De Europese Unie telt vandaag vijftien lidstaten en haar instellingen werken met elf talen. Dit talenregime wordt enerzijds gekoesterd omdat het de uiting is van respect voor de culturele diversiteit en omdat het de principiële gelijkheid van de talen en de gebruikers erkent. Anderzijds kosten vertalen en tolken geld en veroorzaken ze vertraging en kwaliteitsverlies. De verwachte uitbreiding van de EU maakt het probleem nog acuter. In deze bijdrage wordt aangetoond dat de taalstrijd van morgen zich afspeelt op het vlak van de EU-instellingen. Wat hangt er in de lucht ? Wat verandert er al of niet geruisloos ? Wat is de positie van het Nederlands in dit alles?
