เก้าเรื่องสั้น

1

2 เจ.ดี.ซาลินเจอร

3

ไลตเฮาส พับลิชชิ่ง 1 ถนนรองเมือง 5 แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330

4 เจ.ดี.ซาลินเจอร

เกาเรื่องสั้น เรื่อง แปล บรรณาธิการบริหาร บรรณาธิการอํานวยการ ออกแบบปก ศิลปกรรม

เจ.ดี. ซาลินเจอร ปราบดา หยุน รังสิมา ตันสกุล ‘คนเฝาประภาคาร’ Typhoon Studio จีรวรรณ มั่นคง

ขอมูลทางบรรณานุกรมหอสมุดแหงชาติ ซาลินเจอร, เจ.ดี. เกาเรื่องสั้น - Nine Stories กรุงเทพฯ : ไลตเฮาส, 2556, 272 หนา 1.วรรณกรรมอเมริกัน I. ปราบดา หยุน, ผูแปล II. ชื่อเรื่อง.

ISBN 978-616-90076-8-5 เกาเรื่องสั้น : ผลงานลําดับที่ 8 พิมพครั้งแรก : พ.ศ. 2556 ไลตเฮาส พับลิชชิ่ง 1 ถนนรองเมือง 5 แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330 พิมพที่ : หางหุนสวนจํากัด ภาพพิมพ โทรศัพท 0-2433-0026-7 จัดจําหนายโดย : บริษัท เอ-บุค ดิสทริบิวชั่น จํากัด โทรศัพท 0-2968-9337 โทรสาร 0-2968-9511 NINE STORIES

Copyright 1948, 1949, 1950, 1953, by J.D. Salinger Copyright c renewed 1975, 1976, 1977, 1979, 1981 by J.D. Salinger Copyright arranged by Harold Ober Associates Incorporated, 425 Madison Avenue, New York, NY 10017, U.S.A. through Tuttle - Mori Agency Co., Ltd

5

แด โดโรธี โอลดิ้ง และ กัส โลบราโน

6 เจ.ดี.ซาลินเจอร

7

8 เจ.ดี.ซาลินเจอร

9

เรารูจักเสียงปรบปะทะของมือสองขาง ทวาเสียงปรบมือขางเดียวนั้นเลา เปนเชนไร โกอัน ลัทธิเซน

10 เจ.ดี.ซาลินเจอร

11

ลําดับเรื่อง วันลาปลากลวยหอม ลุงหงิกในคอนเน็กติกัต เพียงไมนาน กอนการทําสงครามกับชาวเอสกิโม บุรุษสํารวล ที่เรือเล็ก แดเอสเม—ดวยรักและรันทด รูปปากบรรเจิดพราว นัยนตาราวมรกต ยุคโศกของเดอ ดูมิเย-สมิธ เท็ดดี้

15 39 65 89 113 131 167 187 231

12 เจ.ดี.ซาลินเจอร

13

14 เจ.ดี.ซาลินเจอร

15

เกาเรื่องสั้น

16 เจ.ดี.ซาลินเจอร

17

วันลาปลากลวยหอม

18 เจ.ดี.ซาลินเจอร

วันลาปลากลวยหอม 19

ในโรงแรมมีนักโฆษณาจากนิวยอรกพํานักอยูเกาสิบเจ็ดคน

และ เนื่องเพราะพวกเขาผูกขาดการใชสายโทรศัพททางไกลไวทั้งหมด ทําใหหญิงสาวในหองหมายเลข 507 จําตองคอยตั้งแตเที่ยงวันจนถึง เกือบบายสองครึ่ง กวาที่สายของเธอจะผานถึงปลายทาง ทวาเธอใช เวลาระหวางรออยางคุมคา เธออานบทความชื่อ “เซ็กซสนุก—หรือ สยอง” ในนิตยสารผูหญิงขนาดพกพา ขัดลางหวีกับแปรงสางผม เช็ด จุดเปรอะออกจากกระโปรงของชุดสูทสีเบจ เลาะกระดุมออกจากเสื้อ ทีซ่ อื้ มาจากหางแซ็กส ถอนขนสองเสนทีเ่ พิง่ ขึน้ บนเม็ดไฝ ในทีส่ ดุ เมือ่ โอเปอเรเตอรตอ สายตามเธอ สาวเจานัง่ อยูบ นเกาอีข้ า งหนาตาง กําลัง ทาน้ํายาเคลือบเล็บบนนิ้วมือขางซายใกลเสร็จพอดี เธอเปนสาวประเภทที่จะไมมีวันทิ้งสิ่งที่กําลังทําเพื่อลุกไปรับ โทรศัพท เธอแสดงทีทาราวกับวาโทรศัพทเครื่องนั้นสงเสียงดังมาตั้ง แตเริ่มแตกเนื้อสาว ขณะที่โทรศัพทสงเสียง เธอใชแปรงเล็กๆ บรรจงแตมน้ํ า ยา เคลือบเล็บลงบนเล็บนิ้วกอย แตงเนนตรงสวนโคงมนของเล็บใหเดน ชัด จากนั้นเธอจึงปดฝาขวดน้ํายา ลุกยืนพลางสะบัดมือซาย—ขางที่ น้ํายาเคลือบเล็บยังไมแหง—ไปมาในอากาศ เธอหยิบทีเ่ ขีย่ บุหรีท่ พี่ นู ลนขึ้นจากเกาอี้ขางหนาตางดวยมือที่น้ํายาเคลือบเล็บแหงแลว และ นํามันไปวางลงบนโตะหัวเตียง ซึ่งเปนที่ตั้งของโทรศัพท เธอนั่งลงบน หนึ่งในเตียงคูที่จัดปูเรียบรอย แลวจึง—เมื่อสัญญาณดังครั้งที่หาหรือ หก—ยกหูโทรศัพท “ฮัลโหล” เธอวา พลางยืดถางนิ้วมือขางซายออกหางจากเสื้อ

20 เจ.ดี.ซาลินเจอร

คลุมผาไหมสีขาว ซึ่งเปนสิ่งเดียวที่เธอสวมใสอยูนอกจากรองเทา แตะ—แหวนของเธออยูในหองน้ํา “เราตอสายถึงนิวยอรกใหคณ ุ ไดแลวคะคุณนายกลาส” โอเปอเรเตอร บอก “ขอบคุณคะ” หญิงสาววา แลวจัดพื้นที่บนโตะหัวเตียงสําหรับ วางที่เขี่ยบุหรี่ เสียงผูหญิงดังขึ้นในสาย “มิวเรียล นั่นลูกใชมั้ย” หญิงสาวเอียงหูโทรศัพทออกหางจากใบหูเล็กนอย “คะแม แม เปนไงบางคะ” เธอกลาว “แมเปนหวงลูกแทบตาย ทําไมถึงไมโทรฯ มาหาแมเลยละ ลูก ปลอดภัยดีหรือเปลา” “หนูพยายามติดตอแมเมือ่ คืนกับเมือ่ คืนกอน โทรศัพททนี่ มี่ นั —” “ลูกเปนอะไรหรือเปลา มิวเรียล” หญิงสาวเอียงหูโทรศัพทใหหางออกจากใบหูของเธอมากขึ้น “หนูสบายดี หนูรอ นคะ วันนีเ้ ปนวันทีร่ อ นทีส่ ดุ ของฟลอริดา นับตัง้ แต—” “ทําไมลูกไมโทรฯ มาหาแม แมเปนหวงจนแทบจะ—” “แมขาแม อยาตะโกนใสหนูสิคะ หนูไดยินเสียงแมชัดเจน แจวแหววคะ” หญิงสาววา “เมื่อคืนหนูโทรฯ หาแมสองครั้ง ครั้งแรก หลังจากที่—” “แมก็บอกพอเขาแลววาลูกคงจะโทรฯ มาเมื่อคืน แตพอเขาก็ ยังจะ—ลูกเปนอะไรหรือเปลา มิวเรียล บอกแมมาตามตรง” “หนูสบายดี เลิกถามเสียทีเถอะคะ ขอรอง” “ลูกไปถึงที่นั่นเมื่อไหร”

วันลาปลากลวยหอม 21

“ไมรูสิคะแม เชาวันพุธ เชาตรู” “ใครเปนคนขับรถ” “เขาขับคะ” หญิงสาวตอบ “อยาตีโพยตีพายไปนะแม เขาขับรถ ดีมาก หนูยังแปลกใจเลย” “เขาขับงั้นรึ มิวเรียล ลูกสัญญากับแมแลวนี่วา—” “แมขา” หญิงสาวกลาวแทรก “ก็หนูเพิ่งบอกแมไงคะ วาเขา ขับรถดีมาก ความเร็วไมเกินหาสิบตลอดทางเลยละคะ จริงๆ นะคะ” “เขาขับแบบเลนพิเรนทรอะไรกับพวกตนไมขางทางหรือเปลา” “หนูบอกแลวไงคะวาเขาขับดีมาก แมขา แมหยุดพูดเรื่องนี้ เถอะ หนูบอกใหเขาขับอยูในแนวเสนขาว เขาก็เขาใจและทําตามนั้น หนูรูสึกไดวาเขาพยายามไมมองตนไมขางทางดวยซ้ํา วาแตพอเอา รถไปซอมหรือยังคะนี่” “ยังเลย คาซอมตั้งสี่รอยดอลลาร แคเฉพาะ—” “แมคะ ซีมัวรบอกพอแลวนี่คะวาเขาจะเปนคนออกคาซอมเอง ไมมีเหตุผลจะตอง—” “ก็ไวคอยดูอีกที เขาประพฤติตัวยังไงบางละ—ระหวางอยูใน รถนะ” “ปกติคะ” หญิงสาวตอบ “เขายังเรียกลูกดวยชื่ออุบาทวๆ นั่นอยูหรือ—” “ไมแลวคะ เขามีฉายาใหมใหหนูแลว” “ฉายาอะไร” “โอย แลวมันจะตางกันยังไงหรือคะแมขา” “มิวเรียล แมอยากรู พอของลูก—”

22 เจ.ดี.ซาลินเจอร

“คะ คะ บอกก็ไดคะ เขาเรียกหนูวา นางสาวจิตวิญญาณสําสอน แหงป 1948” หญิงสาวบอก แลวหัวเราะคิกคัก “มันไมตลกนะมิวเรียล ไมตลกเลยแมแตนอ ย มันนาเกลียดมาก นาเศรามากเลยละจะวาไป เมื่อแมคิดวา—” “แมขา” หญิงสาวแทรกขึน้ “หนูถามอะไรหนอยคะ แมจาํ หนังสือ ที่เขาสงมาใหหนูจากเยอรมนีไดไหมคะ หนังสือบทกวีเยอรมันนะคะ หนูเอาไปไวที่ไหนนะ พยายามนึกจนสมองจะ—” “ก็อยูที่ลูกนั่นแหละ” “แมแนใจหรือคะ” หญิงสาววา “แนสิ แมหมายความวามันอยูที่แมนะ อยูในหองของเฟรดดี้ ลูกทิ้งมันไวที่นี่ และแมก็ไมมีที่เหลือจะเก็บมันไวใน—ทําไมหรือลูก เขาอยากไดมันงั้นรึ” “เปลาคะ ก็แคเขาถามถึงมัน ตอนที่เราขับรถมาที่นี่ เขาอยากรู วาหนูไดอานมันหรือยัง” “แตมันเปนภาษาเยอรมันนะ!” “ถูกคะแมขา แตนั่นไมใชประเด็นสําคัญคะ” หญิงสาวกลาว พลางไขวหาง “เขาบอกวาบทกวีพวกนั้นเปนผลงานของกวีที่ยิ่งใหญ สุดยอดแหงศตวรรษ เขาวาหนูนาจะไปซื้อฉบับแปลมาอานหรืออะไร สักอยาง ไมงั้นก็ไปเรียนภาษาเยอรมันซะ ไดโปรดเถอะ” “บา บาแลว จริงๆ แลวนาเศรามากกวา เมื่อคืนพอของลูกบอก วา—” “รอเดี๋ยวคะแม” หญิงสาวบอก เธอเดินไปที่เกาอี้ขางหนาตาง เพื่อหยิบบุหรี่ จุดสูบมวนหนึ่ง แลวกลับมานั่งลงบนเตียง “แมคะ” เธอ

วันลาปลากลวยหอม 23

กลาวพลางพนควัน “มิวเรียล ลูกฟงแมนะ” “ฟงอยูคะ” “พอของลูกไปคุยกับคุณหมอซิเวทสกี้มา” “ออเหรอคะ” หญิงสาววา “พอบอกคุณหมอทุกเรือ่ ง อยางนอยพอก็บอกแมอยางนัน้ —ลูก ก็รูจักพอเขาดี พอบอกเรื่องตนไม เรื่องหนาตาง เรื่องที่ซีมัวรใชคําพูด แยๆ กับคุณยา เกี่ยวกับแผนการที่เขาคิดใหคุณยาสําหรับการลาโลก เรื่องที่เขาทํากับรูปภาพสวยๆ จากเบอรมิวดาพวกนั้น—ทุกเรื่องเลย” “แลวเปนไงคะ” หญิงสาวถาม “ก็คอื กอนอืน่ คุณหมอบอกวามันเปนความผิดระดับอาชญากรรม เลยทีเดียวที่ทางกองทัพปลอยเขาออกมาจากโรงพยาบาล—แมไมได โกหกนะ คุณหมอบอกพอแนๆ วามีความเปนไปได—เขาวาเปนไปได สูงดวย—ที่ซีมัวรจะเสียสติจนไมสามารถควบคุมตัวเองไดโดยสิ้นเชิง แมสาบาน” “ที่โรงแรมนี้มีจิตแพทยคะแม” หญิงสาวกลาว “ใคร ชื่ออะไร” “หนูก็ไมรู ชื่อรีเซอร หรืออะไรทํานองนั้น เขาวากันวาเกงมาก” “ไมเคยไดยินชื่อเลย” “ก็เขาวากันวาเกงมากก็แลวกันนะคะ” “มิวเรียล ไดโปรดอยามาพูดกวนประสาทแม พวกเราเปนหวง ลูกมากนะ เมื่อคืนพอเขาอยากจะสงโทรเลขไปบอกใหลูกกลับบาน เลยเชียวละจะบอก—”

24 เจ.ดี.ซาลินเจอร

“หนูจะยังไมกลับบานตอนนี้หรอกคะแม อยาเครียดไปเลย” “มิวเรียล แมสาบานได คุณหมอซิเวทสกี้บอกวาซีมัวรอาจเสีย สติจนควบคุมตัวเองไมไดโดยสิ้นเช—” “หนูเพิ่งจะมาถึงที่นี่นะคะแมขา นี่เปนครั้งแรกในรอบหลายป ที่หนูไดมาพักผอน หนูจะยังไมเก็บทุกอยางกลับเขากระเปาแลวกลับ บานไปดื้อๆ อยางนั้นหรอกคะ” หญิงสาวบอก “ตอนนี้ก็ยังกลับไมได อยูดี หนูถูกแดดเผาตัวเกรียมจนขยับแทบไมไดอยูแลว” “ลูกถูกแดดเผาจนเกรียมเลยรึ ลูกไมไดทาผิวดวยครีมยี่หอ บรอนซที่แมใสลงไปใหในกระเปาเหรอ แมใสมันลงไปตรง—” “หนูทาคะแม แตก็ยังเกรียมอยูดี” “แยจังเลยลูก ไหมตรงไหนละ” “ทั้งตัวเลยแม หัวจรดเทา” “แยจังลูก” “หนูยังไมตายหรอกคะ” “ไหนบอกแมซิ ลูกไดคุยกับจิตแพทยที่วานั่นหรือเปลา” “ก็นิดหนอยคะ” หญิงสาวตอบ “เขาวาไงบางละ ซีมัวรอยูที่ไหนตอนที่ลูกคุยกับหมอ” “เลนเปยโนอยูในหองโอเชียน รูม เขาเขาไปเลนเปยโนสองคืน ติดกันตั้งแตเรามาถึงที่นี่” “แลวหมอเขาวาไงละลูก” “ออ ก็ไมมอี ะไรมากคะแม เขาเปนคนเริม่ คุยกับหนูกอ น เมือ่ คืน หนูนงั่ อยูข า งเขาตอนเลนบิงโก เขาถามหนูวา คนทีเ่ ลนเปยโนอยูใ นหอง ถัดไปคือสามีของหนูใชไหม หนูบอกวาใช แลวเขาก็ถามวาซีมัวรปวย

วันลาปลากลวยหอม 25

หรือเปนอะไรหรือเปลา หนูเลยบอกไปวา—” “ทําไมเขาถึงไดถามแบบนั้นละ” “หนูก็ไมรูเหมือนกันคะแมขา หนูเดาวาคงเปนเพราะซีมัวรดู ซีดเซียว อะไรอยางนั้นมั้งคะ” หญิงสาวกลาว “หลังจากเลนบิงโกเสร็จ หมอกับภรรยาของเขาก็ชวนใหหนูนั่งดื่มดวย หนูก็ไปนั่งดื่มกับพวก เขา ภรรยาเขาอุบาทวมากเลยละคะ แมจําชุดราตรีทุเรศๆ ที่เราเห็น ในกระจกตูโชวของรานบอนวิทไดไหมคะ ตัวที่แมบอกวาถาจะใสได ตองมี ตองมี—เล็กๆ” “ตัวสีเขียวนะเหรอ” “เธอสวมมันมาคะ สะโพกใหญมากเลย เธอถามหนูซ้ําแลว ซ้ําเลาวาซีมัวรเปนญาติกับซูซานน กลาส ที่เปนเจาของรานบนถนน เมดิสันหรือเปลา—รานขายหมวกสตรีนะคะ” “แตเขาวายังไงบางละ คุณหมอนะลูก” “ออ จริงๆ ก็ไมมีอะไรมากหรอกคะ พวกเรานั่งกันอยูในบาร ดวยกันนะคะ ในนั้นเสียงดังมาก” “เหรอลูก แต—แตลูกเลาใหเขาฟงหรือเปลาวาซีมัวรพยายาม จะทําอะไรกับเกาอี้ของคุณยา” “ไมไดเลาคะแม หนูไมไดบอกรายละเอียดอะไรใหเขาฟงมาก นักหรอกคะ” หญิงสาววา “หนูคงมีโอกาสไดคุยกับเขาอีก เขาอยูใน บารตลอดทั้งวัน” “เขาบอกหรือเปลาวาเขาคิดวาซีมัวรมีโอกาสจะเกิดอาการ— ทํานองวา—แปลกๆ หรืออะไรบางไหม หรือทําอะไรลูกนะ!” “ไมเชิงคะ” หญิงสาวตอบ “เขาตองรูขอมูลมากกวานั้นคะแม

26 เจ.ดี.ซาลินเจอร

ตองรูไปถึงเรื่องในวัยเด็ก—และอะไรพวกนั้น หนูบอกแลวไงคะวาเรา แทบไมไดคุยกัน ในนั้นเสียงดังมาก” “แลวเสื้อโคตสีฟาของลูกเปนยังไงบางละ” “ก็ดีคะ หนูเอา…เอาซับในออก” “เทรนดเสื้อผาปนี้เปนยังไงบาง” “น า เกลี ยดค ะ แตหลุด โลกมาก ตกแตงดวยเครื่ องประดั บ แวววาวเต็มไปหมด—ทุกอยาง” หญิงสาวกลาว “หองของลูกเปนยังไง” “ใชไดคะ แค ใชไดเทานั้นละคะ เราจองหองที่เราเคยมาพักกัน กอนสงครามไมได” หญิงสาววา “พวกคนที่มาพักปนี้แยมากๆ แมตอง มาเห็นพวกคนทีน่ งั่ โตะขางๆ เราในหองอาหาร พวกเขาดูราวกับวานัง่ รถบรรทุกกันมายังไงยังงั้น” “เดี๋ยวนี้ก็เปนอยางนั้นทุกที่แหละลูก ชุดกระโปรงบัลเลตของ ลูกเปนยังไงบางละ” “ยาวไปคะ หนูบอกแมแลววามันยาวเกินไป” “มิวเรียล แมจะถามลูกเปนครั้งสุดทายนะ—ลูกไมเปนไรแนๆ ใชมั้ย” “คะแม” หญิงสาวตอบ “หนูบอกเปนครั้งที่เกาสิบแลว” “แลวลูกไมอยากกลับบานเหรอ” “ไมคะแม” “เมื่อคืนพอเขาบอกวายินดีออกคาใชจายให ถาลูกตองการ เดินทางไปที่ไหนสักแหงคนเดียวเพื่อใชเวลาไตรตรองเรื่องตางๆ ลูก ไปนั่งเรือสําราญสบายๆ ก็ไดนี่ พอกับแมคิดวา—”

วันลาปลากลวยหอม 27

“ไมละคะ ขอบคุณคะ” หญิงสาวกลาว แลวขยับขาออกจากทา ไขวหาง “แมขา คาโทรศัพทคราวนี้คงแพงมหา—” “เวลาทีแ่ มนกึ ภาพลูกเฝารอเจาหนุม นัน่ ตลอดชวงเวลาสงคราม —ลองนึกถึงเหลาบรรดาเมียบาๆ ที่—” “แมขา” หญิงสาววา “เราวางหูดีกวานะคะ ซีมัวรอาจจะกลับ เขามาเมื่อไหรก็ได” “เขาอยูไหนละ” “ที่ชายหาดคะ” “ที่ชายหาด อยูคนเดียวงั้นรึ พฤติกรรมของเขาปกติหรือเปลา เวลาอยูที่ชายหาดนะ” “แมคะ” หญิงสาวกลาว “แมพูดถึงเขาราวกับวาเขาเปนไอ โรคจิต—” “แมไมไดพูดอะไรอยางนั้นเลยนะ มิวเรียล” “แตน้ําเสียงแมเปนไปในทํานองนั้นคะ เขาก็แคไปนอนอยูนิ่งๆ เขาไมยอมถอดเสื้อคลุมออก” “เขาไมยอมถอดเสื้อคลุมออกเหรอ ทําไมละ” “หนูไมรูคะแม สงสัยเพราะวาตัวเขาขาวซีดมาก” “ตายแลว เขาตองการแสงแดดนะ ลูกบังคับใหเขาถอดมันออก ไมไดเหรอ” “แมก็รูจักซีมัวรนี่คะ” หญิงสาวกลาว แลวไขวหางอีกครั้ง “เขา บอกวาเขาไมอยากใหพวกคนงี่เงาเห็นรอยสักของเขา” “เขาไมมรี อยสักสักรอยเลยนี!่ เขาสักระหวางทีเ่ ปนทหารงัน้ หรือ” “เปลาคะแม เปลาคะแมขา” หญิงสาวตอบ แลวยืนขึ้น “แมคะ

28 เจ.ดี.ซาลินเจอร

พรุงนี้หนูอาจจะโทรฯ หานะคะ” “มิวเรียล ฟงแมนะลูก” “คะแม” หญิงสาวกลาว พลางทิ้งน้ําหนักตัวลงที่ขาขวา “โทรฯ หาแมทันทีที่เขาทําหรือพูดอะไรไมนาไวใจแมแตนิด เดียว—ลูกเขาใจที่แมพูดนะ ไดยินมั้ย” “แมขา หนูไมกลัวซีมัวรหรอกนะคะ” “มิวเรียล แมอยากใหลูกสัญญากับแม” “ก็ไดคะ หนูสัญญา สวัสดีคะแม” หญิงสาวกลาว “ฝากสวัสดี คุณพอดวยคะ” เธอวางหู “สี่ หมอ กาซ” ซิบิล คารเพนเตอร ผูพักอยูที่โรงแรมกับแมของ เธอ พูดขึ้น “แมเห็นสี่หมอกาซหรือเปลาคะ” “เลิกพูดแบบนั้นเสียทีเถอะจะแมหนูนอย แมปวดหัวไปหมด แลว อยูๆ นิ่งสิจะ” คุณนายคารเพนเตอรกาํ ลังชโลมน้ํามันอาบแดดลงบนเนินไหล ของซิบิล ละเลงมันกระจายเหนือกระดูกสะบักอันบอบบางบนแผน หลังของเธอ ซิบิลนั่งโยกเยกอยูบนลูกบอลเปาลมขนาดใหญ หันหนา ไปทางทะเล สวมชุดวายน้ําทูพีซสีเหลืองออน ซึ่งทอนหนึ่งของมันนั้น ความจริงแลวเธอตองรออีกเกาหรือสิบปจึงจะใสได “มันก็เปนแคผา เช็ดหนาผาไหมธรรมดาๆ เทานัน้ เอง—ถาเขาไป ดูใกลๆ ก็จะรู” ผูหญิงที่นั่งบนเกาอี้ชายหาดขางคุณนายคารเพนเตอร กลาว “อยากรูจริงๆ วาเธอผูกมันยังไง ทําใหมันนาเอ็นดูมาก” “ฟงดูดีนะ” คุณนายคารเพนเตอรเห็นพองดวย “ซิบิล อยูนิ่งๆ

วันลาปลากลวยหอม 29

สิหนูนอย” “แมเห็นสี่หมอกาซหรือเปลาคะ” ซิบิลวา คุณนายคารเพนเตอรถอนหายใจ “เอาละ” เธอกลาว เธอปด จุกขวดน้ํามันอาบแดด “ไปวิง่ เลนไดแลวจะ หนูนอ ย แมจะกลับไปดื่ม มารตินีกับคุณนายฮับเบลที่โรงแรมนะจะ แลวจะหยิบลูกมะกอก ติดมือมาฝาก” เมื่อเปนอิสระ ซิบิลวิ่งรี่ไปยังบริเวณที่ราบเรียบของหาดทราย ทันที แลวเธอก็เดินมุงไปทางรานฟเชอรแมนส พาวิเลียน หยุดระหวาง ทางเพียงเพื่อแชเทาลงบนปราสาททรายยวบยวยหักพัง ไมชาเธอก็ พนจากเขตชายหาดที่กั้นไวเฉพาะสําหรับแขกของโรงแรม เธอเดินตออีกไมกรี่ อ ยเมตร แลวจูๆ ก็ออกวิง่ เฉียงขึน้ สูผ นื ทราย นุมรวน หยุดกึกเมื่อไปถึงบริเวณที่ชายหนุมคนหนึ่งนอนหงายอยู “พี่จะลงไปเลนน้ําหรือเปลาคะ พี่สี่หมอกาซ” เธอถาม ชายหนุม สะดุง มือขวายกขึน้ จับบริเวณคอเสือ้ คลุมเนือ้ ผาขนหนู ของตน เขาพลิกตัวกลับ ปลอยใหมว นผาขนหนูหลนจากบริเวณเบาตา แลวหรี่เพงขึ้นมองซิบิล “เฮ สวัสดีซิบิล” “พี่จะลงไปเลนน้ําหรือเปลาคะ” “พี่รอเธออยูไงละ” ชายหนุมตอบ “เปนไงบาง” “อะไรคะ” ซิบิลถาม “เปนไงบาง จะทําอะไรบาง” “พรุงนี้คุณพอของหนูจะขึ้นเคื่องบินมาที่นี่” ซิบิลกลาว พลาง เตะผืนทรายเลน

30 เจ.ดี.ซาลินเจอร

“อยาเตะทรายใสหนาพีส่ ”ิ ชายหนุม วา เขายืน่ มือไปแตะขอเทา ซิบิล “ก็ถึงเวลาที่คุณพอของเธอควรจะมาไดแลวนะนะ พี่เฝาคอยเขา อยูทุกชั่วโมงเลยทีเดียว” “คุณผูหญิงไปไหนแลวละคะ” ซิบิลถาม “คุณผูห ญิงนะรึ” ชายหนุม ปดเศษทรายออกจากผมเสนบางของ เขา “พี่ก็ไมรูจะตอบยังไงนะซิบิล เธออาจจะอยูที่ไหนสักที่ในสถานที่ เปนพันๆ แหง อาจจะเปนทีร่ า นเสริมสวย ยอมผมเกๆ หรืออาจจะกําลัง ประดิษฐตกุ ตาใหเด็กๆ ผูแ รนแคนอยูใ นหองของเธอ” ขณะนีเ้ ขาอยูใ น ทานอนคว่ํา กํามือทัง้ สองขาง ซอนมือเขาดวยกัน แลววางปลายคางลง ทับกําปน บน “ถามเรือ่ งอืน่ เถอะซิบลิ ” เขากลาว “ชุดวายน้ําของเธอสวย มาก ถาจะมีอะไรที่พี่ชอบ ก็คือชุดวายน้ําสีฟาแบบนี้นี่ละ” ซิบลิ จองมองเขา แลวจึงกมลงมองพุงของตัวเองทีป่ อ งพองออก มา “ชุดนี้สีเหลืองนะคะ” เธอวา “ชุดนีส้ ีเหลือง” “งั้นรึ เขามาใกลๆ อีกหนอยซิ” ซิบิลกาวเขาไปหาเขาหนึ่งกาว “ถูกอยางที่เธอวา พี่นี่งี่เงาจริง” “พี่จะลงไปวายน้ําหรือเปลาคะ” ซิบิลถาม “พี่กําลังไตรตรองเรื่องนั้นอยางจริงจัง กําลังทบทวนครุนคิด อยางหนักเลยละซิบิล จะบอกให” ซิบิลใชนิ้วจิ้มลงบนเบาะยางที่ชายหนุมใชหนุนแทนหมอนใน บางครั้ง “มันตองเปาลมเขาไปแลวคะ” เธอวา “จริงของเธอ มันตองเปาลมเขาไปมากกวาที่พี่คิดเสียอีก” เขา ชักกําปนออกแลววางปลายคางบนพื้นทราย “ซิบิล” เขากลาว “เธอดู

วันลาปลากลวยหอม 31

สดใสดีนะวันนี้ พี่ดีใจที่ไดเจอเธอ ไหนเลาอะไรเกี่ยวกับตัวเธอเองให พี่ฟงซิ” เขายื่นแขนไปขางหนาแลวกุมขอเทาทั้งสองของซิบิลเอาไว “พี่เปนคนราศีพฤษภ” เขาวา “แลวเธอละ” “ชารอน ลิปสชูทซ บอกวาพีใ่ หเขานัง่ ขางพีบ่ นเกาอีเ้ ปยโนดวย” ซิบิลกลาว “ชารอน ลิปสชูทซ วาอยางนั้นรึ” ซิบิลพยักหนาหงึกหงัก เขาปลอยขอเทาของเธอ ชักมือกลับ แลววางใบหนาดานหนึ่ง ลงแนบตนแขนขวา “ก็” เขาวา “เธอก็รูนี่ซิบิล พี่นั่งเลนเปยโนอยู เธอก็ ไมไดอยูแถวนั้น แลวชารอน ลิปสชูทซ ก็เดินเขามานั่งลงขางพี่ จะให พี่ไมสนใจก็ไมไดใชมั้ยละ” “ไดสิคะ” “โอย ไมได ไมได พี่ทําแบบนั้นไมไดหรอก” ชายหนุมกลาว “แต จะบอกใหวาพี่ทําอะไร” “อะไรคะ” “พี่ติ๊ตางเอาวาเขาเปนเธอ” ซิบิลกมตัวลงทันทีแลวเริ่มขุดทราย “ไปเลนน้ํ า กันเถอะคะ” เธอวา “ก็ได” ชายหนุมตอบ “พี่คิดวาพี่ไปเลนน้ํากับเธอได” “คราวหนา อยาไปสนใจเขานะคะ” ซิบิลกลาว “อยาไปสนใจใคร” “ชารอน ลิปสชูทซ” “ออ ชารอน ลิปสชูทซ” ชายหนุมกลาว “ชื่อนั้นอีกแลว ความ

32 เจ.ดี.ซาลินเจอร

ทรงจําและแรงปรารถนาอันปนเป” จูๆ เขาก็ลกุ ขึน้ ยืน มองออกไปทีท่ อ ง ทะเล “ซิบิล” เขากลาว “พี่จะบอกใหวาเราทําอะไรกันดี เราจะลองดูซิ วาเราจะจับปลากลวยหอมไดบางมั้ย” “จับอะไรนะคะ” “ปลากลวยหอม” เขากลาว แลวปลดสายรัดเอวเสื้อคลุม เขา ถอดเสื้อคลุมออก หัวไหลของเขาขาวและเล็ก กางเกงวายน้ําของเขา เปนสีน้ําเงินเขม เขาพับเสื้อคลุม ทบแรกพับครึ่งในแนวยาว แลวจบ ดวยการทบสาม เขาคลี่มวนผาขนหนูที่ใชวางโปะเบาตา กางมันลง บนพื้นทราย แลวจึงวางเสื้อคลุมที่พับแลวลงบนนั้น เขากมตัว หยิบ เบาะยางขึ้น หนีบมันไวใตแขนขวา แลวจึงใชมือซายจับมือของซิบิล ทั้งสองเริ่มเดินลงไปยังทองทะเลดวยกัน “พี่เดาวาเธอคงเคยเห็นปลากลวยหอมมาหลายตัวแลวใชมั้ย” ชายหนุมกลาว ซิบิลสายหนา “ไมเคยเหรอ ตกลงบานเธออยูที่ไหนนะ” “หนูไมรู” ซิบิลตอบ “เธอรู ตองรูสิ ชารอน ลิปสชูทซ ยังรูเ ลยวาบานเขาอยูท ไี่ หน เขา อายุแคสามขวบครึ่งเองนะ” ซิบิลหยุดเดินแลวกระชากมือออกจากมือของเขา เธอหยิบ เปลือกหอยชิ้นหนึ่งขึ้นมาจดจองอยางสนอกสนใจเปนพิเศษ เธอโยน มันทิ้ง “เวอรลี วูด รัฐคอนเน็กติกัต” เธอกลาว และเริม่ เดินตอไปโดย ใชพงุ นํา “เวอรลี วูด คอนเน็คติกตั ” ชายหนุม กลาว “มันอยูใ กลกบั เวอรลี วูด

วันลาปลากลวยหอม 33

คอนเน็กติกัตหรือเปลานะ” ซิบิลจองมองเขา “นั่นก็คือที่อยูของหนูไง” เธอกลาวอยางหมด ความอดทน “หนูอยูที่เวอรลี วูด คอนเน็กติกัต” เธอวิ่งนําหนาเขาไป สองสามกาว กมลง ใชมือซายยกเทาซายลอยขึ้น แลวกระโดดโหยง เหยงสองสามครั้ง “เธอรูมั้ยวาคําตอบนั้นทําใหทุกอยางกระจางขึ้นมากแคไหน” ชายหนุมกลาว ซิบลิ ปลอยเทาลง “พีเ่ คยอานเรือ่ ง เจาแซมโบดําตัวนอย ไหมคะ” เธอถาม “ตลกมากที่เธอถามพี่” เขากลาว “พี่เพิ่งอานเรื่องนี้จบเมื่อคืน เองละ” เขายื่นแขนออกไปจับมือซิบิลกลับมากุมไวอีกครั้ง “เธออาน แลวคิดวายังไงละ” เขาถาม “พวกเสือวิ่งวนรอบตนไมตนนั้นหรือเปลาคะ” “พี่นึกวาพวกมันจะไมหยุดวิ่งเสียอีก ไมเคยเห็นเสือจํานวน มากขนาดนั้นมากอนเลย” “มีแคหกตัวเองนี่คะ” ซิบิลพูด “แคหกงั้นรึ!” ชายหนุมวา “เธอเรียกจํานวนนั้นวาแคเหรอ” “พี่ชอบขี้ผึ้งมั้ย” ซิบิลถาม “ชอบอะไรนะ” ชายหนุมถามกลับ “ขี้ผึ้งคะ” “มาก เธอไมชอบรึ” ซิบิลพยักหนา “พี่ชอบมะกอกมั้ยคะ” เธอถาม “มะกอก—ชอบสิ มะกอกกับขี้ผึ้ง พี่ไมเคยออกจากบานโดยไม

34 เจ.ดี.ซาลินเจอร

พกสองอยางนั้นไปดวย” “พี่ชอบชารอน ลิปสชูทซ หรือเปลา” ซิบิลถาม “ชอบ ชอบสิ” ชายหนุมตอบ “สิ่งที่ทําใหพี่ชอบเขาเปนพิเศษ ก็คือเขาไมเคยกลั่นแกลงพวกหมาตัวนอยๆ ในล็อบบี้ของโรงแรม เชน เจาหมาบูลด็อกตัวเล็กอยางกับของเลนของผหู ญิงจากแคนาดาคน นั้นไงละ เธอจะไมเชื่อพี่หรอก แตเด็กหญิงตัวนอยๆ บางคนชอบเอา ดามไมจับลูกโปงไปทิ่มแทงเจาหมานอยนั่น ชารอนไมทําอยางนั้น เขาไมเคยใจรายหรือนิสัยไมดีกับใคร นั่นละคือเหตุผลที่ทําใหพี่ชอบ เขาเอามากๆ” ซิบิลนิ่งเงียบ “หนูชอบเคี้ยวเทียนไข” ในที่สุดเธอก็พูดขึ้น “ใครไมชอบบางละ” ชายหนุม วา เทาของเขากําลังเปยกน้ํา “โอ! เย็นเฉียบเลย” เขาทิ้งเบาะยางลง “อยา รออีกเดี๋ยวนะซิบิล รอใหเรา หางจากฝงออกไปอีกสักหนอย” ทัง้ สองลุยออกไปจนกระทัง่ ระดับน้ําสูงเทาเอวของซิบลิ จากนัน้ ชายหนุมจึงอุมเธอขึ้นแลววางเธอนอนคว่ําลงบนเบาะยาง “เธอไมเคยสวมหมวกวายน้ําอะไรบางเลยหรือ” เขาถาม “อยาปลอยหนูนะ” ซิบิลสั่ง “จับหนูไวเดี๋ยวนี้” “ไดโปรดเถอะครับนางสาวคารเพนเตอร กระผมรูหนาที่ของตัว เองดี” ชายหนุม กลาว “เบิกตาคอยมองหาปลากลวยหอมไวเถอะ วันนี้ เปนวันดีที่จะลาปลากลวยหอม” “หนูไมเห็นสักตัว” ซิบิลกลาว “ก็เขาใจได นิสัยของพวกมันประหลาดมาก” เขายังคงผลัก