Issuu

72ste jaargang • nummer 45 • donderdag 10 november 2016

Weekblad P608721 Afgiftekantoor 2099 Antwerpen X

€ 2,20

Voor mensen met een goed hart en een slecht karakter...

Politie lanceert ‘Most Wanted’-webstek

maar de echte boefjes blijven buiten schot

De N-VA blijft koppig inbeuken op verkeerde tegenstander Naar aanleiding van de moeilijkheden met zijn Kamerleden Hendrik Vuye en Veerle Wouters zei Bart de Wever onlangs dat hij de kritiek vanuit de Vlaamse Beweging “ten dele aanvaardt”. Dat incident, dat leidde tot de exodus van de twee kamerleden, ging over communautaire strategie, maar ook over partijdiscipline en andere politieke meningsverschillen. Dat geheel wordt veel voor een man alleen. Hendrik Vuye, die zichzelf uit de N-VA manoeuvreerde, heeft geen spijt van wat er is gebeurd. Integendeel, hij vond zijn intellectuele vrijheid terug, zei hij in De Morgen. Ontroerend toch, hoe Joël De Ceulaer zich in die krant over Vuye ontfermt. Al wie meevecht tegen de N-VA is er welkom. Zou Vuye dat niet inzien? De professor speelde – op het terrein van de tegenstander – eerder voorbije zomer iets te roekeloos met lucifers. Kritiek op de collega’s, die “slaafs achter het politieke genie van De Wever aanlopen”, dat werkt voorspelbaar averechts. Bij collega’s en bij de chef. Nog geen week later lagen Vuye en Wouters buiten. Maar Vuye ziet nog altijd niet wat er toen fout was aan dat zinnetje, en vindt De Wever “een klein beetje kleinzerig”.

Fiches Vuye lijkt niet helemaal te snappen hoe de pers politici “vangt”. Dus gaat hij door. Partijleden zitten in een carcan, de partijtop eist onderwerping aan de debatfiches. Dat De Ceulaer en volgelingen hitsig reageren op dit soort steekkaartjes, viel te verwachten. Dat Vuye en Wouters hun communicatie over staatshervorming moesten voorleggen aan ondervoorzitter Sander Loones, behoort tot het normale overleg, toch? En laat ons wel wezen, elke partij gebruikt dit soort fiches als partituurtjes voor het eigen orkest. “Stel u voor, wij bereiden ons voor op een interview. Misdadig. En wij zijn het vaak eens binnen de N-VA”, twitterde kamerlid Valerie Van Peel, recht in de roos. Vuye wilde - eens fractievoorzitter af - geen pion zijn op de tweede rij. Hij vindt dat zijn kritiek op zomerse kwakkels van zijn collega’s Peter De Roover (“een beroepsverbod invoeren”), Nadia Sminate (algemeen boerkiniverbod) of Jan Jambon (politierazzia’s bij illegalen, “een enorme kemel”) moet kunnen. Inder-

daad, maar hoe en waar? Alle begrip voor Vuye, die zoals wel meer academici botst met de realiteit van het politieke spel, met zijn conventies, partijtucht en particratie. Maar die horen er nu eenmaal bij. Het verwijt van Vuye dat de N-VA het confederalisme pas nu weer ter sprake brengt, nu hij weg is, stelt ook weinig voor. Ook hij en Wouters hielden zich lang aan de strategie van stilte. Zijn kritiek op de allergie van De Wever voor de PS is ook vreemd. Sociaal-economisch valt er met die partij niet te besturen. De sociaaleconomische tegenstellingen tussen noord en zuid zijn gigantisch groot en spinnen door zowel elk dossier. Dan moet je op je strepen staan. Misschien is de sociale kritiek dan terecht? Vuye - een taalgrensbewoner met een Vujoverleden - behoorde tot de sociaal-progressieve kant van de N-VA en noemt zichzelf ook “ethisch progressief”. Op sommige punten heeft Vuye natuurlijk gloeiend gelijk. “Het centrale probleem van de Belgische staat is de complexiteit ervan”. Aan zijn studenten krijgt hij het niet meer uitgelegd. Rationeel lijkt ons ook zijn optie om in latere afspraken de staatsschuld confederaal te houden om paniek op de financiële markten te voorkomen. Maar denkt de N-VA-top daar anders over?

Alternatief Wat is het alternatief van Vuye en Wouters dan? “We moeten ons op een rationele manier afvragen wat we best samen kunnen doen. De rest moeten we splitsen”, zegt Vuye. Zelfde vraag. Moet Vlaanderen eenzijdig de onafhankelijkheid uitroepen, zoals Vlaams Belang dat zou willen? Zoals Schiltz al zei: het Vlaams Parlement zou zoiets kunnen… als haar sterke arm het wil. In de beste omstandigheden, dus. Die zijn er vandaag niet. Een Vlaamse meerderheid hier-

voor is er vandaag in geen geval. Samenwerken met het VB zal Vuye niet doen, ook al is hij tegen het cordon. Op communautaire punten misschien wel, maar inzake mensenrechten is de kloof te diep. Maar ook hij heeft zijn debatfiches: “Wij willen niet achter een cordon terechtkomen… wij willen op een inhoudelijke manier aan politiek doen.” Bon, weg van de treuzelende N-VA, weg van Vlaams Belang lanceert Vuye deze doordenker: “een onafhankelijk Vlaanderen binnen een confederatie”. Kunt u nog volgen?

Klem Neen, we zijn niet meteen laaiend enthousiast over de duo-slim van Vuye en Wouters. Maar evenmin over de klem die de N-VA zet op haar eigen communautair en sociaal profiel. Dat communautaire zal nog meevallen, omdat de tegenstellingen tussen Vlaanderen en de andere gewesten gewoon niet invriesbaar zijn. Wat Magnette rond CETA deed was ook voor Vlaanderen een stap vooruit. Europa praatte met de president van een deelstaat en ook in het zuiden is er nu een grote partij die een vuist maakt naar het Belgische systeem waarin ze buitenspel is gezet. Goed zo. Is de N-VA - zoals Vuye nu zegt - een “liberale partij” geworden? Welnu, de manier waarop ze zelden of nooit haar liberale partners viseert, maar des te meer haar natuurlijke bondgenoot CD&V, doet ons denken van wel. En dat is dom. Volgens Gazet van Antwerpen (5 nov.) staat het huwelijk tussen beide vroegere kartelpartners op springen. Carl Devos heeft het in De Morgen over “De gewapende vrede” (7 nov.). De Wever gunt CD&V niet de meerwaardebelasting die Beke en Peeters als trofee hopen binnen te halen (N-VA mikt op een lagere vennootschapsbelasting, Open Vld op het mobilseren van spaargeld als economische brandstof). Wie de dichtste politieke bondgenoot permanent schoffeert voldoet misschien aan de wetten van de electorale dynamica (vang kiezers aan de grenzen, op aanpalend grondgebied), maar zaagt aan de poten onder de eigen macht. Punt aan de lijn. Over de vraag van CD&V moet er toch een

compromis mogelijk zijn, dat beide partijen tegemoetkomt? Zou het Kapitaal voor een beetje meerwaardebelasting op de vlucht slaan, zoals N-VA zegt te vrezen? “Zwans naa nie”… Een beetje meer respect voor wie onderaan de ladder bengelt, is dat fout? Grotere bedrijven kunnen tegen zo’n stootje, wat de immer onderkoelde minister van Financiën Johan Van Overtveldt daar in zijn beleidsnota ook over mag zeggen.

Moeilijk De N-VA lijkt er genoegen in te scheppen solo slim te kunnen spelen. Zo maakt de partij fouten in haar financieel-economische, sociale en communautaire strategie. Voorop het financieel-economische. Op het economische verhaal van de N-VA zit ruis. Ze mist de moed om consequent te wijzen op de belangrijkste oorzaken van de budgettaire problemen: onze deuren staan te wijd open voor nieuwkomers (goedkope arbeidskrachten, handig voor sommige ondernemers) en jaarlijks blijven we structureel miljarden versassen van een niet-socialistisch naar een socialistisch landsdeel. Ondertussen speelt het orkest van de francofonie ‘De wonderbaarlijke genezing van Wallonië’. Dan het sociale. Op het grote N-VA-verkiezingscongres was voor de geoefende luisteraar al duidelijk dat de koers door veel leden te liberaal werd bevonden. “We zijn géén liberale partij… We zijn een gemeenschapspartij”, zei Vuye. “We zijn niet de partij van de rijken”, zei Bart De Wever toen. En wat zegt de partij vandaag? En tot slot het communautaire. De christendemocraten zullen in 2018 én 2019 mee de knikkers verdelen. Samen met CD&V ging De Wever de strijd aan tegen Het land van Paars en Waal. Nadien trok N-VA de communautaire sluier aan. En nu? “De N-VA heeft in 2014 wel voldoende gewonnen, maar de anderen niet genoeg verloren”, was geen domme analyse van De Wever. Zal het in 2018 en 2019 anders zijn?

Actueel

10 november 2016

Europa niet klaar voor terroristisch doemscenario Volgens Cyrille Fijnaut, professor emeritus criminologie en strafrecht aan de KUL, is Europa niet echt klaar om het islamitisch terrorisme afdoende te bestrijden indien geradicaliseerde cellen zich in de toekomst organiseren om nieuwe aanslagen te plegen. Over dit doemscenario had hij het vorige week tijdens een eerste lezing in de reeks ‘Fijnaut Lectures’ voor een bomvolle aula in de Faculteit Rechtsgeleerdheid te Leuven. Het mag gezegd dat Fijnaut vanuit zijn deskundigheid en ervaring een boeiend spreker is. In onze contreien is hij misschien ook de man die het meest over het onderwerp terrorisme kan en mag zeggen. Hij windt er geen doekjes om door te stellen dat hij reeds in 2003 waarschuwde dat het probleem van het terrorisme in Europa zwaar werd onderschat. Maar democratieën lijken het moeilijk te hebben om vooruitziend te regeren. De ‘Fijnaut Lectures’ worden voor een tweede keer georganiseerd. Vorig academiejaar gingen de lezingen over de Nederlandse accenten in het veiligheidsbeleid van de Europese Unie, dit naar aanleiding van het toenmalig EU-voorzitterschap van Nederland, en ook een beetje ter ere van de 70ste verjaardag van de professor. Bovendien was (is) Fijnaut als Nederlander ook in eigen land een veelgevraagd expert inzake veiligheid en bestrijding van de criminaliteit. Wegens groot succes van de lezingen, werd een tweede reeks georganiseerd. Deze keer over het islamitisch terrorisme. Professor Fijnaut en prof. dr. Jan Wouters startten de nieuwe reeks met een uiteenzetting over de ontwikkelingen en uitdagingen in het binnenlands en buitenlands veiligheidsbeleid van de Europese Unie.

Omvangrijke groepen Europa staat actueel voor vele uitdagingen. De bestrijding van het terrorisme is er slechts één van. Professor Fijnaut vergelijkt het terrorisme van het einde van vorige eeuw met het

hedendaagse islamitisch terrorisme. Staatsgebonden groepen zoals de vroegere Rode Brigades in Italië, Rote Armee Fraktion in Duitsland, het IRA in het Verenigd Koninkrijk, de ETA in Spanje en de CCC in België, waren eerder beperkt in omvang. Hooguit enkele tientallen personen maakten deel uit van deze organisaties. Ze richtten hun acties op symbolische doelen zoals gebouwen en personen die bij uitstek vereenzelvigd konden worden met het establishment. Om het aantal slachtoffers te beperken, werden aanslagen meestal vooraf aangekondigd, zodat men zich tijdig in veiligheid kon brengen. De leden van die organisaties beantwoordden voor het grootste gedeelte ook aan het profiel van een student of intellectueel. Daarentegen, Europa wordt thans geconfronteerd met zeer omvangrijke groepen die bereid lijken om de wapens op te nemen. Volgens professor Fijnaut gaat het nu niet alleen meer om studenten, maar ook om (jonge) criminelen. Het volledige maatschappelijk spectrum is vertegenwoordigd en vele terroristen groeiden op onder ons. In plaats van enkele tientallen personen gaat het nu om duizenden personen die overal in Europa of het Westen zijn verspreid. Alleen al in het Verenigd Koninkrijk zouden minstens 3.000 personen bereid zijn om te vechten voor een kalifaat, want de creatie van een (wereldwijd) kalifaat is het uiteindelijke doel. Naar de regels uit het strijdershandboek van Al-Qaida

gelooft men daarbij enkel in de diplomatie komende uit de loop van een geweer om dit doel te bereiken.

Terugkeerders Volgens professor Fijnaut richt IS-leider Abu Bakr al-Baghdadi zijn rekruteringsmechanisme onder andere op Europa. Nu Islamitische Staat stilaan het onderspit moet delven en het territorium van het kalifaat krimpt, stelt zich de vraag naar de terugkeerders. Zullen de geradicaliseerde jongeren braafjes de wapens neerleggen en hun straf ondergaan? Of zal Europa te maken krijgen met een nieuwe ondergrondse beweging die op gecoördineerde manier aanslagen zal plegen? Het is duidelijk dat IS geen symbolische doelen aanvalt en niet vooraf verwittigt wanneer een aanslag zal plaatsvinden. Zoveel mogelijk slachtoffers maken is het voornaamste doel. Zal Europa in staat zijn om radicalisering te voorkomen en een eventuele nieuwe golf van terrorisme aankunnen? Uitgaande van dit doemscenario ziet Fijnaut de toekomst eerder pessimistisch in en ziet hij onvoldoende verweermogelijkheden met huidige maatregelen. Grote oorzaak is volgens hem de ongenadige bezuinigingspolitiek in de meeste EU-lidstaten en de nog steeds haperende gegevensuitwisseling tussen de verschillende politie- en inlichtingendiensten. Daarmee bevestigt de professor wat wij in ’t Pallieterke van 29 oktober vorig jaar schreven: “Er is een grote nood aan coördinatie en aan materiële en juridische middelen om de internationale uitdagingen aan te gaan.” Mensen op het terrein signaleren dat trouwens al jaren.

Geen politiek draagvlak Als mogelijke oplossing pleit Fijnaut voor de creatie van een juridisch en politiek kader in Europa om grensoverschrijdende inzet van speciale eenheden mogelijk te maken. Hij voegt er wijselijk aan toe dat dit volgens hem nu politiek niet echt haalbaar is – ‘democratieën hebben het moeilijk om vooruit te regeren’. Die ‘Joint Terror Task Forces’ zouden moeten kunnen steunen op een omvangrijk netwerk van Europese inlichtingendiensten die verplicht(!) zijn om hun inlichtingen te delen. Professor Fijnaut ziet hier een belangrijke rol voor Europol weggelegd. Wij kunnen ons daarbij aansluiten, maar daarbij toch twee bedenkingen: - volgens onze bronnen zijn er nu al regelmatig spanningen tussen de Belgische inlichtingdiensten over het delen en het gebruik van elkaars informatie. Vooral de Staatsveiligheid zou op dat vlak lange tenen hebben. Hoe moeilijk moet het dan niet zijn op internationaal vlak?; - Europol worstelt dan weer met een probleem van efficiëntie en voelt de hete adem van Interpol in de nek. Beide internationale politieorganisaties willen zich profileren, met als gevolg dat er meer en meer databanken bijkomen, wat dan weer weinig bevorderlijk is

voor de coördinatie. Het politieke draagvlak voor het nemen van ingrijpende internationale maatregelen blijkt hoe dan ook vrij gering. Professor Jan Wouters bevestigde in zijn lezing deze stelling en bracht eerder een somber beeld over het Europees beleid tegen het terrorisme. Europa heeft geen nood aan nog meer documenten en aan nog meer lippendienst. In deze tijden van ‘permanente dreiging’ is vooral actie op het terrein noodzakelijk. In de reeks ‘Fijnaut Lectures’ over islamitisch terrorisme worden in de toekomst nog verschillende lezingen gepland aan de Faculteit Rechtsgeleerdheid met politici, deskundigen en verantwoordelijken van de veiligheidsdiensten. Altijd leerzaam en interessant. Wij verwijzen naar de webstek van de Faculteit Rechtsgeleerdheid voor meer inlichtingen.

RIRO

Buiten proportie Volgens de mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch gaat België véél te ver in zijn strijd tegen het terrorisme. Daardoor komen de mensenrechten in het gedrang. Echt waar? Er zijn honderden doden gevallen bij aanslagen die in België werden gepleegd of voorbereid, en in het rapport van Human Rights Watch wordt één geval gemeld dat misschien beschouwd zou kunnen worden als echte mishandeling in de gevangenis. Ze beweren dat Fayçal Cheffou, geen actieve terrorist, maar wel een rekruteerder voor IS, na de aanslagen in Zaventem en Maalbeek in de gevangenis een afrossing kreeg. Honderden doden en verminkten aan onze kant, één fanatieke moslim die een paar klappen zou hebben gekregen aan de andere kant. Ja, de reactie van de autoriteiten was buiten proportie. Ze was véél te braaf en véél te beperkt. Er werd niets eens één radicale moskee gesloten. De grenzen gingen niet eens dicht. De ontsporing van het mensenrechtenconcept blijkt ook uit het feit dat Human Rights Watch eenzame opsluiting van terroristen beschouwt als “slechte behandeling of zelfs foltering.” En wij dachten dat foltering minstens met brandijzers moest gebeuren, of met tangetjes om nagels uit te trekken. Human Rights Watch is hier afgedaald tot hetzelfde niveau als de Belgische Liga voor de Mensenrechten die tijdens de zaak-Dutroux protesteerde tegen het feit dat kinderverkrachters nu iets langer in de gevangenis zouden moeten blijven, omdat de voorwaarden voor vervroegde vrijlating tijdelijk verstrengd waren.

Economische problemen in de VS hebben één schuldige De politieke instabiliteit in de Verenigde Staten is een gevolg van een economische instabiliteit die één hoofdverantwoordelijk heeft: Alan Greenspan, tussen 1987 en 2006 de gouverneur was van de Federale Reserve, de Amerikaanse Centrale Bank. Door zijn beleid heeft hij economische zeepbellen geblazen die geleid hebben tot een ongelijkheid die zelfs voor Amerikanen niet meer te aanvaarden is. Vorig jaar groeide de Amerikaanse economie bijna met 3 procent, dit jaar zal het licht onder de 2 procent vallen, en volgend jaar wordt opnieuw meer dan 2 procent verwacht. Niet indrukwekkend, maar ook niet barslecht. Hier bij ons mogen we al blij zijn als de groei 1,5 procent bedraagt. Dat er in de VS de voorbije maanden sprake was van politieke instabiliteit en de zeer hoge populariteit van atypische figuren als een Donald Trump of een Bernie Sanders, wil dus niet zeggen dat de Amerikanen ontevreden zijn omdat ze onder een economische recessie lijden. Het probleem zit dieper. De Amerikanen hebben decennialang aanvaard dat er een relatief grote ongelijkheid was in hun land. In het land van vrijheid, liberalisme en kapitalisme is dat geen probleem. Ongelijkheid wordt aanvaard als er voldoende sociale promotie is. Als mensen van gewone komaf ‘het kunnen maken’ en dus zeer welvarend kunnen worden. Maar dat is niet meer het geval. De ongelijkheid is doorgeslagen en de deur naar opwaartse sociale en economische mobiliteit is dicht. Een aantal ontluisterende cijfers. De voorbije 30 jaar is de stijging van de inkomens in een land als Denemarken voor 90 procent terechtgekomen bij 90 procent van de bevolking. In

de Verenigde Staten is 80 procent van de inkomensstijging binnengerijfd door de 10 procent rijksten. Voor de laagste inkomens en zelfs de middeninkomens in de VS is het reële inkomen (dat is bovenop inflatie) de voorbije jaren amper toegenomen. Ook de vermogens zijn meer en meer bij een kleine toplaag geconcentreerd. Hoe komt dit? Een belangrijke oorzaak is het monetaire beleid dat de Amerikaanse Centrale Bank, de Federale Reserve of Fed, de voorbije decennia heeft gevoerd. Om de economie op cruciale momenten aan te jagen werd de rente verlaagd. Bedoeling was om huishoudens aan te zetten meer te consumeren en bedrijven te laten investeren. Maar dat beleid had ook averechtse effecten. De lage rente maakte dat bepaalde mensen die het spaarboekje gebruikten als appeltje voor de dorst die buffer zagen wegsmelten. Tegelijk gaat het geld in de economie op zoek naar hoge rendementen. En die vind je nog altijd in eerste instantie in aandelen. Welnu, die aandelen zijn sterk in waarde gestegen. En laat nu 50 procent van de aandelen in handen zijn van 1 procent van de bevolking. Bovendien heeft dat beleid een aantal financiële zeepbellen geblazen, onder andere op de Amerikaanse huizenmarkt. Toen

die zeepbel uiteenspatte, was algemene verarming het gevolg. Het leidde zelfs tot de grootste economische crisis sinds 1929. Een belangrijke rol voor het uittekenen van dat beleid was weggelegd voor Alan Greenspan, hoofd van de Fed van 1987 tot begin 2006. Daarna hebben zijn opvolgers zoals Ben Bernanke en Janet Yellen dat beleid voortgezet. In een biografie van Alan Greenspan die net verschenen is (Sebastian Mallaby, “The man who Knew. The Life and Times of Alan Greenspan”, Bloomsbury, 800 blz., 35 euro) wordt uitgelegd dat Greenspan nooit geprobeerd heeft om die ontsporingen van zijn monetair beleid te stoppen. De inflatie was in de jaren negentig van vorige eeuw onder controle en dus kon de rente gerust dalen om de economie aan te zwengelen. Toen dat leidde tot een eerste knappende zeepbel, met de crash van de internetaandelen in 2000-2002, ging Greenspan op het elan verder. Het feestje op de financiële markten mocht niet verpest worden door zaken als een renteverhogingen. Greenspan geloofde iets te veel in de vrije markt en dacht dat alles zich vanzelf zou corrigeren. Ook de financiële instellingen zouden zich wel aanpassen. Het draaide anders uit. De financiële crisis barstte los in 2007-2008, toen Greenspan al weg was, maar hij lag wel aan de basis van die ramp. De gevolgen zijn nu nog merkbaar, met een gebrek aan vertrouwen in de financiële instellingen en een absurde economische situatie waarbij lenen bijna geld opbrengt.

Angélique Vanderstraeten

Actueel

10 november 2016

Allochtoon vaarwel, maar tellen zullen we blijven doen De begrippen allochtoon en autochtoon (uit een samenstelling van de Griekse woorden voor ‘elders’(alloch) en ‘klank/taal’ (tónos) moeten na zowat een halve eeuw gebruik uit onze woordenschat worden geschrapt. Dat vinden in Nederland toch de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) en het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS). De begrippen zouden “stigmatiserend en niet meer nauwkeurig genoeg” zijn want die allochtonen (oei, sorry) zijn héél divers en beweeglijk. We zouden meteen alarm kunnen slaan over zoveel politieke correctheid, maar we doen dat niet. Laat het debat zijn wat het moet zijn: een opstap naar een rationeel compromis, dat niet zelden een synthese is van these en antithese. De kritiek van de Nederlandse onderzoekers op de bruikbaarheid van het begrip, is niet per definitie onterecht. In de top tien van herkomstlanden van immigranten in Nederland staan Polen, Syrië en Duitsland bovenaan. “Die hebben onderling weinig gemeenschappelijks”, klinkt het. Het rapport van de WRR is formeel nog geen advies aan het kabinet, maar bepaalt wel de lijn in het woordgebruik van de Nederlandse overheid. Wat moeten we – bij voorbeeld in statistieken, maar ook in overheidscommunicatie over allochtonen en hun kinderen - dan wel zeggen? “Inwoners met een migratieachtergrond”, zo horen we. Is dat dan zoveel duidelijker? Allochtoon was op zich begin de jaren 1970 al een alternatief voor het woord immigrant. We zijn er nog niet uit... In Vlaanderen is al vaker geprobeerd het woord allochtoon te schrappen. Gent probeerde, Mechelen ook, De Morgen idem… Allemaal omdat de term – zo schrijft Ludo Permentier in De Standaard - “wormstekig” zou zijn: aan de buitenkant kurkdroog, binnenin aangevreten door bijgedachten en vooroordelen.” Heeft hij in deze ongelijk? Ten dele. Containerbegrippen zijn lastig te hanteren. Een gepensioneerde is wat hij is, omdat hij een grens heeft overschreden, een uitkeringsgerechtigde werkloze ook, een arbeider of zelfstandige idem, een Nederlandstalige idem. Ook een Vlaming is perfect definieerbaar.

Complex Met het woord allochtoon is die grens veel minder duidelijk. Is een Nederlander in de Kempen een allochtoon? Een Belg geboren in het buitenland? Een Bulgaarse trucker die hier na zijn job blijft hangen? Is de zoon van een Gentse Turk een allochtoon? En de kinderen van Fabiola dan? Of Depardieu in Wallonië, Tom Boonen in Monaco, Maxima in Nederland, Obama in de VS? En hun kinderen dan? Wat trouwens men kinderen in gemengde huwelijken?

Blank? Volgens Van Dale is een allochtoon zelfs “een niet-blanke”, die zelf (of van wie de ouders) in het buitenland geboren is. De huidskleur dus? Maar wat dan met kinderen van gemengde huwelijken? Om statistisch relevant te zijn is dus een goede definitie nodig, en…die is er niet. Volgens Permentier heeft het woordgebruik ook te maken met de sociale rang of stand, de geloofsovertuiging, de taal. “Het woord allochtoon suggereert dus dat je apart bent, om niet te zeggen kansarm… Het is stig-

matiserend”. Dat klinkt lekker politiek correct. Permentier is een verstandig man, maar ook zo iemand kan zich vergissen. Het zou dom zijn in deze inderdaad moeilijke discussie het kind met het bedwater weg te gooien. Grenzen zijn belangrijk, weten en meten ook. Heeft een familie het recht om grenzen te trekken tussen wie er in huis hoort of niet? Heeft een gemeenschap het recht te bepalen wie erbij kan, mag of hoort of niet? Heeft een land het recht te becijferen waar nieuwkomers vandaan komen, met hoeveel ze zijn, wat de financiële impact is van omvangrijke migratiebewegingen? Mogen we taaleisen stellen, reserves inbouwen in het beleid? Hier botst het politiek correcte denken met de werkelijkheid, waartoe ook verschil, identiteit, grenzen, rationalisme behoren.

Cijfers, gelukkig Trouwens, de jongste tijd zijn het almaar meer de progressieven die naar een (soms onbetrouwbaar) telraam grijpen. In Den Haag noemen politici het ‘schandalig’ dat maar 12 procent van de ambtenaren allochtoon is, terwijl de helft van de inwoners van de stad wortels in het buitenland heeft. Ook bij ons hoor je her en der al roepen om positieve discriminatie. Excuus-allochtonen moeten de zaak rechttrekken. Ah zo, niet kwaliteit, maar afkomst telt? Het woord ‘allochtoon’ is inderdaad moeilijk te definiëren. In het migratiedebat spreken we dus beter met een telraam in de hand over politieke vluchtelingen, economische migranten, nieuwkomers, en hebben we best oog voor gedetailleerde cijfers. Wie zijn ze, van waar komen ze, wat willen ze. In tegenstelling tot wat Permentier zegt, vallen sommige zaken wel te becijferen en kunnen en moeten ze wel degelijk een element zijn in het debat. Demografen kunnen perfect de migratie tellen, tot in de diepe details. Overheidsdiensten weten dat gevangenisstatistieken leerrijk kunnen zijn over het verband tussen criminaliteit en nationaliteit. Economische statistieken kunnen heel performant aanduiden wat nieuwkomers aan de samenleving en de burger kosten (kinderbijslag, onderwijs, taallessen, gezondheidszorg, huisvesting, werkloosheid en sociale voorzieningen, pensioen,…). Het is dan aan verkozen politici – ook hun macht berust op cijfertjes – om het beleid te voeren dat ze het voorstaan. Maken ze het te bont, dan sneuvelen ze in het spel van de democratie. Meten is weten, en dat heeft niets met racisme te maken. Migratie op zich is voor veruit de meeste Vlamingen geen enkel probleem. ‘De allochtoon’ ook niet, net zo min als ‘de migrant’, ‘de kleurling’, ‘de arme’, ‘de vluchteling’ of ‘de islamiet’. Maar hypermigratie is dat wel. Een samenleving mag best warm zijn, maar het potje kookt maar beter niet over. Anja Pieters

Wie wordt voorzitter van de VVB? De Vlaamse Volksbeweging heeft er al enkele bewogen maanden opzitten. Eerst waren er wat interne strubbelingen tussen leden van de raad van bestuur, waarbij uiteindelijk twee bestuursleden uit hun functie ontheven werden. Los daarvan verdwenen er enkele bestuursleden van de VVB-jongerenafdeling (Jong en Vlaams). De jongerenafdeling ligt sindsdien op apegapen. Denk nu niet dat we ons daarin verheugen, we stellen alleen maar vast. Volgens de statuten liep het mandaat van de huidige bestuursploeg, onder leiding van nationaal voorzitter Bart de Valck, in oktober ten einde. Het nieuwe bestuur wordt verkozen op 15 november. Bart de Valck is opnieuw kandidaat als nationaal voorzitter, maar zijn positie is onder druk komen te staan sinds het legendarische debat tussen hem en Peter de Roover, op de Zevende Dag. Niet iedereen binnen de VVB was even gelukkig met het televisieoptreden van de voorzitter. Bart de Valck is kandidaat om zichzelf op te volgen als voorzitter, maar kreeg op 1 november een tegenkandidaat: Yves Pernet, voorzitter van de Antwerpse VVB-afdeling. Dat is een nieuw gegeven, want in de voorbije jaren moest het nooit tot een stemming komen (enerzijds bij gebrek aan kandidaten, anderzijds omdat in consensus kon beslist worden wie de voorzittershamer mocht hanteren). Dat Bart de Valck plots te maken krijgt met een tegenkandidaat, is een teken aan de wand. Volgende week weten we wie het gehaald heeft. K arl van C amp

Briefje aan Tanja Dexters

Onbeschaamd Mijnheer de flapuit,

Vlaanderen heeft u in de loop der jaren al ‘langs alle kanten’ leren kennen. Als Miss België werdt gij een ‘Bekende Vlaming’. Later liet gij u opmerken als model, zangeres, blote madam in Playboy, tv-presentatrice, lingeriemodel, paaldanseres, winnares van “Expeditie Robinson” en als basejumper/waaghals. Recent nog mochten de Lage Landen zelfs alles te weten komen over uw seksleven na de breuk met uw partner. Over veelzijdigheid gesproken… Gij zijt ook een flapuit en gij hebt de gewoonte te zeggen wat u op het hart of op het puntje van uw tong ligt, vaak zonder nadenken. En de blaadjes en zelfs de serieuze gazetten zetten u graag in de etalage, want gij doet de oplage zeker niet dalen. Gij zijt een prototype van een BV die denkt alles te mogen doen en zeggen, zeker nu gij onmiskenbaar die status hebt bereikt. Een status, dat is het. Een aparte kaste zelfs, die onaantastbaar is. Vele BV’s menen dan ook dat zij zich altijd alles mogen permitteren, alles mogen zeggen over iedereen en dingen mogen doen waarvan een gewone mens zoal niet huivert dan toch terughoudend tegenover is, gewoon uit goed fatsoen. Ik denk dan aan de Brusselmansen van deze wereld, tekenaar Jeroom en nog tal van anderen, die menen de vuilste praat te mogen uitslaan of mensen te mogen schofferen of zelfs gore racistische moppen te mogen komen vertellen. Onaantastbaar, want… BV… Zo zijt gij zelf op Allerheiligen lelijk uit de bocht gegaan, door op het kerkhof van Lebbeke u met uw dochtertje en een neefje openlijk vrolijk te maken over de achternamen die gij op de grafzerken van overledenen kondt lezen. Gij gingt zelfs zover een grafkelder open te maken en aan uw dochtertje te suggereren dat dat een ‘goede verstopplaats’ is. Om de lol nog groter te maken, hebt gij dat op film gezet en deze op Instagram, een sociaal medium, geplaatst. En dat allemaal terwijl normale, fatsoenlijke mensen piëteitsvol en vaak ook erg bedroefd hun

overleden geliefden kwamen groeten of gedenken. Ja, uitgerekend dán hangt gij het onnozel wicht uit en schoffeert gij de goegemeente. In uw BV-verwaandheid meent gij immers dat alles altijd en overal geoorloofd is. Gelukkig werden uw grauwe fratsen niet gesmaakt en waren vele mensen verbolgen. Een tikkeltje geschrokken haalde gij het filmpje rap van Instagram, en gij dacht dat daarmee de kous af was. Verontschuldigingen werden nergens gehoord of opgetekend. Ineens werd alles stil, ook uw groot blad. Gij dacht wellicht in uw onbegrensde naïviteit dat er buiten de heilige BV’s voor de rest alleen maar zuurpruimen en azijnpissers op de aarde rondlopen. Het gemeentebestuur van Lebbe kon er helemaal niet mee lachen en sprak zelfs over het verstoren van de eerbied voor de doden en legde u een GAS-boete op. En omdat men een heel duidelijk signaal wil geven dat er grenzen zijn aan onfatsoenlijk gedrag en BV-kuren, lapt het gemeentebestuur en de betrokken familie u heel terecht ook nog een klacht aan uw been voor grafschennis. Alstublieft. Met risico op een jaar cel en 1.200 euro boete. Misschien gaat gij voortaan wel eens twee keer nadenken voordat gij nog eens aan het schofferen of bespotten gaat. Gij hebt de reputatie van de spreekwoordelijke domme blondjes met brio alle eer aangedaan. Maar de medaille heeft hopelijk ook een positieve kant en dat is dat met dit dwaze incident de ogen van een aantal omhooggevallen egotrippers misschien zullen opengaan om te beseffen dat er aan alles grenzen zijn, in de eerste plaats aan boertigheden en gemis aan fatsoen. Een beetje respect mogen wij – gewone stervelingen – toch wel verwachten van de zelfgenoegzame ‘Bekende Vlamingen’. Gij hebt uw schone billen dus flink verbrand. Ik hoop dat ge geniet van een tijdje op de blaren zitten. En, Tanja, voortaan ook een keertje meer ‘uw koppeke’ gebruiken!

Dossier

10 november 2016

Betamax en co

Was dat even opkijken! In juni werd de laatste VHS-videorecorder geproduceerd, maar ik wist niet dat Sony nog tot maart Betamaxcassettes fabriceerde.

Kineskoop Ik dacht dat die dingen 35 jaar geleden verdwenen waren, toen Sony de slag op de markt van de videorecorders definitief had verloren. Niet dus. Tv-programma’s opnemen was een droom die begon toen het medium doorbrak. In de VS gebeurde dat al begin jaren vijftig met reusachtige gruwelijk dure dingen die alleen professionelen gebruikten. Bij de VRT werd lange tijd het kineskoopprocédé gebruikt: studioprogramma’s werden ruw gezegd gefilmd en opgeslagen. De kwaliteit was niet denderend, met een vrij witgewassen beeld, en klank en beeld spoorden geregeld niet zoals ik ontdekte toen ik wat operaconcerten uit het VRT-archief opduikelde. Maar een piepklein deel van de in de studio opgenomen programma’s werd geregistreerd en Vlaanderen bleef nostalgisch verlangen naar “Schipper naast Mathilde”. Er zijn er maar een paar bewaard zodat de reeks legendarisch werd, want anders had de realiteit van die zoutloze gechargeerde humor de roep naar heruitzendingen vlug geliquideerd. Programma’s (of onderdelen van) die werden gefilmd bleven natuurlijk wel bewaard. We hadden in Vlaanderen wel een serieuze handicap, want bij de VRT moesten we verplicht met Agfa-Gevaert werken, terwijl alle producers en regisseurs wisten dat Kodakpellicule veel beter was.

Wissen maar Geleidelijk schakelde de omroep over naar professionele beeldbanden in plaats van film waarbij ook studioprogramma’s (of een mix van studio- en buitenopnames) geregistreerd werden. In de jaren zeventig en tachtig volgden 2 duims, 1 duims, Betacam elkaar zeer vlug op want iedere keer verbeterde de registratie. En iedere keer werden de peperdure technologische verbeteringen met dank aan de belastingbetaler aangekocht. Bedrijfjes die op zeker ogenblik wat faciliteiten (camerawerk, montage, mixage) leverden, werden er wanhopig bij, want zij moesten alles zelf investeren als ze nog verder aan de VRT wilden leveren. Lang waren onze uitzendtapes niet goedkoop, want iedere maand kregen we een stel steekkaarten met de dringende bede akkoord te gaan om ze te wissen zodat hergebruik mogelijk werd. Dus tekenden we en geregeld gebeurden ongelukken (de laatste aflevering van een Nederlandse dramareeks verdween op die manier) of vonden we opnames onbelangrijk die dat later wel werden. Toen men een herdenkingsprogramma rond Ann Christy wou produceren, ontdekte men dat haar grootste hit niet meer in het archief was: ook gewist. De redding kwam van Emiel Goelen, want hij volgde trouw ieder nieuw snufje en had als één van de eersten een gewone videorecorder gekocht. Hij zag graag zijn eigen programma’s terug bij hem thuis. Hij bezat dus nog opnames van Christy tijdens zijn Steeker-wat-van-op Show. De kwaliteit was niet perfect, maar de omroep stond niet met het schaamrood op de wangen.

Van VCR naar VHS Die commerciële videorecorders werden bij ons werk vlug een nuttig hulpmiddel. We konden eindelijk de programma’s in ons visiekamertje bekijken. In de jaren zestig hadden RCA, Sony enz. al recorders voor thuisgebruik ontwikkeld maar de tapes namen alleen in zwart-wit op en hadden een speelduur van 20 minuten. Philips kwam echter in 1972 op de markt met een echte maar natuurlijk nog altijd dure recorder: de VCR. Speelduur: 30 minuten, later 45 en 60 minuten maar dan was het systeem onbetrouwbaar. Met een VCR-cassette (twee dikke spoelen boven elkaar) kon je iemand de kop ingooien. Ik herinner me dat ik voortdurend de vinger op de tracking toets had want het beeld rolde veel. Lang duurde het ongemak niet, want uit Japan arriveerde de oplossing met sneltreinvaart. Daar was begin de jaren zeventig een echte race bezig die gewonnen werd door Sony. In

1975 lanceerde het merk de Betamaxrecorder: kleine cassettes, speelduur van 1 uur en uitstekende kleuren. Sony probeerde de Japanse regering zover te krijgen dat het merk een monopoliepositie kreeg ten nadele van concurrent JVC maar het manoeuvre mislukte en een jaar later bracht JVC een eigen toestel uit met het VHS-systeem. Philips hield nog een tijdje vast aan zijn verouderde VCR, maar werkte in stilte verder en kwam in 1979 op het slagveld met de V2000-technologie. Daarmee begon wat men vandaag “on demand” kijken noemt, want kijkers konden voortaan hun favoriete programma’s uitgesteld bekijken.

De nederlaag van Sony De VRT-technici waren unaniem. Betamax won op alle fronten (al zei men me veel later dat het nieuwe Philips-systeem nog net ietsje beter was). Dus kocht ik zo’n ding (met korting uiteraard, want je was televisieproducer of je was het niet). Zelfs dan kostte het ongeveer 40.000 frank in 1979; ongeveer mijn maandsalaris. In totaal verkocht Sony 20 miljoen recorders en op het hoogtepunt, in 1984, gingen er zo’n 50 miljoen Betamaxcassettes de deur uit. Maar op dat moment had Sony de videooorlog al verloren. Die nederlaag had drie oorzaken. Sony en ook Philips waren zo overtuigd van hun product dat ze het vertikten licenties te delen of te verkopen aan andere bedrijven. JVC deelde wel gratis zijn technologie en Hitachi, Mitsubishi, Sharp, enz. stortten zich ook op de markt zodat op korte tijd massaal recorders geproduceerd werden en aanzienlijk daalden in prijs. JVC had minder beeldkwaliteit maar dat Sony-voordeel werd bijna direct tenietgedaan omdat de concurrent cassettes van 2 uur verkocht: eindelijk kon men ook speelfilms opnemen, en Sony volgde met een fatale vertraging. En dan was er nog een derde en belangrijke oorzaak. VHS was niet gekoppeld aan één merk zoals de systemen van Sony en Philips die hun reputatie wilden hooghouden. VHS was dus bij uitstek geschikt voor de productie van de cassette met vooraf opgenomen beeld en geluid; in het bijzonder de pornocassette. Jarenlang heb ik een gehandicapte vriend geholpen in zijn tweedehandsboekhandel met indrukwekkende collecties literatuur, geschiedenis en wetenschappen, maar de schouw rookte dankzij de verkoop van gewone en erotische strips (slecht getekende zwart-witprentjes van naakte rondborstige wellustige dametjes). Op een paar jaar tijd stortte die pijler in want, nu waren er beelden en bronstige geluiden. De pornocassette hielp Vlaanderen over zijn pudeur heen en in de jaren negentig begonnen de eroticabeurzen, waar een groot deel van de omzet uit cassettes bestond voor alle leeftijden en smaken. Eenmaal heb ik met regisseur Mark zo’n beurs bezocht voor ons programma: “Geschiedenis van de goede zeden”. Een trieste bedoening, waarbij me vooral de woedende ouders aan de ingang bijbleven omdat de organisatoren alleen meerderjarigen toelieten en kleine kinderen de toegang weigerden. Sony kreeg nog een bitter toemaatje. Het bedrijf werd in 1984 door de filmproducenten voor de Amerikaanse rechtbank gedaagd, maar won de zaak, omdat de rechter oordeelde dat niet bewezen was dat de videorecorder alleen gebruikt werd om films op te nemen. Sony en Philips waren verslagen maar zonnen op weerwraak. Philips veroorzaakte midden de jaren tachtig een revolutie op de audiomarkt met de cd die de lp verving. Dat formaat werd vervolgens gebruikt voor de dvd; een uitvinding van Sony, Philips, Toshiba en Panasonic. De dvd verscheen in 1997 en joeg de VHS uit de markt. Inmiddels is dat met de komst van pc’s, tablets en smartphones ook een aflopend verhaal. Om de tien, vijftien jaar is er een nieuwe technologische revolutie tot wanhoop van ouder wordende consumenten die al die vernieuwingen soms beu worden.

Jan Neckers

Roddels uit de Wetstraat Elke zaal een naam Door de uitbreiding van het federaal parlement naar het Forumgebouw aan de overkant van de Leuvenseweg, wilde men de oude klassieke nummering van de vergaderzalen afschaffen en dus de zes nieuwe vergaderzalen en de resterende drie zalen in het oude Paleis der Natie vernoemen naar ‘grrrroooote’ Belze politici. Elke partij die vertegenwoordigd is in het Bureau van de Kamer mocht daarbij zijn ‘kandidaat’ voordragen. Maar daar liep het voorspelbaar al van meet af aan mis tussen de Vlaamse en de Franstalige partijen. Zo willen de Franstalige partijen – met de PS op kop – niet vergaderen in een zaal die genoemd zou worden naar een flamingant, zelfs niet van de meest gematigde soort. Zo schoof N-VA de naam van het Vlaamsgezinde Kamerlid Jan de Laet (1815-1891) naar voor. Het was een flamingant uit de Romantiek en was geen separatist. Hij was een overtuigde democraat en pleitte voor een voorzichtige decentralisatie. Vandaag zeggen we over zo iemand: hij kleurt netjes binnen de Belgische lijntjes. Hoewel hij de eerste praatbarakker was die de eed in het Nederlands aflegde, sprak hij in de Kamer altijd Frans. Niettemin werkte hij mee aan de eerste taalwetten van 1878. Daarin stond bijvoorbeeld dat staatsambtenaren in Brussel op zijn minst tweetalig moesten zijn. Het was voor PS-furie Laurette Onkelinx niettemin voldoende om er een felle rel over te maken en met theatraal gedoe zich te verzetten tegen dit voorstel. Het voorstel werd dus van tafel geveegd.

Rel twee met de PS Ook een voorstel van Open Vld moest eraan geloven. Zij stelden immers voor een zaal te noemen naar Lucienne Herman-Michielsen, een voortrekster van de abortuswet. Ook hier lag de PS dwars, want zij wilden daar de Franstalige pendant uit hun rangen aan toevoegen: Roger Lallemand. De zaal moest dus heten: de ‘Lucienne Herman-Michielsen – Roger Lallemand’zaal. Daarmee zou deze zaal de bedenkelijke eer krijgen van de langste en meest onuitspreekbare naam ooit te krijgen. Uiteindelijk geraakte men het erover eens dat dit soort ‘compromissen’ tot niks leidt en alleen maar op de lachspieren zou werken. Niet dus.

Titanenstrijd Het gepalaver zou nog wekenlang duren. Uiteindelijk werd dan maar van koers gewijzigd en besloot men om de zalen niet langer naar Belgische politici, maar naar ‘grote Belgen’ te noemen. Die zouden neutraler zijn en gemakkelijker aanvaardbaar. Maar er moest dan wel rekening mee gehouden worden dat er ook een quotum vrouwen bij zou zijn en dat Vlamingen en Franstaligen evenwichtig aan bod zouden komen.

Ook zouden katholieken en humanisten/ vrijzinnigen niet in een onevenwicht mogen zitten en moesten kunsten en wetenschappen ook vertegenwoordigd zijn. Een titanenstrijd werd het, waarbij de recente rellen met betrekking tot de begroting maar klein bier waren.

Verbinding Zoals al gezegd, ligt het Forumgebouw aan de overkant van de straat. Dat brengt met zich mee dat parlementsleden, medewerkers en anderen zich vaak zullen moeten verplaatsen van het ene gebouw naar het andere door fysiek de straat over te steken. En om veiligheidsredenen eerst iedereen in het ene gebouw controleren met detectors om daarna datzelfde te doen aan de overkant van de straat, is veel te omslachtig. Daarom wordt bekeken of er een loopbrug of een tunnel kan komen om de verschillende gebouwen met elkaar te verbinden. Tussen het Vlaams Parlement en het huis van de Vlaamse Parlementsleden werd destijds een tunnel aangelegd, maar dat is een peperdure aangelegenheid. Naar verluidt wordt er daarom nu gedacht aan een brug, een soort ‘passerelle’, zoals er nu al één is tussen het oudste deel van het parlement en de kantoren van de parlementsleden en hun medewerkers. Volgens ingewijden zou er in de uitgeschreven aanbesteding sprake zijn van een bedrag van 600 000 euro. Ook niet niks! Misschien kan men daarna dan wekenlang in conclaaf gaan om een naam voor die brug te vinden! Enkele voorstellen van ’t Pallieterke: ‘De Wankele Oversteek’ of de ‘Brug der Belgische zuchten’. Maar ook de Ezelsbrug zou wel eens in de prijzen kunnen vallen!

Actueel

10 november 2016

Burgers moeten meer voor eigen veiligheid zorgen Het was toch wel verrassende lectuur, de algemene beleidsnota van minister Jan Jambon in De Kamer. De nota werd eind oktober gepubliceerd en is integraal te lezen op de site van De Kamer onder de rubriek ‘recent gepubliceerde documenten’.

naliteitscijfers lijken te wijzen op een daling van de diefstallen, dient men de inspanning voort te zetten om de individuele en maatschappelijke impact van diefstal in woningen en gebouwen (ondernemingen, winkels) te beperken. Om dit te doen, zullen er meerdere krachtlijnen uitgevoerd worden.’

ANPR Eén van de speerpunten hierbij zijn de ANPR-camera’s. ANPR staat voor Automatic Number Plate Recognition of Automatische kentekenplaatherkenning. Bedoeling is de aantrekkingskracht van ons land ten aanzien van rondtrekkende daderbendes te verminderen via een multidisciplinaire aanpak op lokaal en supra-lokaal niveau.

BIN

Actieve participatie van iedereen De eerste slagzin die opvalt in de tekst is dat er ‘een actieve participatie van iedereen aan zijn eigen veiligheid’ verwacht wordt. Concreet zal de Algemene Directie Veiligheid en Preventie (ADVP) de burgerparticipatie en de samenwerking van de (beroeps-)verenigingen aanmoedigen, onder meer door de ondersteuning van de lokale initiatieven met betrokkenheid van burgers en ondernemingen, de bevordering van buurtinformatienetwerken (BIN’s) en de organisatie van de campagne “1 dag niet” (hoogtepunt van een voortdurende sensibilisering).

ADVP De Algemene Directie Veiligheid en Preventie is één van de vijf algemene directies van de Federale Overheidsdienst (FOD) Binnenlandse Zaken.

De hoofdtaak van de ADVP is het bijdragen tot het bevorderen van de veiligheid van de burgers. Dat doen ze hoofdzakelijk op drie manieren: - door intens samen te werken met tal van partners; - door toezicht te houden op de correcte naleving van een aantal specifieke wetten en in geval van inbreuken sancties op te leggen; - door maximaal in te zetten op preventie en door burgers aan te sporen ook zelf initiatieven te nemen voor meer veiligheid.

Burgerparticipatie centraal Er wordt duidelijk ingezet op deze derde as. En dat is goed. Interessant is dat de beleidsnota duidelijk stelt dat ‘de burgerparticipatie en de beroepsverenigingen centraal staan’ in de genomen initiatieven. Een voorbeeld vinden we bij de bestrijding van diefstal. Minister Jambon: ‘Hoewel de laatste crimi-

Maar wie het beleidsdocument goed leest, merkt dat de minister vooral inzet op de alertheid en participatie van de burger. Dat is niet alleen een goede zaak maar ook bijna onvermijdelijk als we de strijd tegen ongure elementen willen winnen. Eén van de aanvalslijnen hierbij is het buurtinformatienetwerk (BIN). Het aantal diefstallen mag dan volgens de minister afnemen, uit onderzoek blijkt dat winkeldiefstallen een grote plaag blijven. Bijna één op de vijf kleinere winkeliers stelt een stijging van winkeldiefstallen vast. De grote meerderheid spreekt van een status quo. Slechts 4 procent van de winkeliers merkt een daling.

ZIN en BIN-Z Bepaalde commerciële zones beschikken vandaag al over een zelfstandigen informatienetwerk (ZIN) of buurtinformatienetwerk voor zelfstandigen (BIN-Z). Elke aangesloten handelaar kan abnormaal gedrag of een onveilige situatie melden aan de politie. Dit kan een middel zijn om winkeldiefstallen te vermijden. Opvallend is dat dergelijke informatienetwerken vooral in Vlaanderen te vinden zijn. Op 31 december 2014 telde men al 717 buurtinformatienetwerken (BIN’s) in België. In Vlaan-

deren waren er 656 BIN’s, maar in Wallonië slechts 59. In Brussel amper 2! Vooral bij onze Franstalige ‘vrienden’ is er dus nog veel werk aan de winkel.

Burgers alert Een buurtinformatienetwerk (BIN) is een samenwerkingsverband tussen burgers en de lokale politie binnen een bepaalde buurt. De actoren van het project zijn de burgers (meewerken), een coördinator (leiding geven) en de lokale politie (overleggen). Wie een BIN wil oprichten, moet een specifieke procedure volgen. Op de webstek besafe. be staat de praktische kant van de zaak.

Boechout Een BIN oprichten is niet alles. Je moet genoeg ‘ogen’ hebben in dat netwerk. En de vaste regel is: hoe meer, hoe beter. Begin oktober waren er op de jaarmarkt van Boechout zelfs drie lokale buurtinformatienetwerken aanwezig. ‘We willen bekender worden bij de mensen’, klonk het bij hen. ‘De meesten denken aan burgerpatrouilles, maar daar gaat het niet om.’ De BIN’s waren aanwezig om extra burgers te ronselen. ‘Met deze actie willen we de mensen opnieuw enthousiast maken. Er zijn hier de laatste jaren zo goed als geen inbraken meer gebeurd. En van zodra alles goed gaat, is het moeilijker om mensen te mobiliseren’, klonk het in de lokale media.

Besluit Buurtinformatienetwerken zijn een mooie illustratie van de samenwerking tussen burgers en politie. Die samenwerking zal niet enkel nodig zijn bij de strijd tegen dievenbendes. Ook bij de verdediging tegen terrorisme is het zinvol dat burgers alert blijven. De boodschap van de minister was dan ook erg duidelijk: een ‘actieve participatie van iedereen aan zijn eigen veiligheid’. Hiermee gaat de minister in tegen twee onzinnige houdingen: de positie dat de politie de vijand is en de houding dat de politie wel alles zal oplossen. Samenwerking zal hét codewoord van de toekomst zijn. thierry debels

De US Secret Service Op zaterdag 5 november gaf presidentskandidaat Donald Trump een toespraak in Nevada. Hij werd onderbroken door een plots onrustig geworden publiek en toen riep er iemand: “Pistool!” Uit het niets kwamen twee heren in zwart maatpak tevoorschijn, grepen Trump bij de armen en haalden hem van het podium. Tegelijkertijd stormden gelijkaardige mannen naar de plaats van het incident. De man die werd gearresteerd bleek uiteindelijk ongewapend te zijn. Over de kandidaten is al zoveel geschreven, maar over de US Secret Service, die een zeer belangrijke rol vervult, wordt nooit iets vermeld. Het is amper geweten, maar de Secret Service heeft, naast bescherming, ook andere taken. Zo is die bevoegd voor het onderzoeken van allerlei soorten financiële fraude, zoals daar zijn het gebruik van kredietkaarten, cheques, witwassen, valsmunterij. Dit soort onderzoek neemt het meeste tijd in beslag. Agenten die een carrière beginnen bij de Secret Service werken aanvankelijk op deze dienst. Naarmate hun carrière vordert, stromen zij door naar de bescherming van vip’s. Anderen vinden dat criminele onderzoeken meer iets voor hen zijn. Zij blijven dan bij de financiële misdrijven, of maken doorgaans de overstap naar andere onderzoeksdiensten zoals de FBI.

Bescherming De president, de vicepresident, kandidaten, hun familieleden, buitenlandse vip’s en ambassadegebouwen in de VS genieten bescherming van de geheime dienst. Voormalige presidenten ook. Aanvankelijk was dit levenslang, daarna enkel tot tien jaar na het einde van hun mandaat. Normaal zou George W. Bush onder deze laatste regeling vallen, maar men heeft geoordeeld dat het toch te risicovol is om zijn beveiliging op te heffen. Wanneer een president zich verplaatst, is dit vaak het eindspel van maandenlange planning. Een agent wordt enige tijd van tevoren naar een plaats gestuurd die door de president bezocht zal worden. Deze agent maakt dan een risicoanalyse van de mogelijke gevaren, vluchtwegen en alternatieve routes. Het

wegtransport wordt ook door de Secret Service uitgevoerd. De karavaan wordt meestal ingevlogen door zware transportvliegtuigen van de luchtmacht. Wat altijd standaard is, zijn de presidentswagen, enkele zware SUV’s, een speciaal uitgerust busje tegen chemische en biologische aanvallen en een ziekenwagen. Eén van deze SUV’s lijkt altijd op het dak een soort bagage mee te dragen, dat is in feite een stoorzender voor radio- en gsm-signalen. Het moet voorkomen dat men bommen van op een afstand kan laten ontploffen. Het hele konvooi wordt permanent gefilmd om alles nauwkeurig te onderzoeken mocht er toch een aanslag plaatsvinden.

Dankbare Paul Magnette

male agenten een aanval niet kunnen afweren. Ook zij zijn altijd in de nabijheid van een president, al zie je hen nauwelijks op camerabeelden.

De standaardbewapening van elke agent is een pistool. Vroeger hadden sommige agenten ook een Uzi, zoals de Belgische politie in 2016 nog heeft, maar deze is in het midden van de jaren 1990 vervangen door een MP5. Men kwam tot het besluit dat dit wapen toch niet geschikt is voor het gebruik in menigten, omdat de kogels te snel het getroffen lichaam verlaten en omstaanders kunnen treffen. Daarom werd gekozen voor het Waalse P90 machinepistool (FN Herstal), zodat de kogels in het lichaam blijven, de getroffen persoon sneller sterft en onschuldigen niet geraakt worden. Mocht deze bewapening niet volstaan, dan zijn er nog de leden van het ‘Counter Assault Team’ (CAT). Het zijn eliteagenten bewapend met oorlogswapens en gasmaskers, die handelen wanneer de nor-

De leden van de dienst zijn zeer goed getraind. Toch kreeg de Secret Service de voorbije jaren bergen kritiek te verwerken na enkele blunders. Eerst was er het incident tijdens een top in Latijns-Amerika. Enkele agenten wilden zich na hun diensturen amuseren met een privéfeestje op hun hotelkamer in het gezelschap van enkele lokale ‘danseressen’. Toen de dames de kamer verlieten, ontstond er een dispuut over de afgesproken prijs en werd de politie erbij gehaald. Een rel brak uit en uiteindelijk hadden politieke verslaggevers het enkel over het gedrag van de agenten en niet over de aanwezigheid van president Obama tijdens de top. Daarna was er een incident met een gewapende pri-

Dames van lichte zeden en sms’jes

vébewaker met een dubieus verleden die de president begon te filmen. In een ander incident liet een agent een drone landen op het gazon van het Witte Huis, wat een bomalarm veroorzaakte. Ook ramden enkele agenten de toegangspoort met hun wagen. Als klap op de vuurpijl was er het binnendringen in het Witte Huis door een gewapende veteraan. Een agent met een herdershond die had moeten ingrijpen, stond te sms’en en reageerde daarom te laat, en een agente die wel reageerde, was niet sterk genoeg en greep naar haar zaklamp in plaats van naar haar pistool. De opeenstapeling van dergelijke incidenten dwong de eerste vrouwelijke directeur van de Secret Service tot ontslag. Daarom komen deze verkiezingen eigenlijk als een zegen voor de dienst. Agenten die de kandidaten bewaken, kunnen het beste van zichzelf geven voor de media, en de dienst kan het negatieve imago van zich af trachten te schudden.

Jens Martens

Dwars door Vlaanderen

De Geuzenberg

Le zizi Gelukkig is dit de hoofdstad van het surrealisme, een status die een uitlaatklep verschaft om de grootste onzin weg te lachen. En fundamentele debatten te ontwijken. Sinds enkele maanden figureren expliciete tekeningen op verschillende muren van de hoofdstad. Weinig stichtend, maar ach, ‘de gustibus et coloribus...’ Als dan precies rond deze onzin discussies over grote principes gevoerd worden, laat men de échte thema’s mooi buiten schot. De discussie rond de ‘penismuur’ in Jette voedde bij ondergetekende een gevoel van nostalgie. Op de banken van een Brusselse rechtenfaculteit - o jerum - kregen we onder de noemer ‘rechten en vrijheden’ tientallen arresten voorgeschoteld. In heel wat onderzochte gevallen draaide het rond de spanning tussen artistieke vrijheid en het vrijwaren van de ‘goede zeden’, ‘fatsoen’ en meer hiervan. Vaak was het een eenvoudige evenwichtsoefening, in vele gevallen ook niet, toch niet bij heel wat medestudenten, om nog maar van een getormenteerde professor te spreken. Maar ‘passons’. Gedreven door gezond verstand kregen we vaak de indruk dat zonder meer belangrijke principes als vrije meningsuiting en artistieke vrijheid behoorlijk misbruikt werden door een bende omhooggevallen circusartiesten. Net als vandaag.

Censuur! De kern van het verhaal is duidelijk: op een muur in Jette dook een grote tekening van een mannelijk lid op. Hoe de creatie er uiteindelijk kwam, is minder duidelijk. Die muur heeft natuurlijk een eigenaar, maar die gebaart van krommenhaas. Best mogelijk. De artiest is dan weer onbekend, ook al bestaat een stevig vermoeden. Ondertussen prijkt dat ding er al weken en zorgde het in die periode voor heel wat commotie. Er stond een Facebookpagina voor het behoud van de tekening, “le zizi” dus (op zich vrij ludiek, daar niet van), en zelfs cultuurminister en inwoner van de gemeente Sven Gatz sprak zich erover uit. En daar krijg je het weer. “We zijn zogezegd allemaal ‘Charlie’, maar als een muurschildering ons niet aanstaat moet die toch maar weg”, verklaarde hij. Uiteraard mocht het obligate c-woord niet ontbreken. De schildering verwijderen zou “een vorm van censuur” zijn. Hoe dan ook, de gemeente weet niet goed wat ze ermee aan moet. Er ontstaat ook een discussie over wie voor de kostprijs van de eventuele verwijdering moet instaan.

Schijndiscussie Feit is dat het ding er ondertussen nog in vol ornaat prijkt. En er zijn andere voorbeelden. “Brussel, hoofdstad van de vuile tekeningskes”, titelde Het Laatste Nieuws ruim één maand geleden. Want er is die penis, maar elders ook een anus en een penetratie. Net zoals er ergens een foto prijkt van een naakte man die, liggend op zijn rug, parabolisch in zijn eigen mond plast. Klasse! Uw dienaar is niet wereldvreemd, heus wel tegen een stootje bestand, zonder twijfel ook een product van zijn tijd en iemand voor wie de eigen Vlaamse en Nederlandse identiteit niet tegenstrijdig is met een open blik op de wereld. En toch geeft die artistieke onzin, maar vooral de schijndiscussie errond, ons een onprettig gevoel. Deze stad worstelt met reusachtige sociale problemen, is een internationale hoofdstad van jihadisme en niet onterecht gepercipieerd als een toonbeeld van slecht bestuur. Discussies over de grote principes kristalliseren zich dan rond dergelijke flauwekul (vooral veelzeggend over de psyche van de kunstenaar), terwijl échte debatten uitblijven. KNIN.

10 november 2016

Verademing

Dit blad maakt er geen gewoonte van om plaatselijke herdenkingen in de kijker te zetten, maar die Vlaamse Dodenherdenking in de Sint-Jan de Doperkerk van SintNiklaas vonden wij zó Vlaams-radicaal en zó origineel dat wij daar toch een paar lijntjes kopij aan willen besteden. Jaarlijks slaan VOS, Davidsfonds, VNJ, Gebroeders Van Raemdonckkring, VL@S en Marnixring de handen in mekaar om de Wase Vlamingen te herdenken die overleden in het voorbije jaar, maar het is de toon van die herdenking die ons dit jaar heel erg opviel. Die toon was vorige zondag geïnspireerd door Berten Rodenbach en Anton van Wilderode. Vlaanderens volksrecht en Vlaanderens geloof moet zin blijven geven aan ons dagelijks streven, lezen wij, en als het erop aankomt “houwe trouwe, u, Vlaanderen tot ter dood”. Met verwijzing naar “zolang de Leeuw kan klauwen”, wordt in het misboekje de stoute vraag gesteld of het van ons wel passend is “hem zo vaak over te leveren aan soms dubieuze verzorgers? Maken wij hem het klauwen nog mogelijk?” Merkwaardig ook dat kordate uittreksel uit de toespraak van dr. Frans Daels op de IJzerbedevaart van 1938: “Wij hebben van niemand lessen te ontvangen, tenzij van u, Vlaamse doden – Wij kennen geen partijpolitiek, alleen de politiek van trouw aan de les die gij ons gaaft.” Onverbloemd werd voor die goed gevulde kerk aan het Sint-Niklase Sint-Jansplein ook de uitspraak van Daels herhaald met de eis dat “aan de Vlaams-nationale gemeenschap het volle leven als natie geschonken dient te worden”. En zo liep die Vlaams-nationale “rode” draad door heel die inspirerende “vredes-eucharistie”. In deze dolgedraaide aanbidding van de onaantastbare multikul vonden wij die krachtige herdenking in het zoete Waasland, dat blijkbaar ook wel eens zout (en stout) kan zijn, hvo een deugddoende verademing.

Nieuw onderwijsplan in Limburg Limburg Sterk Merk reserveert 5 miljoen euro voor acties om de problemen in het Limburgs Onderwijs op te lossen. Dit heeft het LSM-directiecomité op haar laatste vergadering beslist. Deze financiële middelen waren eigenlijk bestemd voor het ‘Spartacusplan’, maar dat kan nog jaren aanslepen. Wat is nu het probleem van het Limburgs onderwijs? De taalachterstand bij kleuters, weinig interesse in technische vakken, veel schoolverlaters zonder diploma en weinig doorstroming naar het hoger onderwijs, enz. Eerder had Vlaams minister van Welzijn Jo Vandeurzen (CD&V) en de Limburgse provincie elk 3 miljoen euro voor SALK-acties vrijgemaakt, dit om de afstemming tussen onderwijs en arbeidsmarkt, en rond taalprojecten te realiseren. Bij-

komend groot probleem is echter de pertinente weigering van organisaties en politici om de echte problemen te duiden en bij de bron aan te pakken. Als steeds meer gezinnen hun voor ons vreemde taal, blijven vooropstellen, hun eigen cultuur en religieuze gebruiken blijven vasthouden, wetmatigheden en aanbevelingen van hun afkomstland als enig voorbeeld blijven hanteren, komen hun kinderen in onze samenleving steeds op achterstand, en kost het dubbel zoveel geld en ondankbaarheid omdat onze politici in gebreke bleven.

Angstgolf onder Turken na nieuwe wraakacties In Houthalen-Helchteren werden een schoolbus van het Lucernacollege en een auto van een Gülenaanhanger in brand gestoken. Tot dan bleven de aanvallen van Turken

tegen de Gülenaanhangers in Beringen geconcentreerd. Turken die Turken aanvallen in landen buiten Turkije. Alleen maar omdat president Erdogan de Gülenbeweging buiten de wet gesteld heeft. En zoals gebruikelijk, “hadden we dit zeker niet zien aankomen”, zegt Mustafa Aytar, sp.a-schepen in Houthalen-Helchteren. Yilmaz Ozkan van de koepelorganisatie Fedactio denkt dat de brandstichting het gevolg is van nieuwe ontwikkelingen in Turkije. “De Turkse politie heeft een lijst vrijgegeven van de meest gezochte terroristen.” Lees, ‘Gülenaanhangers”. Wie hen helpt vatten, kan 300.000 euro verdienen. Duizenden Turkse informanten in Europa werken voor de Turkse overheid. Zij zoeken naar elke weerstand tegen president Erdogan. Zit het nieuwe Ottomaanse Rijk er dan toch aan te komen?

Wie wint? Ruim 700 jaar geleden boekten de Bruggelingen in Kortrijk een roemrijke zege. Heden ten dage is het heel wat minder... De hoofdstad van West-Vlaanderen haalde weliswaar het Europacollege binnen, maar wat betreft universitaire studies kwamen afdelingen van Leuven wel in Kortrijk terecht. Omdat de radiohuizen van Hasselt, Antwerpen maar ook van Kortrijk sluiten om vervangen te worden door goedkoper locaties lanceerde Radio 2 een oproep tot alle West-Vlaamse burgemeesters. Tien ervan antwoordden en de twee interessantste voorstellen waren het Provinciaal Hof in Brugge en het Muziekcentrum in Kortrijk. Wat blijkt nu? Vincent van Quickenborne won het van Renaat Landuyt, het wordt eens te meer Kortrijk! Kan het nog erger? Jawel. Reisagentschappen die hun klanten niet zelf ophalen maar bepaalde opstapplaatsen aanduiden, laten de laatste tijd de Breydelstede links liggen en kiezen voor de Guldensporenstad. Een paar voorbeelden? Brugse Ceravennoten die de daguitstap naar Binche willen meemaken kunnen niet meer terecht op de parking van Steenbrugge maar moeten proberen tijdig in Kortrijk te geraken. Zelfs de Vlaamse Volksbeweging, vertrekkend vanuit Berchem/Antwerpen over Gentbrugge naar Alveringem, voor de Wereldoorlog I-herdenking “Zij trokken het spoor”, stopte op zondag 6 november niet meer in Brugge maar wel in.... Is dat geen discriminatie of gebrek aan solidariteit?

Huisartsenwachtpost Het is algemeen geweten, maar al te vaak vergeten, dat patiënten eerst de huisdokter moeten raadplegen voor ze naar de dienst spoedgevallen trekken. Er bestaan natuurlijk uitzonderingen. Omdat de huisarts tegenwoordig ‘s nachts en in het weekend niet meer te bereiken is, bestaan er wachtposten waar men bij hoogdringendheid terechtkan. Is het niet eenvoudiger om die wachtpost in de spoedgevallenafdeling van het ziekenhuis zelf onder te brengen? Die vindingrijke gedachte uitvoeren betekent meteen een primeur voor ons onland. In het Brugse AZ Sint-Jan zijn voortaan twee huisartsenwachtposten actief die je kunt bereiken op nummer 1733 vanaf vrijdag 19 uur tot maandag 8 uur. Een voorbeeld dat navolging verdient!

Waar is de tijd van de Frut? Toen wij destijds op Het Handelsblad met de journalistieke stiel begonnen, bestond de Frut nog. Wij waren pas verhuisd naar de Lombaardvest. Wij “zaten” er in het gebouw van de Nieuwe Antwerpse Volharding (onveranderlijk de Nouvelles Imprimeries Anversoises genoemd, naar de Franstalige naam van de drukkerij). In onze begintijd waren daar gevestigd: Het Handelsblad, La Metropole, ‘t Pallieterke en nog een stuk of wat middenstandsbladen. De Gazet van Antwerpen, alias de Frut, werd toen gedrukt in de Pompstraat, een steeg die uitkwam op de Nationalestraat, waar de redactie huisde. Later werd de stadsredactie overgebracht naar de Grote Markt. Inspiratie werd niet alleen opgedaan in het stadhuis, maar ook in wereldberoemde tapperijen als ‘Den Engel’, ‘De Napoleon’ (waar Craeybeckx vaak toefde), de ‘Spaande Brabander’ en ‘Tafeltje Rond’. Door de aanwezigheid van de Frutredactie op de Grote Markt, haalden haar pennenridders veel stadhuisprimeurs binnen. Dat heeft mee de ondergang van concurrent Het Handelsblad bewerkt. Wat niet oirbaar was voor het Frutje verscheen in ‘t Pallieterke. Want de meeste redacteurs van de Frut werkten mee aan ons blad. Het Handelsblad, waar ‘t Pallieterke geboren was,

verhuisde stelselmatig van het ene adres in de stad naar het andere. Het verloor steeds meer lezers, tot het de strijd opgaf en samengevoegd werd met de toenmalige Standaardgroep. Het drama voltrok zich compleet bij de teloorgang van de groep, toen de redactie gevestigd was op de Frankrijklei, waar slechts een kopblad van Het Nieuwsblad overgeschoten was. Enkele regiopagina’s werden nog gemaakt door de redactie, zelfs toen het hoofdkwartier gevestigd was in het luxueuze Century Center, onder Luc van Gastel en later onder Luc van Loon. Merkwaardig was dat in die constellatie de oplage stelselmatig omhoog ging en dat het wekelijkse magazine

Pagaddertoren ’t Stad, als bijlage, een enorm succes kende. Om dit te belonen, stuurde “Groot-Bijgaarden” zowat iedere maand één of meer flessen champagne naar Antwerpen, waar dit geschenk onmiddellijk en zonder mededogen gekraakt werd. Intussen is het met de Frut heel anders gegaan, zeker na de verhuis naar de woestijn van Linkeroever. De rollen zijn zowat omgekeerd. De echte Frut bestaat niet meer. De publicatie die in de plaats kwam, verschijnt alleen nog in de provincie Antwerpen met regionieuws. De rest wordt via de koepel van het Mediahuis gesprokkeld bij De Standaard, Het Nieuwsblad en Het Belang van Limburg. Desondanks werd deze week het 125-jarige bestaan van Gazet van Antwerpen gevierd. Proficiat. Al blijft de vraag hoelang de titel als aparte krant nog zal blijven bestaan. Een samensmelting met Het Nieuwsblad is het uiteindelijke doel, wat in praktijk mogelijk is vanaf 2020. De kans dat er een 130ste verjaardag gevierd zal worden van Gazet van Antwerpen is dan ook bijzonder klein. Pagadder

Onze naaste buren

10 november 2016

De terreur van de minderheden

Den Vaderlandt ghetrouwe

Nederland volgt in ijltempo de politiek correcte Amerikaanse waanzin. Minderheden zijn per definitie zielig, worden gediscrimineerd en hebben dus behoefte aan bescherming en compensatie; liefst met harde cash.

Geld voor terroristen Het was me weer de week wel. Aan de top van de piramide staan ongetwijfeld de bekende advocate Liesbeth Zegveld en haar Molukse cliënteel. Ze hebben een proces aangespannen tegen de Nederlandse staat en willen geld zien. Negenendertig jaar geleden gijzelden Molukse kapers gedurende dagen een trein met onschuldige passagiers. Elitesoldaten maakten een bloedig einde aan de gijzeling op het moment dat één van de kapers de passagiers wou neermaaien. Ze schoten zes kapers neer en jammer genoeg ook twee reizigers. Een paar familieleden van de twee gedode leiders (onder wie een vrouw) eisen nu schadevergoeding o.a. “voor het huishoudgeld dat de Molukse gezinnen misliepen, want die kapers droegen ook bij aan de huishoudpot”. De wereld hoort de schaamtelozen en de durvers toe.

woord allochtoon indertijd een uitvinding van de politiek correcte zwendelaars die niet langer de woorden “gastarbeider” en “vreemdeling” duldden. Inmiddels is allochtoon door het wangedrag en het ziekelijk racisme van grote groepen allochtonen inderdaad een synoniem geworden voor probleemveroorzakers. De oplossing is al gevonden. Het wordt voortaan “Nederlanders met een migratieachtergrond”. Uiteraard zal die term binnen korte tijd ook besmet worden en dan is het tijd voor de overheid om een ander eufemisme uit de duim te zuigen. Overigens, in Amsterdam is een fraai staaltje bekend geraakt van “asielverrijking”. Honderdvijftig uitgeprocedeerde asielprofiteurs (Ethiopiërs, Somaliërs, Soedanezen,...) bezetten al sinds 2014 leegstaande overheidsgebouwen en maakten er zwijnenstallen van. Toch durft de overheid niet optreden tegen die “Wij zijn hier”-groep. De schade die zij veroorzaakte, wordt op 1.3 miljoen euro geschat.

Nederlanders met migratieachtergrond

Geweldoproep niet vervolgd

Natuurlijk was dit ook de week waarbij belangrijke Nederlandse overheidsdiensten beslisten dat er niet langer allochtonen in het land zijn. Waarschijnlijk in de hoop dat daarmee alle allochtonenproblemen verdwijnen. Natuurlijk was het

Nederland volgt met spanning het proces-Wilders voor het bekende “minder, minder, minder” over het aantal Marokkanen in Nederland. Uiteraard heeft het gerecht daar veel tijd en geld voor over, maar is het niet geïnteresseerd in de uitspraken

van El-Alami Amaouch, de boevenimam uit Verviers. In Nederland vroeg hij vorig jaar aan ouwe Allah “om de benen en de tong af te snijden” van een islamkritische Marokkaanse dichter. Een oproep van een mohammedaanse schurk voor openlijk geweld is voor het Nederlands gerecht geen probleem en moet zeker niet vervolgd worden. De reactie op zijn uitwijzing door Theo Francken was overigens typisch. In plaats van te eisen dat de schurk zijn Nederlands paspoort zou verliezen, klaagden Nederlandse politici over het “slechte nabuurschap” van de Zuidelijke Nederlanden, wegens uitwijzing van de misdadiger.

Weg met Zwarte Piet Dan is er nog het totaal verziekte dossier over Zwarte Piet, waarbij een aantal halve en hele Nederlandse negers beslist hebben het kinderfeest te verzieken en het als racistisch te klasseren. Zodra dat woord nog maar valt, kruipt officieel Nederland op de knieën. RTL lanceerde onmiddellijk goed herkenbare blanke Nederlanders met nauwelijks twee vegen op de wangen als ersatz. Bij de show van Paul de Leeuw bleek dat het echte Nederland niet gediend is van die nonsens. Onderzoek bevestigde dat 3/4de van de Nederlanders Zwarte Piet wil behouden, maar toch is de knecht van Sinterklaas al in driehonderd scholen in de ban gedaan; zij het niet in veel zwarte scholen, want daar wil men het feest traditioneel vieren. Willem de Prater

Aftellen naar het Circulatieplan Nog vijf maanden en het grote Gentse verkeersexperiment - genaamd Circulatieplan - gaat van start. Op 3 april 2017 wordt overnacht op zesentwintig plaatsen de doorgang voor auto’s versperd, het voetgangersgebied wordt twee keer zo groot, en veel straten veranderen van rijrichting. Spektakel, verwarring en veel verkeersellende gegarandeerd. Zal dit plan de files in Gent verminderen? Heel zeker niet. Dat is ook niet de bedoeling. Op de binnenring (R40) en de lussen in de opgedeelde binnenstad zal er net méér verkeer zijn. “Automobilisten gaan vloeken in Gent, maar bewoners zullen blij zijn”, zo vatte onze burgemeester het samen. Met de wagen rijden moet zo lastig worden dat mensen hun vierwieler laten staan en overstappen op tram of fiets. Want onze burgemeester “droomt van een stad waar mensen hun voordeur kunnen laten open staan en de kinderen veilig op straat kunnen spelen”. Voor alle duidelijkheid, hij heeft het niet over een buitenwijk maar over het centrum van onze stad, waar elke dag duizenden mensen komen werken, winkelen, schoollopen… Zal het plan het verkeer binnen de Ring dan niet sterk verminderen? Lang niet overal. Langs de Vlaamse Kaai hangen grote spandoeken met maar één woord erop: OMRIJDEN. De bewoners zullen heel wat extra kilometers moeten rijden om bij hun huis te geraken, en dat betekent meer verkeer. Op dat soort bezwaren reageert schepen Watteeuw schouderophalend: “Zoals bij elk plan zullen er winnaars en verliezers zijn.”

Parkeerprobleem Maar er komen toch grote parkings aan de stadsrand? Helaas, ook dat klopt niet. De sche-

pen schermt met meer dan duizend “P+R”plaatsen, maar dat gaat vooral om bestaande parkings (waar een ander bordje gehangen wordt), geen nieuwe. Op de begroting was 1,2 miljoen euro voorzien voor de bouw van twee grote “mecano” parkings, ergens dicht bij het openbaar vervoer. Maar dat geld werd niet gebruikt. Welke stad bouwt een voetbaltempel zonder een ruime parking? Waar komt er een grote moderne bibliotheek inclusief een nieuwe “stedelijke ontmoetingsplek” met ondergrondse concerthal voor vierhonderd toeschouwers, zonder één enkele parkeerplaats? Volgens het groene geloof trekken parkings auto’s aan, dus, minder parkeerplaatsen is minder verkeer, simpel toch? Ondertussen draait de invoering van dat andere plan, het parkeerplan, flink in de soep. De aannemer krijgt de nieuwe parkeerautomaten niet geplaatst… omdat de installateurs geen parkeerplaats vinden. Mensen proberen aan de oude toestellen te betalen; die staan er nog maar werken niet meer, alleen, dat staat er nergens op te lezen. “Vanaf er een nieuwe automaat staat, moet je betalen”, zegt de topman van het mobiliteitsbedrijf. “En je moet wel verder kijken dan voor en achter uw auto.” Wat een beleefde opmerking toch van die goedbetaalde ambtenaar. De nieuwe toestellen staan

zo ver uit elkaar dat er hele straten zijn waar er geen enkele is. Wie wil betalen, moet de straat uit en de hoek om in de hoop er eentje te zien staan. Zoek de parkeermeter, in Gent een nieuwe sport. Eens het toestel gevonden, volgt de volgende opdracht: hoe werkt dit ding? Aan de toestellen staan mensen in hun haar te krabben. Medewerkers van de stad gaan nu rond bij plaatselijke handelaars en vragen hen informatie uit te hangen. Niet alle handelaars zijn daar blij mee, want zij zijn ook ontevreden. Hun klanten blijven weg door de hoge parkeertarieven en zij en hun medewerkers moeten de volle pot betalen (tenzij ze in de wijk wonen). Er is geen enkele korting voor wie in

Het kasteel van Noisy Veel Walen zijn verontwaardigd over de afbraak van het kasteel van Noisy in de provincie Namen. Het neogotische bouwwerk was al decennia aan het verkommeren. Blijkbaar heeft de Waalse overheid meer aandacht voor de industriële archeologie dan voor andere symbolen van haar verleden. Op 31 oktober begon de afbraak van het kasteel van Noisy in de Naamse gemeente Houyet. Het zal maanden in beslag nemen. De sloopwerken zorgden voor heel wat ophef. Een actiegroep heeft lange tijd geprobeerd de afbraak met alle mogelijke, vooral juridische, middelen tegen te houden. Maar het hielp niet. Graaf Hadelin de Liedekerke Beaufort, eigenaar van het kasteel, wil dat het afgebroken wordt. Het staat al vijfentwintig jaar te verkommeren. Zowat alle vijfhonderd ramen zijn kapot, vloeren zijn ingestort, trappengangen zijn vermolmd... En vandalen hebben de voorbije jaren lelijk huisgehouden in het verlaten kasteel. Daarmee verdwijnt nu één van de twee neogotische Waalse kastelen. Het andere, de burcht van Leignon, bestaat nog altijd. Hoe is het zover kunnen komen? Eerst een stukje geschiedenis. De bouw van het kasteel startte in 1866, in opdracht van de familie de Liedekerke Beaufort. Het hele domein was afgewerkt in 1907. Het kasteel werd een pareltje van neogotiek. Het leek een combinatie van een sprookjeskasteel en een mysterieuze burcht. Het fungeerde aanvankelijk als zomerresidentie voor de adellijke familie. Tijdens het Ardennenoffensief aan het einde de Tweede Wereldoorlog werd het domein kortstondig bezet door Duitse troepen.

Vanaf 1950 kreeg het domein een andere functie. Het werd een vakantiepark voor kinderen van NMBS-personeel die er hun zomervakanties doorbrachten. Het kasteel bleef wel eigendom van de familie de Liedekerke Beaufort. Vanaf 1991 werd het domein echter niet meer gebruikt voor zomerse activiteiten. Het raakte snel verwaarloosd. En dat is vreemd, want er zijn documenten die uitwijzen dat verschillende leden van de familie in de 19de eeuw uitdrukkelijk de opdracht hebben gegeven aan hun nakomelingen om het domein te onderhouden. Het kasteel werd het slachtoffer van vandalisme, maar de huidige eigenaar, Hadelin de Liedekerke, trok er zich niets van aan. Officieel liet hij weten op zoek te zijn naar een overnemer maar er bood zich niemand aan. Ook de Waalse regering deed weinig of niets om de verwaarlozing tegen te gaan. Twee jaar geleden stond het kasteel van Noisy nog op de lijst van beschermde Waalse monumenten, maar de Waalse regering haalde het eraf. Het was in te slechte staat. Blijkbaar heeft men in de Waalse regering meer aandacht voor industriële archeologie. Oude mijnsites moeten blijkbaar kost wat kost behouden blijven en gerenoveerd. Willen de Waalse politici vooral het ‘socialistische’ verleden van de regio in de verf zetten, en niet die van de aristocratie?

Gent komt werken en dat in de stad die sinds kort de hoogste parkeertarieven voor parkeren op straat heeft van het hele land. Straks komt het Circulatieplan eraan. Het geklungel met het parkeerplan belooft niet veel goeds. “Het wordt erop of eronder”, zei de burgemeester ooit in een interview. “Als zou blijken dat het Circulatieplan compleet in het honderd loopt en dat de stad onleefbaar wordt, hebben we een grote fout begaan en zullen we daarop worden afgerekend.” Hij zei er wel bij dat hij ervan overtuigd is dat het goed komt. Nog vijf maanden te gaan, dan weten we of hij gelijk heeft.

Mathildis

Li bia bouquet Eén van de redenen voor de sloop die de eigenaar nu aangeeft, is dat te veel nieuwsgierigen zich op het domein begeven. Naast de vandalen ook kunstfotografen en zogenaamde ‘urban explorers’. Het is volgens de graaf veel te onveilig geworden. De actiegroepen die al lange tijd ijveren voor het behoud van de site begrijpen er niet veel van. Volgens hen heeft de gemeente Houyet te weinig gedaan om de site voor nieuwsgierigen af te sluiten. Dat zou de verwaarlozing door vandalisme vertraagd hebben. Bovendien heeft de familie jarenlang een dubbelzinnige rol gespeeld in een mogelijke verkoop van het domein. De gemeente Celles zou al enkele malen een bod hebben gedaan om het kasteel over te nemen. Maar de familie wou niet. Moedwillige verwaarlozing? Feit is dat er sinds een aantal jaren kapitaalkrachtige mensen zijn die zo’n kasteel willen verwerven. Vooral zakenlui. Marc Coucke, Bart Verhaeghe, Urbain Vandeurzen, Hein Deprez,… Al deze Vlaamse ondernemers zijn eigenaar van een oud kasteel dat ze gerenoveerd hebben. Vreemd dat er zich voor het kasteel van Noisy geen kandidaten hebben aangemeld. Officieel toch niet. Met de afbraak zijn de stenen voortaan eigendom van Reginald Roten van de firma Castagnetti, die de sloopwerken uitvoert. Nu doet het gerucht de ronde dat onder andere de centrale toren na afbraak ergens in het buitenland opnieuw zal worden opgebouwd. Maar dat blijft voorlopig een gerucht.

Picard

De wereld rond

10 november 2016

Diplomatieke valies

Sluit het net om Zuma? Zijn Zuma’s dagen als president van Zuid-Afrika geteld? Deden het al decennia aanslepende wapenschandaal en de buitensporige uitgaven voor zijn buitenverblijf in Nkandla zijn prestige al geen goed, met de Guptazaak barstte de bom. Terwijl zijn houding tegenover minister van Financiën Pravin Gordhan als een boemerang in zijn gezicht dreigt terecht te komen.

De Guptabom De verhouding tussen Zuma en de Indische zakenfamilie Gupta is velen allang een doorn in het oog. Zo was er enkele jaren geleden het incident rond het vliegtuig, gecharterd door de familie ter gelegenheid van een huwelijksfeest, dat landde op de militaire basis Waterkloof bij Pretoria. Zonder twijfel had dit niet kunnen gebeuren zonder medeweten van de president zelf. En dat was niet alles. Eén van Zuma’s zonen, Duduzane, had een hoge zakenfunctie in een Guptabedrijf, terwijl ook één van zijn (vier) vrouwen bij de Gupta’s was tewerkgesteld. De bom ontplofte echter toen verscheidene ANC-personaliteiten, waaronder onderminister van Financiën Mcebisi Jonas, begin dit jaar meedeelden dat de Gupta’s hen een ministerpost hadden aangeboden in ruil voor zakenvoordelen en geld. Dit werd dan ook het onderwerp van een onderzoek door de “openbare beschermer”, ombudsvrouw Thuli Madonsela, dezelfde die had bevestigd dat bij de werken aan het Nkandlacomplex heel wat belastinggeld was besteed aan zaken die met de veiligheid van de president niets te maken hadden. Dit Guptarapport dat door Madonsela aan haar opvolgster Busisiwe Mkhwebane werd overgemaakt kon lange tijd niet openbaar worden gemaakt door het verzet van Zuma en twee van zijn ministers, zij het dat dit verzet enkele dagen voor het Hooggerechtshof zich over de zaak zou uitspreken, werd opgegeven.

Privé-oorlog Intussen vocht Zuma een verdoken privéoorlog uit met Pravin Gordhan, zijn minister van Financiën. Ook dat had met de Gupta’s te maken. Gordhan bekleedde die functie reeds van 2009 tot 2014, maar werd toen door Zuma naar een andere post overgeheveld, volgens insiders omdat zijn strijd tegen corruptie niet erg geapprecieerd werd. In Gordhans plaats kwam Nhlanhla Nene die echter ook geen marionet bleek te zijn. Toen deze dan in december vorig jaar plaats moest ruimen voor (de gewilliger) Des van Rooyen lokte dat zo’n heftige reacties uit – met o.a. een waardevermindering van de Rand tot gevolg – dat Zuma

Gordhan terug op Financiën moest plaatsen om het vertrouwen van de zakenwereld te herwinnen. Dit gebeurde tegen zijn zin en het was dan ook geen toeval dat plots tegen betrokken minister allerlei onderzoeken werden geopend o.m. in verband met een speciale anticorruptie-eenheid die hij tijdens zijn eerste ambtsperiode als minister van Financiën had opgericht en het bedrog dat hij zou hebben gepleegd bij de hernieuwde aanstelling van een hoge ambtenaar. Waarnemers menen echter dat de aanklachten tegen Gordhan eerder verband hielden met diens strijd tegen corruptie en zijn weigering om een onderzoek te openen tegen banken die sinds enkele maanden geen kredieten meer verlenen aan bedrijven die aan de Gupta’s toebehoren.

Het doek valt Belangrijk was dus de uitspraak van het Hooggerechtshof in Pretoria op 2 november dat het Madonselaverslag openbaar moest worden gemaakt. Dit betekent echter niet het einde van de vaudeville. Bevolen werd dat binnen de maand een commissie moet worden opgericht onder een onafhankelijke rechter, commissie die na maximum zes maanden besluiten moet trekken, welke daarna aan de president en het parlement moeten worden voorgelegd. Probleem is dat niet iedereen vertrouwen heeft in de hoofdrechter die de commissievoorzitter moet aanduiden en dat het ANC zoals geweten de meerderheid in dat parlement heeft. Uit het verslag bleek alleszins dat er connecties tussen diverse politici waaronder Zuma en Des van Rooyen met de Indische familie hebben bestaan en dat die familie van een ander wat zich op politiek vlak afspeelde op de hoogte was. Wel voegde Madonsela eraan toe dat haar onderzoek onvolledig was bij gebrek aan financiële middelen. Tevens had Zuma nooit op haar vragen geantwoord. Alleszins had de oppositie vragen bij de rol van verschillende officiële instanties die Gordhan het leven zuur hadden gemaakt en bij de houding van de nieuwe ombudsvrouw. Deze zou immers herhaaldelijk blijk hebben gegeven van een te meegaande houding ten opzichte van de regering.

Buitenlands spervuur Clintons islamitische rechterhand In de Europese media werd met goed georkestreerde verontwaardiging melding gemaakt van het FBI-onderzoek naar het zoveelste e-mailschandaal waar Clinton bij betrokken is. De algemene teneur was, dat het FBI hiermee een achterbakse politieke aanval op Clinton had ingezet. Dit keer draait het allemaal rond expliciet seksuele berichten en foto’s die Congreslid Anthony Weiner aan verschillende vrouwen heeft verzonden. Niet aan Clinton zelf natuurlijk. Als het dat maar was, zou Clinton er slechts héél zijdelings bij betrokken zijn. Maar tijdens het onderzoek werden op Weiners computer ook vertrouwelijke politieke e-mails van Clinton ontdekt. Dat leidde, volkomen terecht, tot het huidige onderzoek. De FBI besloot vlak voor de verkiezingsdag dat die e-mails “niets strafbaars” bevatten. Maar het wijst wel opnieuw op de gevaarlijke nonchalance waarmee Clinton gevoelige informatie rondstrooit. Weiner was toen nog de echtgenoot van Huma Abedin, de machtigste en invloedrijkste adviseur uit Clintons hofhouding. Zij is van Pakistaans-Indische afkomst, islamitisch, geboren in de VS, maar opgevoed in Saoudi-Arabië. Zij trekt mee aan de touwtjes in de Clinton Foundation, die door Trump “de meest corrupte instelling in heel de VS” wordt genoemd. Zonder ons over dat record uit te spreken, staat het wel vast dat de Clinton Foundation voor tientallen miljoenen dollars schenkingen kreeg

van islamitische kopstukken. Kroonprins Salman van Bahrein deed op zijn dooie eentje al een schenking van 32 miljoen dollar. Via Huma Abedin heeft hij buiten alle officiële kanalen om rechtstreeks toegang tot Hillary Clinton. De Foundation is een soort witwasbedrijf. Niet om zwart geld wit te wassen, maar om islamitische oliedollars om te zetten in extreem-islamitische standpunten en politieke stellingnamen. En dit keer niet in één krant of één politieke partij, maar in het voorportaal van het Witte Huis zelf. We durven er heel veel om verwedden dat de FBI in deze zaak iets meer belangstelling heeft voor e-mails over die stroom van Arabisch smeergeld, dan voor de sexfoto’s van zichzelf die Anthony Weiner rondstuurde.

Kameraad Sigmar Men zou denken dat de rechterzijde in Duitsland na de opeenvolgende verkiezingsoverwinningen van AfD versterkt uit de strijd is gekomen. Maar op het politieke schaakbord is de echte winnaar Sigmar Gabriël van de sociaaldemocratische SPD. Hoewel zijn partij zware verliezen heeft geleden, is hij nu de “kingmaker” die regeringen kan maken en breken, zowel federaal als in vele deelstaten. Hij kan volksfrontregeringen vormen, die men in Duitsland “Rot-Rot-Grün” noemt, met de SPD, Die Linke en de Grünen. Het lijkt absurd, maar de logica daarachter is heel herkenbaar. AfD heeft vooral stemmen weggehaald bij de christendemocraten. Niet echt zuiver winst voor rechts dus. Net zoals de bekende communicerende vaten tussen

Druk neemt toe Niettemin neemt de druk op Zuma toe om af te treden. In tegenstelling tot vroeger gaat deze eis niet alleen meer uit van de oppositie binnen en buiten het parlement, maar komt hij ook uit eigen rangen. Binnen het ANC is er zich een breuk aan het ontwikkelen tussen diegene die trouw blijven aan de president en zij die hem in de eerste plaats verantwoordelijk achten voor de verkiezingsnederlaag van 3 augustus waarbij de partij de burgemeesterssjerp in belangrijke steden als Pretoria, Johannesburg en Port Elisabeth verloor ten gunste van de Democratische Alliantie. Volgens sommige geruchten zouden minstens 8 ministers het helemaal niet met Zuma eens zijn, terwijl ook vicepresident Cyril Ramaphosa zich tevoren reeds achter minister Gordhan had geschaard. Het is dan ook geen toeval dat het idee om een onderzoek te openen naar de banken die weigeren geld te lenen aan Guptabedrijven werd begraven. Gordhan heeft in zijn machtsstrijd met Zuma niet alleen steun uit eigen kringen gekregen. Ook vanuit de zakenwereld en vanwege oud-ANC’ers ging in de afgelopen maanden de oproep uit om de aanklachten tegen de minister te laten varen. Wat hierbij zeker een rol speelde, was het feit dat Gordhan als een bekwaam beheerder wordt aanzien en het hele gedoe de Zuid-Afrikaanse munt en economie geen goed doet. Meermaals werd trouwens de vrees geuit dat als gevolg van de

CVP en Volksunie vroeger, en tussen N-VA en Vlaams Belang nu. Bovendien weigert de CDU/ CSU elke samenwerking met AfD, terwijl de SPD en de Grünen schaamteloos en straffeloos coalities kunnen sluiten met Die Linke, hoewel dat de Sozialistische Einheitspartei Deutschlands uit de vroegere DDR is, in een flinterdunne democratische vermomming. Dezelfde SED die gedurende decennia de belichaming was van de DDR-dictatuur, van de moorden op Duitse vluchtelingen aan de zonegrens, van de Stasi en blinde gehoorzaamheid aan de Sowjetunie. Ook in Frankrijk zien we hetzelfde onevenwicht: geen enkele centrum-rechtse partij wil zelfs maar verkiezingsafspraken moeten met het Front National, maar de socialisten vormen zonder problemen een “Volksfront” met de Communistische Partij.

Referendum of parlement Theresa May beweert dat de Brexit gewoon doorgaat. We hopen het, maar na de uitspraak van het Britse Hooggerechtshof houden we toch ons hart vast. Het Hooggerechtshof heeft namelijk beslist dat voor een Brexit de goedkeuring van het parlement nodig is. Dat klinkt heel logisch, maar het is flagrant in tegenspraak met alle beloften die de politici hebben gedaan over het bindende karakter van het referendum. In een goed werkende democratie zou het parlement een afspiegeling moeten zijn van de bevolking, maar iedereen weet dat dat een fictie is, zelfs in een land als Groot-Brittannië, met een heel oude traditie van vrijheid en parlementaire democratie. Vanuit democratisch oogpunt zou een nationaal referendum meer “legitimiteit” moeten hebben dan een parlementaire meerderheid. Een referendum is rechtstreekse democratie,

aantijgingen tegen Gordhan Zuid-Afrika door de kredietbeoordelaars wel eens tot de “rommelstatus” gedegradeerd zou kunnen worden. De minister ging trouwens in het tegenoffensief. Zo heeft hij een klacht ingediend bij het Hooggerechtshof naar aanleiding van verdachte transacties voor een waarde van 460 miljoen euro door de Guptafamilie. Waarbij hij duidelijk liet blijken van een en ander op de hoogte te zijn en dat hij zou terugslaan als hem het leven moeilijk wordt gemaakt. Hoe dan ook, toeval of niet, Gordhan had zich normaal begin november voor de rechtbank moeten verantwoorden maar op de valreep werd de aanklacht ingetrokken, zij het dat er nu sprake is van een nieuwe – beter voorbereide – poging voor het jaareinde. Of dit alles voor Zuma de zwanenzang gaat betekenen, valt nog te bezien. De man is sluw en een expert in het op de lange baan schuiven van problemen. Zijn doel is duidelijk: zolang mogelijk in het zadel blijven zitten en er voor zorgen dat een getrouwe hem later opvolgt. Iets wat nog kan lukken ook. Zuma blijft immers de steun behouden van een meerderheid binnen het Nationaal Uitvoerend Comité (NEC) van de partij, van verschillende provincies, de Jeugden Vrouwenliga en de “struggle”-veteranen. En het is geen toeval dat hij op de valreep zijn verzet tegen publicatie van het rapport opgaf. Zuma wist dat het zijn schip niet zou doen zinken. Jan van Aerschot

een parlement slechts onrechtstreekse, met heel veel tussenstations – vooral de politieke partijen! - die de oorspronkelijke wil van de kiezer geleidelijk kunnen verwringen en soms zelfs binnenstebuiten keren. Welke juridische redenen er ook zijn, als het parlement toch zou besluiten de Brexit weg te stemmen, tegen de duidelijke wil van de meerderheid in – en dat is niet denkbeeldig! - dan is dat het recept voor een ramp. Dat zou de diepste vertrouwenscrisis in de geschiedenis van Britse democratie kunnen worden sinds de staatsgreep van Cromwell in 1653.

Gina Ceausescu Het wordt nog erger als men weet dat deze procedure voor het Hooggerechtshof is aangespannen door Gina Miller, die niet eens een echte Britse is. Ze is een kleurlinge die in Guyana is geboren. Ze past absoluut niet in het klassieke beeld van de kansarme immigrante: ze is een multimiljonair. Nadat de uitspraak van het Hooggerechtshof bekend werd gemaakt, kreeg zij een massa haatmail over zich heen, inclusief doodsbedreigingen. Dat mag natuurlijk niet. Maar als een schatrijke buitenlander probeert de democratie buiten spel te zetten, wat kan men dan verwachten? Als men opzettelijk aanstuurt op een revolutie of op het ontstaan van een gewapende verzetsbeweging, dan moet men het zo doen. Dan moet men een eurocratische, niet-Britse, schatrijke kleurlinge en enkele wereldvreemde witgepruikte rechters de kans geven de gewone John en Mary in het gezicht te spuwen door een democratisch referendum te negeren. Dat zet de deur wijd open voor een Ceausescu-scenario waarbij een flink deel van de heersende elite wordt geliquideerd.

Een president moet wachten Om de meeste kans te maken op een herverkiezing wacht een uittredende president zo lang mogelijk om zich opnieuw kandidaat te stellen. Hij wil tot het einde aantonen dat hij “werkt in het belang van het land”. François Hollande wordt de uitzondering op de regel. Omwille van de socialistische voorverkiezingen zal hij zich wellicht begin december in de arena begeven, daar waar zijn voorgangers tot één of maximum twee maanden voor de verkiezingen gewacht hebben. François Hollande zit in een moeilijk parket. De president is onpopulairder dan ooit. Een manier om dat als staatshoofd te counteren, is op zijn minst de indruk geven dat hij hard aan het werken is. Wat wil zeggen dat Hollande moet doen geloven dat hij niet echt bezig is met zijn herverkiezing in 2017. Hij kan de indruk wekken dat hij boven de partijpolitieke tegenstellingen staat en dan zo dicht mogelijk bij de verkiezingen naar voor treden als een soort van redder van het vaderland. Maar Hollande kan dat niet doen. Reden is dat ook hij via de zogenaamde ‘primaires’ of voorverkiezingen van de Parti Socialiste moet passeren, wil hij meedingen naar een nieuw mandaat. Die PSvoorverkiezingen vinden in januari plaats en alle kandidaturen moeten binnen zijn voor 17 december. Politieke waarnemers gaan ervan uit dat Hollande zich ergens begin december kandidaat stelt. Dat wil zeggen dat hij campagne zal moeten voeren gedurende vier maanden, tot de eerste ronde op 23 april 2017.

De Gaulle teveel op afstand In het verleden, toen er nog geen voorverkiezingen waren, verliep dat anders. Men kan het zich vandaag amper voorstellen, maar Charles de Gaulle stelde zich op 4 november 1965, amper

Scheiding der machten De rechterlijke macht floot vorige donderdag de uitvoerende macht terug. De regering in Westminster kan niet op eigen houtje beslissen over de Brexit. Het hele parlement dient de komende tijd geraadpleegd te worden, aldus het Britse Hooggerechtshof. Betekent dit dat de uitstap van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie hierdoor van de baan is? Niet noodzakelijk. Maar de gevolgen van de uitspraak mogen alleszins niet onderschat worden. Onze boezemvriendin Lia van Bekhoven mocht weer eens opdraven in de nieuwsuitzendingen van de VRT. Over Lia hebben we het een tijd terug al gehad. De journaliste, die woont en werkt in Groot-Brittannië, liet weten dat zij haar vrienden die voor een Brexit stemden niet meer wenst te spreken. Dat Lia van Bekhoven een instabiele vrouw is met een slecht humeur, was al langer geweten, en dat werd door de uitslag van het referendum nog eens bewezen. Bronnen aan de Reyerslaan vertelden ons dat Lia nooit opgebeld wordt voor interventies in de vroege radio-journaals. De schrijvelaarster is namelijk al jaren gezegend met een afschuwelijk ochtendhumeur. Haar scheldtirades tegen VRT-medewerkers die het wagen haar bij het krieken van de dag uit bed te bellen, zijn alom gekend. Echter, tegen de noen valt alles in zijn plooi. Bij de start van het middagjournaal van donderdag 3 november rolde Lia uit de bedstee en verzekerde zij de Vlaamse kijkers: “De Brexit zal blijven, vraag is alleen welke soort van Brexit.”

Voor of tegen het volk Laten we die woorden van journaliste Van Bekhoven even nader onderzoeken. Klopt het wel dat de Brexit er, ondanks deze uitspraak, zeker komt? Dat is niet noodzakelijk het geval.

Nieuwe hoofden, nieuwe zinnen? Deze tekst is geschreven op maandagmiddag, dus voor de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen: of het Clinton of Trump wordt, is mij onbekend. Deze belangrijke verkiezingen zijn niet de enige die het Westen zullen dooreenschudden. Volgend jaar is het aan kanselier Merkel om haar vel te redden. Theresa May werd in het Verenigd Koninkrijk de engel der wrake, die haar land uit de greep van de Europese Unie moet halen. De populariteit van François Hollande, de Franse president, is na een boek van 662 bladzijden - waarin hij de rechters, de voetballers, de ministers van Frankrijk uitscheldt, belachelijk maakt en tot zijn vijanden maakt - gezakt tot 4 procent. ‘Le ridicule ne tue pas’, het belachelijke doodt niet, aldus onze zuiderburen. In dit geval wel. De politieke dood van Hollande over zes maanden, dan zijn er presidentsverkiezingen, is na zijn biecht meer dan zeker. De verandering van hoofden in de VSA, Duitsland, Groot-Brittannië en Frankrijk kan leiden tot nieuwe zinnen, nieuwe klemtonen voor de verdediging van Europa, de NAVO, de EU.

Geen primaries Het campagneseizoen in Duitsland komt stilaan op gang. Het land blijft bespaard van de hopeloze reeks van “primaries” die het Amerikaanse systeem anderhalf jaar onder stoom houden. Op 4 november was er de officieuze verkiezingsstart op een vergadering van de CSU, de Beierse “vrienden” van Angela Merkel en de CDU. Horst Seehofer, de Beierse eerste minister (CSU), wil de conservatieven opvrijen met zijn harde taal over de inwijking. Voor de eerste maal sedert 2000 werd de chef van de CDU,

Het nabije buitenland

10 november 2016

FRANKRIJK

Si la France m’était contée 31 dagen voor de verkiezingen, kandidaat voor een tweede mandaat. Hij deed dat tijdens een televisietoespraak waarin hij zijn eigen realisaties in de verf zette. De Gaulle herhaalde dat hij na 1940 en 1958 (de Algerijnse Oorlog) Frankrijk uit het moeras wou trekken, wat in zijn ogen uiteindelijk gelukt is. En wat de verkiezingen van 1965 betreft, was zijn boodschap duidelijk: als ik niet herkozen word, dan volgt de chaos. De Gaulle was zeker van zijn stuk. De peilingen gaven hem 68 procent en dus zou hij in de eerste ronde al herkozen worden. Vandaar dat de Gaulle, zeker van de overwinning, de maand voor de verkiezingen nog slechts twee keer op tv kwam. Gevolg: de overmoed van de president maakte dat zijn tegenstander Mitterrand hem tot een tweede ronde kon dwingen. Die overmoed vinden we in 1981 ook bij Valéry Giscard d’Estaing terug. Hij stelt zich weliswaar vroeger kandidaat, 55 dagen voor de verkiezingen en 37 dagen later dan zijn tegenstander Mitterrand, maar de centrumliberaal maakt zich geen zorgen. “Ik had toen nooit gedacht te verliezen.” Volgens de peilingen zou hij Mitterrand gemakkelijk verslaan met 60 tegen 40 procent. Maar een schandaal - hij zou van de Centraal-Afrikaanse president Bokassa diamanten gekregen hebben -, nekte Giscar, net als het feit dat zijn rechtse concurrent Jacques Chirac heimelijk voor Mitterrand reed.

De mysterieuze Mitterrand Mitterrand verafschuwde de Gaulle maar imiteerde hem als president op grandioze wijze. Zo wachtte hij in 1988 tot 22 maart om zich kandidaat te stellen voor zijn herverkiezing. Hij deed dat in een interview op het 20 uurjournaal van Antenne 2. 33 dagen voor de eerste ronde. Amper twee dagen vroeger dan de Gaulle dus. Het begin van het gesprek is legendarisch en mysterieus tegelijk.

De journalist: “Bent u opnieuw kandidaat voor het presidentschap?” Mitterrand: “Ja.” De journalist: “Hebt u erover nagedacht? ” Mitterrand: “Ik denk het.” De journalist: “Wanneer nam u de beslissing? ” Mitterrand: “Ik weet het zelf niet.” Mitterrand wist dat hij de meeste kans had indien hij lang wachtte met zijn aankondiging. Zijn tegenstander, de neogaullistische premier Jacques Chirac, was al uitgeput door zijn strijd met centrist Raymond Barre, een andere kandidaat. Mitterrand profileerde zich als president van de eenheid. “Tegen de clans, de bendes, de intolerante geesten, tegen de partijen die alles willen.” Chirac en co dus. Mitterrand won de verkiezingen zonder problemen. Chirac zelf werd in 1995 verkozen en aasde in 2002 op een herverkiezing. Als campagnebeest kon hij niet te lang wachten. De aankondiging kwam op 11 februari, 70 dagen voor de eerste ronde. Chirac nam zijn concurrent, de socialistische premier Lionel Jospin, in snelheid. Chirac wou controle krijgen over de campagne op een moment dat Jospin licht voorstond in de peilingen. Zoals bekend haalde Jospin de tweede ronde niet. Nicolas Sarkozy had in 2012 evenmin veel geduld. Hij stelde zich 67 dagen voor de verkiezingen kandidaat voor een tweede mandaat tijdens een interview op TF 1. Hij had als uittredend president liever langer gewacht, maar zijn concurrent François Hollande stond te veel voor in de peilingen. Campagnedier Sarkozy wou tijdig beginnen met het dichten van de kloof. Dat lukte niet. Net niet volgens Hollande. De huidige president zei achteraf: “Nog een week extra campagne en Sarkozy had gewonnen.”

Salan

engeland

Right or wrong De beslissing van het Britse High Court (Hooggerechtshof) is duidelijk: “Het Hof spreekt zich niet uit over de vraag of een uitstap uit de Europese Unie een goede dan wel een slechte zaak is. Dit is een politieke kwestie (…) Het Hof buigt zich uitsluitend over de vraag of het opstarten van Artikel 50 - wat de officiële scheiding in gang zet – een prerogatief is van de Regering waarbij het Parlement niet dient geraadpleegd te worden (…) Het Hof volgt de argumentatie van de Regering niet. Bij het toetreden tot de Europese Gemeenschap in 1972 is geen prerogatief verleend aan de Regering. Het fundamenteel grondwettelijk principe, wat stelt dat het Parlement steeds soeverein is in het opstellen en wijzigen van wetten, blijft ongeschonden (…) en er is geen uitzondering voor de Kroon (lees: de Regering) om hier van af te wijken.” Eenvoudig gesteld, komt het erop neer dat de uitstap uit de Europese Unie een verandering van wetteksten inhoudt. Het is het parlement dat zich, bijgevolg, steeds moet uitspreken over het aanpassen van deze wetten. Het kan dus niet zo zijn dat de Britse regering het parlement opzijzet. In feite betekent dit dat de Brexit wel degelijk afgewend kan worden. Het is namelijk algemeen geweten dat het gros van de leden uit het Britse Lagerhuis tegen een afscheidingsscenario is. Bij een hoofdelijke stemming zou een meerderheid van de parlementsleden de Brexit kunnen tegenhouden, met een verhouding van maar liefst 480 tegenover 170. Het risico bestaat echter dat heel wat verkozenen hierdoor politiek zelfmoord plegen. Dat beseffen zij maar al te goed. Zeker de parlementsleden die pro-EU zijn, maar verkozen werden in een regio waar het gros van de kiezers voor een Brexit stemde, zitten met een zwaar probleem. Volgen zij hun hart of volgen zij de meerderheid van hun kiezers? De druk die de leden van het Lagerhuis

ondervinden, om voor Brexit te stemmen, komt trouwens niet alleen van de kiezer. Ook de media namen de jongste dagen een duidelijk standpunt in. “In juni heeft het volk zich uitgesproken en de politiek heeft hiernaar te handelen”, klinkt het unisono zowel bij de roddelpers als de kwaliteitskranten.

Zelfvertrouwen in de regering Theresa May, de eerste minister, voelt zich alvast gesterkt door de druk die vanuit pers en samenleving opborrelt. Zij kondigde dan ook meteen aan in beroep te zullen gaan tegen de uitspraak van het Hooggerechtshof. De zaak wordt nu doorverwezen naar het Opperste Gerechtshof (Supreme Court). Een nieuwe uitspraak wordt over een maand verwacht. Indien het Opperste Gerechtshof tot hetzelfde besluit komt als High Court, dan staat de Prime Minister voor een groot probleem. Het raadplegen van het brede barlement is een proces dat maanden in beslag zal gaan nemen, doordat eindeloos gediscussieerd kan worden over de zin en onzin van een Brexit. Nieuwe verkiezingen uitschrijven dan maar, in de hoop dat het Lagerhuis vol komt te zitten met eurosceptische parlementsleden? Ook dat circus zal maanden duren. Publiekelijk mag Theresa May dan wel zelfverzekerd klinken en overtuigd zijn van een goede afloop bij het Opperste Gerechtshof, binnen de muren van Westminster weerklinken totaal andere signalen. Topadviseurs van de eerste minister luchtten hun hart in de media. Zij vrezen dat het opstarten van de Brexit-onderhandelingen met de EU makkelijk een jaar bijkomende vertraging kan oplopen. De startdatum die in de agenda aangekruist staat, maart 2017, om Artikel 50 daadwerkelijk in werking te stellen, achten zij hoe langer hoe minder realistisch. LvS

Bei uns in Deutschland in dit geval dus kanselier Merkel, niet uitgenodigd. De CDU is de zusterpartij van de CSU, en traditioneel steunen die partijen mekaar bij de nationale verkiezingen. Sinds september 2015 is de kameraadschap tussen die twee echter sterk bekoeld en dat heeft alles te maken met de liefdesverklaring van Angela Merkel voor de vluchtelingen. In november 2015 op de partijconferentie van de CSU hield Horst Seehofer een brandspeech tegen Merkel en noemde haar de hele tijd, zeer onhoffelijk, Du, niet het Sie dat overeenstemt met haar rang en politieke stand. Sedert de late herfst van 2015 zijn de immigratiecijfers gezakt en Frau Merkel heeft haar beleid op verscheidene vlakken bijgesteld. Maar zij verwerpt nog steeds de eis van Seehofer om een grens te stellen aan de inwijking omdat dergelijke stap tegen de grondwet zou zijn. Seehofer wil de instroom beperken tot 200.000 per jaar en dat cijfer is reeds gehaald in de eerste negen maanden van dit jaar. Het robbertje tussen de twee christendemocratische chefs heeft ertoe geleid dat Merkel nog steeds niet heeft aangekondigd dat zij voor een vierde maal kandidaat-bondskanselier is. Dat zal zij naar alle waarschijnlijkheid doen op het CDUcongres van december, waar, haha, dit zijn grote mensen, Horst Seehofer niet welkom is. In theorie moet de sociaaldemocratie profiteren van dit broedergevecht. De SPD is de derde partij in de huidige coalitie maar in de verkiezingstijd draait dat om naar sterkste rivaal. De SPD is zwak georganiseerd en twijfelt over haar kandidaat-kanselier. Het brekebeentje is Sigmar Gabriel, huidig partijleider, minister van Energie en vicepremier. De joviale, mollige Gabriel is een los kanon, hij stak recent de middelvinger op naar een betogende groep rechts-radicalen. Weinig netjes voor iemand die staatsman dient te zijn. Veel partijgenoten beschouwen Gabriel als een warhoofd en verkiezen Mar-

DUITSLAND

tin Schulz, de president van het Europees Parlement, echter die ziet zich beter zitten in Brussel en Straatsburg (de twee zetels van dat EP, denk aan de pendeltrein met documenten en medewerkers tussen de twee adressen).

President Hoe zijn de peilingen vandaag voor Merkel en Gabriel? De zittende kanselier zou winnen met 48 procent tegen 37 procent. Maar de Duitsers verkiezen hun kanselier niet rechtstreeks, dat is het voorrecht van het parlement, de Bundestag, en daar is de vorming van een coalitie essentieel om tot een keuze te komen. In februari is er een politieke show die kan wijzen op hoe een en ander in de herfst 2017 zal verlopen. Op 12 februari verzamelt een federale conventie van de Bundestagleden en een gelijk aantal vertegenwoordigers van de 16 Duitse deelstaten. Zij kiest een nieuwe Duitse president ter vervanging van Joachim Gauck, de huidige titularis. De president staat boven de partijen en het is dus droogzwemmen, echter, de selectie zou een richting aanwijzen voor de latere parlementaire verkiezingen en de vorming van een regeringscoalitie. De CDU/CSU controleert 43 procent van de federale conventie. Merkel hoopte een CDUCSU-kandidaat te vinden die de steun kon krijgen van de socialisten of anders de groenen. Maar meerdere kandidaten hebben neen gezegd, inbegrepen de voorzitter van de Bundestag, de christendemocraat Norbert Lammert die de sympathie heeft van alle partijen. De tweede keuze van Merkel is de sociaaldemocraat Walter Steinmeier, minister van Buitenlandse Zaken en zeer populair. Die heeft tegen Merkel de duimen moeten leggen in 2009 en zou niet warm lopen voor een tweede rondje armworstelen met haar. Kurt Ruegen

10 Beeldspraak

10 november 2016

medialand

Film

De Corsan saga

Stem Clinton! Wanneer u dit nummer in uw handen houdt, zijn de Amerikaanse presidentsverkiezingen alweer voor vier jaar voorbij, de stemmen geteld, en de uitslag – hopelijk - gekend. Reden genoeg dus voor onze nationale kwa-haha-liteitspers om het voorbije weekend de registers nog eens volledig open te trekken, of zelfs helemaal in overdrive te gaan. Er stond deze keer echt geen maat meer op hoeveel artikels er geschreven konden worden om de lezer toch maar diets te maken dat je echt wel een volslagen idioot dient te zijn om voor Donald Trump te stemmen. Of al dat bedrukt papier veel verschil zal maken? We betwijfelen het ten sterkste. Hoeveel Amerikaanse kiezers zouden de Vlaamse media eigenlijk bereiken? Misschien een paar duizend uitgeweken Vlamingen die ondertussen de Amerikaanse nationaliteit verworven hebben? En hoevelen onder hen zouden zich in de Amerikaanse stembus in hun keuze laten leiden door wat een krant aan de andere kant van de Atlantische Oceaan schrijft? We denken nog geen tien. Maar goed, onze journalistjes zijn graag “mee”, en aangezien ze al lang niet meer weten hoe je nog objectief verslag kan uitbrengen over de Amerikaanse verkiezingen, kunnen ze eigenlijk niets anders dan meelopen in de propagandamachine van de Clintons. En met een bang hartje hopen dat ze daarmee in het winnende kamp zullen zitten…

“Amerika-watchers” Kleine bedenking: wat zijn dat eigenlijk voor “Amerika-watchers”, die onze media de afgelopen weken met bosjes tegelijk geteisterd hebben, en die geen flauw vermoeden hebben van wat die veertig procent Amerikanen bezielt om voor Donald Trump te stemmen? En het soms zelfs bestaan er prat op te gaan dat ze daar absoluut geen moer van begrijpen? Het is alsof je je tot kremlinoloog uitroept, zonder zelfs nog maar te weten wie er in het Kremlin rondloopt…

Turkse pers verder onder druk Afgelopen week kwam de Turkse pers weer wat verder onder druk te staan. Niet alleen werd zowat de volledige top van de oppositiepartij HDP opgepakt, maar werden ook de hoofdredacteur, bestuurders en columnisten van de krant Cumhuriyet opgepakt. De krant die in 1924 nog opgericht werd door een vertrouweling van Atatürk, en lange tijd nauw verbonden was met de kemalistische partij CHP, wordt beschouwd als de grootste kwaliteitskrant van Turkije. De centrum-linkse krant wordt er door het huidige regime in Ankara van verdacht zowel het Koerdisch “terrorisme” als de Gülen-beweging (en dus ook de coup van enkele maanden geleden) te steunen. Geen van de twee beschuldigingen houdt eigenlijk steek: Cumhuriyet is een duidelijk Turkse krant die er nog niet aan zou denken een Koerdisch onafhankelijkheidsstreven te ondersteunen, en bovendien ook een strikt seculiere krant die zich geregeld kritisch uitlaat over de islamitische prediker Fethullah Gülen en zijn beweging. Maar goed, in het huidige klimaat is elk excuus goed voor Recep Tayyip Erdogan en zijn AKP-regering om tegenstanders op te laten pakken en de mond te snoeren.

Media-oorlog over humanitair asielvisum Afgelopen week werd er in de media een klein oorlogje uitgevochten over die familie in Aleppo die via de rechter een humanitair visum voor België wil afdwingen om hier asiel te komen aanvragen. De nieuwssite Newsmonkey engageerde zich volop in die media-oorlog, door de vader van het Syrische gezin in het vizier te nemen en zijn identiteit en exploten op Facebook openbaar te maken. Bleek immers dat het niet echt om een familie arme sukkelaars gaat, maar eerder om het soort plantrekkers dat het goed kan uitleggen en over een uitgebreid netwerk beschikt om de boel grondig te kunnen belazeren. Opmerkelijk was hoe de andere media, die aanvankelijk eerder de kant van de Syrische familie gekozen hadden, er maar wat bijstonden en ernaar keken. En probeerden om, naarmate

de week vorderde, zo ongezien mogelijk hun handen weer van de familie af te trekken. Dat leverde in het weekend in een aantal kranten een reeks beschouwende enerzijds-anderzijds-stukjes op die op professionele manier zowel de kool als de geit probeerden te sparen. Het was nochtans al vanaf dag één perfect voorspelbaar dat er aan dit zaakje een geurtje zat. Advocaat van de familie is immers Mieke van den Broeck van Progress Lawyers Network (PLN), in de praktijk het advocatenkantoor van de PVDA. Dat laatste is natuurlijk een niet onbelangrijk element, ook met de zaak van de terrorist Oussama Atar nog vers in het geheugen. Voor wie het zich niet meer herinnert: Oussama Atar werd enkele jaren geleden op last van Amnesty International, PTB/PVDA en Ecolo, en met de medewerking van een meekwakende pers, vanuit een Irakese gevangenis naar België gerepatrieerd omdat hij zogezegd aan nierkanker leed. Vandaag is hij ‘s lands meest gezochte terrorist. O ja, de meeste media deinsden er voor terug om PLN expliciet aan de PVDA te verbinden. Formeel zijn er inderdaad geen banden. Op de website van Progress Lawyers Network wordt elke verwijzing naar de PVDA angstvallig vermeden. Nochtans, de baas van het kantoor in Antwerpen is ene Raf Jespers, en de baas van het kantoor in Brussel is ene Jan Fermon. En op hetzelfde adres in Brussel is vzw IMAST gevestigd, wat staat voor Instituut voor Marxistische Studies. En raad eens welke advocaat door Peter Mertens (voorzitter PVDA) onder de arm genomen werd om de rechtszaak tegen de Turteltaks te voeren? Precies: Mieke van den Broeck.

Gebrek aan mediakritiek en zelfreflectie Bovenstaande zaak illustreerde trouwens nog maar eens hét grote probleem van de Vlaams pers: het totale gebrek aan ernstige mediakritiek en zelfreflectie. Met de nadruk op het woordje “ernstig”. Het is nochtans niet moeilijk om de puntjes op te sommen waarop zowat de voltallige Vlaamse pers ook deze keer weer helemaal in de fout ging: 1. Alleen het emo-verhaaltje, zorgvuldig voorbereid door de advocaten van de familie, krijgt aanvankelijk een plaats in de media. Van het aangebrachte verhaal werd ook deze keer zo goed als niets nagetrokken. 2. De politieke agenda wordt verdoezeld, zelfs als het er vingerdik opligt dat de zaak politiek gestuurd wordt vanuit een bepaalde partij. Zijn de journalisten van vandaag werkelijk te dom om te weten dat Progress Lawyers Network het advocatenkantoor van de PVDA is, zijn ze te kort van geheugen om het zich te herinneren, zijn ze te lui om het na te trekken, zijn ze te onverschillig in hun negen-tot-vijf-baantje om het zich ook maar iets aan te trekken, of weten ze het, en houden ze het bewust stil voor hun lezers? We weten niet eens welk van de vijf alternatieven de ergste is. 3. Corrigerende berichten op de sociale media worden afgedaan als “bagger”. Anno 2016 zou een mens nochtans denken dat men ondertussen op de redacties toch al de reflex aangekweekt zou hebben om in zulke gevallen één en ander toch nog maar eens aan een dubbele controle te onderwerpen, kwestie van een paar dagen later niet met de billen volkomen bloot te staan. 4. Vroeg of laat zwicht er dan toch een krant of een nieuwssite, en raakt de andere kant van het verhaal algemeen bekend. Gevolg: de zaak zakt als een pudding in mekaar, en elk medium tracht zijn gezicht te redden met een obligaat nummertje “wir haben es nicht gewußt”. Alsof de lezers niet precies doorhebben wat er - voor de zoveelste keer - gebeurd is. 5. Enkele dagen later blikt men dan nog eens voor een laatste keer terug, vrijwel steeds in de vorm van een interview met de advocaat of de woordvoerder van de familie. Steevast mag die dan nog eens voluit zijn beklag doen over de manier waarop de vuile was van de familie buitengehangen werd. Maar naar enige kritische vraag over de vele leugens en halve waarheden die een week eerder nog door diezelfde advocaat of woordvoerder in de pers verspreid werden is het in het interview alweer volkomen vergeefs zoeken. Waarna het volgende emo-asielverhaaltje zich alweer aandient, enzovoort, enzoverder…

Debatclub met Ivo en Gerolf Het zal niet gemakkelijk zijn om het succes van het vorige debat, met 400 toehoorders in de zaal, te overtreffen. Maar het bestuur van de Debatclub werkt onverdroten verder om elke keer opnieuw een boeiend debat te organiseren. Het volgende debat komt er weeral aan: op woensdag 16 november kunt u komen luisteren naar Ivo Belet (Europees Parlementslid CD&V) en Gerolf Annemans (Europees Parlementslid VB). De heren gaan met elkaar in debat over het thema “De toekomst van de Europese Unie”. Afspraak om 20 uur op de vaste locatie: Hotel Basiliek in Edegem (Trooststraat 22). Wie dat wenst, kan vanaf 18 uur deelnemen aan een receptie en het lichte diner, om zo de sprekers en de stuurgroep van De Debatclub beter te leren kennen. Op voorhand inschrijven is verplicht: info@debatclub.org - 0498/77 48 71. Prijs: 35 euro p.p. over te schrijven op rekening van de Debatclub: BE20 7350 4124 1556.

Even het bioscoopaanbod opzijzetten om het te hebben over een zaak die het Vlaamse filmwereldje danig op zijn kop zet. Kop van Jut is het productiehuis Corsan – en zijn zaakvoerder Paul Breuls – dat op de rand van het faillissement staat (als u dit leest is het misschien al zover) en daardoor een schuldenput van 200 miljoen euro en zowat 1200 gedupeerden achterlaat. Ongelooflijk maar waar. Breuls dook de Vlaamse film in als producent van “Het sacrament” in 1990. Scenario en regie: Hugo Claus (met wie hij enkele jaren later ook nog eens “De verlossing” zou produceren). Geselecteerd in een nevensectie van het Filmfestival van Cannes. En in Europa verdeeld door een grote Amerikaanse distributeur. Een mooi visitekaartje en klaarblijkelijk had hij de smaak te pakken. Met iemand als Claus ga je niet sollen, maar in Breuls volgende producties was het al raak. Dominique Deruddere en Erik van Looy kunnen sappige, maar geen grappige, verhalen vertellen over de perikelen bij het maken van respectievelijk “Suite 16”(1994) en “Shades” (1999). Breuls woonde toen al in Los Angeles (momenteel resideert hij in Monaco, officieel althans), maar Corsan was en is nog altijd geregistreerd op de Brouwersvliet in Antwerpen.

Tax shelter Dat kwam hem goed uit toen in 2004 in ons land de tax shelter werd geïntroduceerd. Een systeem waarbij diegenen die investeerden in Vlaamse films bij wijze van spreken geen geld konden verliezen en zelfs bij een commerciële flop tot 150 % van het ingebrachte kapitaal konden afschrijven via de belastingen. Overigens niet alleen Vlaamse films. De jongste jaren zijn in ons landje een aantal internationale producties neergestreken die via de tax shelter enkele goedkope draaidagen kwamen meepikken. Oké, dat bracht wat werkgelegenheid mee, maar het systeem was in de eerste plaats bedoeld om de Vlaamse film een noodzakelijke impuls te geven. Wat ook gebeurde. Geef toe, er zijn nog nooit zoveel Vlaamse films gedraaid als nu en met budgetten die wat ruimte laten voor een degelijke productie. Maar zoals altijd zijn er mensen die een weg vinden om een systeem tot eigen voordeel aan te wenden. Voor alle duidelijkheid, intussen werden de voorwaarden wel verstrengd, zodat aan uitwassen paal en perk werd gesteld. Voor advocaat-zakenman Breuls was de tax shelter toen bijna een uitnodiging om opnieuw in gang te schieten na enkele jaren van windstilte. Hij had intussen zijn huiswerk gedaan, waaruit bleek dat je niet alleen in België geld kan pakken maar ook in Europa en, als het eropaan komt, over de ganse wereld. De Europese Gemeenschap, landen, regio’s en steden staan klaar met geld en hulp als je bij hen maar een film komt draaien en/of gebruik maakt van plaatselijk talent. Als je de locaties ziet van de films die Breuls in gang stak, blijkt dat hij goed op de hoogte was van waar wat te rapen viel. Want in tegenstelling tot de indruk die nu gewekt wordt, werden er wel degelijk films gemaakt en niet met de minste namen. Liam Neeson, Robert de Niro, John Travolta, Adrian Brody als acteurs, Lee Tamahori, Roland Joffé, Paul Haggis (en soms Breuls zelf) als regisseurs. Hoe Breuls die kon strikken, is zijn verdienste. In ieder geval komen die niet voor enkele euro’s uit hun kot.

Investeerders gezien Maar tegelijk dienden ze als uithangbord voor een netwerk dat hij intussen in Vlaanderen in gang had gestoken om met de tax shelter als hulpmiddel, geld in te zamelen voor zijn films. Met succes, zo blijkt. Niet alleen de belastingaftrek was aanlokkelijk, ook de terugbetaling van het geïnvesteerde kapitaal plus de belofte van in deze tijden ongezien intresten haalden velen over de streep. Breuls vond ook nog de tijd om een voorstel te doen toen beslist moest worden wat er met het voormalige Noordstation in Antwerpen zou gebeuren (nu Park Spoor Noord). Hij wilde er graag een filmstudio bouwen, met overheidshulp uiteraard. Gelukkig is daar niet op in gegaan. Bij dat alles “vergat” Breuls dat films ook geld moeten opbrengen, wil je een business draaiende houden en wat dat betreft was het een totale flop. Net zoals hij “vergat” dat aan de tax shelter toch een aantal voorwaarden zijn verbonden, die hij niet nakwam, waardoor de overheid weigerde een attest af te leveren dat voor de investeerders nodig is om te genieten van de belastingaftrek. Daar draait de in de kranten breed uitgesmeerde “Corsan-affaire” om. De investeerders beseffen waarschijnlijk intussen dat ze hun geld nooit zullen terug zien, maar dat ze ook nog eens genaaid worden met een door de overheid beloofde aftrek en zowaar van de fiscus bovenop een boete krijgen voor “verkeerd” ingevulde belastingbrieven, deed hen in actie schieten. Je zou voor minder kwaad worden. K.T. P.S. Toch een tip. Als je de volgende dagen ood hebt aan een goede film, ga dan kijken naar “A Quiet Passion” van de Britse cineast Terence Davies. Die is nota bene grotendeels opgenomen in ons land. Wie weet met welke tax sheltervoordelen, maar laat dat voor een keer geen punt zijn.

Op de praatstoel

10 november 2016

Praten met Theo Francken

“Europa waardeert stilaan ons verhaal“ Theo Francken is hét nationale succesnummer van N-VA. Met hem is er een vluchtelingenbeleid en een asielstrategie na een generatie gehannes en vaandelvlucht. Dat levert de staatssecretaris voor Asiel en Migratie veel lof op, ook vanuit Wallonië waar de burgers blij zijn om onder de pensée unique van de PS uit te kruipen. Kan Francken meer dan hij vandaag doet en is hij de geknipte opvolger van N-VA-voorzitter Bart De Wever? De Wetstraat is verlaten want de dwarrelende herfstbladeren verdreven voor een week de wijzen uit het parlement en de kabinetten. Alleen in het nummer 18, aan de overzijde is de 16 van de premier, is het om 11 uur poespas: een fotograaf moet en zal de baas kieken voor Knack, een Franstalige TV-ploeg doet druk en ‘t Pallieterke ziet het moment van zijn afspraak rekkelijk worden en verschuiven. Iedereen wil praten met woelwater Theo Francken, staatssecretaris voor Asiel en Migratie, en die raisonneert ontspannen in zijn vestimentaire waarmerk, een blauw gilet. Als u dit interview leest is hij in Washington om de Amerikaanse verkiezingsuitslag te begrijpen. ‘t Pallieterke: U mist macht in uw beleidsdomein want de internationale wetten beperken uw manoeuvreerruimte. Kan u daar uit ontsnappen? Theo Francken: “Het Europese vluchtelingenbeleid wordt ingeperkt door internationale wetten, echter dat belet niet dat eigen klemtonen kunnen en die leg ik maand na maand. De basis van het internationale humanitaire gebouw is de Conventie van Genève van 1951. Die internationale overeenkomst werd afgesloten in een ander tijdsgewricht. De bedoeling was nobel, ongetwijfeld, maar de conventie is vandaag een slecht zittend kostuum. Bart De Wever geeft een pijnlijk voorbeeld: een Belg met 45 jaar arbeidsjaren op de teller ontvangt een pensioen van 1300 euro, een vluchteling, die nooit heeft bijgedragen aan de sociale zekerheid, de belastingen, de lasten van zijn land van aankomst, mag kort na zijn aankomst een beroep doen op 1200 euro, met dank aan de conventie. Wij zitten er echter mee en de conventie is moeilijk hervormbaar want is goedgekeurd door 150 landen. Eu richtlijnen aanpassen is wel mogelijk. Naast de conventie is er de Europese asielrichtlijn met een resem procedures en onder meer de bepaling dat op de Middellandse Zee in feite een veerdienst georganiseerd moet worden om de vluchtelingen die naar Europa willen over te varen. De rechters die dat bekokstoofd hebben, zijn de hoofdverantwoordelijken voor de doden op die tochten. Wij moeten af van die dwaze richtlijn en een “push back” van vluchtelingen moet mogelijk zijn. Ik weet dat de term “push back” gevoelig ligt, echter, dat men dan een ander woord zoekt voor dezelfde aanpak. Breidt de regeling tussen Turkije en de EU om de vluchtelingenstroom op de Egeïsche Zee te stremmen, uit naar de ganse Middellandse Zee. De EU-Turkijedeal moet de EUMiddellandse Zee Deal worden” ‘t Pallieterke: Waar staat u met de Europese discussie over de aanpassing van de asielrichtlijn?

Theo Francken: “ik neem actief deel aan het Europees overleg over het asielbeleid en de vluchtelingenkwestie. Ik sla hard op de Europese tafel. Ik ben van het groeiende Europese kamp dat kiest voor “Wir stoppen das”, en komaf wil maken met het “Wir schaffen das”. Kanselier Merkel ziet de Duitse federale verkiezingen van de herfst 2017 naderen en haar nieuwe motto is: terugkeer, terugkeer.” ‘t Pallieterke: Uw tegenstanders, onder meer bij het Vlaams Belang, verwijten u te dweilen met de kraan open? Theo Francken (vechtlustig): “Zij dwalen. De snelbelgwet is geschrapt, de regularisering is aangepakt, bijvoorbeeld de zogenaamde medische regularisering en er is evenmin nog sprake van een collectieve regularisering. Daarnaast hebben we de retributie voor verblijfsaanvragen ingevoerd. Vroeger was een verblijfsaanvraag gratis, nu moet men betalen en dat werkt ontradend. Het aantal aanvragen is met zo’n 60% gedaald. Regularisatie is niet langer een migratiekanaal maar opnieuw de uitzonderingsprocedure zoals ze bedoeld was. We hebben de kraan voor een stuk dichtgedraaid. Ik doe mijn uiterste best om het terugkeerbeleid in gang te trekken: er is 16 jaar onderhandeld met Marokko en Tunesië zonder akkoord en het is welletjes, dat bruskeren

geloof dat president Erdogan ondanks stoere woorden en bedreigingen de kloof met Europa niet wil breder maken. Hij beseft dat de vrijstelling van het visum voor Europa voor de Turken, als tegengebaar, niet zomaar kan. Ook Erdogan heeft baat bij de deal” ‘t Pallieterke: De vluchtelingenstroom is een reisbureau voor IS, de islamisten smokkelen zo hun terroristen binnen? Theo Francken: “Interpol en Europol waarschuwen inderdaad voor dat probleem, maar ik weet niet of dat een bewuste politiek is van IS, alhoewel ik verneem dat de Duitse veiligheidsdiensten voor hun centra aanwijzingen hebben. In ieder geval zijn daarvan geen bewijzen voorhanden in onze asielcentra. Onze asielzoekers worden vandaag viermaal gescreend om te achterhalen of zij al dan niet geradicaliseerd zijn. We doen er alles aan om de veiligheid maximaal te bewaken maar 100% zekerheid kan je nooit geven, wel 100% van je engagement. ‘t Pallieterke: Hoeveel hoofddoeken zijn er in Lubbeek? Theo Francken (glimlacht): “Sedert een vluchtelingencentrum opende in Lubbeek met 200 gasten zijn er hoofddoeken, vroeger geen of amper. Voor het centrum de deuren open zette was er een vergadering met 750 aanwezigen en ik verwelkomde, als burgemeester, ondertussen ben ik vervangen door een waarnemend burgemeester, vanaf anderhalf uur voordien de mensen. De politie was er, Fedasil was present, iedereen kon zijn vragen en verzuchtingen uiten. Nadat de asiel-

“Vlaams Belang dwaalt. De snelbelgwet is geschrapt en er is evenmin nog sprake van een collectieve regularisering.” is voor mij een prioriteit. Voor het eerst sinds jaren, zijn we er in geslaagd een akkoord met Marokko te negotiëren. Samen met mijn collega’s Jambon en Geens heb ik in april 2016 een akkoord ondertekend dat moet leiden tot snellere identificatie van Marokkaanse onderdanen. Recent zijn 25 Marokkanen uit onze gevangenissen naar hun land van oorsprong gestuurd en die weg bewandel ik verder. Ik vergezel begin december premier Michel naar Algerije met het oog op een bilateraal akkoord over de terugkeer. Is het vluchtelingen- en migratieprobleem daarmee opgelost, neen, maar wij stappen in de goede richting: naar een humane en realistische aanpak.” ‘t Pallieterke: Houdt het akkoord met Turkije over de beteugeling van de vluchtelingenstroom stand? Theo Francken: “Het is moeilijk om te onderhandelen met de Turkse regering, de bevoegde ministers zijn hoffelijk én zeer afstandelijk. Ik

De grenzen dicht De grote Vlaams-nationale tegenstander, het Vlaams Belang, eist dat de regering de grenzen sluit? Theo Francken (snuift): “Wil Filip Dewinter de haven van Antwerpen wurgen door de Belgische binnengrenzen te sluiten? Hoe dom kan men zijn en die houding verdedigen als man die zijn politieke basis heeft in een internationale havenstad. Ofwel is het puur gestook ofwel meent Filip Dewinter het en dan twijfel ik aan zijn verstand. Om te beginnen kunnen wij niet uit de Conventie van Genève en uit de Europese Unie stappen om opnieuw de controle over onze grenzen te verwerven. Wat zou het resultaat zijn, enerzijds kan je misschien 100 sjoemelende vluchtelingen, op doortocht naar het Verenigd Koninkrijk in vrachtwagens, snappen, anderzijds is het sluiten van de grens van een open land zonder natuurlijke grenzen als België waanzin. Het onderscheid tussen de binnengrenzen in Europa en de buitengrenzen van Europa is groot en essentieel. De buitengrenzen zijn een collectieve Europese verantwoordelijkheid en die moeten dicht en bewaakt worden. De open binnengrenzen van de Europese Unie zijn de minimale waarborg voor het vrij verkeer van mensen, goederen, diensten en kapitalen. Waar België buitengrenzen heeft, in de zeehavens en op de luchthavens, sturen wij mensen terug. Bijvoorbeeld op de luchthaven van Zaventem hebben wij 4000 passagiers meteen teruggewezen met het eerstvolgende vliegtuig. Een “push back”. Grenzen sluiten wil beduiden, zoals in Hongarije, het voorbeeld dat Filip Dewinter lief heeft, hij stuurde mij daarover triomfantelijk een foto, een hek rond ons land bouwen met om de 100 meter een gewapende soldaat. Hij vergeet te vermelden dat het daar gaat om een buitengrens van de EU. In de grensgemeente Essen zijn er 10 officiële overgangen met Nederland, tussen Oost- en West-Vlaanderen en Zeeuws-Vlaanderen een veelvoud. Die bemannen en sluiten is praktisch en financieel ondoenbaar voor een open economie. Filip Dewinter vertelt fabeltjes over onze grenzen.”

zoekers arriveerden was er maanden later een opvolgingsvergadering met 20 aanwezigen, dat zegt genoeg.” ‘t Pallieterke: Sedert de zomer 2016 kopieert u het Vlaams Belang door alles op alles te zetten in het veiligheidsdossier? Theo Francken: “Wij kopiëren niemand want veiligheid is een zaak die iedere politicus met verantwoordelijkheidszin vandaag ter harte moet nemen. Wij hebben met N-VA niet gewacht tot de aanslagen van 22 maart om onze verantwoordelijkheid in dit dossier op te nemen en wij leveren de bewindslui die dat concreet maken: Jan Jambon op Binnenlandse Zaken, Steven Vandeput op Defensie, ik op Asiel en Migratie. N-VA is een grote volkspartij en is bekommerd om de onrust van de burgers. Zelf ben ik 16 jaar actief in de Wetstraat en het asieldossier was steeds mijn bekommernis en mijn aandachtspunt, dus imitatie is mijn en onze strategie niet. Vlaams Belang brengt slogans maar heeft weinig slagkracht. Wat ze zeggen is vaak in de praktijk niet uitvoerbaar. Wij werken volhardend verder en boeken resultaten. Er werden nooit meer repatriëringen uitgevoerd dan afgelopen jaar. We braken records inzake repatriëring van criminele illegalen. ‘t Pallieterke: Tijdens een recente discussie bij De Debatclub uitte u publiek uw instemming met de waarschuwingen van Filip Dewinter tegen aspecten van de vluchtelingeninstroom? Theo Francken: “Filip Dewinter heeft gelijk als hij waarschuwt tegen het moslimradicalisme. Toen ik hem als parlementair daarover hoorde in het begin van mijn loopbaan, dacht ik dat hij overdreef, maar ik zie in mijn dagelijkse praktijk als staatssecretaris dat hij terecht een bestaand probleem aansnijdt. ‘t Pallieterke: Hij maakt zich populair door te wijzen op de relatie tussen vluchtelingen, asielzoekers en de criminaliteit? Theo Francken: “De criminaliteit, en wij werken eraan, zal een opdoffer krijgen als het systeem van de nummerplaatherkenning, het zogenaamde ANPR, algemener wordt in meer gemeenten. Het zijn de rondzwervende daderbendes van Oost-Europese oorsprong die de

grotere criminaliteit veroorzaken en als wij die klein krijgen zetten we een belangrijke stap voorwaarts in de aanpak van de criminaliteit in steden en gemeenten. “ ‘t Pallieterke: Unia, het ex-centrum Leman, beweert slag om slinger dat de Vlamingen van nature uit vijandig staan tegenover vreemdelingen? Theo Francken: “Dat is meer een hetze dan een werkelijkheid en Unia zet graag een gekleurde bril op. Ik ben het zelden eens met wat dat centrum beweert. Er zijn hier geen bomaanslagen tegen vluchtelingencentra, de wrijvingen worden opgelost door informatie en dialoog, de frustraties bestaan maar zijn onder controle. Vlamingen zijn een internationalistisch volk, geen benepen kleinburgers. Wij zijn één van de meest gastvrije volkeren ter wereld. Daar waar centra werden opgericht, werden ook héél wat vrijwilligerscomité’s opgericht. We hebben - dankzij de inzet van iedereen -de asielcrisis goed en waardig doorstaan. Unia hoeft ons geen schuldgevoelens aan te praten. De problemen van de buurlanden, denk aan Duitsland en zijn grote Pegidagroep - hier is dat 100 man -, aan Nederland met vechtpartijen, de besmeuring van moskeeën en de moord op Theo Van Gogh, aan Frankrijk met het kamp in Calais, zijn veel en veel groter. Een situatie als Calais zullen wij hier nooit dulden. Jan Jambon stuurde 120 politiemensen naar West-Vlaanderen om dat te beletten, dag en nacht patrouilleert een helikopter, met warmtedetectie controleren wij vrachtwagens.” ‘t Pallieterke: U communiceert langs de sociale media met de bevolking? Theo Francken: “Ik ben snel gestegen van 5000 naar 30.000 volgers, en dat is amper minder dan de premier, omdat ik wil dialogeren met de burgers en omdat de journalisten van de kranten, de radio en de televisie veel op een hoopje gooien, de dossiers vereenvoudigen, hun vooringenomenheid uitspelen en de basisregels van de eerlijke informatie niet altijd hoog achten. Ik tracht in een rustige, begrijpelijke, niet-academische taal de nuances aan te brengen en de vooroordelen weg te nemen. Soms ben ik hard, maar ik blijf wie ik ben, geen zacht ei.” ‘t Pallieterke: In het parlement is u een steen des aanstoots? Theo Francken (lacht): “Neen toch, daarin vergist u zich. In onze parlementaire traditie zijn er twee topdebatten waar de oppositie ruim baan krijgt voor haar kritiek: bij de presentatie van de State of the Union en bij het debat over de begroting. Als er oppositie is, dan speelt men in onze parlementen op de man, niet op de bal. Bij die twee recente debatten was er één, ik herhaal één, interventie over het asielbeleid, mijn bevoegdheid, en die bekritiseerde het woonbeleid waar ik niet, dus niet, voor verantwoordelijk ben. Die enige oppositionele stem was van Monica De Coninck van sp.a en voor de rest bestond de discussie niet. In ‘t geniep en op de man of vrouw wordt gespeeld via perslekken, interviews en de sociale media. Een open debat over asiel en migratie moet nog beginnen, ik ben er klaar voor, de oppositie niet. Frans Crols

12 Cultuur

10 november 2016

Mira is terug op haar PLAATS

Podium

Na vele jaren van afwezigheid is er nu terug ‘Plaats’ voor de Nederlandstalige artieste Mira (Mira Bertels). Ze had honger naar een nieuwe plaat en naar het podium, maar moeilijke omstandigheden hebben de terugkeer wat vertraagd. Mira studeerde af aan de Kleinkunstacademie (Studio Herman Teirlinck) en stapte in de voetsporen van Hannelore Bedert. Ze werd heel vaak - tot vervelens toe - met Hannelore vergeleken, maar ze probeerde een eigen weg te bewandelen. Niet eenvoudig, omdat veel gras al voor haar voeten was weggemaaid door Hannelore. In 2006 bracht ze haar eerste plaat uit, getiteld ‘Daluren’ en daarop stond haar sterke debuutnummer ‘In de fleur’. Het plaatste haar op de wereldkaart, maar liet tegelijkertijd horen dat er wel degelijk een bepaalde wetmatigheid zat en zit in de opleiding kleinkunst. Een bepaald metrum, een bepaalde tekststijl, een bepaalde manier van zingen. En nu, tien jaar later, brengt Mira haar vierde plaat uit, ‘Plaats’. Om verschillende redenen heeft de plaat die titel gekregen en om diezelfde redenen is het openingsnummer ‘Plaats’. Waarbij de artieste een oproep lanceert om te mogen falen en te mogen opstaan. Om een plaats te kunnen zoeken tussen onzekerheden, verlies, slechte eindes en een al wat oudere leeftijd. Voor Mira is het een lange zoektocht geworden en tegelijkertijd een volwassenwordingsproces. Het is ook zoeken geweest naar de juiste klank en vooral naar een gehoopt muzikaal gevoel van ‘minder is meer’. Niet te veel maar wel voldoende muzikanten. Dus komen op elk nummer of blazers of strijkers voor. Voorop blijft natuurlijk de piano, en de stem van Mira, naast de contrabas en een beperkte drum. Op de plaat staat het hele mooie ‘Enkel glas’ dat u al op radio kon horen. Een retrospectief nummer met hunkering naar het veilige verleden. ‘De Buren’ behandelt treffend één van de kleine kantjes van de mens, de eeuwige afgunst jegens het ‘perfecte’ leven van de mensen hiernaast. En dan is er de impact van verlies (‘Koude Regen’, ‘Ze Kunnen Al Veel’,...) en het thema van de onverbiddelijke vergankelijkheid van het leven (‘Marie Rose’). Toch is er ook plaats voor liefde in het mooie ‘Hoe wij zijn’, hoewel ‘Plaats’ absoluut geen traditionele liefdes-plaat geworden is. In Antwerpen stelde Mira zaterdagavond deze plaat voor aan het publiek. De kleine zaal van de Arenbergschouwburg was volgelopen voor een behoorlijk intiem maar ook sterk concert. Mira achter de vleugelpiano werd enkel begeleid door contrabas en cello. Geen blazers, maar dat stoorde nooit. De tekst primeerde, de emotie van de woorden, de kracht van de stem van de artieste. De liedjes vragen elk wel een duidelijk geïnteresseerd luisterpubliek en een bereidheid tot nadenken. Mira genoot zichtbaar van de vernieuwde aandacht en van haar herwonnen plaats op het podium. Ze klonk zelfzeker en indrukwekkend stemvast, alsof ze nooit was weggeweest. Deze vierde plaat, ‘Plaats’, verdient dan ook terecht een plaats in haar oeuvre en een plaats in onze Nederlandstalige discotheek. Benieuwd of de diepgang van deze plaat in elk cultureel centrum of op elk podium volleGT dig tot zijn recht zal komen.

Poppie-rel Deze week herdenken wij op 11 november het einde van de Eerste Wereldoorlog, de massaslachting die zich voor een niet-onbelangrijk deel ook in Vlaanderen afspeelde. Over het Kanaal is het dan Remembrance Day, en die wordt met veel luister en ceremonieel gevierd. Het is er ook de gewoonte op die dag (en de dagen voordien) een ‘poppie’ te dragen, de klaproos die symbolisch verwijst naar de Vlaamse velden waar zoveel Engelse, Schotse, Welshe en Ierse jongens sneuvelden. Het gebruik is al oud, maar nu de eerste wereldbrand precies honderd jaar achter ons ligt, is het vrijwel algemeen in Groot-Brittannië (en kwam het naar hier overgewaaid).

Hemeltergend Als er rond 11 november wordt gevoetbald (en dat is meestal het geval), dan is de poppie op de voetbalvelden prominent aanwezig, zowel bij supporters als spelers. Meestal wordt er een minuut stilte ingelast. Alleen bij interlands is er een probleem en dat doet zich ook dit jaar weer voor, want Engeland en Schotland spelen op de elfde vriendschappelijk tegen elkaar. Zowel de Engelse als de Schotse voetbalbond besliste dat de klaproos op het wedstrijdshirt zou worden afgebeeld, maar dat was buiten de Wereldvoetbalbond gerekend. De FIFA-reglementen verbieden namelijk elke uiting van politieke of religieuze aard op de truitjes, en de poppie valt volgens

Hotels en en Hotels restaurants waar waar restaurants Vlamingen thuis thuis zijn zijn Vlamingen Verliefd op op de de natuur-? natuur-? Verliefd Kom ze ze eens eens proeven proeven te te Achouffe-! Achouffe-! Kom

HOTEL HOTEL

Achouffe 19 19 -- 6666 6666 Houffalize Houffalize Achouffe

De keuken keukenNu is enkel enkel open voor voor hotelgasten hotelgasten ook restaurant De is open TeMiddagmenu bereiken via via Namen, Marche, Laroche reeds te verkrijgen vanafLaroche E19,50 Te bereiken Namen, Marche, gesloten op donderdagmiddag richtingKeuken Houffalize (afslag Nadrin) of of via via Luik Luik richting Houffalize (afslag Nadrin)

Wij zijn Vlaamstalig Tel. 061-28 061-28 81 82 82 Fax 061-28 061-28 90 90 82 82 Tel. 81 -- Fax Tel. 061-28 81zijn 82 Nederlandstalig-!) www.lespine.be (Wij (Wij zijn Nederlandstalig-!) Heerlijk aan de kust nu!

de bond onder de toepassing van die regel. Het is niet de eerste keer dat de FIFA bezwaar maakt tegen de poppie. In het verleden werd dat dan min of meer opgelost door de spelers een rouwband-met-poppie te laten dragen. Maar deze keer willen de twee nationale voetbalfederaties niet plooien en ze krijgen daarbij steun van de regering. Premier Theresa May haalde in het Lagerhuis zwaar uit naar de FIFA die ze opriep ‘eerst de eigen stal uit te mesten alvorens ons te komen zeggen wat we moeten doen’. Ze noemde de FIFA-beslissing ‘uitermate hemeltergend’.

Racisme In het Lagerhuis klonk een unanieme instemming, maar daarbuiten is toch niet iedereen het met May eens. Als er diepgewortelde en breed gedragen tradities zijn in een land, zijn er altijd wel enkele types die menen zulke traditie verdacht te moeten maken en dat is precies wat Robert Fisk deed in een opiniestuk in ‘The Independent’. Fisk is een gedreven journalist en Midden-Oosten-sepcialist, maar vond blijkbaar de tijd rijp om een virulente aanval te openen op het dragen van de poppie. Niet alleen vond hij dat in tijden van Brexit ‘hypocriet’, uiteindelijk is volgens hem de klaproos een ‘racistisch symbool’ omdat het enkel de Britse doden herdenkt. Het R-woord is – hoe verrassend – nog maar eens van stal gehaald. Of Fisk met zijn venijnige tekst veel bijval heeft geoogst, durven we betwijfelen.

Paasopstand Nog een Iers zijsprongetje. Al snel in de discussie werd de FIFA verweten de shirtregel niet overal even minutieus toe te passen. Op 25 maart dit jaar speelden de Ieren thuis een vriendenmatch tegen Zwitserland. Dat was vlak voor de herdenking van de Paasopstand, en de Ieren hadden op hun shirts de verwijzing ‘EireIreland 1916-2016’ aangebracht. ‘Als dat geen politieke boodschap is’, merkten de Engelsen nu fijntjes op. De FIFA haastte zich om te verklaren dat ook over die truitjes een ‘onderzoek’ wordt geopend. Alsof ze daar in Zürich niets beters te doen hebben... WEJ

Odyssee van de dieren Het Musée de Flandre in Kassel pakt nog maar eens uit met een mooie tentoonstelling over een interessant aspect van de Vlaamse schilderkunst. Dit keer belicht het de Vlaamse dierenschilders uit de zeventiende eeuw.

Tot de zeventiende eeuw speelden dieren op schilderijen een bijrol. Als ze afgebeeld werden, deden ze dienst als symbool of zinnebeeld. Met de dierenstukken ontstond in Vlaanderen een nieuw genre. De kunstenaars die hier uitmuntten in de getrouwe weergave van mensen en dingen pasten die kunde ook toe op het schilderen van dieren, wat een volwaardig genre werd. Het Musée de Flandre brengt de grootste Vlaamse dierenschilders naar Kassel. Roelandt Savery (1576-1639), Frans Snijders ( 1579-1657), Jan Feyt (1611-1661) en Paul de Vos (1591/92-1678) zijn samen goed voor ruim vijftig mooie werken op de expo. Roelandt Savery was de eerste Vlaamse dierenschilder. De expo toont van hem twaalf werken die illustreren hoe de mens van het voorplan verdween om dan volledig plaats te maken voor de dieren. In twee schilderijen rond het thema ‘Orpheus’ staat niet het mythologische verhaal centraal, maar de dieren. Het is opvallend hoe Savery een feeërieke wereld creëert waar inheemse en exotische dieren naast elkaar leven. Zin voor detail typeert deze kunstenaar, die ook als eerste ‘dierenportretten’ schilderde, van twee paarden of een jonge haan bijvoorbeeld.

Snijders centraal Frans Snijders is de centrale figuur van de tentoonstelling. Hij heeft een bepalende rol gespeeld in de evolutie van de Vlaamse dierschilderkunst in de zeventiende eeuw. Snijders wist op een sublieme manier composities te variëren, wat duidelijk te zien is in zijn jachttaferelen. De kunstenaar had een artistieke band met Rubens. Een schitterende ‘Dode leeuw’ (zie afbeelding) illustreert dat. Het talent van grootmeester Snijders spat van de prachtige schetsstudies van everzwijnen en vossen. Het zal niet verbazen dat Savery het werk van twee andere belangrijke dierenschilders heeft beïnvloed. De eerste is Jan Feyt, die zich specialiseerde in jachttrofeeën. Het dode wild, meestal een

haas of een konijn, soms een vos, is bijzonder subtiel geschilderd. De tweede is de wat miskende Paul de Vos, die op magistrale wijze de kracht van dieren in de verf wist te zetten, zoals in ‘Paard aangevallen door wolven’, maar die net zo briljant twee vertederende zeehondjes op doek wist te schilderen. Op de tentoonstelling zijn ook twee kunstenaars uit de Brueghel-dynastie aanwezig: Jan Brueghel de Oude (1568-1625) en Jan Brueghel de Jonge (1601-1678). Een kleinzoon van die eerste, Jan van Kessel (1626-1679) krijgt op de expo bijzondere aandacht voor zijn vogels, vlinders en insecten die hij wetenschappelijk precies tekende en schilderde. Als uitsmijter is er een schets van een ruiter gemaakt door Rubens, een studie die als model zou dienen voor latere werken.

Stevige reputatie De expo ‘Odyssee van de dieren’ brengt een min of meer chronologisch verhaal met een kabinet voor elke schilder. Op die manier toont ze de karakteristieken in het werk van deze kunstenaars, maar we krijgen toch ook zicht op de wederzijdse invloeden. Want we mogen niet vergeten dat al deze kunstenaars op een bepaald moment in hun carrière in hetzelfde artistieke milieu hebben gewerkt: de stad Antwerpen. Sinds de zestiende eeuw was samenwerking daar de regel. Schilderijen verhuisden van het ene atelier naar het andere, wat het toeschrijven van bepaalde stukken aan één kunstenaar vaak moeilijk maakt. Het Musée de Flandre is er andermaal in geslaagd een interessante tentoonstelling te presenteren. Het heeft een stevige reputatie opgebouwd en kon stukken uitlenen van gerenommeerde musea in Berlijn, Rotterdam, Boedapest, Milaan en Cambridge. Ook uit ons land komen enkele werken. Het gros is afkomstig uit Franse musea, waaronder het Louvre. Tentoonstelling ‘Odyssee van de dieren’, nog tot 22 januari 2017, Musée de Flandre, Kassel, www.museedeflandre.lenord.fr MMMV

Boeken

10 november 2016

Een nationaalbolsjewist en een Groot-Nederlander, of een weerstander en een collaborateur Onlangs verscheen een wel zeer bijzonder nummer van de ADVN-Mededelingen* dat onze lezers zeker zal interesseren. De nieuwe voorzitter van het Archief en Documentatiecentrum voor het Vlaams-nationalisme Dirk Rochtus, de auteur van o.m. het boek Dominant Duitsland (Pelckmans, 2013), opent met te wijzen op de belangrijke figuur van Ernst Niekisch (1889 – 1967), een Duitse nationaalbolsjewist en uitgever van het tijdschrift Widerstand. En in datzelfde nummer een mooi geïllustreerd en lang artikel van Sophie Gyselinck over het bewogen leven van de Gentenaar Leo Poppe (1911 – 1997), een voormalige Dinaso en bezieler van het tijdschrift De Schakel voor de Vlamingen in Zuid-Amerika. De schrijver Herman Vos, de toneelregisseur en leraar Ast Fonteyne, de militant Jef François, de houtsnijder Victor Delhez, de dichter Wies Moens, de leider Joris van Severen en de tekenaar André Delbare; deze zeven min of meer beroemde mannen kwamen allen vroeg of laat in contact met de levenslustige en altijd actieve Leo Poppe. Deze gevluchte Vlaming (Gent, 1911 – Buenos Aires, 1997) werd eerst een overtuigd lid van het Verdinaso en later een al even overtuigd nationaalsocialist die na de oorlog vluchtte voor de repressie en via Knokke, Parijs en Pamplona in Spanje belandde om uiteindelijk een nieuw leven te beginnen (zoals toen zovele Vlamingen) in Argentinië. In maart 1947 werd Poppe in België veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. En door zijn avontuurlijke vlucht wist hij dus alsnog aan een onaangenaam verblijf in de gevangenis te ontsnappen. Over zijn bewogen vlucht en verblijf in Argentinië wordt hier een bijzonder artikel met vijftien unieke foto’s en bewijsdocumenten gepubliceerd.

Een groot netwerk Want in 2007 verwierf het ADVN het persoonlijk archief van Leo Poppe. En ik citeer: “Het archief van Leo Poppe bestaat hoofdzakelijk uit brieven. De correspondentie loopt van einde jaren 1940 tot iets na zijn dood en telt meer dan 600 correspondenten. Het grootste deel van de brieven is afkomstig uit zijn functie als organisator van Vlamingen in Argentinië en als redacteur van het tijdschrift De Schakel/El Lazo. Vanzelfsprekend onderhield Poppe hiervoor nauwgezet contact met vrienden in Vlaanderen maar ook daarbuiten. Zijn netwerk, dat hij per brief jarenlang bestendig uitbouwde, is bewonderenswaardig te noemen en kan vergeleken worden met de vele relaties die we vandaag leggen langs sociale media, netwerksites.” Ook dit artikel is bewonderenswaardig te noemen, want Leo Poppe was de ware bezieler van De Schakel en de redactrice van dit blad merkt op dat deze Poppe zijn radicaal-rechtse opvattingen nooit opgaf en ook zijn hele leven vasthield aan de Dinaso-ide-

alen en het Groot-Nederlandse droombeeld uit zijn jeugd.

De klok van Vlaanderen Tot slot wil ik nog wijzen op de zeer merkwaardige inleiding in de rubriek ‘Denkwoord’ van de hoogleraar en directeur Dirk Rochtus die plots onze aandacht vestigt op het bestaan van de Duitse nationaalbolsjewist Ernst Niekisch. De klok van Vlaanderen is hier uiteraard Dr. August Borms die, zoals genoegzaam bekend, tweemaal met de Duitsers collaboreerde of tweemaal in het dodelijke moeras van de collaboratie belandde, waarbij de tweede maal helaas noodlottig werd. En wat hij vertelt over Ernst Niekisch mag dan historisch juist zijn, de vraag blijft eventjes hangen wat de aanleiding was voor deze terechte maar onverwachte bedenking, en Rochtus schrijft: “Een merkwaardige publicatie is het boek Zehn Jahre im belgischen Kerker waarin August Borms (1878-1946) zijn gevangenisperiode beschreef.“ Niekisch moet zich herkend hebben in de houding van een man waarover de inleider zegt: “Bis zum letzten Tage ist er aufrecht geblieben, hat nie wiederrufen, um Licht und Freiheit zurückzuerhalten.” Toch wil ik er onze lezers en onze geleerde professor even op wijzen dat het onvolprezen serieuze tijdschrift TeKos al meer dan eens aandacht heeft gewijd aan de Duitse denker Niekisch. In bijvoorbeeld het nummer 79 van dit blad dat al in 1995 verscheen en waarin Peter Logghe in zijn artikel ‘Het rechtse verzet tegen Hitler’ uiteraard ook

Leo Poppe in Argentinië [ADVN, VPA1308]

wees op het linkse verzet van Ernst Niekisch. En ik verwijs even naar het boek Duitse dichters en denkers (Amsterdam, 2008) van Frits Boterman die over Niekisch het volgende schreef: “Het Westen stond ook in de ogen van nationaal-bolsjewisten als Ernst Niekisch gelijk aan de Amerikaanse way of life, het gangsterdom van Chicago, het Verdrag van Versailles, de burgerlijk-materialistische maatschappij en het joodse liberalisme. Hun blik was gericht op de Sovjet-Unie.” Maar dit verwijdert ons natuurlijk van Borms, Brussel en Berlijn. Hendrik C arette * ADVN-Mededelingen, nr. 53, derde trimester 2016, Lange Leemstraat 26, 2018 Antwerpen. Meer info: www.advn.be

Wat wil Poetin?

NSB-predikant Ekering

De Duitse journalist Hubert Seipel kon gedurende vijf jaar Poetin observeren en regelmatig met hem praten. In dit boek beschrijft hij de commentaren van Poetin op de belangrijkste gebeurtenissen van de laatste jaren. Poetin blijkt diep ontgoocheld over het onbegrip van het Westen en in het bijzonder de Verenigde Staten en Duitsland. Obama en Merkel behandelen hem belerend en betweterig. Ze willen hem altijd de les leren en verwijten hem dat hij geen vooruitgang maakt. Hij schendt de mensenrechten en gedraagt zich niet democratisch, terwijl zij toch ook een en ander op hun kerfstok hebben.

Voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog waren er bij onze noorderburen een paar tientallen dominees die openlijk de zijde kozen van de Nationaal Socialistische Beweging (NSB) van Anton Mussert. De meest populaire was Lodewijk Ekering (1889-1964). Hij bezat zowel een diploma in de theologie als in de rechten, vandaar dat hij wel eens dominee-meester werd genoemd.

Westen weet echt wat hij denkt en wat hij wil. Een ideale omstandigheid om hem alle mogelijke snode plannen toe te schrijven. Zo zou hij, geïnspireerd door Hitler, alle Russischsprekenden terug in eigen land willen krijgen. Dit zou een oorlog met o.a. de Baltische landen en dus met de NAVO betekenen. De herovering van de Krim - zij het wel zonder oorlog - en het losweken van Oost-Oekraïne kunnen als eerste stappen geïnterpreteerd worden. Wil hij daarenboven niet alle 14 afgescheiden republieken van de Sovjet-Unie heroveren? Bovendien is hij niet van plan in zijn land rekening te houden met de mensenrechten, en schrikt hij er niet voor terug nu en dan door zijn beschermeling Kadirov, dictator van Tsjetsjenië, een politieke moord in Rusland te laten plegen.

Koude Oorlog

Uit de gesprekken blijkt dat de nationalist Poetin in de eerste plaats orde in zijn onmetelijk rijk wil brengen. Dit kan hij niet anders dan door op de klassieke Russische wijze met harde hand leiding te geven. Oppositie begrijpt hij niet en is dus ongewenst. Rusland moet in de eerste plaats een sterk land worden en in de gehele wereld als dusdanig gerespecteerd worden. Het is zijn missie dit te verwezenlijken. Dit is hij aan de Russische cultuur en geschiedenis verplicht. Merkwaardig is wel dat de oud-communist zoveel belang hecht aan het religieuze. Als gelovige vindt hij dat de orthodoxie tot de identiteit van iedere Rus behoort.

Levend raadsel De auteur laat Poetin aan het woord over heikele kwesties. Bijvoorbeeld over hoe hij de politieke macht van de oligarchen heeft beknot en daarom wel tegen Chodorkovski moest optreden. Ook de militaire interventie in het autonome gebied Zuid-Ossetië in Georgië wordt door Poetin in een juist daglicht geplaatst. Zeer lezenswaardig is zijn commentaar op de Oekraïne-saga waarin de rol van het Westen uit de doeken wordt gedaan. Poetin is een levend raadsel. Niemand in het

Dit alles leidt tot spanning met het Westen en de sfeer van de Koude Oorlog wordt weer opgeroepen. Merkwaardig is dat in beide kampen regeringen en media klaarstaan om met veel energie de Koude Oorlog weer uit de kast te halen. Uit nostalgie? De macht der gewoonte? Of gewoon omdat het een gemakkelijk te hanteren politiek systeem is? Misschien is de beste vraag nog: wie heeft daar voordeel bij? Cui bono? In ieder geval de NAVO, die nu eindelijk opnieuw een taak heeft en floreert als in de hoogdagen van de Koude Oorlog. Volgens Poetin is de Koude Oorlog nooit weggeweest. De Verenigde Staten en hun bondgenoten omsingelen de Russische Federatie met nieuwe NAVO-landen en willen zelf Oekraïne en Georgië in hun invloedssfeer inlijven. Toch was in 1990 in een herenakkoord in Moskou tussen Gorbatsjov en VS-minister James Baker afgesproken dat de NAVO zich niet in de vroegere invloedssferen van de Sovjet-Unie zou uitbreiden. Hubert Seipel probeert afstand te houden van zijn gesprekspartner. Het is dus geen apologie van Poetin, maar wel noodzakelijke lectuur voor wie zich wil verdiepen in het enigma Yvan van den Berghe Poetin. Hubert Seipel, “Poetin. De binnenkant van de macht”, uitgeverij De Blauwe Tijger, Groningen, 2016, 316 p., 25 euro. ISBN 978 9492 1612 08

Ekering was veruit de meest populaire en getalenteerde spreker van de Nederlandse Hervormde Kerk. Als predikant schuwde hij geen felle en radicale uitspraken. Menigmaal klaagde hij de ‘zegeningen’ (zo Ekering) van de democratie aan en verhulde hij zijn afkeer voor het kapitalisme niet. Ook als radiospreker (AVRO) kende hij een groot succes en was hij veel gevraagd. Zijn populariteit had hij vooral te danken aan zijn inzet; in Noordwijk aan Zee (1916-1921) zette hij zich dag en nacht in zonder zichzelf te sparen, voor de nabestaanden van zeelui die met hun schip op zeemijnen gelopen waren, alsook voor de slachtoffers van de Spaanse griep. Vanaf 1921 zette hij zich als dominee in Amsterdam in de eerste plaats in om er de sociale wantoestanden aan te klagen en te verbeteren. Al vanaf 1934 sympathiseerde dominee Ekering met de NSB. Zijn oversten wisten dat, maar traden niet op. Daarvoor was hij te populair en te belangrijk. Wel kantten ze zich tegen zijn plannen om binnen de NSB een Theologisch Front op te zetten, ook Mussert was er tegen. Een eigen NSB-radio met Ekering aan het hoofd bleef een doodgeboren kind. Uit virulente afkeer voor het communisme bleef hij tijdens de bezetting trouw aan de NSB tot het bittere einde. Hierdoor werd het, naargelang de oorlog evolueerde, stil rond Ekering. Persoonlijk was hij met Mussert bevriend. Na de bevrijding werd Ekering tot vier jaar opsluiting veroordeeld en ontslagen uit zijn ambt. Maar al in 1953 werd hij in ere hersteld

en kreeg hij zijn domineesambt terug. Deze gedocumenteerde biografie is uitermate interessant, maar hangt nogal zanderig aan elkaar, waardoor de hoofdpersoon enigszins in de kou blijft staan. Bibliografie en eindnoten zijn aanwezig, maar illustraties (en dat in een biografie!) en register ontbreken.

Pieter Jan Verstraete

Henk Tijssen; “NSB-predikant: ds. mr. L.C.W. Ekering (1889-1964) en zijn keuze voor het nationaalsocialisme”, Soesterberg, Aspekt, 2016. 249 blz. gen., 19,95 euro. ISBN 978 94 6153 880 2

Duitse criminaliteit Door heel Duitsland veroorzaken migranten een criminaliteitsgolf. In zes maanden tijd hebben asielzoekers 142.500 misdaden gepleegd, of 780 per dag. Dat is 40 procent meer dan in de eerste jaarhelft van 2015. Dat blijkt uit cijfers van de Duitse federale politie. Reken daar nog bij dat het alleen gaat om misdaden die zijn opgelost. In de meeste gevallen gaat het om diefstal, fraude, zwartrijden, maar ook verkrachtingen en mishandelingen komen voor. Volgens de politie gaat het vooral om asielzoekers of illegaal in het land verblijvende mensen uit Noord- en Midden-Afrika en uit de Balkan, en minder om Syriërs, Afghanen en Irakezen. De politie spreekt over ‘op zichzelf staande incidenten’ en er wordt niet gerept over “landelijke” problemen. Uit onderzoek van de denktank Gatestone blijkt dat criminaliteit vergelijkbaar in de zestien Duitse deelstaten voorkomt. Volgens de politie in Hamburg, Bremen en Berlijn hebben ‘migrantenbendes’ her en der hele wijken overgenomen. Vergelijkbare situaties doen zich in Zweden voor, schrijft ook nog Elsevier. Rainer Wendt, hoofd van de Duitse politievakbond, zei eerder al dat de wet van de jungle de wet van de staat heeft overgenomen

Brieven

10 november 2016

Nederland introduceert roetpieten

Brief van Flupke

Familiegebeurtenissen

Zangfeest.org

Jong geleerd

Pallieterke, U was zo vriendelijk om de fondsenwervingsavond voor het ANZ bekend te maken aan uw lezers. Het ANZ heeft immers het 100ste Vlaams-Nationaal Zangfeest al in het vizier, maar dat zal enkel mogelijk zijn mits de broodnodige steun van vele idealisten. Eventuele mecenassen werden verwezen naar www.zangfeest.be, maar via die weg komt u op een Belgisch Online Casino terecht… We denken dat uw zuurverdiende centen beter niet naar de Belgische goktempel gaan. Voor wie het ANZ financieel een duwtje in de rug wil geven, verwijzen we daarom graag naar www.zangfeest.org. Erik Stoffelen - Voorzitter ANZ

Belgische toekomst

Guido van Alphen - K asterlee

Kruisende woorden oplossing 1030

A B C D E F G H I J K L

Julien van Remoortere - Oostende

Heerlijk toch Pallieterke, Luister na het journaal van 19 uur naar het radioprogramma RETRO van onze geliefde VRT. Presentator Luc Janssen, gunt ons een sappige imitatie Noord-Nederlands, nu ja, Hollands dus. Dat gaat gepaard met een niet-aflatende stroom van ch’s en sj’s. (Zijn bijna twintig jaar werken bij de VPRO is daar niet vreemd aan.) Meer nog: hij imiteert ook Hollengels en met zwier. Hij spreekt over een ‘clessic elbum’ en uiteraard ‘slesh, i-ped, fen, cerry, beckpeck, ection, trem, sendwich, penel en meer van dat fraais. Op 2 november overtrof hij zichzelf: hij sprak over de Canadese provincie ‘Onterio’. Heerlijk toch! F. Maeyens - K almthout

Failed state Pallieterke, Een staat waarvan de openbare diensten niet meer in staat zijn hun dienende functie uit te oefenen en aan de behoeften van de bevolking te voldoen is een “failed state”, een staat in ontbinding. Wat wij de laatste tijd met Bpost in Vlaams-Brabant, en voor mij dan meer specifiek in Zaventem en de gemeenten daarrond, meemaken, is kafkaiaans en grenst aan het ongelooflijke. De efficiëntie van de postdiensten van het land van Kabila is groter dan die van onze Bpost. En dat wil wat zeggen. Wij moesten het meemaken dat de post in delen van Sterrebeek, Sint-Stevens-Woluwe en Kraainem veertien dagen gewoon niet bedeeld werd. De eeuwige “personeelsproblemen” werden als excuus ingeroepen, maar Bpost vertikte het zich bij de gedupeerden te verontschuldigen. Nu ontvingen we een stapeltje inkomende brieven die weken terug gepost werden met een verontschuldigend briefje waaruit we vernamen dat de postbode de post achterhield en wegens verduistering is aangehouden… Kan het erger? Het lokaal blad van een poli-

O wrede ironie: ook Guido Gezelle was een anglofiel en wilde ginder zelfs een katholiek missionaris worden, maar dat mocht niet van de strenge bisschop van Brugge. Beste Benno, u bent helaas geen baronet, en toch hou ik van uw initialen zoals bij Benjamin Britten, Béla Bartok en Brigitte Bardot (ja, ik word oud), Brigitte Balfoort (nee, ik blijf eeuwig jong) en de tragische Billy Budd. En wees gerust: de Picten of Schotten blijven achter de Muur van Hadrianus. Maar weet ook dat op dit geweldig eiland van Angelen en Saksen veel bastaards leven, zoals hier. Beleef maar veel plezier ginder in Brighton op de pier.

Hendrik Carette

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

ABONNEMENTEN • BINNENLAND 3 maanden € 28,60 6 maanden € 57,20 1 jaar € 114,40 1 jaar steunabonnement € 250 • BUITENLAND Tarieven afhankelijk van de bestemming. Alle inlichtingen op de kantoren.

U C

N E

E N

M M O R

A R

X M S

K G X

R O

C A

X U A

N X

B L

E N X X

A V

G U U R

A M P

X O R D E

X W I J

X W

K I J K G A

E N X

P A

I X

A R

N D E

E N T

E N

Redactie & beheer: Uitgeverij ’t Pallieterke Cuperusstraat 41 2018 Antwerpen Tel. : 03-232 14 17

Abonnementen en administratie: secretariaat@pallieterke.net Lezersbrieven: lezersbrieven@pallieterke.net

Martine Bouten - Sint-Stevens-Woluwe

Brief aan Benno Barnard (die voorgoed het Belgenland verliet)

H A

tieke partij werd in diverse wijken niet gepost. Gewoon verdwenen… Bpost lapt de taalwetgeving ook volledig aan haar laars. Postbodes die te Sint-Stevens-Woluwe aanbellen spreken de bewoners gewoon in het Frans aan. Ongehoord in een gemeente die al onder zware verfransingsdruk staat. Uitleg: men werkt zogezegd met een interimkantoor en heeft niet de volledige controle op dat personeel… Onzin. Wekelijks worden poststukken verkeerd gepost of bereiken hun bestemmeling niet. In appartementsgebouwen worden brieven soms niet in de bussen van de bestemmelingen gedeponeerd maar gewoon in een stapeltje naast het bord voor de parlofoons gelegd. Toppunt van cynisme: bij mijn laatste klacht voor een nooit ontvangen factuur kreeg ik als “morele schadevergoeding” 1 postzegel toegestuurd. Ik zal hem gebruiken voor mijn volgende klacht… Wij vernemen dat Bpost een nieuw bod voorbereidt op PostNL. Economische en financiële speculaties zijn voor het bedrijf klaarblijkelijk belangrijker dan correcte dienstverlening aan het publiek.

gedicht

Pallieterke, N.a.v. uw hoofdartikel van vorige week over de Vlaamse en Waalse toekomst, waarbij u graag wat heldere taal zou horen, ben ik zo vrij daarover een hint te geven. Als wij, Vlamingen, willen vermijden dat we ook na de verkiezingen van 2019 met dezelfde situatie geconfronteerd zullen blijven geconfronteerd worden als de huidige, moeten we er in de eerste plaats voor zorgen dat de voorstanders van een echte confederatie als eerste stap naar de onafhankelijkheid een meerderheid behalen in het Vlaams Parlement. Als dat niet kan met de stemmen voor de Vlaams-nationale partijen, dan moet ook de traditionele partijen gevraagd worden nog vóór de verkiezingen van 2019 een intentieverklaring in die zin af te leggen. Partijen die dat niet willen doen, moeten dan de kiezer afgeraden worden. Eens dat er in het Vlaams Parlement zo’n meerderheid zal zijn, moet de ‘Senelle-doctrine’ worden gevolgd, waarbij dat parlement Vlaanderen moet uitroepen tot deelstaat van het federale België, met als grenzen de bestaande grenzen van het Nederlandse taalgebied. Dat is weliswaar grondwettelijk niet volgens het boekje, maar democratisch volstrekt legitiem, want het Vlaams Parlement, verkozen om Vlaanderen te besturen, is de uitdrukking van het Vlaamse volk. En de wil van het soevereine volk is voor overtuigde democraten het enige wat telt (Robert Senelle in Knack, 19 mei 2010).

Pallieterke, Ik overloop even waarmee de tv ons zoal vergast op zondag 6 november en ontdek daarbij een resem ’toppunten’, maar boven alles uit torent wat zender Eén ons om 13.30 uur zal brengen: onder de ongelooflijk originele titel ’Little Manhattan’, een volbloed Amerikaanse ’romcom’ alstublieft. Als aanloop en smaakmaker licht ’Teve Blad’ al een sluiertje op: ’New York is de mooiste plaats van de wereld, althans voor de tienjarige Gabe Burton, die de liefde ontdekt voor zijn klasgenootje Rosemary… (die drie punten mogen hier echt niet ontbreken). Ik heb me laten vertellen dat deze romcom in feite een aanloop is voor een hele serie, waarin de liefde almaar jonger openbloeit en dat zelfs in zeer christelijke landen de eerste communie zal vervangen worden door een romcom waarin zesjarigen, bij het verlaten van de kleuterschool, meteen verliefd worden op een van de maatjes, die zoals zij het lager onderwijs zullen aanvatten. Uit goede bron verneem ik, dat momenteel proeven worden gedaan met driejarigen, althans wanneer ze de selectieproef met verve doorstaan. Intussen worden ons door de verzekeringsmaatschappijen al de eerste, lang niet te versmaden aanbiedingen verstrekt om, bij mogelijk afspringen van het eerste verliefdenfeestje voor kinderen jonger dan 16 jaar, de bezorgde, hardwerkende ouders volledig kunnen vergoed worden voor alle schade die ze eventueel op hun kop krijgen - soms door de nukkigheid van sommige jongveriefden, die evenwel al van in de wieg weten en het zelfs aan den lijve moeten ondervinden, wat verandering van partner betekent.

Pallieterke, Door het embargo ingesteld door Hare Majesteit tegen haar eigen schoonfamilie, ben ik de laatste tijd verplicht om de diverse media te volgen om nog enig nieuws over mijn familie te hebben. Ons Matil heeft er werkelijk alles aan gedaan om ons gezinnetje te isoleren van de rest en gaat dan de honneurs waarnemen in het buitenland. Zo verneem ik dat mijn papa opgeroepen wordt om voor de rechter te verschijnen in verband met een lopende zaak met mijn halfzus Delphine. Ik zou het in zijn geval niet zover hebben laten komen en zou de tactiek van wijlen president Mitterrand gevolgd hebben: “Et alors?” Nu de Belgische staat de polygamie wettelijk zou gaan erkennen, is het voor mijn papa dus eenvoudig om het achterstallige kindergeld uit te betalen aan mijn halfzus. Hij kan het misschien nog opgeven als een kostenstaat op zijn jaarlijkse uitgavenverklaring. Ook de buitenlandse pers is zeer geïnteresseerd. Wat leer en lees ik in de Italiaanse krant Il Tempo? Mijn ouders zijn definitief naar Rome verhuisd. Zo staat er te lezen, en ik citeer inclusief de schrijffouten: “La Regina Paola (sic) e’ tornata a casa, la rezidenza ai Pairoli, il Pallazo di Famiglia.” Papa en mama gaan dus wonen in mama’s appartement, waarvan de renovatie zo een slordige 200.000 euro gekost heeft. Zoals men zegt: die het lang heeft, moet het lang laten hangen. Dat heeft misschien ook wel zijn voordelen: als ik nog eens op reis moet naar Rome moet ik geen hotelkosten meer uitgeven. Enkele van de media die ik ook bekijk zijn Twitter en Facebook. Daar is onze Lorre opeens heel actief geworden sinds ik hem van de officiële koninklijke Twitteraccount gegooid heb. Het is wel spijtig dat hij zo slordig is in zijn taalgebruik. Zijn tweets in het Frans zijn niet altijd feilloos, maar het Engels dat hij hanteert heeft meer weg van het steenkolenengels dat onze noorderburen plegen te gebruiken. Onze Lorre wordt een echte eenzaat, want hij volgt niemand op Facebook. Zijn wederhelft @ClaireLCoombs volgt 3 personen, maar daar zit monseigneur niet bij. We sluiten af met de bedenking dat het stil is waar het nooit waait, ook in koninklijke families. Enfin, de royale groeten uit La(e)ken van uw koning, Hare Majesteit de koningin, de kroonprinses en de ganse sibbe. Flupke van België

Het abonnementsgeld kan overgeschreven worden op volgende rekeningnummer met vermelding van uw naam en adres: BE82 4096 5194 9168

BIC KREDBEBB

Lees nu ook digitaal op www.pallieterke.net Elke week op donderdag in uw krantenwinkel Stichter: Bruno de Winter: 1945-1955 Hoofdredacteur Jan Nuyts: 1955-2000 Hoofdredacteur Leo Custers: 2000-2010 Hoofdredacteur: Karl Van Camp Verantw. uitgever: Karl Van Camp

Sport

10 november 2016

Lippens en Trappeniers

Roskammen

Het begin van de maand november 2016 zal ik nooit vergeten. In een paar dagen tijd verloor de Anderlechtfamilie twee van haar zonen. Martin Lippens en Jean Trappeniers hebben ons verlaten. Met Martin heb ik niet meer samengespeeld, maar ik kende hem al van toen hij nog werkte als bediende op het secretariaat van Anderlecht. Elke vrijdag na de training bracht ik hem een bezoekje. We spraken dan over koetjes en kalfjes, zeer zelden over voetbal. Martin Lippens werd mijn hulptrainer onder Goethals en hij bleef vele jaren de trouwe rechterarm van ‘den Tovenaar’, zowel bij paars-wit, Bordeaux als Marseille. Martin was een gentleman, maar als speler was hij niet vies van een geintje. In Parijs heeft hij bijna iedereen zich laten doodschrikken!

Voetbalschimmen Gille van Binst

Voormalig Anderlechtcoryfee

De Lip in de Seine Na het plaatselijke tornooi vond het banket plaats, op een boot die de Seine op en af voer. Martin Lippens wedde voor 250 Belgische frank per speler, dat hij van de boot durfde te springen. Een aardig sommetje in die tijd. Niemand geloofde dat en het geld werd gretig uitgelegd. Tot ieders verbazing sprong Martin de Seine in. Paniek alom! De boot werd gestopt, maar in het zwarte water geen spoor van ‘De Lip’. Er werd gezocht, iedereen zo wit als een lijk, maar men vond niets. Martin was verdronken! Consternatie: toen iedereen van boord wilde gaan, werden we opgewacht door een lachende Lippens die zijn geld kwam incasseren. Hij was opgevist door een bootje en had zich aan de wal laten afzetten. De levensloop van doelman Jean Trappeniers vertoonde veel gelijkenis met de mijne. We gingen naar dezelfde school, speelden bij de jeugd van FC Vilvoorde, waren allebei meer dan tien jaar actief in het eerste elftal van Anderlecht, werden voor onze grote mond uit de nationale ploeg geflikkerd, en ook FC Peutie hebben we beiden gekend. Jean maakte

deel uit van de vier musketiers van Anderlecht, samen met Puis, Kialunda en Plaskie. Als men ze niet hoorde op afzondering, dan moest men oppassen, want dan waren ze waarschijnlijk iets aan het bekokstoven. Doelman zijn bij Anderlecht was niet gemakkelijk, vooral in de thuiswedstrijden. Je kreeg vijf ballen per match en als je er dan één binnenliet, had je slecht gespeeld. Jean heeft het op die manier tien jaar uitgehouden bij paarswit en dat verdient respect. Elk jaar werd er uitgekeken naar een vervanger. Die hield het dan twee maanden vol, waarna Jean Trappeniers weer titularis werd. ‘Den Trap’ nam nooit een blad voor de mond, maar was eerlijk en dat sierde hem. Een paar maand geleden verloren we Jean Cornelis. Nu Jean Trappeniers en Martin Lippens. Het is nu wel genoeg geweest… Het beste, mannen!

Gille van Binst

Analisten en columnisten Een voetbalmatch onder de noemer topper op televisie is niet meer denkbaar zonder de verbale begeleiding van een commentator én een co-commentator. De laatste in de persoon van een voormalige voetbalcoryfee. Zijn vocabulaire meerwaarde leunt meestal aan bij nul. Zeker als zijn stem het timbre heeft van een cirkelzaag die bij het reduceren van eiken balken tot planken vastloopt op een vergeten roestnagel. Om risico op beschuldiging voor poging tot broodroof te ontwijken, noemen we geen namen. De klank uitschakelen is tegen dat soort geluidsoverlast de beste remedie. Maar ze hoeft niet gebruikt tijdens de rust als een duo uit het vaste clubje analisten aan de hand van cirkeltjes en pijltjes toogpraat als voetbalwetenschap verkoopt. Het geschikte alternatief is dan een trip naar de ijskast om er een drankje en een hapje uit op te diepen. Voor een aantal voormalige voetbalcoryfeeën is de combinatie van analist en co-commentator een fulltime job. Voor de absolute primus inter pares staat Marc Degryse. Als voorlopig nog de enige van genoemd clubje heeft hij een vaste stek in het over voetbal toeterend gezelschap van én de VTM sportredactie én die van de VRT. Bovendien manifesteert hij zich nog als huisanalist voetbal van Het Laatste Nieuws, zelfverklaarde grootste sportkrant van Vlaanderen. Allicht ligt de vergoeding voor zijn columns er lager dan de 750.000 euro die Jan Mulder op jaarbasis voor de zijne incasseert. Maar daar staat tegenover dat Mulder zijn proza helemaal zelf schrijft. Of Degryse dat ook doet, is niet helemaal zeker. Los daarvan gaat wat analisten in de studio en co-commentatoren in het stadion er uitflappen het ene oor in en het andere uit. Dat ligt anders voor de amateurs die zich in de huid van journalist hijsen. “Wie schrijft blijft” geldt ook voor hen.

Grof geschut Mogelijk en hopelijk stond ook Marc Degryse daar even bij stil toen hij terugkeek op de al dan niet zelfbedachte titel “Weiler rijdt Anderlecht perte totale” boven zijn vernietigende analyse van de huidige paarwitte coach. We citeren enkele flarden grof

Weelde Het is niet omdat de nummers twee tot vier in de rangschikking, Anderlecht, KV Oostende en Club Brugge, vrede namen met een gelijkspel dat Zulte-Waregem hun voorbeeld moest volgen. Zelfs een tikkeltje mededogen voor het zwalpende Westerlo zat er niet in, waardoor Zulte-Waregem nu al een ruime vijf punten voorsprong telt op zijn directe achtervolgers. Over weelde gesproken. Het kan niet meer op, zou wat voorbarig zijn. Toch maar opletten. Volgende thuismatch komt Anderlecht op bezoek aan de Gaverbeek. Laat maar komen. Ze hebben in het regenboogstadion al andere velletjes op hun zolder liggen.

Nog maar eens

Terugdenkend aan Jean Trappeniers We schrijven 1973 . De latere bondscoach van de Rode Duivels, Guy Thijs, destijds tweevoudig gewezen internationaal, oud speler van Beerschot en Standard, en nog een resem andere ervaringen rijk, draaide eens rond met zijn glas whisky, trok het vuur in zijn sigaar, en antwoordde uiteindelijk bevestigend toen Antwerpvoorzitter Eddy Wauters vroeg of hij bereid was Urbain Braems op te volgen als oefenmeester van R. Antwerp F.C. Zijn komst naar de Bosuil luidde een fantastische en onvergetelijke periode in voor de Great Old, waar Jean Trappeniers, als door de wol geverfde doelman, in hetzelfde jaar de rood en witte gelederen kwam versterken. Guy Thijs gebruikte al zijn kwaliteiten op zijn eigen gemoedelijke manier, en op zijn stuiken zorgde hij ervoor dat er opnieuw rekening moest worden gehouden met de liefdevolle kleuren. In drie seizoenen werd Antwerp één keer bekerfinalist en twee keer vice-kampioen. In 1974/1975 zag het er naar uit dat de mannen van Thijs voor een stunt zouden zorgen in de Europese bekercompetitie op het veld van Ajax. In Amsterdam hield Jean

Trappeniers zijn ploeg recht, al moest hij zich na zijn glansprestatie, toch één keer gewonnen geven. De dagbladen blokletterden een dag later terecht dat ‘den Trap’ een levensmatch speelde. Weinigen kunnen het verder vertellen, maar wij waren wel bevoorrechte getuige toen we in de vroege morgen, amper enkele uren na zijn gedenkwaardige operatie redding, beroepshalve op het vliegveld van Koksijde moesten zijn, waar Jean Trappeniers doodgemoedereerd en in de gietende regen schroot stond te sorteren voor de firma waarvoor hij in die periode werkte. Wij hadden die ochtend zijn wapenfeiten al van voor naar achter verslonden, zelf had hij nog geen tijd gehad om de kranten te lezen. De job ging voor. Dat was de gewezen doelman van de nationale ploeg, van Anderlecht en later Antwerp, ten voeten uit: plichtsbewust, sportief en zonder een greintje pretentie. Vaarwel Jean, de voetbalploeg van het Walhalla zal u hierboven met open armen ontvangen, want een betere kunnen ze zich niet wensen onder de lat en als medemaat.

Wat is dat met onze refs? Enkele weken geleden blunderde scheidsrechter Luc Wouters in de wedstrijd tussen Genk en KV Mechelen door rood te trekken voor het onschuldige schaap Mats Rits, terwijl dader Laurens Paulussen er, onnozel de doos in, van dichtbij naar stond te kijken. Een bijna gelijkaardig scenario gebeurde zondag in de match tussen Standard en Moeskroen. Rood voor Trezeguet en niet voor zondaar Stojanovic die wel zo fair was om toe te geven aan scheidsrechter Van de Velde dat hij in de fout was gegaan. Arbiters zijn ook maar mensen en iedereen kan de bal al eens misslaan, maar ze mogen er geen gewoonte van maken, anders zal het rap gedaan zijn.

Faire Wout In het West-Vlaamse Ruddervoorde houden ze van bochten. De toeschouwers die er de verplaatsing naar de superprestigewedstrijd voor over hadden kregen er niet genoeg van. Triomfator Mathieu Van der Poel had het niet beter kunnen treffen, vond al dat bochtenwerk een kolfje naar zijn hand, en kon zich zelfs een val en een aantal slippers veroorloven. Maar de prijs voor de sportiviteit gunnen we Wout Van Aert die tweede eindigde op een halve minuut en geen goedkope uitvluchten zocht voor zijn nederlaag. Luister mee: “Als we allebei ons tempo rijden zijn we elkaar waard.

geschut: “Wie is René” Weiler? Wie denkt hij wel dat hij is om de wetten en de normen van Anderlecht te veranderen?” Of “Ik kan me niet voorstellen dat Roger Vanden Stock nog veel langer zal toezien hoe Weiler de club denigreert.” En nog “Als ik Anderlecht zie voetballen, zie ik geen lijn in het spel, geen herkenbaarheid. Ik vraag me stilaan af of Weiler niet gewoon wat aan het gokken is.” Als je dat allemaal zwart op wit neerpent daags voor de Europese match tegen het Duitse Mainz, en hetzelfde Mainz een dag later met een 6-1 nederlaag moet afdruipen, is het als schrijvende topanalist slikken geblazen. Het over de boeg van “onverwacht festival” gooien in een volgende column zwakt dat slikken niet af. En zoete broodjes bakkend stellen “dat Weiler er goed aan deed door niet teveel aandacht te besteden aan alles wat gezegd en geschreven werd” situeert zich dan tussen zielig en potsierlijk. Het gelijkspet tegen Oostende dikte het slikken nog aan. Doet dat afbreuk aan de reputatie van Degryse als analytische praatvaar op televisie? Neen, wel aan die van columnist. Is René Weiler dan toch een topcoach? We vrezen van niet. Vorig seizoen eindigde hij In de Duitse tweede klasse derde met FC Nürnberg. Dat was goed voor twee wedstrijden met uitzicht op promotie tegen Eintracht Frankfurt, derde laatste in de Bundesliga. Op 19 mei speelde Nürnberg 1-1 gelijk in Frankfurt. Op 23 mei vond Weiler er niet beter op dan in eigen stadion voor de 0-0 te gaan. In minuut 66 scoorde Frankfurt en kon Weiler door gebruik van een dom systeem de promotie vergeten. Of Herman Van Holsbeeck dat wist toen hij de Zwitser in Beieren ging weghalen, weten we niet. Wel weten we dat hij het als manager van een “voetbalinstituut” had moeten weten. Maar op technisch vlak moet ik in Mathieu mijn meerdere zien. Hij vliegt door de bochten. Een verdienden zege, punt aan de lijn. “ Zijn openhartigheid siert Van Aert, maar in zijn jongensachtige ogen stond te lezen dat hij niet van plan is zich daar zonder meer bij neer te leggen. Het is hem geraden, de cross ter ere.

Droge komiek Een trainer, sportief directeur of potentaat, noem het zoals ge wit, die één van zijn spelers, omwille van een meningsverschil, een draai om de oren verkoopt. Dat is alweer een bedenkelijke primeur waarmee ze op de Bosuil kunnen meedingen naar de prijs voor de beste slapstick van het jaar. Zo erg was het allemaal niet, vernamen we tijdens de daaropvolgende persbabbel. Met tussen de regels de boodschap dat we er beter eens kunnen mee lachen. Vaneigens, en waarom niet? Heel Deurne-Noord, op verzoek van zijn beschermelingen, in een deuk als Bico met de ijzeren knuisten weer eens één van zijn favoriete sketches opvoert. En hij is, wees gerust, nog niet aan het einde van zijn repertorium. Voor het overige stijgt de sfeer in de Antwerpkleedkamer ten top, hebben we ons laten vertellen. Wordt zonder twijfel vervolgd.

Twee is niet genoeg Misschien hebben ze bij Antwerp aan hun twee trainers niet genoeg en moeten ze er nog een derde bijhalen om een beetje lijn en overzicht te krijgen in de ploeg, want die ziet er elke week anders en daarom niet beter, uit. Met alle chaotische toestanden en gemor bij een aantal bankzitters, die tot voor kort nog als aanwinsten de hemel in werden geprezen, als gevolg. Het duo Bico – Gevaert stond erbij en keek ernaar hoe hun manschappen de wet van de sterkste ondergingen in Roeselare dat er in de allerlaatste minuut voor beloond werd met drie punten. Waardoor Lierse, dat zelf ging winnen in Leuven, op een haar na naast de verhoopte eerste periodetitel greep. Het is genoteerd op het Lisp en de rekening ligt al klaar als Antwerp nog eens op bezoek komt naar Lierke Plezierke.

16 Wat niet lachend kan gezegd worden, is de waarheid niet de traditionele Zwarte Piet bij de mensen. Allemaal dommeriken dus, die niks begrijpen van de eeuwigdurende kwetsuren bij een kleine minderheid van gekleurde medemensen...

waardig meer illegalen staande gehouden in de zeeprovincie. De laatste maanden gaat het om “maar” een vijfhonderdtal mensen per maand. Doe dat eens maal twaalf.

Extra parking

Parkeerperikelen

De Bretoenen hebben hun verdronken land Ys, maar samen met Nederlanders, Denen en Angelsaksen hebben wij het verdronken Doggerland, de ooit begaanbare vlakte tussen onze landen. Recent onderzoek toont aan dat daar langer werd gewoond en geleefd dan eerst gedacht. Nu maar hopen dat die van ‘t stad daar hun parkingvingers niet naar willen uitstrekken.

In Gent botst men op een groot parkeerprobleem, met name dat van parkeerautomaten die laattijdig of met programmeerfouten worden geleverd. ‘t Is toch altijd iets, nu kan een mens zelfs op de parking niet meer fatsoenlijk parkeren.

Simplissimus

Absurdistan Klein onblauw grut Bij de NMBS mogen de kleine spoorvakbonden bij regeringsbeslissing niet meer staken: dat is een voorrecht dat is voorbehouden aan de grote(re), tradionele vakbonden, zeg maar de groene, rode en blauwe. Wij vinden dat maar een rare verandering, met grote V.

Met handschoentjes Natuurlijk moet wie van een misdrijf verdacht wordt, altijd correct worden aangepakt. Toch hebben wij het wat moeilijk met de verwijten van het befaamde Human Rights Watch t.o.v. politieoptredens allerhande. Wij zien het echt niet zo zitten dat aan mogelijke zelf-

moordterroristen eerst door een tenger flikske vriendelijk zou gevraagd worden of zij bereid zijn zich even te laten onderzoeken, vooraleer daadwerkelijk in te grijpen.

Gezondheidsvoorschrift Wie te weinig of niet goed genoeg slaapt, eet daarna meer dan wie wel goed en genoeg slaapt, althans volgens een artikel uit de European Journal of Clinical Nutrition. Men gelieve dus de weelderige kantoren niet meer te contacteren vlak na het middageten. Dan zijn wij immers aan ons gewicht aan het werken. Met het hoofd op het bureau.

E F G H I J K L

F. G. H. I. J. K. L.

De oplossingen van het kruiswoordraadsel nummer 1030 vindt u op blZ. 14

Verticaal 1. 2.

Een toneelopvoering rond een in eenzaamheid gestorven mens waarbij een reële lijkgeur te merken is, dat is echt wel een nieuw idee. Of het aangenaam is, is iets anders. Zouden die van NTGent de geur uit de belgische Senaat zijn gaan plukken?

Slimme Vlamingen kiezen Reisfamilie

Geloof het of niet, maar duizenden Vlamingen zouden verslaafd zijn aan neusverstuivende middelen. De volgende drug, dat zijn waarschijnlijk zetpillen.

Luikersteenweg 62 • 3800 Sint-Truiden 011 705 500 • info@deblauwevogel.be

www.deblauwevogel.be

Op het Noorderterras

HORIZONTAAL

Geurhinder

Onprettig

Hoera, het politietoezicht in West-Vlaanderen werkt. Na het ontruimen van de befaamde “jungle” in Calais, worden er niet noemens-

B C

C. D. E.

Europees Commissievoorzitter Juncker vindt dat belgië moet “nadenken over zijn institutioneel model”. Wij raden de man aan eens contact op te nemen met Vuye en Veerle. Immers, de Vlaams-nationalisten doen al meer dan een halve eeuw niets anders.

In Nederland is de Zwarte Piet-discussie weer volop losgebarsten. Alle onderzoeken wijzen op een hardnekkige gehechtheid aan

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Lichtverschijnsel in de poolstreek Loofboom - Daarmee verbonden Op de bedoelde plaats Zonder meer - Volksverhaal Kweken - Fijngevoeligheid Deel van een tokkelinstrument - Bevolking in het hedendaagse Cambodja Pakte - Ruth Iedere - Japanse krijgsdiscipline met een filosofische inslag IJverig en met veel plezier Per bankoverschrijving - Rubidium Cerium Russische psychiater die zijn naam gaf aan een blijvende geheugenstoornis Aanduiding van een miljardste deel in samenstellingen - Afkorting voor een internetcamera Uittreksel

Tip

Pyrrhusoverwinning

A. B.

Wij moeten het de grote Gentse denker Termont nageven: hij had voortijdig gelijk. Heel Nederland (zonder streepje!) schaft de woorden allochtoon en autochtoon af. Of daarmee ook de problemen tussen die groepen zijn afgeschaft, is iets waar wij lichte twijfels over hebben.

Pietje Pek

Kruisende woorden 1031

10 november 2016

Onbeduidend Repeteer - Gesteente - Zelfhulpgroep voor verslaafden 3. Het kortstondig weer beter worden 4. Fatsoen - Europese ruimtevaartorganisatie Onder andere 5. Naaldbomen - Vlaamse actiegroep die de naleving van de taalwetten nauwkeurig opvolgt 6. Tijdperk - Zonder merkbare overgang 7. Opblaasbare rubberboot - Russisch ruimtestation 8. Muzieknoot - Attokelvin - Alcoholische drank 9. Ingeschoven kunnende worden 10. Atmosfeer - Debet - Weerkundig instituut 11. Omheining van struiken - Italiaanse muziekterm met betrekking tot een heroïsche voordrachtwijze 12. Heeft verdriet - Ad rem

Gezegden Ik zat op mijn bank te mijmeren over wat sommige lezers van mij denken. Gemakkelijke job heeft die T. Op een bank gaan zitten, een praatje slaan, thuiskomen, beginnen schrijven en het is gebakken. Zo simpel is het niet, al kan het misschien bij velen zo overkomen. De keren zijn legio dat ik daar een halve dag zat en uiteindelijk zonder bijdrage naar huis ging omdat een gesprek niets bruikbaars had opgeleverd, of omdat er helemaal geen gesprek was geweest. Maar soms kan een simpel woord voldoende zijn om in gang te schieten en een bruikbaar gesprek op te bouwen. Zo gebeurde het vorige week. Ik zat moederziel alleen op mijn bank, geen kat te zien. Ik vreesde dat ik die dag niet aan kopij zou geraken. Zachtjes mompelde ik: hondenstiel. Op dat ogenblik kwam een dame naast mij zitten. “Amai, nu is er al wat meer volk. Deze morgen was hier geen hond te zien”, zei ze. Twee keren hond. De eerste in hondenstiel en een tweede hond die er ’s morgens niet was. Ik reageerde met: “Deze morgen was het geen weer om een hond door te jagen.” Alsof de duivel ermee gemoeid was, liep tegelijk iemand ons voorbij met een hond aan de lijn. Het beest blafte, gromde hevig en trok aan de lijn, wat mij onmiddellijk de uitdrukking ontlokte: “Blaffende honden bijten niet.” De dame leunde achterover en zei: “Als twee honden vechten om een been, loopt de derde ermee heen.” Ik schoot in een lach, waarna ik zei: “Deze morgen was er geen hond te zien en nu praten we erover in gezegden.” “Dat vind ik wel leuk, meneer. Ik ben nog niet zo lang met pensioen. Ik had een rotbaas op het werk, niet te geloven. Ik was altijd degene die het had gedaan. Ik was de gebeten hond bij hem. Maar op de dag van mijn afscheid zei ik tegen hem: commandeer nu maar je hond en blaf zelf.” “Hoe was zijn reactie op jouw uitval?”

“Niets. Die man was zo dom als een varken.” “Eerst hadden we het over honden en nu komen er varkens aan de beurt”, lachte ik. Op dat ogenblik liep een groepje kinderen voorbij. Een meisje struikelde, viel en begon luid te huilen. “Ze schreeuwt zoals een speenvarken”, zei de dame. “Laat ons nu maar de honden en de varkens aan de kant laten. Kijk daar!”, wees ik. Er wandelde een vrouw voorbij die met haar maquillage, kleding en juwelen wilde opvallen. “Welk dier zou jij voor haar uitkiezen”, daagde de dame me uit. Ik hoefde geen minuut na te denken: “Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding. Maar de apen in de dierentuin krijgen wel de meeste kijkers.” “Op tv kijk ik naar alle uitzendingen waar apen in voorkomen”, zei ze. “En in de dierentuin blijf ik altijd voor iedere kooi met apen staan kijken.” In het midden van het terras zagen we plotseling een man die kwam aangezwijmeld. Ik dacht dat hij iets mankeerde en wilde opstaan om hem te helpen. De dame legde haar hand op mijn arm met de woorden: “Dat is den Armand. Rond deze tijd van de dag is hij gewoonlijk straalbezopen. Laat hem maar doen anders maakt hij zwaar ruzie. Bij een eerste glas is hij nog een lam, bij het tweede wordt hij een leeuw en bij het derde een zwijn.” “Dat lam doet me denken aan een andere uitdrukking. Wie zich tot schaap maakt, wordt door de wolven gevreten”, zei ik. Zij was aan de beurt met: “Het hart van een moeder is een afgrond, op de bodem waarvan zich altijd vergiffenis bevindt.” “Bij ons thuis hing vroeger aan de muur een schotel met daarop een gedichtje over liefde.” “Ik luister…”, zei ze. “Daar alleen kan liefde wonen, Daar alleen is ’t leven zoet, Waar men stil en ongedwongen, Alles voor elkander doet.” TdW