'Kindjes zien groeien is het mooiste wat er is'

IN BEELD

ZIJ STAAN MET HART EN ZIEL IN DE CRÈCHE

“Kindjes zien

groeien

Alicia

IS HET MOOISTE WAT ER IS” De kinderopvangsector staat onder druk, zoveel is duidelijk.

Gelukkig zijn er ook nog steeds duizenden begeleiders die hun job met hart en ziel doen.

Redactrice Lien keek binnen in het kinderdagverblijf van haar zoon.

60

61

Maandagochtend. Met fietskar en fluovest kom ik toe aan het huis waar ik drie jaar geleden voor het eerst binnenstapte, zwanger van onze oudste zoon. Sindsdien is Minnie Malki ‘ons’ kinderdagverblijf. De oudste zoon gaat inmiddels naar school, dus is het enkel nog de jongste die we hier afzetten en ophalen. Hij was vroeg wakker en is alweer klaar voor een dut.

Zonder morren laat hij zich door Loubna (26) in zijn bedje leggen. Ik heb tranen met tuiten gehuild toen de jongste naar de crèche ging, maar ik wist: hij is in goede handen. Zo goedlachs als Loubna is, zo ernstig neemt ze haar job. “Ik kom hier niet zomaar mijn uren kloppen om dan weer naar huis te gaan”, zegt ze. “Ouders vertrouwen hun kind aan mij toe. Elke dag opnieuw ben ik me bewust van mijn verantwoordelijkheid.”

Dat hoeft ze me niet te zeggen, want als ouder merken we dat gewoon. Loubna is net als haar collega’s een soort tweede mama voor onze zonen. Niemand van de verzorgsters heeft zelf kinderen, maar ze doen wat ouders doen. Ze voeden, verschonen, wiegen en knuffelen. “Als ik zie dat de kindjes hun verdriet aan ons durven te tonen en troost komen zoeken, kan ik daar oprecht gelukkig van worden”, zegt Maaike (27).

“Dat wil zeggen dat ze zich veilig voelen en ons vertrouwen.”

Met een slecht gevoel naar huis

Lindsay

“KINDEREN BOTSEN EN VALLEN – DAT GEBEURT THUIS OOK – MAAR HET MAAKT ONS NU ONZEKERDER DAN VROEGER” 25 kinderen. Wettelijk gezien is dat prima: een kinderbegelei- der mag voor negen peuters en baby’s tegelijkertijd zorgen. In de praktijk is dat het grootste pijnpunt. “Er is een periode geweest dat we acht baby’s hadden”, zegt Loubna. “Als er een kleintje huilde, had ik soms geen tijd om te troosten.

Verschrikkelijk vond ik dat. Op het einde van de dag ging ik echt met een slecht gevoel naar huis.” Ook Maaike en Katrien worstelen met het gebrek aan tijd. “Vroeger deden we vaak activiteiten, zoals knutselen of eens een wandeling, maar dat komt er gewoon niet van. Zeker wanneer je alleen voor een groepje staat, blijft er weinig tijd over voor iets anders dan verschonen en eten geven.”

Het zou vanzelfsprekend moeten zijn: een crèche als veilige haven. De nieuwsberichten en krantenartikels van de laatste maanden maakten ons pijnlijk duidelijk dat dat niet overal zo is. De horrorverhalen deden ons huiveren, maar ook onze twee pollekes kussen. Al sinds de eerste dag laat ik mijn kinderen met een gerust hart achter in de opvang. Bij Maaike en Katrien, die onze oudste zoon altijd op hun schoot trokken wanneer hij daar nood aan had. Bij Loubna met haar Negen is te veel kalme uitstraling, en Lindsay met haar enthousiaste babbels.

Het team van Minnie Malki bestaat uit vier verzorgsters voor “We hebben extra personeel nodig, absoluut. Bij Helan Kinderopvang (de opvangdienst waartoe Minnie Malki sinds kort behoort, red.) mikken we op zeven kindjes per begeleider.

Hier zou ik zelfs liefst naar zes gaan. Negen is écht te veel.”

Ik praat met Alicia (23), het jongste en nieuwste lid van de ploeg. Ze is teamverantwoordelijke voor drie kinderdagverblijven en kwam recht van de schoolbanken in wild water terecht. Een chronisch tekort aan personeel maakte het haar niet gemakkelijk. “Het was vaak roeien met de riemen die we hadden.” Het is eigenlijk haar taak niet, maar ze stond meermaals mee luiers te verschonen. Eén collega die ziek of met verlof is, legt meteen een grote druk op het team. “We krijgen heel veel liefde van de kindjes, maar dat neemt niet weg dat het soms lange dagen zijn”, zegt Katrien (25). “We doen vaak overuren.” Ze hebben ook vaak stress, zegt Lindsay (26), maar de kindjes maken veel goed. “Zien hoe kinderen groeien en evolueren, dat vind ik het mooiste aan mijn job. Als een baby leert kruipen of voor het eerst in zijn handjes klapt, ben ik echt trots.”

Katrien

Loubna

“OUDERS VERTROUWEN ONS HUN KIND TOE. ELKE DAG OPNIEUW ZIJN WE ONS BEWUST VAN DIE VERANTWOORDELIJKHEID”

62

Lindsay ➜

63

In de schijnwerpers Maaike

Loubna

Een paar maanden geleden ging de crèche bijna vier weken in noodbezetting door zieke begeleiders. Dat wil zeggen: beperkte openingsuren en slechts een beperkt aantal kinderen toegelaten. Aan de ouders werd gevraagd om hun kind zoveel mogelijk thuis te houden. Ook wij hebben even gezucht, al mogen we niet klagen. We kunnen rekenen op genoeg beschikbare én bereidwillige grootouders. “De meeste ouders zijn begripvol, maar niet iedereen heeft een goed opvangnetwerk of een begripvolle baas”, zegt Loubna. “En ja, die ouders durven dan wel eens negatief te reageren. Ik begrijp dat, maar wij voelen ons even machteloos als zij.”

Meer dan ooit staan kinderbegeleiders in de schijnwerpers, en helaas niet altijd positief. De berichten over mishandeling in kinderdagverblijven veroorzaakten ook bij de verzorgsters een schokgolf. Ze haasten zich om elke buil of blauwe plek te verklaren, omdat ze merken dat ouders er meer aandacht voor hebben. Kinderen botsen en vallen – dat gebeurt thuis ook – maar het maakt Lindsay onzekerder dan vroeger. “Ik weet wel dat ik mijn job goed doe, maar toch zeg ik vaak tegen mijn collega’s: zeg het me alsjeblieft wanneer ik iets verkeerd doe.”

Eindeloos geduld

64

“ALS KINDJES TROOST KOMEN ZOEKEN, KAN IK DAAR OPRECHT GELUKKIG VAN WORDEN. DAT WIL ZEGGEN DAT ZE ZICH VEILIG VOELEN BIJ ONS” Mokerslagen en draagkracht Het is een voorwaarde voor elke fijne werkplek, maar misschien nog meer voor een kinderdagverblijf: een sterk team.

De ploeg van Minnie Malki is hecht en dat is nodig, want hun draagkracht werd al flink op de proef gesteld, en niet enkel door corona, de hoge werkdruk en het aanslepende personeelstekort. Vorig jaar stierf Monk, een vriendje van onze oudste zoon, heel onverwacht aan een hersenontsteking. Een mokerslag voor iedereen. Ook de meisjes van Minnie Malki verloren een kind waar ze bijna twee jaar lang voor gezorgd hadden. We zijn samen afscheid gaan nemen van Monk, een onwezenlijke, maar ook warme dag waarop we de begeleidsters van onze kinderen en andere ouders beter leerden kennen. Lindsay geeft toe dat ze na het overlijden van Monk even getwijfeld heeft om te stoppen. “Ik begon me vragen te stellen. Wat als zoiets hier opnieuw zou gebeuren? Dat maakte me plots echt bang. Een kind is zo kwetsbaar.”

Vieruurtje met een knuffel “Het was een zwaar jaar, op heel veel vlakken”, zegt Maaike.

Ze heeft tijd nodig gehad om alles te verwerken, maar vandaag is de goesting weer terug. “Mijn vrienden kunnen zich niet voorstellen hoe we dat doen, elke dag voor zoveel kinderen zorgen. Maar ik weet gewoon dat dit is wat ik wil doen.

Sommige kindjes stelen echt je hart.”

Samen met Katrien maakt ze de peuters klaar om te gaan slapen. De gordijnen gaan dicht, de blokken en ballen op de speelmat maken plaats voor kleine veldbedjes. Al snel is het stil in de slaapzaal. In de keuken wordt er opgeruimd en afgewassen, gepoetst en fruitpap voorbereid. Ik ga naar huis om nog een paar uurtjes te werken. Mijn jongste zoon ligt weer heerlijk te slapen in de opvang, waar hij straks ongetwijfeld een dikke knuffel bij zijn vieruurtje krijgt. Ik zet me aan mijn bureau en kus ze opnieuw, mijn twee pollekes. ”

Tekst: Lien Lammar • Foto’s: Ann De Wulf

Het is elf uur. Tijd voor het middageten, of toch voor de kruipers en de peuters. Ze verzamelen in de eetplaats, waar iedereen perfect weet op welk stoeltje er gezeten en gegeten moet worden. Katrien leest een boekje voor terwijl Maaike de bordjes opwarmt. Tot mijn verbazing is het vrij stil rond de tafeltjes – alleen Sophia laat luidkeels weten dat ze grote honger heeft. Wat in mijn ogen een prestatie is, is voor Maaike en Katrien een dagelijks tafereel. Discipline en regelmaat doen wonderen, maar zijn ook gewoon nodig in een huis waarin je voortdurend ogen en armen tekort komt.

Er wordt altijd wel ergens gemorst, getreuzeld of gevraagd om nog een schepje. “We voelen ons soms een beetje een octopus”, lacht Maaike. Zelf kan ik mijn kalmte soms flink verliezen wanneer onze jongste een lepel puree tegen de grond kwakt. Ik verdenk mensen zoals Maaike en Katrien van eindeloos geduld, of zo lijkt het toch. Ze lachen om mijn bewondering en verklappen me hun geheime recept tegen lastige momenten: eens goed ‘zagen’ bij de collega’s. “We kunnen met alles bij elkaar terecht”, zegt Katrien, “ook op een slechte dag.”

Maaike

65