กว่าจะสิ้นลมหายใจ

กวาจะสิ้นลมหายใจ 1

2 วิลเลียม โฟลคเนอร

กวาจะสิ้นลมหายใจ 3

ไลตเฮาส พับลิชชิ่ง 1 ถนนรองเมือง 5 แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330

4 วิลเลียม โฟลคเนอร

กวาจะสิ้นลมหายใจ เรื่อง วิลเลียม โฟลคเนอร แปล สุนันทา วรรณสินธ เบล บรรณาธิการบริหาร รังสิมา ตันสกุล บรรณาธิการอํานวยการ ‘คนเฝาประภาคาร’ ออกแบบปก อนุสรณ ติปยานนท นันทณิชา ศรีวุฒิ ศิลปกรรม จีรวรรณ มั่นคง ขอมูลทางบรรณานุกรมหอสมุดแหงชาติ วิลเลียม โฟลคเนอร กวาจะสิ้นลมหายใจ - As I Lay Dying กรุงเทพฯ : ไลตเฮาส, 2557, 255 หนา 1.วรรณกรรมอเมริกัน I. สุนันทา วรรณสินธ เบล, ผูแปล II. ชื่อเรื่อง.

ISBN 978-616-92001-0-9 กวาจะสิ้นลมหายใจ : ผลงานลําดับที่ 10 พิมพครั้งที่หนึ่ง : พ.ศ. 2557 ไลตเฮาส พับลิชชิ่ง 1 ถนนรองเมือง 5 แขวงรองเมือง เขตปทุมวัน กรุงเทพมหานคร 10330 พิมพที่ : หางหุนสวนจํากัด ภาพพิมพ โทรศัพท 0-2433-0026-7 จัดจําหนายโดย : บริษัท เอ-บุค ดิสทริบิวชั่น จํากัด โทรศัพท 0-2968-9337 โทรสาร 0-2968-9511

กวาจะสิ้นลมหายใจ 5

เพราะมนุษยมีความคิดที่ซับซอน เพราะมนุษยมีความปรารถนาอันหลากหลาย เพราะมนุษยมีความรูสึกยากเกินอธิบาย หลายครั้งเปนตายจึงมีคาไมตางกัน

6 วิลเลียม โฟลคเนอร

กวาจะสิ้นลมหายใจ 7

ดารล ฉันกับจูลเดินขึ้นมาจากไร เดินแถวเรียงหนึ่งมาตามทางเดิน ฉัน เดินนําหนาจูลอยูเกือบสิบหาฟุต แตถามีคนมองมาจากโรงเก็บฝาย จะ เห็นวาหมวกฟางบานรุยใบเกาบนหัวของจูลอยูสูงกวาหัวของฉันเกือบ ศอก ทางเดิ น เป นเสนตรงราวกับทอ น้ํา พื้นดินราบเตี ยนเพราะถู ก เหยียบและแข็งราวกับอิฐเพราะโดนแสงแดดเดือนกรกฎาคมแผดเผา สองขางทางครึ้มเขียวเพราะทิวแถวตนฝาย ทางทอดไปยังโรงเก็บฝายที่ ตั้งอยูกลางทุงแลวหักออมโรงเก็บฝาย ทํามุมฉากสี่มุมและทอดสูทุง กวางอีกครั้ง ทางยาวที่ทอดออกไปถูกผูคนเดินเหยียบย่ําจนราบเรียบ เสมอกัน โรงเก็บฝายสรางดวยทอนซุงหยาบๆ มีชองโหวระหวางกันซึ่งตรง นั้ น เคยมี ท อ นไม แ ต ห ล น หายไปนานแล ว ตั ว โรงเป น สี่ เ หลี่ ย มจั ตุ รั ส หลังคาพังพาบเอนลาดเปนระนาบเดียว เอียงโยสะทอนแสงแหงความ

8 วิลเลียม โฟลคเนอร

ทรุดโทรม หนาตางกวางเพียงสองบานบนกําแพงที่อยูตรงขามกันเปด ออกเห็นทางเดินที่ทอดเขาสูโรงเก็บฝาย เมื่อเราเดินมาถึง ฉันเดินออม ไปตามทางเดินรอบโรงเก็บฝาย สวนจูลซึ่งเดินตามหลังมาสิบหาฟุต มองตรงไปเบื้องหนา ยกขากาวขามผานเขาไปในหนาตาง สายตายัง มองตรงไปขางหนา ดวงตาสีออนของเขาแข็งกราวราวกับไมซึ่งอยูบน ใบหนาที่แข็งทื่อราวกับไมเชนกัน เขาสาวเทาตอไปอีกสี่กาวก็ถึงผนังอีก ฝงหนึ่ง เดินทื่อราวกับไมแกะสลักรูปอินเดียนแดงที่ตั้งอยูในรานซิการ เขาใสชุดทํางานที่มีรอยปะและรองรอยของชีวิตรันทดตั้งแตสะโพก ลงมา กาวขามหนาตางบานที่อยูตรงกันขามออกมาจากโรงเก็บฝาย เดินตรงออกมาบนทางเดินอีกครั้งตอนที่ฉันเดินเลี้ยวออมมา เราเดิน แถวเรียงหนึ่ง หางกันเพียงหาฟุต แตตอนนี้จูลเดินนําหนา เราเดินตาม ทางขึ้นไปยังตีนผา เกวียนของทัลจอดอยูขางธารน้ํา บรรทุกของเต็มถึงโครงหลังคา สายบังเหียนผูกอยูกับไมค้ําที่นั่ง ในเกวียนมีสองที่นั่ง จูลหยุดตรงธารน้ํา หยิบน้ําเตาจากกิ่งตนหลิวมาดื่ม ฉันเดินผานจูลตอไปตามทาง และเริ่ม ไดยินเสียงแคชเลื่อยไม พอฉันเดินขึ้นมาถึงยอด เขาหยุดเลื่อยแลวและยืนอยูบนกอง เศษไม พยายามประกบแผนไมสองแผนเขาดวยกัน แผนไมที่ไมอยูใต เงาแดดมีสีเหลืองดั่งทอง ออกสีทองออน ดานขางของแผนไมเปนรอย คลื่นเรียบ รอยขวานถากไมแสดงถึงฝมือของชางไม: ชางฝมือดี นี่ละ แคช เขาจับไมสองแผนขึ้นบนขาหยั่ง เขามุมจนเห็นเปนสวนหนึ่งของ หีบ เขาคุกเขาหรี่ตาเล็งดูแผนไม วางไมลงแลวหยิบขวานถากไมขึ้น เขา

กวาจะสิ้นลมหายใจ 9

เปนชางไมฝมือดีจริงๆ แอดดี้ บันดเรนไมตองการอะไรดีไปกวานี้ หีบ นอนที่ดีกวานี้ไมมีอีกแลว หีบที่จะใหความสุขกายสบายใจ ฉันเดินตอ ไปถึงบาน มีเสียง ฉึก ฉึก ฉึก ตามหลังมา

10 วิลเลียม โฟลคเนอร

คอรา ฉันเลยเก็บไขไวอบขนมเมื่อวานนี้ ขนมเคกออกมาดีทีเดียว เรา ตองพึ่งพาไกของเรามาก ไกออกไขเกง รอดจากพวกตัวพอสซัมหรือ อะไรเทือกนี้มาก็เหลือไมกี่ฟอง งูดวยในตอนหนารอน งูจะทําเลาไก กระเจิงเร็วเสียยิ่งกวาอะไร หลังจากที่มันแพงกวาที่มิสเตอรทัลคิด และ หลังจากที่ฉันสัญญาวามันจะคุมคากับไขที่ออกมา ฉันตองระวังกวาเกา เพราะฉันเปนคนบอกใหเอามา เรานาจะเลี้ยงไกที่ราคาถูกกวานี้ แตฉัน สัญญาตามที่มิสลาวิงตันบอก ตอนที่แนะนําใหฉันเลี้ยงไกพันธุดี เพราะ มิสเตอรทัลก็ยอมรับวาพออยูไปวัวหรือหมูพันธุดีจะคุมคากวา ดังนั้น ตอนที่เราเสียไกไปหลายตัว เราจึงเก็บไขไวกินเองไมได เพราะวาฉันไม ยอมใหมิสเตอรทัลตําหนิฉันได ในเมื่อฉันเปนคนบอกใหเอามาเลี้ยงเอง พอมิสลาวิงตันพูดเรื่องขนมเคก ฉันเลยคิดวาฉันอบไดและจะเพิ่มราคา รวมของไกเทากับสองตัว และถาฉันเก็บไขไวทีละฟอง แมวาไขไมมีคา เทาไร และสัปดาหนั้นไกออกไขมากเสียจนไมเพียงแตเก็บไขไดพอ

กวาจะสิ้นลมหายใจ 11

มากกวาจํานวนที่เราสัญญาจะขาย เอาไปอบขนมเคก ฉันเก็บออมมาก พอ คาแปงกับน้ําตาลกับฟนก็ไมเทาไร ฉันเลยอบขนมเมื่อวานนี้ ดวย ความพิถีพิถันกวาที่เคยทําครั้งไหนๆ ในชีวิต และเคกก็ออกมาดี แตพอ เราเขาไปในเมืองเมื่อเชานี้ มิสลาวิงตันบอกวาคุณผูหญิงเปลี่ยนใจและ ไมจัดงานเลี้ยงแลว “ยังไงก็ตามเธอนาจะรับขนมไปนะ” เคทบอก “อืม” ฉันพูด “ฉันวาเธอคงไมรูจะเอาไปทําไม” “เธอนาจะรับไป” เคทบอก “แตพวกคุณผูหญิงรวยๆ ในเมือง เปลี่ยนใจได คนจนเปลี่ยนใจไมได” ความร่ํารวยไมสําคัญสําหรับพระเจา เพราะพระองคเห็นเขาไป ถึงหัวใจ “บางทีฉันอาจจะขายในตลาดนัดวันเสารได” ฉันบอก ขนม ออกมาดีจริงๆ “ขายไดไมถึงชิ้นละสองดอลลารหรอก” เคทบอก “ใชวาตนทุนเปนเงินเปนทอง” ฉันบอก ฉันเก็บไขไวโหลหนึ่งแลว เอาไปแลกน้าํ ตาลกับแปง ใชวา เคกตองลงทุนเปนเงินเปนทอง มิสเตอรทัล ยังรูเลยวาฉันเก็บไขไดมากกวาที่สัญญาจะขาย เทากับวาเราเจอไขหรือ มีคนใหมาเปลาๆ ไมคิดเงิน “เธอนาจะเอาเคกไปในเมื่อเธอเองเปนคนออกปาก” เคทบอก พระเจาเห็นลึกเขาไปถึงหัวใจเธอ ถาพระเจาประสงคใหแตละคนมีความ คิดตางกันเกี่ยวกับความซื่อสัตย ไมใชหนาที่ของฉันที่จะตั้งคําถามกับ บัญชาของพระองค “ฉันวาเธอคงไมรูจะเอาไปทําไม” ฉันบอก เสียดายที่ออกมาดี

12 วิลเลียม โฟลคเนอร

จริงๆ ดวย ผานวมปดขึ้นมาถึงคาง ตอใหอากาศรอนก็เถอะ เห็นแตมือสอง ขางกับหนานอกผานวม เธอนอนเอนหนุนหมอนใหหัวสูงขึ้นมาจะได มองไปนอกหนาตางได เราไดยินเสียงทุกครั้งที่เขาหยิบขวานถากไม หรือเลื่อยขึ้นมา ถาเราหูหนวก เราก็ดูไดจากสีหนาเธอ ไดยินเขา เห็นเขา หน าเธอซี ด เซี ย วจนเห็ น รอยกระดู กสี ข าวใต ผิ ว หนั ง ดวงตาของเธอ เหมือนเทียนสองดวงที่เราเห็นเปนรองในหลุมเชิงเทียนเหล็ก แตพระ เมตตาของพระเจาและการรอดพนชั่วนิรันดรยังไมมาถึง “มันออกมาดีจริงๆ” ฉันพูด “แตไมเหมือนเคกที่แอดดี้เคยทํา” เห็นกันอยูวาเด็กนั่นเปนคนซักรีดปลอกหมอน ถาไดรีดมานะ บางทีมัน อาจจะทําใหเธอรูถึงความมืดบอดของเธอเวลาที่นอนรอใหผูชายสี่คน และเด็กมาดีดกระโหลกปรนนิบัติ “ผูหญิงแถวนี้ไมมีใครอบขนมได อยางแอดดี้ บันดเรนเลยสักคน” ฉันบอก “ดีไมดีเธอจะลุกขึ้นมาอบขนม อีก แลวขนมของเราจะขายไมออกเลย” ใตผานวมมีรอยนูนไมใหญไป กวากิ่งไม รูไดวาเธอยังหายใจอยูก็จากเสียงฟูกที่นอนขยับ แมกระทั่ง ปอยผมบนโหนกแกมยังไมขยับ ตอใหเด็กนั่นยืนอยูเหนือเธอและคอย พัดวีให ขณะที่เราเฝาดู เด็กนั่นเปลี่ยนมือพัดตอไปไมหยุดหยอน “เธอหลับอยูเหรอ” เคทกระซิบถาม “เธอดูแคชตรงโนนนะ” เด็กสาวบอก เราไดยินเสียงเลื่อยไม เสียง มันคลายคนนอนกรน ยูลาหันไปมองนอกหนาตาง สรอยคอกับหมวกสี แดงที่เธอใสดูเขากันเหมาะเหม็ง ไมบอกก็ไมรูหรอกวาซื้อมาแคยี่สิบหา เซ็นต

กวาจะสิ้นลมหายใจ 13

“เธอนาจะรับเคกไป” เคทบอก ถาไดเงินก็คงดี แตฉันไมไดเสียเงินเสียทองแคอบขนม ฉันบอก เขาไดวาใครๆ ก็ทําอะไรผิดพลาดได แตใชวาทุกคนจะไดเทาทุน ฉัน บอกเขาได ใชวาทุกคนกินความผิดพลาดของตนเองได ฉันบอกเขาได มีคนเดินเขามาในหองโถง ดารลนั่นเอง เขาไมโผลหนามาดูตอน ผานประตู ยูลามองตามจนเขาเดินลับตาไปดานหลัง ยกมือขึ้นมาจับ ลูกปดบนสายสรอยอยางเบามือ แลวเลื่อนไปจับผม พอเธอเห็นวาฉัน มองอยู ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเปนความวางเปลา

14 วิลเลียม โฟลคเนอร

ดารล พอกับเวอรนอนนั่งอยูบนชานหลังบาน พอกําลังเทยานัตถุจาก ฝากลองยาลงบนริมฝปากลาง มืออีกขางใชนิ้วโปงและนิ้วชี้จับริมฝปาก ยืน่ มารับยา พวกเขาหันมามองตอนทีฉ่ นั เดินผานชานบาน จุม จอกน้าํ เตา ลงไปในถังแลวตักน้ําขึ้นดื่ม “จูลอยูไหน” พอถาม ตั้งแตฉันเปนเด็ก ฉันรูวาน้ําอรอยกวาถาทิ้ง ไวในถังไมซีดาร เย็นชื่นใจ รสชาติเหมือนสายลมเดือนกรกฎาคมที่พัด ผานตนซีดาร ตองทิ้งไวอยางนอยหกชั่วโมงแลวดื่มจากจอกไม ไมควร ดื่มจากถวยโลหะใหเสียรส ยิ่งดื่มตอนกลางคืนยิ่งอรอย ฉันเคยนอนบนฟูกในหองโถง คอย ฟงเสียงจนทุกคนหลับแลวฉันจึงลุกขึ้นกลับไปที่ถังน้ํา มันมืดสนิท พื้น ใตน้ํามืดสนิท ผิวน้ํากลมนิ่งเปนแผนฝาอยูในความวางเปลา กอนที่ฉัน จะใชกระบวยกวนใหมันตื่นกระเพื่อม ฉันเห็นดาวดวงหนึ่งหรือสองดวง ในถังน้ํา และเห็นดาวดวงหนึ่งหรือสองดวงในกระบวยกอนที่ฉันจะดื่ม

กวาจะสิ้นลมหายใจ 15

หลังจากนั้นฉันโตขึ้น อายุมากขึ้น ฉันจะรอจนทุกคนนอนหลับกอนที่จะ นอนเลิกชายเสื้อขึ้นมา เงี่ยหูฟงวาทุกคนหลับแลว รูสึกโดยที่ไมสัมผัส ตัวเอง รูสึกไดถึงความเงียบที่พัดผานรางและสงสัยวาแคชที่อยูในความ มืดตรงโนนทําเหมือนกันหรือเปลา อาจทําตอเนื่องอยูสักสองปกอนที่ ฉันอยากทําหรือทําเปน เทาของพอผิดรูปมาก นิ้วเทาบิดเบี้ยวหงิกงอ เล็บหายไปเกือบ ทุกนิ้วเพราะการทํางานหนักและใสรองเทาเปยกๆ ที่ทําขึ้นเองตอนที่พอ ยังเปนเด็ก รองเทาวางอยูบนเกาอี้ขางๆ ดูราวกับวาถูกขวานทื่องัดออก มาจากเหล็กดิบ เวอรนอนเขาไปในเมืองมา ฉันไมเคยเห็นเขาใสชุด ทํางานเขาเมือง ผูคนพูดกันวาเมียเขาเคยสอนหนังสือดวย ฉันสาดตะกอนจากจอกทิ้งลงบนพื้นแลวเช็ดปากกับแขนเสื้อ ฝน ทําทาจะตกกอนรุงเชา หรืออาจตกกอนย่ําค่ํา “ไปโรงนามา” ฉันพูด “เอา ลอเทียมเกวียน” ไปวุนวายกับมานั่น เขาจะเดินผานโรงนาแลวโผลออกไปที่ทุง หญาเลี้ยงสัตว มองไมเห็นมา มาจะอยูในปาตนสน ในที่รม จูลผิวปาก วี๊ ด เดียว มาพนลมออกจมูกแลวจูลก็เห็นมันในพุมเงาแวบหนึ่ง จูล ผิวปากอีกครั้ง มาวิ่งลงเนินมา ขาขมึงเกร็ง หูกระดิกตั้งขึ้น ตาเหลกลอก ไปมา วิ่งมาหยุดหางออกไปยี่สิบฟุต หันขางใหแลวมองจูลขามไหล ตื่น พรอมราวกับลูกแมวมองเจาของ “มานี่สิทาน” จูลพูด มาขยับ สะบัดขน มวนลิ้นราวกับเปลวไฟ มา สะบัดขนคอ สะบัดหางและกลอกตาอีกครั้ง มายางเหยาะเขามาแลว หยุดอีก ชิดเทา ตามองจูล จูลเดินตรงเขาไปหามา ทิ้งแขนไวขางลําตัว

16 วิลเลียม โฟลคเนอร

นอกจากขาของจูลแลว จูลและมาดูเหมือนตนแบบของความดิบเถื่อน ทามกลางแดด พอจูลเขามาใกลพอที่จะจับมันได มายกสองขาหนาและตะกุย ใสจูล จูลถูกลอมอยูในความชุลมุนที่สองแสงวิบวับใตเกือกมาระหวาง ตีนใตอกที่ตั้งฉาก เขาขยับตัวอยางรวดเร็วและคลองแคลวราวกับงูติด ปก กอนที่มาจะเตะเขาที่ทอนแขน รางของเขาถูกดีดลอยขึ้นขนานกับ พื้นดิน รางสายสะบัดจนเขาจับจมูกมาไดและตกสูพื้นดินอีกครั้ง รางทั้ง สองนิ่งแข็ง ไมขยับ มาหลังแข็ง ขาสั่น กมหัวลง จูลกดสนเทาลงดิน มือ ขางหนึง่ อุดจมูกมา อีกขางลูบคอประโลมมา ปากกนดามาดวยคําปาเถื่อน หยาบคาย รางทั้งสองยืนนิ่งหางกัน มาตัวสั่นและสงเสียงคราง แลวจูลก็ กระโดดขึ้นหลังมา เขาพลิ้วตัวขึ้นราวกับแส รางของเขาลอยอยูกลาง อากาศครอมตัวมา อีกครูหนึ่งมาสยบยืนนิ่งยอมใหขี่ กมหัวลงกอนที่จะ กระโจนออกไป รางทั้งสองโยกสายขึ้นลงไปตามเนินเขาดวยทวงทาที่ดู เหมือนวากระดูกสันหลังจะเคลื่อนหลายครั้ง จูลนั่งเกาะอยูบนสันคอมา ราวกับปลิง พากันไปถึงรั้ว แลวมาก็จิกตีนหยุดลังเลอีกครั้ง “เอาละ” จูลพูด “ถาพอแลวก็หยุดเสียที” ในโรงนา จูลไถลตัวลงมาจากหลังมาและวิ่งไปตามพื้นดินกอนที่ มาจะหยุด มาเขาคอก จูลเดินตามหลังมา มาเตะใสเขาโดยที่ไมหันมา มอง กระแทกตีนขางหนึ่งกับกําแพงสงเสียงดังเหมือนเสียงกระสุนปน จูลเตะทองมา มาโกงคอโคงขึ้น กัดฟน จูลชกหนามาแลวกระโดดขึ้น รางน้ําขึ้นขี่มัน มือเหนี่ยวรางใสฟางไวแนน เขากมหัวลงมองขามคอก

กวาจะสิ้นลมหายใจ 17

ผานประตู ไมมีใครมา; ไมไดยินแมแตเสียงเลื่อยของแคช เขายกคราด ขึ้นแลวดึงฟางเต็มฟอนลงมาอยางรวดเร็วแลวยัดใสราง “กินซะ” เขาบอก “ยัดหาขยะนี่ใหหมดตอนที่ยังมีโอกาส ไอมาเวร ทองมาน ไอมาหาเวรตะไล” เขาบอก

18 วิลเลียม โฟลคเนอร

จูล เพราะวามันอยูตรงนั้น เลื่อยไมและตอกตะปูหีบหานั่นอยูใต หนาตาง ตองมาทําตรงที่แมมองเห็น ทุกลมหายใจที่แมสูดเขาไปเต็มไป ดวยเสียงตอกเสียงเลื่อยของมัน มาทําใกลๆ ใหแมไดยินมันพูดวา ดูสิ เห็นไหมวาไอที่ฉันทําใหนี่ดีแคไหน ฉันบอกใหมันไปทําที่อื่น ฉันบอกวา ใหตายเถอะ พระเจา อยากเห็นแมนอนอยูในนั้นหรือไง เหมือนตอนที่ มันยังเปนเด็กแลวแมบอกวาอยากไดปุยมาปลูกดอกไม แลวมันก็หยิบ ถาดอบขนมปงไปใสขี้มาในโรงนามาใหเต็มถาด แถมตอนนี้คนอื่นๆ ก็มานั่งอยูอยางนั้น อยางกับฝูงแรง มาเฝารอ พัดวีตัวเอง เพราะฉันบอกวาถามึงไมเลื่อยไมตอกจนคนนอนไมไดและ มือแมที่วางอยูบนผานวมเหมือนกับรากไมที่ถูกขุดขึ้นมาและพยายาม ลางน้ําแลวลางไมสะอาด ฉันมองเห็นพัดและแขนของดิวอี เดล ฉันบอก ใหปลอยใหแมไดพัก เฝาเลื่อยเฝาตอก พัดวีจนลมพัดวืดโดนหนาไม หยุดหยอน คนเหนื่อยหายใจไมทัน แลวไอขวานนั่นก็จามไมไมหยุด อีก

กวาจะสิ้นลมหายใจ 19

ฉึก หนึ่ง อีก ฉึก หนึ่ง อีก ฉึก หนึ่ง จนทุกคนที่ผานมาตามถนนตอง หยุดดูแลวออกปากวามันเปนชางฝมือดี ถาเปนฉันนะตอนที่แคชตกลง มาจากหลังคาโบสถ และถาเปนฉันนะตอนที่พอลมปวยตอนที่ไมหลน ใส มันจะไมเปนอยางนี้ อยางที่ไอสัตวทุกตัวในเขตมาจองดูแมเพราะวา ถาพระเจามีอยูจริงจะมีไวทําหาอะไร คงเหลือแตฉันกับแมบนเนินเขา สูง แลวฉันจะกลิ้งหินจากเนินเขาใหลงมาทับหนาพวกมัน จับมันมาโยน ลงเขาจนหนาแหกฟนหัก ใหตายหาเถอะจนแมนิ่งเงียบไปไมตองมาทน ฟงใหเสียงหา อีก ฉึก หนึ่ง อีก ฉึก หนึ่ง เราจะไดอยูเงียบๆ กันเสียที

20 วิลเลียม โฟลคเนอร

ดารล เรามองเขาเดินเลี้ยวแลวขึ้นบันไดมา เขาพูดโดยไมมองเรา “นาย พรอมไหม” เขาถาม “ถาเทียมเกวียนเสร็จแลว” ฉันตอบ ฉันตอบวา “รอเดี๋ยว” เขา หยุด มองพอ เวอรนอนถุยน้ําลายทั้งที่ไมขยับตัว เขาตั้งใจถุยน้ําลาย อยางแมนยําลงบนดินแข็งใตชานบาน พอเอามือถูเขาชาๆ เหมอเลย ยอดหนาผานั่นไปยังผืนดินเบื้องหนา จูลมองพอครูหนึ่งแลวเดินไปที่ถัง และดื่มน้ําอีก “ขาก็ไมอยากลังเลพอๆ กับทุกคนที่นี่นั่นแหละ” พอพูด “มันหมายถึงเงินสามดอลลารเชียวนะ” ฉันพูด เสื้อตรงที่คลุม หลังคอมซีดจางกวาบริเวณอื่น ไมมีรอยเหงื่อที่เสื้อพอเลยสักนิด ฉันไม เคยเห็นรอยเหงื่อบนเสื้อพอแมแตหยดเดียว ครั้งหนึ่งพอไมสบายเพราะ ทํางานกรําแดด ตอนพออายุยี่สิบสอง พอเลาใหใครตอใครฟงวาถา เหงื่อออก พอจะตาย ฉันวาพอเชื่ออยางนั้น

กวาจะสิ้นลมหายใจ 21

“แตถาแมแกไมรอจนแกกลับมา” เขาพูด “เขาจะผิดหวัง” เวอรนอนถุยน้ําลายลงฝุน แตฝนจะตกกอนรุงสาง “เขาตั้งใจแลว” พอพูด “เขาอยากจะไปเลย ขารูจักเขาดี ขา สัญญากับเขาวาจะเตรียมเกวียนไวรอ และเขาตั้งใจแลว” “ถางั้นเราตองใชเงินสามดอลลารนั่นแหงๆ” ฉันบอก พอมองผืน ดินที่ไกลออกไป เอามือถูหัวเขา ตั้งแตฟนหมดปาก ปากของพอก็ดูยุบๆ ยวบๆ อยูตลอดเวลาที่เขากม โคนเคราทําใหหนาพอดูเหมือนหมาแกๆ “พอรีบตัดสินใจเถอะ เราจะไดไปถึงและเอาของลงกอนค่ํา” ฉันบอก “แมไมไดปวยมากขนาดนั้น” จูลบอก “หุบปากเถอะ ดารล” “จริงดวย” เวอรนอนพูด “วันนี้เธอคอยยังชั่วแลว ดีขึ้นกวาที่เปน มาตลอดสัปดาหนี้อีก พอแกกับจูลกลับมาเธอก็ลุกไดแลว” “นายนาจะรู” จูลพูด “นายมาดูเธอบอยนี่ นายกับพวกของนาย” เวอรนอนมองหนาเขา ดวงตาของจูลดูคลายไมสีออนบนใบหนาแดงก่ํา เขาสูงค้ําหัวเราทุกคนมาตั้งแตไหนแตไร นั่นทําใหแมตีและปะเหลาะ เขามากขึ้น เพราะวาเขาสูงกวาใครในบาน นั่นก็เปนเหตุผลวาทําไมแม จึงตั้งชื่อเขาวาจูล ฉันบอกทุกคนไดเลย “หุบปาก จูล” พอสั่งแตพูดราวกับวาเขาไมสนใจฟง เขามอง เหมอผืนดินที่อยูไกลออกไป มือถูหัวเขา “พอยืมลอของเวอรนอนก็ไดแลวเราคอยตามพอไป” ฉันพูด “ถา แมไมรอเรา” “หุบปากเนาๆ ของแกเถอะ” จูลบอก “เขาอยากใหไปพรอมกัน” พอบอก เขาเอามือถูกับหัวเขา “ไมมี

22 วิลเลียม โฟลคเนอร

ใครลําบากใจเกินขา” “ไอที่นอนอยูอยางนั้น คอยดูไอแคชเกลาไอหานั่น…....” จูลพูด น้ําเสียงหยาบคาย ปาเถื่อน แตไมเอยคํานั้นออกมา เหมือนกับเด็กนอย ในความมืดที่หมดความกลาแลวจูๆ ก็นึกตื่นกลัวเสียงตัวเองจึงเงียบไป “เขาอยากใหเปนอยางนั้น พอๆ กับที่อยากใหเราเอาเกวียนของ เราไปเอง” พอบอก “เขาจะสบายใจมากกวาเพราะรูวาเกวียนเราดีและ เปนสวนตัว แมแกชอบความเปนสวนตัว แกก็รูดี” “ถาอยางนั้นก็ใหเปนสวนตัว” จูลพูด “แตจะใหเปนสวนตัวหาได ยังไงในเมื่อ ” เขามองดานหลังหัวของพอ ดวงตาของเขาแข็งอยาง กับตาไมสีออน “เฮย” เวอรนอนพูด “แมเอ็งเขาจะรอจนมันเสร็จนั่นแหละ เขาจะ รอจนกวาทุกอยางพรอม เมื่อถึงเวลาที่เขาเห็นวาดี แลวมีถนนหนทาง อยางนี้ ไมนานก็จะพาเขาเขาไปถึงในเมืองไดแลวละ” “ฝนตั้งเคาแลว” พอพูด “ขามันคนดวงซวยตั้งแตไหนแตไร” พอ เอามือถูหัวเขา “ไอหมอหานั่นจะมาอยูแลว ขาสงขาวไปชา ถาหมอมา พรุงนี้แลวบอกเขาวาถึงเวลาแลว แมแกเขาไมรอหรอก ขารูดี มีเกวียน หรือไมมีเกวียน ก็ไมรอ แลวแมแกก็จะเสียใจ ขาไมยอมทําใหเขาเสียใจ หรอก เอาโลกมาแลกก็ ไ ม ย อม ครอบครั ว ของแม แ กฝ ง อยู ที่ นั่ น ที่ เจฟเฟอรสัน สายเลือดของเขารออยู แมแกนะใจรอน ขารับปากไปแลว วาขากับลูกๆ จะพาเขาไปใหเร็วที่สุดเทาที่พวกลอมันจะเดินไหว เขาจะ ไดนอนตาหลับ” เขาเอามือถูหัวเขา “ไมมีใครลําบากใจเกินขา” “ถ า ทุ ก คนไม รี บ เร ง อย า งกั บ มี ไ ฟลนตู ด ” จู ล พู ด ด ว ยน้ํ า เสี ย ง

กวาจะสิ้นลมหายใจ 23

หยาบคาย ปาเถื่อน “ไอแคชก็อยูใตหนาตางนั้นทั้งวัน ทั้งตอกทั้งเลื่อย ไอ ” “มันเปนความตองการของเขา” พอบอก “แกมันไมรักแมหรือ แมแตจะทําตัวออนโยนกับแมเลย ไมเคยเลย เราไมไดอาศัยใคร” พอ พูด “ขากับแมแกนะ เราไมเคยเปนหนี้บุญคุณใคร และแมแกจะนอน ตายตาหลับกวานี้ที่ไดรูอยางนั้น รูวาเลือดเนื้อของตัวเองเลื่อยไมและ ตอกตะปูเองกับมือ แมแกชอบรับผิดชอบปญหาของตัวเอง” “มันหมายถึงเงินสามดอลลารเชียวนะ” ฉันบอก “พอจะใหไปหรือ ไมใหไป” พอถูหัวเขา “เราจะกลับมาพรุงนี้กอนพระอาทิตยตก” “เออ.......” พอพูด มองออกไปยังผืนดินที่ไกลออกไป ผมกระเซิง คอยๆ เมมปากอัดยานัตถุไวกับเหงือก “วาไง” จูลพูด เขาเดินลงขั้นบันไดไป เวอรนอนบรรจงถุยน้ําลาย ลงบนดิน “มาใหถึงกอนพระอาทิตยตก เอาละ” พอบอก “ขาจะไมใหแม แกตองรอ” จูลหันหลังมามองแลวเดินออมบาน ฉันเขาไปในหองโถง ไดยิน เสียงคนพูดกันกอนที่ฉันจะไปถึงประตู บานเราเอนไปตามแนวเขา ลม จึงพัดลอดขึ้นมาในหองโถงตลอด ขนนกที่ตกอยูใกลประตูจะลอยขึ้น เรี่ยเพดาน ลอยควางไปดานหลังจนปะทะกับสายลมที่พัดลงมาจาก ประตูหลัง: เสียงเหลานั้นก็เหมือนกัน พอเราเขามาในหองโถงก็จะไดยิน เสียงคนคุยกันลอยอยูในอากาศใกลหัว

24 วิลเลียม โฟลคเนอร

คอรา เขาเปนคนนารักออนโยนที่สุดเทาที่ฉันเคยเห็นมา ราวกับวาเขารู วาจะไมไดเห็นเธออีก รูวาแอนส บันดเรนไลเขาออกไปจากขางเตียงแม ของเขา ไมใหไดดูใจกัน ไมมีวันไดเห็นเธอในโลกนี้อีก ฉันพูดอยูเสมอวา ดารลไมเหมือนคนอื่นๆ เหลานั้น ฉันพูดอยูเสมอวาเขาเปนคนเดียวที่ได นิสัยของแมมา มีความเมตตาออนโยนตามธรรมชาติ ไมใชเจาจูลคนที่ เธอสูอุตสาหฟูมฟกเลี้ยงดู ประคบประหงมจนเขาอาละวาดเกรี้ยวกราด หรือมึนตึงใส สรรหาเรื่องมากวนใจเธอจนตองตีหลายครั้งหลายหน เจา นัน่ ไมมาบอกลาเธอหรอก เจานัน่ ไมยอมสละโอกาสหาเงินสามดอลลาร เพือ่ มาจูบลาแมหรอก สมเปนพวกบันดเรนเขากระดูก ไมรกั ใคร ไมสนใจ อะไรนอกจากวาจะไดผลประโยชนโดยที่ไมตองลงแรงมาก มิสเตอรทัล บอกวาดารลขอใหพวกเขารอ เขาบอกวาดารลแทบจะคุกเขาขอรอง อยาบังคับใหเขาตองจากเธอไปในสภาพอยางนี้ แตไมเปนผลเพราะ แอนสและจูลตองการเงินสามดอลลารที่วานั่น ทุกคนที่รูจักแอนสไมมี

กวาจะสิ้นลมหายใจ 25

ใครแปลกใจ แตนึกถึงเจาเด็กคนนั้นสิ เจาจูลนั่น ไมยอมรับความจริง และลําเอียงมาหลายโกฏิป พวกเขาตบตาฉันไมไดหรอก: มิสเตอรทลั บอกวามิสซิสบันดเรนชอบจูลนอยที่สุด แตฉันรูมากกวานั้นอีก ฉันรูวา เธอลําเอียงรักเขาพอๆ กับทีเ่ ธอยอมทนแอนส บันดเรนตอนทีม่ สิ เตอรทัล บอกวาเธอนาจะวางยาพิษเขา เพื่อเงินเพียงสามดอลลาร ไมยอมให แมไดสั่งเสียจูบลา ทําไมฉันจะไมรู สามสัปดาหมานี่ฉันมาบอยที่สุดเทาที่ทําได บาง ครั้งมาทั้งๆ ที่ฉันไมควรมา ทิ้งครอบครัวของตัวเองและหนาที่มาอยูเปน เพื่อนเธอในชวงสุดทาย เธอจะไดไมตองเผชิญกับเรื่องใหญที่เราไมอาจ ลวงรูต ามลําพังโดยทีไ่ มมคี นรูจ กั มาใหกาํ ลังใจ ฉันไมไดหวังผลตอบแทน อะไรหรอกนะ: ฉันคิดวาถึงคราวฉันก็คงเปนเหมือนกัน แตขอบคุณ พระเจาตรงที่ฉันจะไดเห็นใบหนาของเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน ญาติอัน เปนที่รักของฉัน ฉันโชคดีที่มีลูกและสามีดีกวาคนอื่น แมวาพวกเขาจะ ทําใหฉันอิดหนาระอาใจบางก็ตาม เธอมีชีวิตอยูอยางผูหญิงโดดเดี่ยว อยูตามลําพังกับศักดิ์ศรีของ ตนเอง พยายามเปลี่ยนความคิดคนอื่นๆ ซอนความจริงที่วาพวกเขา ทรมานเธอ เพราะวาพวกเขาไมปลอยใหรางของเธอเย็นในโลงกอนที่จะ ลากเธอไปฝงหางออกไปสี่สิบไมล อางวาเปนประสงคของพระเจา ไม ยอมใหดินเดียวกับพวกบันดเรนกลบหนาเธอ “เธออยากไปเอง” มิสเตอรทัลบอก “เปนความตองการของเธอ เอง เธออยากอยูกับญาติของเธอ” “แลวทําไมไมไปตอนที่ยังเปนๆ อยู” ฉันพูด “ไมมีใครหามเธอ

26 วิลเลียม โฟลคเนอร

หรอก ไอตัวเล็กยังโตพอที่จะเห็นแกตัวและใจหินเหมือนพี่นองคนอื่น” “เปนความตองการของเธอเอง” มิสเตอรทัลบอก “ฉันไดยินวา แอนสบอกวาอยางนั้น” “คุณก็เชื่อแอนสอยูแลว” ฉันบอก “คนอยางคุณเชื่อเขา ไมตอง มาบอกฉัน” “ฉันจะเชื่อสิ่งที่เขาไมไดอะไรจากฉันถาไมบอก” มิสเตอรทัลบอก “อยามาพูดเลย” ฉันบอก “ผูหญิงตองอยูกับสามีกับลูกๆ ไมวา เปนหรือตาย คุณจะใหฉันกลับไปอาละบามาและทิ้งคุณกับลูกเมื่อถึง คราวฉันไหมละ ที่ที่ฉันจากมาดวยความเต็มใจ เพื่อมาอยูกับคุณไมวา จะสุขหรือทุกขจนกระทั่งตายและหลังจากนั้นอีก” “เออ คนเรามันไมเหมือนกัน” เขาบอก ฉันก็หวังใหเปนอยางนั้น ฉันพยายามทําสิ่งที่ถูกตองในสายตา พระเจาและมนุษย เพื่อเกียรติยศและความสุขสบายของสามีชาวคริสต ของฉัน และเพื่อความรักและความเคารพจากลูกๆ ชาวคริสตของฉัน ดังนั้นตอนที่ฉันเอนตัวลงนอนตามหนาที่และเพื่อรับรางวัลความชอบ ฉันจะอยูทามกลางคนที่รักฉัน นํารอยจูบลาของเหลาบุคคลอันเปนที่รัก ติดตัวไปยังโลกหนา ไมเหมือนแอดดี้ บันดเรนที่กําลังตายอยางโดด เดี่ยว กําลังซอนความทรนงและหัวใจที่แตกสลาย ดีใจที่ไดไป นอนอยู ตรงนั้น เอาหัวหนุนหมอนขึ้นดูแคชตอโลง ตองคอยดู เขาจะไดไมทํา ลวกๆ จะชอบหรือไมก็ตาม พวกผูชายเหลานี้ไมใสใจอะไรนอกจาก โอกาสที่จะไดเงินสามดอลลารกอนฝนตกและน้ําในแมน้ําขึ้นสูงเสียจน ขามฝงไมได จะชอบหรือไมก็ตาม ถาพวกเขาไมตัดสินใจขนของเที่ยว

กวาจะสิ้นลมหายใจ 27

สุดทาย อาจจะมีเวลาพาเธอขึ้นเกวียนหมผานวมและขามแมน้ํากอน แลวหยุดพักใหเธอไดตายอยางชาวคริสต ยกเวนดารล เขาเปนคนนารักออนโยนที่สุดเทาที่ฉันเคยเห็นมา บางครั้งฉันหมดศรัทธากับสันดานมนุษย ฉันถูกความกังขาโจมตี แตทุก ครั้งพระเจาจะคืนศรัทธาใหแกฉันและแสดงความรักอันทวมทนของ พระองคตอสิ่งที่พระองคสรรคสรางขึ้น ไมใชจูลคนที่เธอฟูมฟก ไมใชเขา เขาอยากไดเงินอีกสามดอลลาร ดารลตางหากที่ใครๆ บอกวาแปลก ขี้เกียจและเตร็ดเตรไปมาไมตางจากแอนสกับแคชชางไมฝมือดีและมี งานกอสรางเกินกวาจะทําไหว และจูลที่มักทําอะไรเพื่อใหไดเงินหรือได ชื่อเสียง และเด็กสาวแตงตัววับๆ แวมๆ ที่ยืนพัดใหแอดดี้อยูประจํา ทุก ครั้งที่มีคนมาคุยดวยและใหกําลังใจ เธอก็จะแยงพูดแทนราวกับวาไม อยากใหใครมาใกลแอดดี้เลย แตเปนดารล เขามายืนตรงประตู มาดูแมที่กําลังจะสิ้นใจ เขามา ยืนดูเฉยๆ และฉันรูสึกไดถึงความรักอันทวมทนของพระเจาอีกครั้งและ พระเมตตาของพระองค ฉันเห็นวากับจูลนั้นเธอเพียงแตแสรงทํา แต ความเขาใจและความรักอันแทจริงนั้นมีระหวางเธอกับดารล เขามอง เธอเฉยๆ ไมเขามาใหแมเห็น ไมใหแมเสียใจวาแอนสไลเขาไปและเขา จะไมมีวันไดเห็นเธออีก เขาไมพูดอะไร แคมองเธอเฉยๆ “นายตองการอะไร ดารล” ดิวอี เดลพูด มือไมหยุดพัด พูดขึ้น อยางรวดเร็ว แถมยังกันไมใหเขาเขามาใกลเธอ เขาไมตอบ เขาแคยืน มองแมผูกําลังจะสิ้นใจ หัวใจเขาหนักอึ้งเกินกวาจะเอยคําใดออกมา

28 วิลเลียม โฟลคเนอร

ดิวอี เดล ครั้งแรกฉันกับเลฟเก็บฝายไปตามแถว พอเกลียดเหงื่อเพราะวา ถาเหงื่อออกพอจะปวยตาย ทุกคนจึงมาชวยเรา และจูลไมสนใจ เขาไม เอาใครเลยเรื่องความใสใจ ไมใสใจใครทั้งนั้น และแคชชอบเลื่อยไม สีเหลืองตลอดวันรอนๆ ใหเปนแผนกระดานแลวหาที่ตอกเขากับอะไร สักอยาง และพอคิดวาเพราะเพื่อนบานจะคอยชวยเหลือกันอยางนั้น เพราะวาพอปลอยใหเพื่อนบานชวยอยูเสมอจึงรูอยางนี้ และฉันไมคิด วาดารลจะมาชวย เขานั่งอยูที่โตะอาหาร สายตามองออกไปไกลกวา อาหารและโคมไฟ เต็มไปดวยเนื้อดินที่ขุดออกมาจากกะโหลกของเขา และรูในสมองนั่นก็ถูกเติมเต็มดวยผืนดินที่กวางไกลออกไป เราเก็บฝายใสกระสอบของฉันและกระสอบของเลฟไปตามแถว ใกลปาและรมไมที่หลบเรนเขาไปเรื่อยๆ เก็บไปจนถึงรมไมที่หลบเรน เพราะฉันบอกวาฉันจะทําหรือไมทําเมื่อกระสอบของฉันมีแคครึ่ง เพราะ ฉันบอกวาถากระสอบเต็มตอนที่เขาเขาไปในปา มันจะไมใชฉัน ฉันบอก

กวาจะสิ้นลมหายใจ 29

วาถาสวรรคไมไดลิขิตใหฉันทํา กระสอบฉันจะไมเต็มและฉันจะเก็บ แถวถัดไป แตถากระสอบเต็ม ฉันก็ชวยไมได กลายเปนวาฉันตองทําทุก ครั้ ง และฉั น ห า มไม ไ ด แล ว เราก็ เ ก็ บ ฝ า ยต อ ไปใกล ร ม ไม ที่ ห ลบเร น สายตาของเราประสานกัน มองมือของเขาและมือของฉันและฉันไม วาอะไร ฉันถามวา “นายทําอะไรนะ” แลวเขาบอกวา “ฉันเก็บฝายใส กระสอบเธอไง” กระสอบของฉันจึงเต็มเมื่อเราเก็บจนสุดแถว แลวฉัน หยุดไมได มันถึงเปนอยางนั้น เพราะวาฉันหยุดไมได มันเกิดขึ้นตอนนั้น และฉันเห็นดารลและเขารู เขาบอกวาเขารูโดยไมตองเอยปากและฉันรู วาเขารูเพราะวาถาเขาพูดออกมาเปนคําพูด ฉันจะไมเชื่อวาเขาอยูตรง นั้นและเห็นเรา แตเขาบอกวาเขารูและฉันพูดวา “นายจะบอกพอหรือ เปล า นายจะฆ า เขาไหม” ฉั น ถามโดยไม ใ ช คํ า พู ด แล ว เขาถามว า “ทําไม” โดยไมใชคําพูด ฉันจึงคุยกับเขาไดดวยความรูสึกทั้งรูทั้งเกลียด เพราะวาเขารู เขายืนอยูตรงประตู กําลังมองแม “นายตองการอะไร ดารล” ฉันถาม “แมกําลังจะตาย” เขาบอก ไอแรงแกเฝากินไกอยางนายทัลมาดู เธอตาย แตฉันหลอกพวกเขาได “แมจะตายเมื่อไหร” ฉันถาม “กอนเรากลับ” เขาบอก “แลวนายเอาจูลไปดวยทําไม” ฉันถาม “ฉันอยากใหมันชวยฉันขนของ” เขาบอก

30 วิลเลียม โฟลคเนอร

ทัล แอนสเอามือถูหัวเขาไมหยุด ชุดทํางานที่เขาใสสีซีด หัวเขาขาง หนึ่งมีรอยปะดวยชิ้นผาจากกางเกงใสไปโบสถ รีดจนขึ้นเงา “ไมมีใคร ลําบากใจเกินขา” เขาพูด “บางครั้งเราตองคาดเดาถึงกาลขางหนา” ฉันบอก “แตจะวาไป แลวก็ไมเสียหายอะไร” “เขาอยากออกเดินทางเลย” เขาพูด “เจฟเฟอรสันอยูตั้งไกล” “แตถนนยังดีอยู” ฉันบอก แตคืนนี้ฝนทําทาจะตกอยูเหมือนกัน ญาติของเขาฝงที่นิวโฮปดวย หางออกไปไมถึงสามไมล แตเขาก็เปน อยางนี้แหละ ตองแตงงานกับผูหญิงจากบานที่อยูไกล ตองควบมาไป ทั้งวันแลวยังมาตายใหลําบากเขาอีก เขามองออกไปยังผืนดินเบื้องหนา มือถูเขา “ไมมีใครลําบากใจ เกินขา” เขาพูด “พวกเขากลับมาทันแน” ฉันบอก “เปนฉัน ฉันไมกังวลหรอก”

กวาจะสิ้นลมหายใจ 31

“มันหมายถึงเงินสามดอลลารเลยนะ” เขาบอก “บางทีพวกเขาอาจไมตองรีบกลับมาก็ได ไมมีทาง” ฉันบอก “หวังวาอยางนั้น” “เขาไปแน” เขาบอก “เขาตั้งใจแลว” ชีวิตนี้ชางยากลําบากสําหรับผูหญิง มันเปนเรื่องจริง สําหรับผู หญิงบางคน นึกถึงแมของฉันเองที่อยูถึงอายุเจ็ดสิบกวา ทํางานทุกวัน ไมวาฝนตกหรือแดดออก ไมเคยนอนปวยสักวันตั้งแตคลอดลูกคนสุด ทองจนกระทั่งวันหนึ่งเธอหันมองรอบตัว ไปเอาชุดนอนชายติดลูกไมที่ เก็บไวตั้งสี่สิบหาปโดยที่ไมเคยเอาออกมาจากหีบออกมาใสแลวนอนลง บนเตียงแลวดึงผานวมขึ้นมาคลุมแลวหลับตา “ลูกตองดูแลพอใหดี ที่สุดเทาที่ทําได” แมบอก “แมเหนื่อยแลว” แอนสเอามือทั้งสองขางถูหัวเขา “พระเจาเปนผูให” เขาบอก เรา ทุกคนไดยินเสียงแคชตอกตะปูและเลื่อยไมเลยหัวมุมบานไป จริง ไมเคยมีคําใดที่จริงไปกวานี้ “พระเจาเปนผูให” ฉันบอก เจาเด็กนั่นเดินขึ้นเนินมา มือถือปลาตัวยาวเทากับตัวเขา เขาโยน ปลาลงบนพื้นแลวสงเสียงเดือดดาล “ฮา” แลวหันไปถมน้ําลายอยางกับ ผูใหญ ตัวยาวเทากับตัวเขา “นั่นอะไรนะ” ฉันถาม “หมูปาเหรอ ไดมันมาจากไหน” “จากสะพานโนน” เขาบอก พลิกตัวปลาขึ้น มีดินติดบนตัวปลา ดานที่เปยกอยูเต็ม ขี้ดินกลบตาปลาจนเห็นเปนรอยนูนอยูใตขี้ดินนั้น “แกกะจะทิ้งใหมันนอนอยูตรงนี้นะเหรอ” แอนสถาม “ฉันวาจะเอาไปใหแมดู” วารดามันตอบ เขามองไปทางประตู

32 วิลเลียม โฟลคเนอร

เขาไดยินเสียงคนพูดกันออกมาจากรองประตู เสียงแคชดวย เคาะ กระดานโปกๆ “มีแขกอยูขางใน” เขาบอก “แคครอบครัวฉัน” ฉันบอก “เขาคงอยากเห็นดวยหรอก” เขาไมพูดอะไร สายตามองประตูแลวกมลงดูปลาที่นอนคลุกฝุน อยูบนพื้น เอาเทาเขี่ยพลิกตัวปลาแลวเอานิ้วเทาจิ้มรอยโปงตรงที่เปน ลู ก ตา ขุ ด แซะมั น ออกมา แอนสม องออกไปยังผืนดิน ที่ ไ กลออกไป วารดามันมองหนาแอนสแลวมองไปที่ประตู เขาหันเดินไปยังมุมบาน แอนสเรียกเขาโดยที่ไมหันไปมอง “เอาปลาไปทํา” แอนสบอก วารดามันหยุด “ทําไมไมใหดิวอี เดลทํา” เขาถาม “เอาปลาไปทํา” แอนสสั่ง “โห พอ” วารดามันพูด “แกเอาปลาไปทํา” แอนสสั่งแตไมมอง วารดามันกลับมาหยิบ ปลา มันดิ้นหลุดมือลงไปคลุกดินอีก อาปากคาง ตาโบ ซอนตัวอยูใตดิน ราวกับขวยอายที่ตาย ราวกับวารีบกลับไปหาที่ซอนอีก วารดามันสบถ เขาสบถใสมนั ราวกับผูใ หญ ยืนครอมตัวปลา แอนสไมหนั มามอง วารดามัน หยิบปลาขึ้นอีก เขาเดินออมบานไป สองแขนโอบชอนตัวปลาราวกับถือ ฟนเต็มออมแขน ปลายื่นออกมาจากแขนทั้งหัวทั้งหาง มันใหญพอๆ กับ ตัวเขา ขอมือของแอนสหอยออกมานอกแขนเสื้อ ฉันไมเคยเห็นเขาใส เสื้อที่ดูจะเปนของเขาเองเลย ทุกตัวดูเหมือนกับวาจูลใหเสื้อเกามาใส แตไมใชของจูลหรอก เขาแขนยาวแมวาจะผอมสูง ยกเวนไมมีรอยเหงื่อ

กวาจะสิ้นลมหายใจ 33

บอกไดเลยวาไมใชของคนอื่นแตเปนของแอนสเองแนๆ ดวงตาของเขา เหมือนขี้เถาที่มอดแลวติดอยูบนใบหนา มองออกไปยังผืนดินที่ไกล ออกไป เมื่อเงาคืบคลานมาถึงขั้นบันไดเขาพูดวา “หาโมงเย็นแลว” พอฉันลุกขึ้น คอราเดินมาที่ประตูแลวบอกวาไดเวลากลับแลว แอนสเอื้อมไปหยิบรองเทา “เอาละ มิสเตอรบันดเรน” คอราพูด “ไมตอง ลุกคะ” เขาสวมรองเทา กระแทกเทายัดเขาไปในรองเทาเหมือนกับทุก อยางที่เขาทํา ราวกับวาเขาหวังวาเขาจะทําไมไดจริงๆ และจะไดมีขอ อางเลิกทํา เมื่อเราเดินผานหองโถงเราไดยินเสียงรองเทากระแทกลงพื้น ราวกับวามันเปนรองเทาเหล็ก เขาเดินมาที่ประตูหองของเธอ กะพริบตา ราวกับวามองไปขางหนา กอนที่จะเห็น ราวกับวาเขาหวังวาจะเห็นเธอ ลุกขึ้นนั่ง อาจจะบนเกาอี้หรือกวาดพื้นอยู แลวมองเขาไปในหองอยาง ประหลาดใจราวกับวามองเขาไปแลวเห็นวาเธอยังนอนอยูบนเตียงทุก ครั้งและดิวอี เดลยังพัดใหเธออยู เขายืนอยูตรงนั้นราวกับวาเขาไมคิด จะขยับอีกหรือทําอะไรอีก “เอาละ ฉันวาเราไปดีกวา” คอราพูด “ฉันตองใหอาหารไก” ฝน ทําทาจะตกดวย เมฆอยางนั้นฝนตกแนและตองทําฝายทุกวันตามที่ พระเจาประทานให สําหรับเขาคงไมมีความหมายอยางอื่น แคชยังแตง ไมกระดานอยู “ถามีอะไรใหเราชวย” คอราเอยปาก “แอนสจะบอกพวกเรา” ฉันบอก แอนส ไ ม ม องเรา เขามองไปรอบๆ กะพริ บ ตาทํ า ท า เหมื อ น ประหลาดใจ ราวกับวาประหลาดใจจนเหนื่อยลาและยังประหลาดใจที่

34 วิลเลียม โฟลคเนอร

มันเปนอยางนั้น ถาแคชตอโรงนาของฉันประณีตขนาดนั้นก็ดีสิ “ฉันบอกแอนสวามันคงไมตองใช” ฉันบอก “ฉันหวังวาอยางนั้น” “เขาตั้งใจไวแลว” เขาบอก “ฉันวาเขาไปแน” “เวลานั้นจะมาถึงเราทุกคน” คอราพูด “ขอใหพระเจาคุมครอง คุณ” “เรื่องขาวโพดนั่น” ฉันพูด ฉันบอกเขาอีกครั้งวาฉันจะชวยถาเขา ขัดสนและเธอยังมาปวยอยางนี้ เชนเดียวกับผูคนสวนใหญแถวนี้ ฉัน ชวยเขามามากแลวจนไมรูวาจะหยุดชวยยังไง “ขาตั้งใจวาจะจัดการวันนี้” เขาบอก “แตเหมือนวาขาคิดเรื่อง อะไรไมออกเลย” “บางทีเธออาจจะรอจนกวานายพรอม” ฉันบอก “ถาเปนประสงคของพระเจา” เขาบอก “ขอใหพระเจาคุมครอง” คอราพูด ถาแคชทําโรงนาของฉันประณีตอยางนั้นก็ดีสิ เขามองขึ้นมาตอน ที่เราเดินผาน “คิดวาอาทิตยนี้คงไมไดไป” เขาบอก “ไมรีบ” ฉันบอก “มีเวลาเมื่อไหรคอยทําก็ได” พวกเราขึ้นเกวียน คอราวางกลองเคกบนตัก ฝนทําทาจะตกแนๆ “ฉันไมรูวาเขาจะทํายังไง” คอราบอก “ฉันไมรูจริงๆ” “แอนสผูนาสงสาร” ฉันบอก “เธอใหเขาทํางานมาสามสิบกวาป ฉันวาเธอคงเหนื่อย” “และฉันวาเธอจะชวยเขาอีกสามสิบป” เคทพูด “หรือถาไมใชเธอ เขาจะหาใหมกอนเก็บฝาย”

กวาจะสิ้นลมหายใจ 35

“ฉันวาแคชกับดารลนาจะแตงงานไดแลว” ยูลาพูด “เด็กหนุมผูนาสงสารนั่น” คอราพูด “หมานอยที่นาสงสารนั่น” “แลวจูลละ” เคทถาม “เขาก็แตงไดแลว” อูลาพูด “อืม” เคทบอก “ฉันวาเขาคงจะแตง คิดวางั้นแหละ คงมีสาว มากกวาหนึ่งคนที่ไมอยากเห็นจูลเปนฝงเปนฝา พวกเขาไมตองหวง หรอก” “อะไรกันเคท!” คอราพูด เกวียนเริ่มสั่น “เด็กนอยที่นาสงสารนั่น” คอราพูด ฝนทําทาจะตกคืนนี้ ใชแลวละ เกวียนสั่นแปลวาอากาศแหงมาก สําหรับเกวียนใหญ แตมันก็จะหาย นั่นเปนความจริง “เธอนาจะรับเอาเคกไปหลังจากที่ออกปากไวแลว” เคทพูด