρήσεων προς τους ξένους συνεργάτες τους, από την πανεπιστημιακή κοινότητα και τους χιλιάδες επιστημονικούς συνεργάτες τους, από την πολιτιστική δραστηριότητα. Νομίζω ότι έχουμε μια σκόρπια δύναμη που αν συγκλίνει οργανωμένα τότε θα μπορέσουμε σε δυο-τρία χρόνια να αποκτήσουμε μια διεθνή εικόνα πόλης που είναι ζωντανή, ζεστή, ανθρώπινη και πολύ δημιουργική με επιχειρηματικότητα και ζωή που φτάνει σε όλα τα μέρη του κόσμου. Σε σχέση με τη συμβολή της επιχειρηματικότητας μπορούν να γίνουν αρχικά απλά πράγματα, όπως είναι η αποτύπωση του σήματος της πόλης σε όλα τα εταιρικά έγγραφα και επικοινωνία, να δείξουμε ότι πρώτοι εμείς εκτιμούμε την πόλη, τις δραστηριότητες, την επιχειρηματικότητα, τους ανθρώπους της. Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια σειρά από χαρακτηριστικά αντικείμενα δώρου που να προσδιορίζουν την ταυτότητα μας και αυτά να δίνονται στους

ξένους συνεργάτες μας, αντικείμενα που πέρα από τουριστικά θέματα θα προβάλλουν επιτεύγματα στην τεχνολογία, τον πολιτισμό, τις επιστήμες και αναλόγως θα κατευθύνονται στο ανάλογο κοινό. Θα πρέπει να οργανώσουμε την προβολή του “region Thessaloniki” μαζί με τον πολύπλευρο πλούτο του, να δημιουργήσουμε σιγά-σιγά την εικόνα μιας περιοχής που ξέρει να συνεργάζεται, να δημιουργεί και να παράγει για το πιο απαιτητικό κοινό. Αναζητούμε τρόπους να εμπνεύσουμε τους νέους, να μείνουν και να δημιουργήσουν εδώ, να προσελκύσουμε και άλλους αν είναι δυνατόν. Νομίζω ότι το κίνητρο της δημιουργίας, της αίσθησης ότι αυτό που κάνεις αρέσει και πουλάει, είναι πάρα πολύ ισχυρό και για τους νέους και για εμάς που η ψυχή μας αρνείται να μεγαλώσει. Η ατμόσφαιρα που θα δημιουργηθεί θα μας κάνει επίσης ελκυστικούς στους ξένους που θα προσελκύσουμε για να επενδύσουν εδώ είτε άμεσα είτε σε συνεργασία με δικούς μας επιχειρηματίες η δικά μας παιδιά που θα μετατρέψουν τις ιδέες τους σε επιχειρηματικότητα. Το πεδίο υπάρχει, φτάνει να ακολουθήσουμε και ξένα παραδείγματα για την αξιοποίηση της γνώσης από τα πανεπιστήμια αλλά και να ενθαρρύνουμε και να εκπαιδεύσουμε τις επιχειρήσεις για να συνεργαστούν μ’ αυτά. Πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες εκμετάλλευσης της αγροτικής γης με τρόπους βιώσιμους, επικερδείς και κυρίως οικολογικούς, να δημιουργήσουμε την εικόνα της πράσινης πόλης στη βάση ότι περιστοιχίζεται από πράσινη αγροτική ανάπτυξη μιας που για να πετύχουμε το ίδιο μέσα στην πόλη φαντάζει σχεδόν αδύνατο με την πολεοδομική ταυτότητα που έχουμε. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα δημιουργίας και αισιοδοξίας, με τεκμηρίωση και σχέδιο για τα επόμενα πέντε-δέκα χρόνια. Πιστεύω ότι θα βρούμε πολλούς να ακολουθήσουν και να συνεισφέρουν δημιουργικά στη διαμόρφωση και υλοποίηση του σχεδίου. Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ, Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ… Λέξεις: Τάσος Τζήκας, διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΘ ΑΕ. Δεν ξέρω αν είναι η νοσταλγία ή η απλή λογική που με κάνει να αναπολώ τη Θεσσαλονίκη των παιδικών μου χρόνων κάθε φορά που η έλλειψη ποιότητας στην καθημερινότητα με αναγκάζει να συγκρίνω το παρόν με το παρελθόν της πόλης. Ήταν σίγουρα μια πιο ανθρώπινη πόλη, στην οποία η γειτονιά με την μικροκλίμακά της αποτελούσε το βασικό συστατικό στοιχείο αυτού που κάπως αυθαίρετα θα αποκαλούσαμε “αστική φιλικότητα”. Συγχρόνως με αυτό το πρόσωπο η πόλη είχε φτιάξει μια ξεχωριστή ταυτότητα που την έκανε αγαπητή τόσο στους κατοίκους όσο και στους επισκέπτες της. Η Θεσσαλονίκη στις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70 φιλοτέχνησε το δικό της μύθο, που τη βοήθησε να ξεχωρίσει μέσα στην άναρχη και εσωστρεφή μεταπολεμική ελληνική πραγματικότητα, υιοθετώντας έναν αέρα αυθεντικής κοσμοπολίτισσας, που είχε καταφέρει να ενσωματώσει διαφορετικά και ενδιαφέροντα πολιτισμικά στοιχεία. Η Θεσσαλονίκη εκείνης της περιόδου ήταν αναμφισβήτητα μια ελκυστική πόλη. Αυτό λένε όλοι. Αυτό λένε και οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες στα επετειακά λευκώματα της πόλης. Αν με ρωτούσε κάποιος να του περιγράψω τις δύο τρεις πιο δυνατές εικόνες που είναι αποτυπωμένες στη μνήμη μου από εκείνη την

περίοδο, θα διάλεγα, χωρίς να πολυσκεφτώ, τους Σεπτέμβρηδες της Διεθνούς Έκθεσης με τα πυροτεχνήματα, τα συγκρουόμενα και τα εντυπωσιακά ξένα περίπτερα, την επιστροφή με τα καραβάκια από την Περαία και την Αγία Τριάδα με τον ήλιο να δύει μέσα στη θάλασσα και την μαρμάρινη πλατεία Διοικητηρίου γεμάτη παιδιά να παρακολουθούν το απογευματινό ποδοσφαιρικό ντέρμπι της γειτονιάς. Ανθρώπινες γειτονιές, η Διεθνής Έκθεση, η σχέση της πόλης με τη θάλασσα και λειτουργικοί δημόσιοι χώροι: αυτά χαρακτήριζαν εκείνη τη Θεσσαλονίκη. Τις επόμενες δεκαετίες η πόλη μεγάλωσε πολύ. Έγινε ένα σημαντικό βιομηχανικό και παραγωγικό κέντρο της χώρας και έβαλε ένα μεγάλο στοίχημα: να αναδειχθεί σε διεθνές οικονομικό κέντρο κυρίως των Βαλκανίων, αλλά πάντα με ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Ήταν κάτι που δυστυχώς η Θεσσαλονίκη δεν το κατάφερε ποτέ, παρόλο που κάποια εποχή, γύρω στο 1995, πιστέψαμε ότι υιοθετούσε τον ρόλο αυτό, του μητροπολιτικού κέντρου των Βαλκανίων. Έτσι την αποκαλούσαμε σχεδόν όλοι και κυρίως οι πολιτικοί. Το στοίχημα χάθηκε για τρεις κυρίως λόγους: Ο πρώτος είναι ότι το ελληνικό οικονομικό μοντέλο είναι υπερσυγκεντρωτικό, επιβαρύνοντας υπερβολικά τις περιφερειακές πρωτοβουλίες. Ο δεύτερος ότι η Θεσσαλονίκη μετράει πάντα το μπόι της σε σχέση με την Αθήνα, δημιουργώντας μια λάθος αντίληψη στην πόλη, η οποία δεν της επιτρέπει να ανοίξει τα φτερά της. Και ο τρίτος και ο σημαντικότερος είναι ότι για να γίνει ελληνικό και σύγχρονο ευρωπαϊκό κέντρο, η Θεσσαλονίκη χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο που θα βάλει στο κέντρο του την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, το επιχειρηματικό περιβάλλον και την εξωστρέφεια. Σχέδια έγιναν πολλά, δεν υλοποιήθηκε όμως ποτέ κανένα. Μόνο αποσπασματικές δράσεις χωρίς συνοχή και συνέχεια και μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης καχυποψίας που πάντα έτρωγε σαν σαράκι την αποτελεσματικότητα της πόλης. Η Θεσσαλονίκη όμως ακόμα και στην κρίση και στην ώρα της μεγάλης ύφεσης είναι μια πόλη χαρισματική, κυρίως γεωγραφι-

12 // parallaxi #179

κά και ιστορικά. Απλά, γρήγορα και αποφασιστικά θα πρέπει να μετασχηματίσει το φυσικό της χάρισμα σε αναπτυξιακό αποτέλεσμα και ποιότητα ζωής. Με λίγα λόγια να γίνει και πάλι μια ελκυστική πόλη για τους κατοίκους της, τους επισκέπτες, τους εργαζόμενους, τους επιχειρηματίες και τους νέους. Να γίνει μια δημιουργική πόλη, όπως έχει πει και ο Charles Landry, όπου το παλαιό πνεύμα της “αστικής φιλικότητας” στις γειτονιές θα αναβιώσει με την παράλληλη διεθνοποίηση και αναγέννηση της ΔΕΘ, την αναβάθμιση του δημόσιου χώρου σε μια πράσινη κατεύθυνση, την ενσωμάτωση της θάλασσας στην καθημερινή ζωή της πόλης μέσω του λιμανιού της και της θαλάσσιας συγκοινωνίας. Μαζί με αυτά τα διαχρονικά οικόσημά της, η Θεσσαλονίκη θα πρέπει συγχρόνως να δει τον εαυτό της ως μια πόλη των νέων τεχνολογιών, του πολιτισμού, των Πανεπιστημίων, εκμεταλλευόμενη παράλληλα την ύπαρξη της Τεχνόπολης, των θερμοκοιτίδων και πολλών μικρών επιχειρήσεων. Πάνω απ’ όλα όμως η Θεσσαλονίκη θα πρέπει να γίνει –και το λέω γιατί αυτό είναι γραμμένο στο DNA της- μια πόλη ανοιχτή στους νέους και στη δημιουργικότητα. Είναι μια μεγάλη ευθύνη που έχουμε και απέναντι στην πόλη και απέναντι στα παιδιά μας. μικρή χώρα ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ Λέξεις: Ονίκ Παλατζιάν, επιχειρηματίας και στέλεχος εταιριών επιχειρηματικών κεφαλαίων στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Συνδρυτής της Capital Connect ΑΕ. Όσοι ζούμε και εργαζόμαστε στην Ελλάδα, έχουμε χάσει την ελπίδα μας για ένα καλύτερο αύριο. Δεν βλέπουμε “φώς στην άκρη του Τούνελ”. Δεν μπορούμε να εισπράξουμε ελπίδα από τους Πολιτικούς μας, που με τις ιδιοτελείς αποφάσεις τους ορίζουν το μέλλον μας, αλλά ούτε και τους Ευρωπαίους Πολιτικούς που δίχως Ευρωπαϊκό όραμα απλά επικεντρώνονται στις επόμενες τοπικές τους εκλογές. Είναι προφανές πως η Ευρώπη δεν μπορεί να βασίζεται απλά στη συνταγή των περικοπών και της τιμωρίας. Πρέπει να διαλέξει την ενοποίηση των τραπεζικών

συστημάτων και του δημόσιου χρέους και μια κοινή επενδυτική πολιτική που θα ανακυκλώνει τα πλεονάσματα υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στις χώρες που τις έχουν ανάγκη. Πολλοί από εμάς, του ιδιωτικού τομέα, δεν μπορούμε να αντλήσουμε ελπίδα ούτε κι από πολλούς συμπατριώτες μας, οι οποίοι γαλουχήθηκαν στο πελατειακό κράτος. Είτε είναι υψηλά αμειβόμενοι Δημόσιοι Υπάλληλοι, μέλη σε συντεχνίες, συνδικάτα ή ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα, απλά δεν θέλουν να χάσουν τα καταχρηστικά προνόμια τους. Και θα κάνουν το παν για ν' αντισταθούν στις αυτονόητες αλλαγές. Η Ελλάδα θα πρέπει να βγει από το τέλμα από εμάς, τους νεότερους, σκεπτόμενους πολίτες που θα δημιουργήσουν και θα εμπνεύσουν. Στην ερώτηση “Εσύ τι έκανες πατέρα, όταν η Ελλάδα αντιμετώπισε την πιο κρίσιμη περίοδό της τα τελευταία χρόνια; ”, θέλω να απαντήσω στα παιδιά μου συγκεκριμένα πράγματα: • Έδωσα λίγη απ' την ελπίδα και την αισιοδοξία μου στους συμπολίτες μου, θυμίζοντάς τους τα καλά της Ελλάδας με την TEDx ομιλία “Το διαβατήριο μου στην ευδαιμονία” http://bit.ly/TEDeudaimonia. Πιστεύω ακράδαντα και με πάθος στη θετική πλευρά της Ελλάδας. Ναι, σίγουρα υπάρχουν πολλά στραβά αλλά και πολλά καλά που συνήθως τα θεωρούμε δεδομένα αλλά μας λείπουν αφάνταστα όταν ξενιτευόμαστε. Η ευτυχία του κάθε ανθρώπου δεν είναι μόνο η επαγγελματική καταξίωση και η οικονομική αυτάρκεια, είναι και η ισορροπημένη ζωή. Το “συνολικό πακέτο” της Ελλάδας δε το βρήκα πουθενά, κι ας ταξίδεψα σε 42 χώρες.

• Έδωσα λίγο από το όραμα και τις ιδέες μου σε νέους ανθρώπους που ονειρεύονται να επιχειρήσουν με την ομιλία “μικρή χώρα ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ” http://bit. ly/TEDxBIG. Οι κρίσεις είναι πάντα καταλύτες για αλλαγές. Νέοι επιχειρηματίες, που βιώνουν βαθύτερα τη κρίση και έχουν λίγες εναλλακτικές, θα αξιοποιήσουν την επινοητικότητα τους και θα δημιουργήσουν καινοτόμα προϊόντα και υπηρεσίες. Το Ελληνικό ανθρώπινο κεφάλαιο είναι πλούσιο, ευέλικτο και απο-

τελεσματικό. Όσοι ρισκάρουν επενδύοντας στην Ελλάδα, θα αποδειχτούν οι αυριανοί της πρωταγωνιστές.

• Πρόσφατα έγινα εθελοντής στο μη-κερδοσκοπικό project για την υποστήριξη του Ελληνικού τουρισμού www.upgreektourism.gr. Είχαμε σκοπό να συγκεντρώσουμε $15,000 για να ανεβάσουμε μία γιγαντοαφίσα για τον Ελληνικό τουρισμό στη Νέα Υόρκη. Τελικά σε 20 ημέρες 333 συμπολίτες εισέφεραν $20,325. Η γιγαντοαφίσα που εξασφαλίσαμε κοστίζει $45,000 και είναι στο κεντρικότερο σημείο στην Times Square. Ευελπιστούμε στη θετική δημοσιότητα που δημιουργεί το project στα Διεθνή και τα Ελληνικά ΜΜΕ αλλά το πιο σημαντικό είναι να περάσουμε ένα συμβολικό μήνυμα πως ο καθ' ένας μας μπορεί να βάλει το λιθαράκι του για να βελτιωθεί η κατάσταση η οποία βιώνουμε, χωρίς να εμπλέκεται το κράτος. Το μόνο που χρειάζεται κάποιος είναι μεράκι, φιλότιμο, θετική ενέργεια, μια απλή ιδέα και ... δουλειά. Όλοι εμείς θα κάνουμε τη διαφορά για να αλλάξουμε την εικόνα της Ελλάδας! ΟΙ ΠΡΕΣΒΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ Λέξεις: Άγγελος Ιατρίδης, Οινολόγος και συνιδιοκτήτης του Κτήματος Άλφα Μεγάλωσα στις γειτονιές της Πάνω Πόλης, σε μια εποχή που ακόμη η Θεσσαλονίκη είχε γειτονιές. Πήγα σχολείο στο Πειραματικό από το δημοτικό μέχρι το λύκειο, στην Αγίας Σοφίας και μαζευόταν η παρέα μας πότε στην πλατεία Μακεδονομάχων και πότε στην “Ωραία” στην οδό Βογατσικού. Ζούσα στον μικρόκοσμο των γειτονιών της Θεσσαλονίκης, μας απασχολούσε μόνο το σήμερα και δεν αντιλαμβανόμασταν ότι μαζί με μας μεγάλωνε και αυτή η πόλη. Μια μέρα που το σύμπαν συνωμότησε εναντίον μου, βρέθηκα να σπουδάζω οινολόγος στο Μπορντώ της Γαλλίας. Όταν επέστρεψα, μετά από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας μου από τη Θεσσαλονίκη, συνάντησα κάτι διαφορετικό, ίσως τότε να το αντιλήφθηκα εγώ

ότι η πόλη μου γέρασε απότομα. Η Θεσσαλονίκη ήταν μία πόλη που έμενε στη σκιά της Αθήνας και συνέχιζε να ακουμπά νωχελικά στον απίστευτο χαρακτηρισμό “η συμπρωτεύουσα”. Ήταν μονίμως διαμαρτυρόμενη για την άνιση μεταχείρισή της σε σχέση με την πρωτεύουσα αλλά ταυτόχρονα τη βόλευε να είναι η πόλη της διασκέδασης, της εκδρομής, του χαβαλέ, της σύντομης διαμονής. Η ανάγκη για δημιουργία μιας εικόνας της Θεσσαλονίκης με την οποία θα κατορθώσει να ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα και να γίνει ελκυστική και ενδιαφέρουσα, μου θυμίζει την προσπάθεια που ξεκίνησαν οργανωμένα και συντεταγμένα οι Έλληνες παραγωγοί κρασιού πριν από μερικά χρόνια και συνεχίζουν μέχρι σήμερα για την ανάδειξη του ελληνικού κρασιού σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Είναι αλήθεια ότι το ελληνικό κρασί μέσα σε μερικά χρόνια έχει καταφέρει να αποκτήσει οντότητα, ταυτότητα και αναγνώριση σε όλον τον παγκόσμιο επαγγελματικό κόσμο. Ίσως η προσπάθεια αυτή να σημειώνει αργοπορία στο να περάσει στην ευρεία καταναλωτική μάζα, αλλά όλοι οι παραγωγοί βλέπουμε τα τελευταία χρόνια στην ανάπτυξη των εξαγωγών μας τα μετρήσιμα αποτελέσματα αυτής της κοινής δράσης εξωστρέφειας. Την ίδια συνταγή νομίζω ότι πρέπει να ακολουθήσουμε για την πόλη μας. Δεν μπορεί να γίνει η Θεσσαλονίκη ποτέ Νέα Υόρκη, Παρίσι, Λονδίνο, Ρώμη, αλλά μπορεί να γίνει Βοστώνη, Λυών, Μάντσεστερ, Φλωρεντία. Μία ενιαία δυναμική εικόνα που σιγά – σιγά πρέπει να χτισθεί από δραστήριους και έτοιμους να προσφέρουν ανθρώπους της πόλης, μοιρασμένους στους διάφορους τομείς (τέχνη και πολιτισμός, επιστήμη, επιχειρηματικότητα, αθλητισμός, οικονομία, θρησκεία). Θα πρέπει να συμφωνηθούν τα συγκλίνοντα σημεία της εικόνας που θα φέρει η πόλη σε κάθε είδους προβολή της και να δημιουργηθεί ένα σύμφωνο αυτοδέσμευσης των φορέων που θα συμμετέχουν. Αφού χαραχθεί η κοινή πολιτική, θα πρέπει να ορισθούν “πρεσβευτές” της -οι οποίοι θα έχουν στοιχεία αποδοχής και επιρροή στο χώρο που κινείται ο καθένας- σε πό-

λεις από τις οποίες θέλουμε να προσελκύσουμε το ενδιαφέρον. Κάθε εκδήλωση προβολής παραγόντων ή φορέων της Θεσσαλονίκης θα πρέπει να ενεργοποιεί και τον ανάλογο πρεσβευτή, όπου βέβαια αυτό είναι εφικτό. Έχουμε τη βυζαντινή ιστορία, την παραλία και το λιμάνι, το Σέιχ Σου, την ιδιαιτερότητα της Άνω πόλης, την αγορά στο Καπάνι, την πλούσια γαστρονομία, σημαντικούς αθλητικούς συλλόγους, την πρόσβαση στα Βαλκάνια, την υψηλού κύρους πανεπιστημιακή κοινότητα, πλήθος Θεσσαλονικιών μεταναστών που έχουν διαπρέψει και που είναι έτοιμοι να στηρίξουν μία καμπάνια προβολής της Θεσσαλονίκης αλλά και πλήθος πνευματικών ανθρώπων της που απαθανατίζουν στις δημιουργίες τους και το έργο τους την εικόνα ποιότητας της σύγχρονης Θεσσαλονίκης. Από την άλλη, οι συγκοινωνίες στην πόλη είναι εχθρικές για τους κατοίκους της, πόσο μάλλον για τον επισκέπτη του εξωτερικού, για τον οποίο και η πρόσβαση στη Θεσσαλονίκη από το εξωτερικό είναι εύκολη μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Το ρυμοτομικό της σχέδιο απλώς δεν υφίσταται, οι κοινόχρηστοι χώροι (κατα)ζητούνται, με εξαίρεση τους κεντρικούς δρόμους η πόλη πνίγεται στα σκουπίδια, τα καλλιτεχνικά δρώμενα φθίνουν και η οικονομική ζωή πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Αυτό που μπορεί ριζικά να αλλάξει τη νωθρή εικόνα μιας πόλης που βαριέται να ξυπνήσει είναι ο καθένας από μας που λειτουργεί στον ιστό της να κάνει πράξη, με τις όποιες δυνάμεις διαθέτει, με την καθημερινότητά του, μια δυνατή ταυτότητα της φυσιογνωμίας της. Θέλω η Θεσσαλονίκη να γίνει γνωστή για την εξέλιξή της, την αλλαγή της, τη γοητεία της, την οικονομική της δραστηριότητα και, προπαντός, για τους ανθρώπους της. Όλοι μας έχουμε το δικαίωμα και την υποχρέωση να γίνουμε κομμάτι αυτής της προσπάθειας. Καθένας μόνος του και όλοι μαζί.

Λέξεις + Εικόνες: Ιωάννα Πετρίδου |

Οι πόλεις δεν μιλούν. Παράγουν, όμως, ήχους. Εκτός από το συνεχές βουητό των οχημάτων και τους διάφορους ενοχλητικούς θορύβους διακρίνονται γέλια και φωνές, φωνές ανθρώπων σε πορείες, σε συνομιλίες, σε ντροπαλούς μονολόγους. Διακρίνονται επίσης μελωδίες, εισιτήρια για παράλληλους πνευματικούς και συναισθηματικούς κόσμους. Μια πόλη είναι η μουσική της και πίσω από αυτή τη μουσική κρύβονται άνθρωποι.

Θάνος & Σίμος

Sailing Tomatoes

ΤΟ SOUNDTRACK ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Πολλοί είναι αυτοί που έχουν κοντοσταθεί για να ακούσουν την ιστορική λατέρνα-ορόσημο της Θεσσαλονίκης γωνία Αγίας Σοφίας με Ερμού, το σαντούρι στην Αριστοτέλους, τον ακορντεονίστα έξω από το Ολύμπιον, τη νεοεισαχθείσα στο παιχνίδι νεανική μπάντα με έδρα τον πεζόδρομο, πλέον, της Αγίας Σοφίας, ίσως ακόμη και το νεότερο μέλος της παρέας, τον Σίμο με το ακορντεόν του, στη γωνία Αριστοτέλους με Βασιλέως Ηρακλείου. Η επιθυμία να αγγίξω αυτούς τους ήχους και να γνωρίσω αυτούς τους ανθρώπους, τους “ηθικούς αυτουργούς”, στάθηκε έντονη. Έτσι, εξαρθρώθηκε ένα ακόμη “κύκλωμα” της πόλης -γιατί περί κυκλώματος επρόκειτο, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, καθώς οι μουσικοί γνωρίζονται μεταξύ τους, επικοινωνούν, συνεργάζονται και κάνουν σχέδια εξόντωσης της μονοτονίας, της απαισιοδοξίας, της απογοήτευσης, της μοναξιάς και της ασχήμιας- κι έγινα κι εγώ κατά κάποιο τρόπο μέλος του. Το ακορντεόν του Σίμου Ήταν Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου, μέρα που ο ουρανός συγκρατημένα μεν γενναιόδωρα δε, χάριζε κάτι από αυτό το “μαγικό άσπρο της ευτυχίας”, όταν μυήθηκα στο κόλπο. Λίγο η προϋπάρχουσα περιέργεια, λίγο η ρομαντική χιονισμένη ατμόσφαιρα, λίγο ο έντεχνος ήχος του ακορντεόν του Σίμου στη γωνία Αριστοτέ-

14 // parallaxi #179

λους με Βασιλέως Ηρακλείου ήταν αρκετά για να γίνει το μεγάλο βήμα.

- Καφέ; - Όχι, ευχαριστώ, μου απαντά. Κάπως έτσι έσπασε ο πάγος και έγιναν οι συστάσεις με τον πρώτο “συνωμότη”, που φέρει το κωδικό όνομα “αρμονικό πέρασμα από την ονειροπόληση στη νοσταλγία”. Προσιτή φυσιογνωμία κρυμμένη κάτω από την καφέ τραγιάσκα του και πίσω από τα μεγάλα καφέ κοκάλινα γυαλιά του -και όχι δεν πρόκειται για τα μεγάλα μοδάτα “γυαλιά του σπασίκλα”. Λεπτή φιγούρα τυλιγμένη μια τόσο κρύα μέρα μέσα σε μαύρο μάλλινο σακάκι, μαύρο κασκόλ, μπεζ παντελόνι και μαύρες αρβύλες. Θύμιζε φιγούρα ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Σίμος, 25 χρονών, κάτοικος Θεσσαλονίκης, φοιτητής των Καλών Τεχνών στο τμήμα Εικαστικών της Φλώρινας, θαμώνας ωδείων για πολλά χρόνια, οπαδός της ομοιοπαθητικής με ένα παγωμένο ποτήρι φραπέ στο χέρι και γύρω γύρω χιόνι, πεπεισμένος ότι, αν υπάρχει ελπίδα, αυτή βρίσκεται στη δύναμη των πολλών, αγαπημένο μουσικό κομμάτι “Η Παναγία των Πατησίων” του M.Χατζιδάκι, ενώ μεγάλη επιτυχία του, “hit” όπως το αποκαλεί, στο μουσικό του πρόγραμμα “La Valse d’Amelie”.

- Το ταξίδι με το τρένο της ζωής αναπόφευκτο. Η

αποβίβαση στο σταθμό “γωνία Αριστοτέλους με Βασιλ. Ηρακλείου” αναπόφευκτη συνέχεια κι αυτή ή επιλογή; - Κάτι μεταξύ των δύο. Αναπόφευκτη συνέχεια για βιοποριστικούς λόγους μετά από απόλυση, αλλά και επιλογή του τρόπου συνέχειας από εκεί και μετά. Θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα, όμως εγώ επέλεξα να γίνουν έτσι. Το εγχείρημα ξεκίνησε μαζί με ένα φίλο. Εκείνος ζογκλερικά κι εγώ ακορντεόν στα φανάρια. Ακούγεται περίεργα, αλλά είχε ενδιαφέρον. Είχε, όμως, μικρότερες απολαβές και περισσότερες δυσκολίες. Έτσι, από το Δεκέμβρη του 2011 ακολούθησα τη σόλο καριέρα.

- Ο σταθμός αυτός πώς σου φαίνεται; - Μια χαρά. Εκτός από τον οικονομικό τομέα, ο οποίος κάπως ενισχύεται, κερδίζεις κι άλλα, πολλά. Βλέπεις τους ανθρώπους να πηγαινοέρχονται, παρατηρείς τις κινήσεις τους, τα πρόσωπά τους. Έρχεσαι σε επαφή και επικοινωνία μαζί τους, όλο και κάτι θα σου πουν, όλο και κάπως θα αντιδράσουν- ειδικά οι αντιδράσεις δεν κρύβονται. Ευτυχώς, στην πλειοψηφία τους είναι θετικές. Υπάρχουν κι άλλες βέβαια, όπως μορφασμοί απορίας ή και υποτίμησης, ακόμη και ερωτήσεις του τύπου “ Αχ, βρε παλικάρι μου, γιατί έτσι, κρίμα”. Βλέπεις, στην Ελλάδα δεν είναι διαδεδομένη “η μουσική του δρόμου”, όπως στο εξωτερικό. Πάντως,

οι πιο πιστοί θαυμαστές είναι τα παιδιά. Ό,τι κι αν κάνουν οι γονείς, όπως κι αν αντιδρούν, αυτά γυρίζουν πάντα και κοιτούν, σκάνε και κανένα χαμόγελο. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, υπάρχει ένα αίσθημα προσφοράς. Προσφέρω κατά κάποιο τρόπο διασκέδαση, ψυχαγωγία ή στο ελάχιστο μια ανάσα από το άγχος, μια ευχάριστη σκέψη, ένα χαμόγελο. Τις προάλλες, περνούσε μια κοπέλα βιαστικά, άκουσε το “Valse d’ Amelie”, στάθηκε λίγο, σήκωσε το κεφάλι, χαμογέλασε. Είναι όμορφο συναίσθημα! Σε αυτό το σημείο (σηκώνει απότομα το κινητό που ηχογραφεί, το φέρνει μπροστά στο στόμα κι αρχίζει να μοιράζει οσκαρικές ευχαριστίες), να ευχαριστήσω τους σκηνοθέτες των ταινιών και τους δημιουργούς των soundtracks, οι οποίοι έχουν καταστήσει τα κομμάτια γνωστά στον κόσμο, καθώς και τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στα κτίρια, μπροστά στα οποία βρίσκομαι κάθε φορά, διότι δεν διαμαρτύρονται για τα επί τόσες ώρες ίδια ακούσματα. (γέλια) - Αλλάζεις στέκια; - Ναι, άλλες φορές πηγαίνω στην Αγίας Σοφίας. Εδώ και δύο εβδομάδες είμαι σ’ αυτό το σημείο, αλλά σκέφτομαι να πάω και στην Άνω Πόλη, στην Καλαμαριά ίσως, στην Παραλία, όταν φτιάξει ο καιρός.

- Παραμένεις στον σταθμό περιμένοντας την επόμενη αμαξοστοιχία ή όχι; - Δεν περιμένω κάτι ιδιαίτερο. Είμαι καλά εδώ που είμαι, τουλάχιστον ακόμα, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το μέλλον. Μπορεί, για παράδειγμα, να ευοδωθούν κάποιες προτάσεις που μου έγιναν. Μου προτάθηκε να πάω σ’ ένα μαγαζί κι εκεί να γίνει προσπάθεια να ενσωματωθώ σε μια ορχήστρα-μπάντα και την ίδια μέρα είχα πρόταση για σύμπραξη με σκοπό τη δημιουργία καινούριας μπάντας. Προτάσεις που αλληλοσυμπληρώνονται. Ορίστε…ο δρόμος έχει ευκαιρίες! Χαιρετηθήκαμε κι εμείς και παράλληλα ο Σίμος με κάποιους άλλους πλανόδιους μουσικούς με στέκι τους την Τσιμισκή, όπως πληροφορήθηκα έπειτα. Κύκλωμα, σας λέω, κύκλωμα! Ντομάτες εν πλω Η επόμενη συνάντηση έγινε στην Αγίας Σοφίας, όπου δρα η “μαφιόζικη” οικογένεια “Sailing Tomatoes”. Εκεί πραγματοποιήθηκε η πρώτη κρούση με τους ταξιδιώτες μουσικούς, ηλικίας από 22 έως 25, που είναι οι: Πέτρος Αναγνωστόπουλος στο ακορντεόν, Ευάγγελος Δόμανος στα κρουστά-τύμπανα, Ορφέας Κουτσοβαγγέλης-Μαλιοκάπης στο κλαρίνο, Γιώργος Μουτούκιας στο μπουζούκι, Θεόδωρος Μουτούκιας στο ακουστικό μπάσο και Φίλιππος Seinkman στην κιθάρα. Η ουσιαστική γνωριμία έγινε την πρώτη εβδομάδα του μασκαρέματος από τον Ορφέα και τον Βαγγέλη, λίγο πριν τα μεσάνυχτα, όταν τα φαντάσματα άρχιζαν να κυκλοφορούν στους δρόμους ( zombie riot party).

-Η μπάντα προϋπήρχε ή αποτελεί νέο δημιούργημα; Β.Δ.: Η όλη “αρρώστια” ξεκίνησε πρόπερσι το καλοκαίρι, όταν -μιλώντας με ονόματα οργάνων για να συνεννοούμαστε- το μπουζούκι, η κιθάρα και το ακορντεόν ξεκίνησαν να παίζουν στους δρόμους των αιγαιοπελαγίτικων νησιών για να βγάλουν το καλοκαίρι και τα εισιτήρια για τα ταξίδια. Κάπου εκεί, αργότερα βέβαια, μπήκα κι εγώ, κρουστά, στο παιχνίδι. Τα παιδιά στο μεταξύ γνώρισαν τον Denis Dowling, καπετάνιο από την Αμερική, ο οποίος συμμετείχε σε κάποια κομμάτια και είναι η φωνή της μπάντας. Το φθινόπωρο και το χειμώνα ήμασταν στην Αθήνα, την πα-

λιοπρωτεύουσα, όπoυ και κάναμε την ηχογράφηση για το πρώτο μας cd. Την άνοιξη πήγαμε στο Βόλο με ένα φανταστικό ιστιοπλοϊκό χάρη στον Denis κι εκεί εντελώς τυχαία γνωρίσαμε τον Ορφέα (κλαρίνο), τον οποίο στην αρχή δεν τον είχα συμπαθήσει (γέλια). Από τότε περίπου σχηματίστηκε η μπάντα με την τωρινή της μορφή.

-Το cd* πώς προέκυψε; Β.Δ.: Είχαμε δικά μας κομμάτια και την κυνηγήσαμε την υπόθεση. Το διαδικαστικό κομμάτι δεν είναι τόσο δύσκολο. Βέβαια, τα αντίτυπα κόπηκαν στην Αμερική, γιατί στην Ελλάδα καθυστερούσε το πράγμα. Ο.Κ.: Ανεξάρτητη παραγωγή! Όπως λέει και ο Φίλιππος (κιθάρα) παραγωγή από το δρόμο, στο δρόμο και για το δρόμο.

- Ο κόσμος το αγοράζει ή αρκείται στο να δώσει κάποιο ποσό. Εσείς τι νιώθετε σε κάθε περίπτωση; Β.Δ: Συνήθως, όποιος ρωτάει για το cd, το αγοράζει κιόλας. Σίγουρα χαιρόμαστε με την αγορά του δίσκου, αλλά για εμάς δεν έχει σημασία τι μας δίνουν. Μας έχουν αφήσει μήλο, πορτοκάλι, μια Σουηδέζα κάτι σαν κουνουπίδι, βιβλία, παρτιτούρες, ποίημα. Άλλοι μας ζωγραφίζουν. Δίνεις συναισθήματα και παίρνεις συναισθήματα. Ο.Κ: Για εμάς μετράει η κίνηση. Αν θέλεις, αν έχεις, δίνεις, ώστε να βγουν τα έξοδα και να μπορέσουμε κι εμείς να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Τις προάλλες, μια κοπέλα κάθισε και μας άκουσε από την αρχή ως το τέλος -κάθε γύρα διαρκεί μια ώρα πάνω κάτω, 13 τραγούδια, όλα δικά μας εκτός από δυο διασκευές του Χατζιδάκι- και φεύγοντας μας άφησε δύο τσιγάρα. Ανεκτίμητο!

- Αν αυτό που ζείτε είναι παραμύθι, αυτή η περίοδος είναι η στιγμή που η κολοκύθα γίνεται άμαξα ή η άμαξα γίνεται κολοκύθα; Ο.Κ: Εγώ πιστεύω στα παραμύθια. Είμαι αισιόδοξος και ρομαντικός. Πιστεύω πως όλα θα πάνε πάρα πολύ καλά και νομίζω πως όλοι το πιστεύουμε κατά βάθος, αλλιώς δεν θα τα παρατούσαμε όλα για να έρθουμε εδώ. Βέβαια, δεν μπορεί να γίνει απόλυτη διαφοροποίηση, ή άσπρο ή μαύρο. Έχει τα καλά του. Κάνεις αυτό που θέλεις, προσφέρεις χαμόγελα, ακούς “ευχαριστώ”. Μας έχουν πει ότι βγάζουμε νοσταλγία, αυτό το ωραίο του έρωτα. Φυσικά, υπάρχουν και δυσκολίες. Β.Δ: Εγώ είμαι πιο ρεαλιστής, πιο συγκρατημένος. Αν, όμως μιλήσουμε για παραμύθι, την κολοκύθα τη φάγαμε πολλά χρόνια, την πετάξαμε και φύτρωσε άμαξα. Η μουσική είναι ένα από τα καλύτερα εισιτήρια για το παραμύθι, αρκεί να είναι ειλικρινής, αληθινή, ωραία. Το δε χαρακτηριστικό της συνεχούς εγρήγορσης και κίνησης από το ένα μέρος στο άλλο είναι αυτό που μας δίνει ζωή, “τα πάντα ρει”. Αυτό που κάνουμε έχει νόημα αλλά και αντίκτυπο. Θέλει τύχη και έχει ρίσκο. Έξι άτομα σε ένα σπίτι, ζωή εντός και εκτός σπιτιού σαν παντρεμένοι, πιθανότατα μέρες χωρίς φαγητό και νύχτες χωρίς σπίτι. Αλλά είμαστε μια νότα αισιοδοξίας, πάντα χρειάζεται μια νότα αισιοδοξίας, ένα ντο ματζόρε!

-Πίσω σας τι αφήσατε; Β.Δ: Κάποιοι δούλευαν, κάποιοι ημι-σπούδαζαν. Όλοι αφήσαμε μια ζωή σχετικά συγκροτημένη. “Σκοτωθήκαμε” και με τους γονείς μας, αλλά ευτυχώς βγήκε και βγαίνει σε καλό. Ο.Κ: Εγώ, όταν τους συνάντησα, αποφάσισα να αφήσω τις σπουδές μου. Σπούδαζα κοινωνικός λειτουργός.

Β.Δ: Αλλά δε λειτούργησε. (γέλια).

-Τελικά τι είδος μουσικής παίζετε; (μορφασμοί απορίας) Β.Δ: Κάποιος είπε “παγκόσμια ορχηστρική μουσική”. Ίσως ένας τίτλος είναι “παγκόσμια κινηματογραφική μουσική” με ένα σωρό επιρροές. Ο.Κ: Επιρροές από την Ανατολή, τα Βαλκάνια, την Ισπανική σχολή, το swing, τα ρεμπέτικα και στα τραγούδια που είναι ο Denis και κάτι από μπαλαντοΑμερική. Δεν υπάρχει όνομα για τη μουσική που παίζουμε, οι όροι είναι στενοί.

- Μια θετική και μια αρνητική αντίδραση του κόσμου που σας έχει μείνει: Ο.Κ: Αρνητικό σχόλιο που θυμάμαι είναι όταν ένας τυπάς, μάλλον Γερμανός, ήθελε να αγοράσει cd και δεν είχαμε. Η ατάκα ήταν: “You should have a cd. This is unacceptable” (Θα έπρεπε να έχετε ένα cd. Αυτό είναι απαράδεκτο). Τώρα, μια θετική αντίδραση, που θα μείνει, νομίζω, σε όλους μας, ήταν όταν μια μέρα, που ήμαστε στην Αγία Σοφίας, πέρασε ο Terry Papantinas και με αμερικάνικη προφορά είπε: “You make my day, mo*&^#@!cker”. Ήταν για εμάς ευχή και μάλιστα σε μια μέρα που δεν είχε δουλειά και σε μια περίοδο κατά την οποία ακούγαμε συνεχώς το τραγούδι του “Mexican blanket”. Οπότε το “Συνεχίστε έτσι, είστε πολύ καλοί” ήταν πολύτιμο δώρο.

-Για τα παραμύθια μιλήσαμε. Η πραγματικότητα τι σας λέει; Τι νομίζετε ότι λείπει στους ανθρώπους; Ο.Κ: Ο Charles Bukowski είχε πει: “Ούτε εφημερίδες διαβάζω, ούτε ασχολούμαι με αυτά που γίνονται. Δεν μπορώ να ξέρω ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο”. Σίγουρα, όμως, η πραγματικότητα είναι δύσκολη. Λείπει η δικαιοσύνη, η ισότητα, η ελευθερία, η δημοκρατία, η μόρφωση. Β.Δ: Την πραγματικότητα την αποφεύγουμε κάπως, ηθελημένα ή άθελά μας. Στη νέα γενιά, γιατί οι μεγάλοι ό,τι ήταν να κάνουν το έκαναν, λείπουν οι προοπτικές, προοπτικές για το μέλλον. Είναι σαν να σου κόβουν τα…φτερά. Σε λίγο καιρό πιστεύω πως θα υπάρξουν αναταράξεις και άργησαν κιόλας. Προσοχή, όμως, στα όρια της βίας, της “και καλά αναρχίας”. Μην την πληρώνουν οι αθώοι άνθρωποι.

-Τη μουσική σας την ακούμε. Δώστε μας κάτι από τα όνειρά σας, τα σχέδιά σας. Β.Δ & Ο.Κ: Θα είμαστε Θεσσαλονίκη μέχρι το καλοκαίρι, στο δρόμο, αλλά έχουμε κανονίσει και κάποια lives **. Θα ξεκινήσει η ηχογράφηση του δεύτερου δίσκου τον άλλο μήνα. Ε, και από το καλοκαίρι αναμένονται ταξίδια στα νησιά παίζοντας τη μουσική μας και πουλώντας τα cds. Ο.Κ: Επίσης, τώρα βγάζουμε κάποιοι από εμάς διπλώματα, γιατί θέλουμε να αγοράσουμε ένα βανάκι και να ξεχυθούμε στο εξωτερικό. Στόχος είναι να ακούσουμε μουσική από όλον τον κόσμο και να δώσουμε μουσική σε όλον τον κόσμο. Β.Δ: Και να βγάλουμε εκατομμύρια (τρανταχτά ειρωνικά γέλια). Έφυγα μία μπύρα μετά κρατώντας αυτό το όνειρο, αυτό το παραμύθι, που σίγουρα για να το ζήσεις χρειάζεται απόφαση και αντοχή στα ξόρκια της κακιάς μάγισσας. *To πρώτο cd λέγεται “Δρόμος”: http://thesailingtomatoes.bandcamp.com/album/dromos ** Τα lives ήταν: 25/2/2012 στη Μυροβόλο στην Πολίχνη και 28/2/2012 στο Spitimou στο κέντρο.

Λέξεις: Μιχάλης Αποστολίδης |

Ι LOVE THIS JOB! Με την πεποίθηση ότι από κάθε άνθρωπο μπορούμε να μάθουμε για τους άλλους και για τον εαυτό μας, ότι η ευφυΐα είναι κατάκτηση της περιέργειας και δεν είναι ντεμοντέ στις μέρες μας να ακούς και να σιωπάς, η στήλη αυτή θα παρακολουθεί κάθε μήνα έναν άνθρωπο που η καθημερινότητά του σφραγίζεται από την ιδιαίτερη φύση του επαγγέλματός του. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ασκούν επαγγέλματα που δεν περιλαμβάνονται στις προτάσεις του επαγγελματικού προσανατολισμού γίνονται οι ήρωες αυτού του ρεπορτάζ που θα συνεχίζεται με περισσότερο υλικό στο site της parallaxi. Στην Ελλάδα μας η οδήγηση ήταν ανέκαθεν η πιο συνηθισμένη απόπειρα αυτοκτονίας. Το πρώτο τροχαίο συνέβη το 1907 όταν κυκλοφορούσαν στην Αθήνα μόλις επτά οχήματα. Φανταστείτε τι θα γίνει όταν γίνουν 70, έγραφαν οι διορατικές εφημερίδες της εποχής. 50 χρόνια αργότερα ιδρύεται ο ΟΑΣΘ. Σχεδόν άλλα 50 χρονιά μετά, κανείς δε γνωρίζει ποιος κυβερνά, επομένως και ποιος οδηγεί και πού, αυτό τον τόπο. Οι ευθύνες είναι τόσο ξεχειλωμένες που ακούγεται λογικό όταν κάποιος λέει μαζί τα φάγαμε. Κι όμως, υπάρχουν ακόμα υπεύθυνοι άνθρωποι και συνετοί. Άνθρωποι ικανοί ν' ακούν προσβολές και να χαμογελούν, άξιοι επομένως να γίνουν ηγέτες όπως έλεγε κάποιος σοφός. Που οδηγούν και σε σκέφτονται και τίποτα δεν είναι επικίνδυνο. Η Parallaxi μίλησε με τον Θωμά Ελευθεριάδη, 25 χρόνια οδηγό στον Οργανισμό Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης.

- Είμαι 55 χρονών, έχω τρία παιδιά, έχω γίνει παππούς, κατάγομαι από την Καβάλα και είμαι 32 χρόνια παντρεμένος. Εδώ και έξι χρόνια είναι πλέον και ο γιος μου οδηγός. Τον έπαιρνα μαζί μου όταν ήταν μικρός και του άρεσε.

20 από τα 25 χρόνια ήμουν στη γραμμή 28, τώρα είμαι στην 27 της Σταυρούπολης. Για να κάνεις τη δουλειά πρέπει να την αγαπάς. Μην έχει κανείς αμφιβολία. Θέλω να είμαι συνεπής, τυπικός σε όλο το 8ωρό μου, προσεκτικός να μην τρακάρω, να μην τρέχω καθώς είναι όλα χρονομετρημένα. Είναι πολύ συγκεκριμένα τα καθήκοντά μου και είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι επαγγελματίας.

- Νευριάζω συχνά παρατηρώντας τους νέους οδηγούς που γίνονται όλο και πιο επιπόλαιοι. Άλλο είναι το τουριστικό λεωφορείο, άλλο το αστικό. Το μυαλό σου πρέπει να λειτουργεί συνέχεια, τα μάτια σου να είναι κολλημένα στους καθρέφτες. Άμα δε δουλεύεις τους καθρέφτες, δεν μπορείς να γίνει σωστός οδηγός. Όταν κάποια στιγμή συνηθίζεις

16 // parallaxi #179

τον όγκο του οχήματος, τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαίνεται. Σε πληροφορώ ότι με το λεωφορείο παρκάρω πιο καλά απ’ό,τι με το Ι.Χ.

- Θυμάμαι πολύ έντονα το πρώτο μου δρομολόγιο. Πρώτη Αυγούστου του 1987, γραμμή 20 στη Μενεμένη. Μετά από λίγη ώρα βρέθηκα σε πέρασμα όπου δεν χωρούσα. Θυμάμαι ότι κατέβηκα κάτω και κόντεψα να σκοτωθώ με αυτόν που έκλεινε το δρόμο αλλά μάλλον ήταν από το άγχος μου. Δεν παρασύρθηκα ξανά. Ατύχημα δεν είχα κανένα μέχρι σήμερα εκτός από μία φορά που έπεσε πάνω μου κάποιος. Κάλεσα την τροχαία, το ασθενοφόρο, έγινε κανονικά αλκοτέστ και στους δυο μας. Ούτε τότε ωστόσο έχασα το μπόνους που παίρνεις αν περάσουν δύο χρόνια χωρίς να έχεις ατύχημα. Ήταν ξεκάθαρο ότι δεν είχα την ευθύνη.

- Ο κόσμος δεν λέει καλημέρα. Ούτε ο πρώτος όταν μπαίνει μέσα μου μιλάει. Συνήθως πια είναι αλλοδαποί αυτοί που γεμίζουν το λεωφορείο το πρωί και δεν πολυμιλούν. Καμιά φορά επιλέγουν να στριμώχνονται σε ένα λεωφορείο, ενώ ακολουθεί από πίσω άδειο για να μη κόβουν εισιτήριο. Οι ελεγκτές πάντα εντοπίζουν κάποιον. Ακραίες καταστάσεις ευτυχώς δεν έχω βιώσει. Μόνο μία φορά θυμάμαι που λιποθύμησε ένας παππούς ώσπου τον συνέφερα. Η πόλη είναι πια ένα χάος με το μετρό και τα έργα που γίνονται. Μπορεί να κάνεις και μισή ώρα από το Βαρδάρη μέχρι την Έκθεση. Το πρωί είναι πιο ήσυχα μέχρι τις 9 και μετά τις 7 το απόγευμα που ηρεμεί κάπως η κατάσταση και λιγοστεύουν τα νεύρα.

- Έχω παρατηρήσει ότι οι καυγάδες έχουν μειωθεί τον τελευταίο μήνα. Με τον Παπανδρέου φαίνεται να είχε ο κόσμος το πρόβλημα. Με τη συγκυβέρνηση τα πράγματα σα να ηρέμησαν. Οι πολιτικές συζητήσεις δημιουργούν εντάσεις και γίνεται και καμιά παρεξήγηση όταν δεν σηκώνονται οι νέοι για να παραχωρήσουν τη θέση τους στους γηραιότερους.

ΟΔΗΓΟΣ ΟΑΣΘ

ΘΩΜΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ

Λέξεις:Δημήτρης Κοπαράνης | http://koparanis.blogspot.com dkoparanis@gmail.com

TASTE ME

Η ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟ 2012 Aeroshots. Τα πρώτο εισπνεόμενα τρόφιμα βρίσκονται ήδη στην αγορά. Πρόκειται για μία κάψουλα με ένα μείγμα βιταμινών και άλλων συστατικών που υπόσχεται άμεση ικανοποιήση και φυσικά μηδέν θερμίδες. Ένα τονωτικό μείγμα καφεϊνης και βιταμινών, πράσινο τσάι και σοκολάτα είναι οι πρώτες γεύσεις που μπορεί κανείς να δοκιμάσει. Η ίδια εταιρία έχει αναπτύξει βρώσιμες συσκευασίες τροφίμων. www.labstoreparis.com The media. Κάποτε λέγαμε πως τα νέα βιβλία μαγειρικής είναι τα περιοδικά. Σήμερα, πολλές εκδόσεις μετά, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Εμπορικά κατευθυνόμενα η ύλη καλύπτεται από τοποθετήσεις προϊόντων, χαϊδεμένους chefs και υποψήφιους αγοραστές διαφημιστικού χώρου. Αντίθετα οι νέες εκδόσεις είναι ένα παράθυρο στον μαγικό κόσμο της κουζίνας. Κλασικές εκδόσεις, εξωτικές συνταγές, βιβλία αφιερωμένα σε νεωτεριστικά εστιατόρια, προσωπικές συλλογές συνταγών, μονοθεματικά λευκώματα ή βιβλία τσέπης, οι επιλογές είναι ανεξάντλητες. Το ‘‘Family Meal’’, το βιβλίο οικιακής μαγειρικής του Φεραν Αντριά, το ‘‘Η νέα ελληνική κουζίνα σε 88 συνταγές’’ του Βασίλη Καλλίδη, το ‘‘Στον πλανήτη των cupcakes’’ της foodblogger Sugarbuzz, είναι κάποια απο τα αγαπημένα μου. Το φαγητό ως πολιτική πραξη: Η εναλλακτική αγροτική παραγωγή. Από τις μικρες γλάστρες με τα μυρωδικά στο παράθυρο της κουζίνας στις γλάστρες στο μπαλκόνι, το να καλλιεργεί κανείς τα δικά του φυτά είναι ένας τρόπος να ορίζει κανείς -σε μικρό η μεγαλύτερο ποσοστό- το περιεχόμενο, την ποιότητα και το κόστος του καθημερινού οικογενειακού φαγητού. Όλα τα μυρωδικά, πρασινάδες όπως η ρόκα, τα ραδίκια και τα σπανάκια, κρεμμυδάκια, φράουλες και μούρα που αναπτύσονται σε θάμνους, ντοματίνια και πιπεριές μεγαλώνουν μια χαρά σε αστικό περιβάλλον. Ο ήλιος θα τα δυναμώσει, θα τα θρέψει και θα τα νοστιμήσει μέχρι να είναι έτοιμα για να σερβιριστούν στο τραπέζι. Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και η Γεωπονική Σχολή, διαθέτουν στους πολίτες χώρους στο αγρόκτημα τους αλλά και την απαραίτητη υποστήριξη για την καλλίεργεια μονοετών φυτών. Η ζήτηση ξεπέρασε κάθε προσδοκία και οι πρώτοι 200 καλλιεργητές θα απολαύσουν σύντομα τους καρπούς των κόπων τους. http://eco.auth.gr Σύγχρονοι συλλέκτες τροφής.

Urban Foraging. Ο όρος περιγράφει την πρακτική αναζήτης τροφής στα μεγάλα αστικά κέντρα. Άγρια χόρτα και φρούτα για τους αρχάριους, μανιτάρια, σαλιγκάρια και όστρακα για τους πιο έμπειρους, ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος και φυσικά ποικίλει ανάλογα με την περιοχή και την εποχή του χρόνου.

-Ξεκινήστε με έναν περίπατο σε κοντινή εξοχή.

-Τα χόρτα είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για τις πρώτες φορές.Ένα σχετικό βιβλίο, μία υφασμάτινη τσάντα και ένα μαχαιράκι είναι απαραίτητα εφόδια.

-Φροντίστε να μην ξεριζώνετε ή να ταλαιπωρείτε τα φυτά. Υπάρχει τρόπος.

-Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε τα ραδίκια, τη γλυστρίδα και την αγριοαγγινάρα (το γαϊδουράγκαθο). Ο

βλαστός της είναι μία δυσεύρευτη νοστιμιά.

-Το ξέρατε ό,τι τα βελανίδια τρώγονται; Στη Τζια αναπτύσεται μία μονάδα επεξεργασίας τους, τραβώντας την παγκόσμια προσοχή. Τα γλυφιτζούρια. Πρόκειται για τη σημαντικότερη pop γαστρονομική τάση στον κόσμο. Για κάποιον λόγο οι μάγειρες αγαπούν να σερβίρουν το φαγητό τους ‘‘καρφωμένο’’ σε ένα ξυλάκι ενώ οι πρατάσεις είναι αναξάντλητες. Καραμελωμένα φρούτα, cake pops με βάση ζύμη από κέικ, μίκρες πίτες, η τάση αυτή έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο σερβίρονται τα ορεκτικά και τα επιδόρπια στα εστιατόρια. Ρετρό. Τα τελευταία χρόνια, οι επιχειρηματίες της εστίασης κινήθηκαν σε νέους, μικρούς χώρους, με γεύσεις προσιτές και οικίες. Ταβέρνες, μεζεδοπωλεία, tapas bars, gastropubs ή καντίνες σε κάθε σημείο του κόσμου, έχουν έναν κοινό στοιχείο. Σερβίρουν φαγητό νόστιμο, οικείο και προσιτό οικονομικά και γευστικά δημιουργώντας έναν εθιστικό συνδιασμό, ικάνο να κάνει τον καταναλωτή να το επιθυμεί. Στους καταλόγους πια, βρίσκει κανείς γεύσεις με τις οποίες μεγάλωσε και μπορεί να αντιληφθεί με άνεση, αφήνοντας για πάντα στο παρελθόν τους αλλόκοτους συνδιασμούς γεύσεων από τους chefs που αναζητούσαν προσοχή. Νερό βρύσης. Αποτελεσματικά, εύχρηστα, οικονομικά στη χρήση τα νέα φίλτρα νερού, είναι η απάντηση στα πλαστικά μπουκαλάκια νερού που στηβάζονται στα σκουπίδια καθημερινά. Η χρήση τους στο σπίτι ή στα εστιατόρια έχει δημιουργήσει μία παγκόσμια τάση και πολλούς ικανοποιήμένους καταναλωτές. Την επόμενη φορά, προτιμήστε το.

Menus. Ξεκινώντας δειλά πριν λίγα χρόνια, τα προκαθορισμένα μενού εστιατορίων σε συγκεκριμένη τιμή είναι πλέον ο κανόνας. Βολικά για τον πελάτη (γνωρίζει εκ των προτέρων πόσο θα κοστίσει το γεύμα του) και τον επιχειρηματία (μπορεί να υπολογίσει με μεγαλύτερη ασφάλεια το κέρδος του) κάτω από ορισμένες συνθήκες, μπορεί να αποδειχθεί και μία πολύ δημιουργική ‘‘σύμβαση’’ για τον chef. Τα Supper Clubs. Πρόκειται για γεύματα που οργανώνονται από ερασιτέχνες, για λίγα άτομα στις τραπεζαρίες τους. Το φαγητό σερβίρεται σε οικιακά σερβίτσια, ενώ το μενού περιλαμβάνει αγαπημένες οικογενειακές συνταγές. Αναζητήστε την επόμενη συνάντηση των Athens Amateur Gourmet Society στη σελίδα τους στο facebook. Ωμοφαγία. Μία διατροφή με τροφές ωμές ή με ελάχιστη θερμική επεξεργασία μπορεί να λειτουργήσει ανανεωτικά ή θεραπευτικά στον οργανισμό. Μπορούμε να ξεκινήσουμε προσθέτοντας ωμά φρούτα και λαχανικά στο ήδη μαγειρεμένο μας φαγητό, όπως μία χούφτα σπανάκι σε ένα σπανακόρυζο, μερικά ψιλοκομένα ντοματίνια σε ένα κοκινιστό, μερικούς ξηρούς καρπούς στα πρωϊνά δημητριακά. Σε δύο λέξεις. Οι λουκουμάδες είναι τα νέα cupcakes. Η μπίρα είναι το νέο κρασί. Οι ταβέρνες/pubs είναι τα νέα εστιατόρια. Οι καντίνες είναι τα νέα snackbars. Το Instagram είναι τα νέα blogs.

To λεμόνι είναι το νέο αλάτι. Η σοκολάτα είναι κλασική δεν την πειράζουμε.

Λέξεις : parallaxi | Εικόνες: Arte Di Tre studio

MADE IN THESSALONIKI:

Ημερίδα Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού

Backstage Στοά Μαλακοπή

Fashion show λήξης

Performance έναρξης

Backstage Casa Bianca

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Μία ολόκληρη εβδομάδα δημιουργίας. Γραφιστική, βιομηχανικός σχεδιασμός και μόδα. 9 εκθέσεις, 10 workshops, 4 επιδείξεις μόδας, 1 διεθνής ημερίδα, 60 εθελοντές, 700 συμμετέχοντες, περισσότεροι από 4000 θεατές. Η Parallaxi και η ομάδα “Η Θεσσαλονίκη Αλλιώς” σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Goethe διοργάνωσαν την πρώτη design week στη Θεσσαλονίκη, σκοπεύοντας οι μέρες αυτές να αποτελέσουν την αρχή για την ανάπτυξη μίας δημιουργικής οικονομίας και μίας θετικής ταυτότητας της πόλης με αφορμή και την επέτειο των εκατό χρόνων από την απελευθέρωσή της. Η έναρξη στη Στοά Μαλακοπή την Παρασκευή 2 Μαρτίου, έφερε τη μόδα, την αρχιτεκτονική και το design σε μία κοινή συνύπαρξη σε έναν ιστορικό χώρο της πόλης. Οι εκθέσεις στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, την Αγιορειτική Εστία, τη ΧΑΝΘ και το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο έδωσαν την

18 // parallaxi #179

ευκαιρία στο κοινό να πάρει μία γεύση από την πλούσια δημιουργική παραγωγή των designers της Θεσσαλονίκης στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Η διεθνής ημερίδα στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, η οποία μεταδόθηκε ζωντανά από τη συχνότητα της TV100, πρόσφερε χρήσιμες εμπειρίες και επιτυχημένα παραδείγματα του εξωτερικού σε όλες τις εκφάνσεις του design. Τα δημιουργικά εργαστήρια στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ έδωσαν την ευκαιρία σε περισσότερους από 200 συμμετέχοντες να γνωρίσουν τα μυστικά του design από καταξιωμένους επαγγελματίες. Οι παρεμβάσεις στον πεζόδρομο της Ισαύρων ομόρφυναν έναν από τους πραγματικούς πεζόδρομους του κέντρου. Η λήξη στην Casa Bianca απέδειξε πως ένας ιστορικός χώρος τέχνης μπορεί να συνδυαστεί αρμονικά με τη μόδα και τις ιδέες νέων σχεδιαστών.

Eπειδή η φιλοσοφία του "Θεσσαλονίκη Αλλιώς" είναι ταυτισµένη µε τις έννοιες της συνεργασίας και της προσφοράς οφείλουµε να ευχαριστήσουµε θερµά τους συµµετέχοντες στο project.

• Tον κ. Peter Panes και την κα Χριστίνα Μπίρµαν του Ινστιτούτου Goethe.

• Την Ηellexpo και τη ∆ΕΘ και τις διοικήσεις τους για τη φιλοξενία των workshops και όλους τους διδάσκοντες και τους συµµετέχοντες σ’ αυτά.

• Την ΟΠΑΠ Α.Ε.

• Το ΜΜΣΤ • Το Εµπορικό και Βιοµηχανικό Επιµελητήριο Θεσσαλονίκης, το ∆ιοικητικό του Συµβούλιο και τον κ. ∆ηµήτριο Μπακατσέλο.

• Το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισµού, τη διεύθυνση και τους εργαζοµένους του.

• Την Αγιορειτική Εστία και τον κ. ∆ηµήτρη Σαλπιστή για την φιλοξενία των εκθέσεων των σπουδαστών.

• Την Αντιδημαρχία Πολιτισμού, Παιδείας και

Έκθεση Αισιοδοξίας (Χ.Α.Ν.Θ.)

The platforma project

Έκθεση ιστορία γραφιστικής Μ.Μ.Σ.Τ.

Έκθεση σπουδαστών ΑΚΤΟ

Έκθεση industrial designers Μ.Μ.Σ.Τ.

Backstage Casa Bianca Έκθεση σπουδαστών A.A.S. Έκθεση μόδας Ε.Β.Ε.Θ.

Τουρισμού και ιδιαίτερα τον Αντιδήμαρχο Σπύρο Πέγκα.

• Τον ΑΚΤΟ και ιδιαίτερα τον κ. ∆ηµήτρη Τσίρκα και την κ. Εύα Μαυρίδου.

• Την Κ. & Ν. Ευθυµιάδη ΑΒΕΕ και τον κ. Νίκο Ευθυµιάδη.

• Τις Γούνες Σαµαρά και την κα Ρέα Σαµαρά.

• Την Ελληνική Υφαντουργία και τον κ. Γιάννη Άκκα.

• Την κα Μπέτυ Βορεοπούλου για την ευγενική παραχώρηση των χώρων στη Στοά Μαλακοπή.

• Τον κ. Αντρέα Νικάκη και την εταιρεία music-sp.

• Το µπαρ La dose.

• Το Εστιατόριο “Β” και τον κ. Άγγελο Σιούγκαρη.

• To κ. ∆ηµήτρη Φακίνο και το περιοδικό +Design Magazine.

• Τη ΧΑΝΘ και το διοικητικό της συµβούλιο.

• Το Βρετανικό Συµβούλιο Θεσσαλονίκης και την κα Χρυσούλα Μελίδου.

• Τα Μακεδονικά Ξενοδοχεία και τους κ.κ. Κων/νο

και Λένα Τορνιβούκα.

• Την Ερµής ΕΠΕ και τον κ. Ευριπίδη Γεωργιάδη.

• Την εταιρεία Αφοι Τσιρώνα ΟΕ.

• Την εταιρεία Φωτισµός - Πετρίδης.

• Την AAS. • Το ΙΕΚ ∆ΕΛΤΑ.

• Το ξενοδοχείο Electra Palace και τον κ. Γιάννη Φραγκιά.

• Το ξενοδοχείο Hyatt Regency Thessaloniki • Το Τµήµα Σχεδιασµού και Παραγωγής Ενδυµάτων ΤΕΙ Θεσ/νίκης - Παράρτηµα Κιλκίς.

• Tην Whale Graphics.

• Την εταιρία Redecoration και τον κ. Παναγιώτη Μιχαλόπουλο • Τα Μάρµαρα Μόσχου και τον κ. Χάρη Μόσχο.

• Τη Model management και την κα Ξένια ∆έλιου.

• Την Image Models Agency και τις κυρίες Νατάσα Νίκολιτς και Κατερίνα Τζαμπρούδη.

• Τον κ. Απόστολο Μαρινόπουλο, make up artist και

την Beauty Works για τα προϊόντα µακιγιάζ.

• Την I Hair U και τις κυρίες ∆έσποινα και Γεωργία Φεσατίδου.

• Την Adam’s shoes και τα καταστήµατα Sandy’s.

• Την Act Art και την κα Σταυρούλα Κουμουλίδου για την παροχή αξεσουάρ.

• Τους φούρνους Βεργίδη και ιδιαίτερα την κα Βίκυ Βεργίδου.

• Το Copy House • Τον κ. Απόστολο Καρακάση και τους φοιτητές του Τµήµατος Κινηµατογράφου του ΑΠΘ.

• Την N-orasis.

• Την Red Creative.

• Την οµάδα ARTE DI TRE. • Τον κ. Τόνι Βερνή και την κα ∆ήµητρα Νάνου.

• Την TV100 και ιδιαίτερα τους κυρίους Φίλιο Στάγκο και Διογένη Μαριόλα για την κάλυψη όλων των δράσεων του Made in Thessaloniki.

• Τους εθελοντές του “Θεσσαλονίκη Αλλιώς”.

Coriolanus

Les Intouchables

MOVIELAND

Les Intouchables / Οι Άθικτοι των Ερίκ Τολεντανό, Ολιβιέ Νακάς με τους Φρανσουά Κλουζέ, Ομάρ Σι, Αν Λε Νι, Οντρέ Φλερό: Το σενάριο βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Φιλίπ, ενός δισεκατομμυριούχου αριστοκράτη, ο οποίος έχοντας μείνει καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από ένα ατύχημα με αλεξίπτωτο, επιλέγει για βοηθό του, έναν πρόσφατα αποφυλακισμένο μαύρο νεαρό, από τις φτωχές συνοικίες στα προάστια του Παρισιού. Δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται και παρόλες τις διαφορές τους οι πρωταγωνιστές μοιράζονται μια αληθινή φιλία χαρίζοντας γέλιο αλλά και γνήσια συγκίνηση. Δραματική κομεντί με 9 υποψηφιότητες στα φετινά βραβεία Σεζάρ και το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου για τον Ομάρ Σι, που θεωρείται ήδη παγκόσμια επιτυχία καταλαμβάνοντας την 3η θέση στο Γαλλικό Box Office όλων των εποχών, με 20 εκατομμύρια εισιτήρια μόνο στη Γαλλία. (29/3) Cafe De Flore του Ζαν Μαρκ Βαλέ με τους Βανέσα Παραντί, Κέβιν Πάρεντ, Ελέν Φλοράν: Μια ερωτική ιστορία που καταγράφει τις παράλληλες μοίρες της Ζακλίν, μιας νεαρής μητέρας με ένα γιο με ειδικές ανάγκες τη δεκαετία του ’60 στο Παρίσι, και του Αντουάν, ενός πρόσφατα χωρισμένου άντρα, και πολύ πετυχημένου Dj στο Μόντρεαλ του σήμερα. Ο σκηνοθέτης από το Μόντρεαλ, έκανε το εντυπωσιακό του ντεμπούτο με την ταινία “Liste Noire” το 1995. Δέκα χρόνια αργότερα, επέστρεψε με το διεθνώς αναγνωρισμένο “C.R.A.Z.Y.”. (22/3) Ελένα του Αντρέι Ζβιάνγκιτσεφ με τους Αντρέι Σμιρνόφ, Ναντεζντά Μαρκίνα, Έλενα Λιάντοβα: Η Ελένα, μια υπάκουη σύζυγος και ο Βλαντιμίρ, ένας πλούσιος και ψυχρός άντρας είναι ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που έχουν και οι δύο παιδιά από προηγούμενους γάμους. Μια καρδιακή προσβολή του Βλα-

20 // parallaxi #179

ντιμίρ και η απόφαση του να τον κληρονομήσει μόνο η κόρη του οδηγεί την ταπεινή νοικοκυρά στη σύλληψη ενός σχεδίου. Η τρίτη ταινία της τριλογίας για τους οικογενειακούς δεσμούς του Ρώσου Ζβιάνγκιτσεφ (Η “Επιστροφή αφορούσε στη σχέση Πατέραπαιδιών και η “Αποξένωση” τη σχέση του ζευγαριού) του χάρισε το Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στις περσινές Κάννες.

Hearat Shulayim / Footnote / Γράψε Λάθος του Τζόσεφ Σένταρ με τους Λιόρ Ασκενάζι, Σλόμο Μπαρ-Αμπά, Αλμά Ζακ, Γιουβάλ Σαρφ, Αλμπέρτ Ιλούζ: Δυο εκκεντρικοί καθηγητές, πατέρας και γιος, έχουν αφιερώσει τις ζωές τους στη δουλειά. Ο πατέρας πεισματάρης καθαρολόγος, που φοβάται το κατεστημένο. Ο γιος του, Ούριελ, αναζητά συνεχώς την αναγνώριση. Μια μέρα, τα πράγματα αλλάζουν, όταν ο πατέρας μαθαίνει ότι πρόκειται να λάβει ένα σεβαστό βραβείο. Το ισραηλινό φιλμ του Σένταρ ξεκινά με μεγάλες δόσεις χιούμορ, περιγράφοντας την πολική σχέση δύο φιλολόγων - ερευνητών του Ταλμούδ, αλλά σταδιακά μετατρέπεται σ ένα υπαρξιακό δράμα χαρακτήρων. Βραβείο καλύτερου σεναρίου στο περσινό φεστιβάλ Καννών και υποψήφιο για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης Ταινίας για το Ισραήλ. (5/4) 50/50 του Τζόναθαν Λεβάιν με τους Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Σεθ Ρόγκεν, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ: Μόλις είκοσι και κάτι, ο Άνταμ μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο. Αποφασίζει όμως, να μην το βάλει κάτω και με την βοήθεια του φίλου του Κάιλ αντιμετωπίζει την ασθένεια, με χιούμορ και αισιοδοξία. Εμπνευσμένο από μια απίστευτη, αληθινή ιστορία, το “50/50” είναι μια αστεία, συγκινητική, πρωτότυπη ιστορία για τη φιλία, την αγάπη, τη ζωή. (5/4)

Preoject X/ Απλά δεν Υπάρχει! του Νίμα Νουριζάντε με τους Τόμας Μαν, Όλιβερ Κούπερ, Τζόναθαν Ντάνιελ Μπράουν: Το “Project X” παρακολουθεί τρεις τελειόφοιτους λυκείου, που στην προσπάθεια τους να γίνουν δημοφιλείς στο σχολείο αποφασίζουν να κάνουν ένα πάρτι που δεν θα ξεχάσει κανείς. Ο Νίμα Νουριζάντε κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, σε μια παραγωγή του Τοντ Φίλιπς (The Hangover 1 & 2) που ακολουθεί το δρόμο που άνοιξαν τα δημοφιλή Hangover. (5/4) Mirror Mirror / Kαθρέφτη, Καθρεφτάκι μου του Ταρσέμ Σίνγκ με τους Λίλι Κόλινς, Τζούλια Ρόμπερτς, Νέιθαν Λέιν: Μια Κακιά Βασίλισσα κλέβει τον έλεγχο ενός Βασιλείου και μια εξορισμένη πριγκίπισσα θα ζητήσει βοήθεια από επτά πολυμήχανους επαναστάτες, για να κερδίσει πίσω το Βασίλειο που της ανήκει δικαιωματικά. Παραλλαγή του μύθου της Χιονάτης, ενώ μέσα στη χρονιά θα ακολουθήσει άλλη μια με τη Σαρλίζ Θίρον(Snow White and the Huntsman). Ατού της συγκεκριμένης ένας μάστορας της εικόνας, ο Ταρσέμ Σίνγκ (“Immortals”, “The Cell”). (12/4) The Best Exotic Marigold Hotel / Εξωτικό Ξενοδοχείο Μάριγκολντ του Τζον Μάντεν με τους Τζούντι Ντεντς, Μάγκι Σμιθ, Τομ Γουίλκινσον: Ένα γκρουπ βρετανών συνταξιούχων αποφασίζουν να ξοδέψουν τη σύνταξή τους στη φτηνή και εξωτική Ινδία. Έχοντας δελεαστεί από διαφημίσεις για το πρόσφατα ανακαινισμένο ξενοδοχείο Marigold και έχοντας οραματιστεί χλιδή και άνεση, φτάνουν εκεί και ανακαλύπτουν ότι το ξενοδοχείο πνέει τα λοίσθια. Αν και το νέο τους περιβάλλον είναι λιγότερο πολυτελές απ' ό,τι περίμεναν, ανακαλύπτουν πως η ζωή και ο έρωτας δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Αισιόδοξη κομεντί που βασίζεται στο βιβλίο "These

Ελένα

άντεξε μέχρι τέλους, παρά την απόσταση, το μεγάλο διάστημα που ήταν χωριστά και το επικίνδυνα εχθρικό καθεστώς που επικρατούσε.Το σενάριο γράφτηκε μετά από προσεκτική έρευνα για την κατάσταση της εποχής και βασίστηκε κατά πολύ σε συνεντεύξεις με την Αουνγκ Σούου Κι, εθνική ηρωίδα σήμερα της Μιανμάρ λόγω της συμμετοχής της στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη Μπούρμα. Επική ιστορία αγάπης από αυτές που ξέρει να χειρίζεται επιδέξια ο γάλλος σκηνοθέτης. (19/4)

The Αvengers 3D

The Αvengers 3D του Τζος Γουίντον με τους Κρις Χέμσγουορθ, Σκάρλετ Τζόχανσον, Κρις Έβανς, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ., Στέλαν Σκαάρσγκαρντ, Τζέρεμι Ρένερ, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, Μαρκ Ράφαλο: Οι σούπερ ήρωες Iron man, Κάπτεν Αμέρικα, Θορ, Hulk, Μαύρη Χήρα και Hawkeye ενώνουν τις δυνάμεις τους κάτω από την σκέπη του ειρηνοποιού οργανισμού S.H.I.E.L.D και τις διαταγές του αρχηγού της, Νικ Φιούρι, για να σώσουν τον κόσμο από ένα πολύ κακό υπερήρωα που θέλει (φυσικά) να αφανίσει τους πάντες. Το κόμικ έκανε την εμφάνισή του στα 1963 και ήταν η απάντηση της marvel στην μέχρι τότε παντοδυναμία των DC comics που έσκιζαν με την Justice League που περιελάμβανε μεταξύ άλλων τους Σούπερμαν, Μπάτμαν και Γουόντερ Γούμαν. Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι ότι το καστινγκ διανέμει τους ίδιους ρόλους στους ηθοποιούς που υποδύθηκαν τους παραπάνω υπερήρωες και στις ατομικές τους ταινίες. (26/4) Wrath of the Titans / Η Οργή των Τιτάνων του Τζόναθαν Λίμπεσμαν με τους Σαμ Γουόρθινγκτον, Ρέιφ Φάινς, Λίαμ Νίσον, Ρόζαμουντ Πάικ: Μια δεκαετία μετά την επική νίκη του επί του τερατώδους Κράκεν και 2 χρόνια μετά την “Κλάση των Τιτάνων”, ο Περσέας – ο ημίθεος γιος του Δία – επιχειρεί να διάγει μια πιο ήσυχη ζωή ως ψαράς, αναθρέφοντας ολομόναχος τον δεκάχρονο γιο του, Ήλιο. Στο μεταξύ η μάχη για την επικράτηση συνεχίζεται ανάμεσα σε Θεούς και Τιτάνες και ο Άδης, μαζί με τον γιο του Δία, Άρη συμμαχούν με τον Κρόνο, προκειμένου να φυλακίσουν τον Δία. Υπερπαραγωγή που στηρίζεται στα ψηφιακά εφέ και το σουξέ της ελληνικής μυθολογίας. Αν σας άρεσε το πρώτο θα σας αρέσει κι αυτό. (29/3)

Foolish Things" της Ντέμπορα Μόγκα και στο δεινοσαυρικό μεν απολαυστικό δε καστ του. (29/3) Les Lyonnais / A Gang Story του Ολιβιέ Μαρσάλ με τους Τσεκί Καριό, Ζεράρ Λανβέν, Ολιβιέ Ραμπουρντέν: Δυο αχώριστοι, από τα παιδικά τους χρόνια, φίλοι σχηματίζουν στη δεκαετία του 70 μια συμμορία που διώκεται ανελέητα από την αστυνομία μέχρι την τελική της σύλληψη 4 χρόνια αργότερα. Μετά την αποφυλάκισή του, ο ένας από τους δυο αποφασίζει να ξεχάσει αυτό το κομμάτι της ζωής του, αλλά ο παλιός του φίλος δεν συμμερίζεται τις απόψεις του. Κανείς άλλος γάλλος σκηνοθέτης δεν έχει καταφέρει να πιάσει με τόση ακρίβεια το νήμα του γαλλικού νουάρ από εκεί που το άφησαν οι μεγάλοι του είδους σαν τον Ζαν Πιερ Μελβίλ. Ο Ολιβιέ Μαρσάλ, μπάτσος και ο ίδιος στο επάγγελμα, άσκησε παράλληλα το επάγγελμα του ηθοποιού και πέρασε στη σκηνοθεσία παραδίδοντας μερικές σκληρές ταινίες επιδεικνύοντας αριστοτεχνική μαεστρία στο κτίσιμο καταραμένων ηρώων και την απεικόνιση της βίας (“36 QuaidesOrfevres/ Βρώμικος Κόσμος”). Χωρίς διδακτισμούς και ξεκάθαρα όρια μεταξύ καλού και κακού, οι ήρωές του παραμένουν πιστοί σε δικούς τους κώδικες και αναζητούν τη λύτρωση στοιχειωμένοι από τις επιλογές του παρελθόντος. (5/4) Coriolanus του Ρέιφ Φάινς με τους Ρέιφ Φάινς, Τζέραλντ Μπάτλερ, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Μπράιαν Κοξ, Τζέσικα Τσάστεϊν: Οι πολίτες της Ρώμης πεινάνε. Ο Κοριολανός, ήρωας, σπουδαίος στρατιώτης και άνδρας με ισχυρά ιδεώδη, περιφρονεί τους πολίτες. Οι ακραίες αντιλήψεις του πυροδοτούν ένα μαζικό ξέσπασμα και στη Ρώμη χύνεται αίμα. Χειραγωγημένος από τους πολιτικούς, αλλά και από την ίδια του τη μητέρα, Βολούμνια, ο Κοριολανός εξορίζεται από την πόλη. Τότε, προσφέρει τις υπηρεσίες του στον ορκισμένο εχθρό του, Τούλλο Αουφίδιο. Οι δυο τους οδεύουν τελικά μαζί στη Ρώμη, με σκοπό να τη λεηλατήσουν. Τα έργα του Σέξπιρ ποτέ δεν γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία στο κινηματογραφικό box office. Παρόλα αυτά έχουν μεταφερθεί ουκ ολίγα στη μεγάλη οθόνη, μερικά σε μοντέρνες διασκευές. Μια από αυτές είναι και η συγκεκριμένη που διατηρεί το αυθεντικό κείμενο αλλά σε επίπεδο κουστουμιών και σκηνικών παραπέμπει στον 21ο αιώνα (θυμηθείτε το “Titus” και τον “Ριχάρδο ΙΙΙ”). (19/4) The Lady το Λικ Μπεσόν με τους Μισέλ Γεό, Ντέιβιντ Θιούλις, Ουίλιαμ Χοπ: Μια ιστορία αφοσίωσης και ανθρώπινης κατανόησης, σε μια περίοδο πολιτικής αναταραχής στην Μπούρμα (Μιανμάρ). Η ταινία περιγράφει την ιστορία της ακτιβίστριας Αούνγκ Σαν Σούου Κι και του συζύγου της, Μάικλ Άρις, των οποίων η αγάπη

Συνέντευξη: Εύη Καρκίτη |

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗ ΖΩΝΤΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ Η οικογένεια Καλφαγιάν δέθηκε με την πόλη της Θεσσαλονίκης με στενούς, ακατάλυτους δεσμούς. Ο Καραμπέτ Καλφαγιάν, με έντονη πάντα παρουσία στα κοινά, άριστος γνώστης των ελληνικών θεμάτων και ακατάβλητος μαχητής των αρμενικών ζητημάτων, αποκαλύπτει τους λόγους που τον έκαναν να αγαπήσει αυτή την πόλη τόσο πολύ.

ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΔΩ!

“Πληγώνομαι σήμερα όταν ακούω νέους να λένε ότι θέλουν να φύγουν από τη χώρα”

- Η Θεσσαλονίκη έχει μια ευωδιά δική της. Έχει μια δική της γεύση. Πουθενά δεν την βρήκα αυτή την αίσθηση όπου και να ταξίδεψα στον κόσμο. Ίσως αιτία είναι η μεγάλη ταραχώδης ιστορία της. Ίσως οι άνθρωποι που πέρασαν από αυτό τον τόπο και άφησαν με τις ζωές τους το αποτύπωμά τους. Είναι μια πόλη ζωντανή, ουσιαστική, συναρπαστική.

- Λατρεύω τα μνημεία της Θεσσαλονίκης. Τα βλέπω ως ζωντανούς μάρτυρες όλων εκείνων που πέρασαν από εδώ. Ο πατέρας μου που υπήρξε για χρόνια πρόεδρος της αρμενικής παροικίας με προετοίμαζε καλά πριν με πάρει μαζί του και τα επισκεφτούμε . Το συνέχισα και εγώ με τα δικά μου παιδιά. Τους προετοίμαζε και τις Κυριακές κάναμε ξεναγήσεις που ήταν ξεναγήσεις στην Ιστορία της πόλης. Μέχρι σήμερα είναι αδύνατο να συγκρατήσω τη συγκίνησή μου όταν βρίσκομαι στον Πύργο του Τριγωνίου. Πάντα σκέφτομαι πως αν ζούσα σε ένα διαφορετικό τόπο, όλες αυτές τις συγκινήσεις που καθόρισαν την ζωή μου θα τις είχα στερηθεί.

- Σε στιγμές μεγάλης έντασης, στενοχώριας αλλά και περισυλλογής συνήθιζα να κατεβαίνω στο Λευκό Πύργο. Ήταν υπέροχα κυρίως όταν φυσούσε μπου-

22 // parallaxi #179

καδούρα. Η μπουκαδούρα της Θεσσαλονίκης έχει τον δικό της χαρακτήρα. Με αναζωογονούσε. Και μου άρεσε ακόμη πιο πολύ όταν στην καθαρή ατμόσφαιρα μπορούσα να δω μέχρι απέναντι. Την χιονισμένη κορυφή του Ολύμπου.

- Είμαι απόφοιτος του Αμερικανικού Κολεγίου και ευτύχησα να έχω σπουδαίους δασκάλους όπως τον Γεωγοπαπαδάκο, τον Παπαχατζή, τον Μπακαλάκη. Ο καλός δάσκαλος είναι μια από τις μεγαλύτερες εύνοιες που μπορεί να σου δείξει η ζωή. Είναι εκείνος που θα δει μια τάση ή ένα χάρισμα που έχεις και μπορεί να το κάνει να ανθίσει.

- Δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να υποτιμήσω τη νέα γενιά, νομίζω όμως ότι οι άνθρωποι της δικής μου γενιάς ήταν πιο ρομαντικοί. Μπορούσαμε να καθίσουμε στην Αχειροποίητο, να τη θαυμάσουμε και σιωπηλοί να αναγνωρίσουμε την τέχνη των ανθρώπων που τη σμίλεψαν και να βγάλουμε συμπεράσματα για τη ζωή τους, τις σκέψεις τους, την καθημερινότητά τους. Αυτό θα το κάνει δύσκολα ένας νέος στις μέρες μας.

- Έζησα μια ζωή χωρίς στερήσεις αλλά ποτέ δεν υιοθέτησα την τάση και την ψυχολογία του “πλουσιό-

παιδου”. Η αγωγή από την οικογένειά μου αλλά και οι εμπειρίες μου από την ζωή μου έδειξαν ότι δεν είναι η οικονομική ευχέρεια που δίνει την χαρά αλλά η αλληλεγγύη και η συνεννόηση.

- Μέχρι το 1994 υπήρξα επίσημος αντιπρόσωπος της ανεξάρτητης Αρμενίας, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Από τη θέση αυτή αλλά και από άλλες πρωτοβουλίες, κάθε φορά που θα ζητούσα τη βοήθεια για των Ελλήνων για αρμενικά ζητήματα, ότι και αν ήταν αυτό, κυβέρνηση, ίδρυμα, φορέας, ιδιώτης, ποτέ μα ποτέ δεν μου αρνήθηκαν. Αντιθέτως έκαναν ότι μπόρεσαν και μερικές φορές πιο πολύ και από αυτό που μπορούσαν για να με βοηθήσουν.

- Πληγώνομαι σήμερα όταν ακούω νέους να λένε ότι θέλουν να φύγουν από τη χώρα. Όχι, πρέπει να μείνουν εδώ. Έναν τόπο τον αγαπάμε στις καλές και τις κακές εποχές του. Υπήρξαν και άλλοτε δυσκολίες και πέρασαν. Θα περάσουν και αυτές. Χρέος μας είναι να προετοιμαζόμαστε με τη ψυχή και την δουλειά μας για τις μέρες που θα έρθουν. Πάντα στο χέρι μας είναι το να τις κάνουμε καλύτερες.