Το δεύτερο λάθος

143 × 210  SPINE: 9  FLAPS: 80

ΓΙΆΝΝΗΣ ΚΑΛΌΚΛΗΡΟΣ

Το δεύτερο λάθος ΓΙΆΝΝΗΣ ΚΑΛΌΚΛΗΡΟΣ

Ο Γιάννης Καλόκληρος γεννήθηκε στην Κατοχή Μεσολογγίου. Τελείωσε το Γυμνάσιο και στη συνέχεια γράφτηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Επίσης, φοίτησε στο μεταπτυχιακό τμήμα του Διοικητικού Δικαίου.

Το δεύτερο λάθος

«…Τι έγινε μετά; Πού πήγες μετά;» «Έτρεξα… ναι, έτρεξα γρήγορα… Όταν είδα στο διαχωριστικό διάζωμα της λεωφόρου να σε συλλαμβάνουν, έτρεξα γρήγορα, ήθελα να χαθώ στο πάρκο. Όμως δεν πρόλαβα, στη γωνία, ακριβώς στη γωνία, στο τέλος σχεδόν του διάδρομου, επιχείρησα να κρυφτώ. Απέ­ναντι το φανάρι, δίπλα στο παγκάκι η κοπέλα μόνη της… περίμενε μόνη της. Δεν ήθελα να την τρομάξω… Σκέφτηκα με μιας το παγκάκι δίπλα της… να την αγκαλιάσω… να την αγκαλιάσω σφιχτά και στην ανάγκη να τη φιλήσω, όταν οι άλλοι τρέχοντας θα περνούσαν χωρίς να μας προσέξουν. Με κοίταξε φοβισμένα, η κοπέλα με κοίταξε φοβισμένα. Εξάλλου, ο φόβος και η αγωνία ήταν ζωγραφισμένα και στο πρόσωπό μου. Της έκλεισα μόνο με νόημα το ένα μου μάτι για να της δώσω έτσι λίγο θάρρος. »Σηκώθηκα γρήγορα απ’ το σημείο που ήμουν κρυμμένος, δεν κάθισα στο παγκάκι, έτρεξα γρήγορα. Το φανάρι απέναντι είχε ανάψει πράσινο. Σταμάτησα στο διαχωριστικό διάζωμα για να περάσω απέναντι. Στο σημείο εκείνο ακριβώς με συνέλαβαν κι εμένα. “Κρυφές πτυχές του συστήματος”. Ναι! Ναι! Εκεί με οδήγησαν, στον πέμπτο όροφο. Και τους δυο μαζί, μας οδήγησαν και τους δυο μαζί, στην ίδια Διεύθυνση Ασφαλείας. Στον πέμπτο όροφο, σε είδα, όταν έβγαινες απ’ το ασανσέρ. Το δικό μου είχε σταματήσει και άνοιγε η πόρτα, το κτίριο όμως φαίνεται είχε δυο ασανσέρ. Σε είδα που προχωρούσες μπροστά, συνοδεία. Μπήκες στην πρώτη πόρτα δεξιά, απέναντι απ’ το ασανσέρ. Εγώ δίπλα, μπήκα δίπλα απ’ το δικό σου γραφείο κι εγώ συνοδεία. Η πόρτα που επικοινωνούσανε τα δυο γραφεία ήταν μισάνοιχτη, ίσως όχι τυχαία…»

Υπήρξε υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών απ’ όπου παραιτήθηκε το 2011. Τον Μάρτιο του 1996 εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Οδός Αβεβαιότητας».

ISBN 978-960-564-995-1

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

Το δεύτερο λάθος

ΤΙΤΛΟΣ

Το δεύτερο λάθος ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ

Γιάννης Καλόκληρος ΣΕΙΡΑ

Ελληνική λογοτεχνία ΕΞΩΦΥΛΛΟ

Σπύρος Ορνεράκης ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Μαίρη Πίζγα LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2020 Γιάννης Καλόκληρος ΠΡΏΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

Αθήνα, Οκτώβριος 2020 ISBN 978-960-564-995-1

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108

ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

ΓΙΆΝΝΗΣ ΚΑΛΌΚΛΗΡΟΣ

Το δεύτερο λάθος

Στον Πάνο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Ό

ταν άρχισε να τρέχει, πρώτα στην οδό Τρώων κι ύστερα στην οδό Μυκηνών, ακούστηκαν δύο πυροβολισμοί γρήγορα και βιαστικά, κι ύστερα ποδοβολητά… Κοίταξε το ρολόι του, 5 π.μ. Κατέβηκε γρήγορα-γρήγορα στη λεωφόρο και κατευθύνθηκε προς τον φωτεινό σηματοδότη. Ήθελε να περάσει απέναντι στο διπλανό πάρκο. Δίπλα του η κολόνα, η σκουριασμένη ετοιμόρροπη κολόνα. Με το χέρι του, έτσι λαχανιασμένος όπως ήταν, προσπάθησε να πατήσει μια φορά το κουμπί με την ένδειξη «για τους πεζούς». Είχε πια φέξει. Βιαζόταν πολύ. Στο σημείο εκείνο η λεωφόρος, και στο κέντρο των δύο κατευθύνσεων, είχε ένα προστατευτικό κάγκελο και δίπλα το φανάρι. Σήκωσε το πόδι του και βιαστικά προσπάθησε να προχωρήσει. Τη στιγμή ακριβώς εκείνη, τον συνέλαβαν. «Κρυφές πτυχές του συστήματος», ο κινηματογράφος «Μαξίμ», δίπλα ακριβώς στο μικρό πάρκο, με μεγάλα μαύρα γράμματα, διαφήμιζε την παράσταση. Τον έσπρωξαν βιαστικά μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο χωρίς πινακίδες, με φιμέ τζάμια. Σε λίγο βρέθηκε στο Μέγαρο, στο δεκαώροφο κτίριο της υπηρεσίας. «Διευθυντής», έτσι έγραφε η μακρόστενη ταμπέλα με κεφαλαία γράμματα πάνω ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ

7

σε μια ξύλινη πόρτα. Προχώρησαν μέσα στο βάθος του διαδρόμου σ’ ένα γραφείο από τα αριστερά. Ο Διευθυντής απέναντι κι αυτός στο μέσον. Αφηρημένα κοιτούσε, τα μάτια του αριστερά-δεξιά, δεν μπορούσε να καταλάβει ή μάλλον δεν είχε συνειδητοποιήσει πού τον είχαν πάει, σε ποιον χώρο τον είχαν οδηγήσει. Κοιτούσε τον Διευθυντή πάνω σε μια ξύλινη, δερμάτινη, περιστρεφόμενη καρέκλα, κοιτούσε την ταμπέλα με την ξύλινη επιγραφή πάνω στο γραφείο του Διευθυντή: «Περιφρούρηση και εξυγίανση του συστήματος». Προσπαθούσε να εξηγήσει τι σχέση μπορεί να έχει αυτός με την ταμπέλα αυτή, η οποία ήταν καρφωμένη στον τοίχο δίπλα σε κάτι ασπ­ρόμαυρες φωτογραφίες, χωρίς να μπορεί να καταλάβει σε ποια πρόσωπα αναφέρεται. Άρχισε ν’ ανησυχεί… Θυμήθηκε τα γεγονότα, τα τελευταία γεγονότα έτσι όπως διαδραματίστηκαν με τη σειρά. Πρώτα οι πυροβολισμοί, έτσι μ’ εκείνα τα γρήγορα και άγρια βήματα, κι ύστερα το κουμπί. Η τελευταία του κίνηση ήτανε το κουμπί, το κουμπί απ’ τον φωτεινό σηματοδότη, το κουμπί που δεν πρόλαβε να πατήσει. Τον συνέλαβαν! Τον συνέλαβαν στο κέντρο ακριβώς του δρόμου, για την ακρίβεια στην προστατευτική νησίδα της λεωφόρου. Ο Διευθυντής καθόταν στην καρέκλα του όσο πιο αναπαυτικά μπορούσε. Στο γραφείο του, πάνω ακριβώς στο γραφείο του, είχε διάφορα πράγματα ή μάλλον μικροαντικείμενα, τα οποία, όση ώρα καθόταν όρθιος και περίμενε, έβλεπε, όπως τα παρατη-

8

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΟΚΛΗΡΟΣ

ρούσε ένα-ένα, ότι δεν ήτανε και τόσο καλού γούστου. Καθόταν ακίνητος, δηλαδή εξακολουθούσε να είναι ακίνητος μπροστά σε έναν αμίλητο άνθρωπο, να τον κοίτα επίμονα στα μάτια. Για μια στιγμή, έβγαλε τα γυαλιά που φορούσε για να τα καθαρίσει, χωρίς να σταματήσει να τον κοίτα. Όμως γρήγορα το μετάνιωσε και τα έβαλε ξανά στην εσωτερική τσέπη του σακακιού. «Τη στιγμή ακριβώς…», έτσι άρχισε με σιγανή φωνή, «…τη στιγμή ακ­ριβώς που περάσατε τον μισό δρόμο και σταθήκατε στην προστατευτική νησίδα, δίπλα στο δεύτερο φανάρι, ο άνθρωπός σας που σας περίμενε απέναντι στο μικρό παρκάκι, δίπλα στη βρύση, στη χαλασμένη βρύση…», για λίγο σταμάτησε να μιλάει και τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια, «…του κάνατε λοιπόν νόημα…», συνέχισε με υψωμένη τώρα τη φωνή του που ακούστηκε δυνατά σ’ όλο το κτίριο, «…τον ειδοποιήσατε να φύ­γει λοιπόν…» Αυτός τον κοιτούσε, μόνο τον κοιτούσε όση ώρα αυτός μιλούσε μόνος του. Ο Διευθυντής άνοιξε νευρικά, έτσι τουλάχιστον έδειχνε, το δεξί συρτάρι του γραφείου του και πήρε ένα πούρο, το πέρασε απαλά απ’ τη μύτη του, έτσι για να γευτεί τη μυρουδιά του καπνού, κι ύστερα το έβαλε στο στόμα του δαγκώνοντάς το απαλά και χωρίς να το ανάψει. Κατά διαστήματα, το έβγαζε απ’ το στόμα του έφτυνε κάτι σ’ ένα χαρτομάντιλο,

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΛΑΘΟΣ

9

143 × 210  SPINE: 9  FLAPS: 80

ΓΙΆΝΝΗΣ ΚΑΛΌΚΛΗΡΟΣ

Το δεύτερο λάθος ΓΙΆΝΝΗΣ ΚΑΛΌΚΛΗΡΟΣ

Ο Γιάννης Καλόκληρος γεννήθηκε στην Κατοχή Μεσολογγίου. Τελείωσε το Γυμνάσιο και στη συνέχεια γράφτηκε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες. Επίσης, φοίτησε στο μεταπτυχιακό τμήμα του Διοικητικού Δικαίου.

Το δεύτερο λάθος

«…Τι έγινε μετά; Πού πήγες μετά;» «Έτρεξα… ναι, έτρεξα γρήγορα… Όταν είδα στο διαχωριστικό διάζωμα της λεωφόρου να σε συλλαμβάνουν, έτρεξα γρήγορα, ήθελα να χαθώ στο πάρκο. Όμως δεν πρόλαβα, στη γωνία, ακριβώς στη γωνία, στο τέλος σχεδόν του διάδρομου, επιχείρησα να κρυφτώ. Απέ­ναντι το φανάρι, δίπλα στο παγκάκι η κοπέλα μόνη της… περίμενε μόνη της. Δεν ήθελα να την τρομάξω… Σκέφτηκα με μιας το παγκάκι δίπλα της… να την αγκαλιάσω… να την αγκαλιάσω σφιχτά και στην ανάγκη να τη φιλήσω, όταν οι άλλοι τρέχοντας θα περνούσαν χωρίς να μας προσέξουν. Με κοίταξε φοβισμένα, η κοπέλα με κοίταξε φοβισμένα. Εξάλλου, ο φόβος και η αγωνία ήταν ζωγραφισμένα και στο πρόσωπό μου. Της έκλεισα μόνο με νόημα το ένα μου μάτι για να της δώσω έτσι λίγο θάρρος. »Σηκώθηκα γρήγορα απ’ το σημείο που ήμουν κρυμμένος, δεν κάθισα στο παγκάκι, έτρεξα γρήγορα. Το φανάρι απέναντι είχε ανάψει πράσινο. Σταμάτησα στο διαχωριστικό διάζωμα για να περάσω απέναντι. Στο σημείο εκείνο ακριβώς με συνέλαβαν κι εμένα. “Κρυφές πτυχές του συστήματος”. Ναι! Ναι! Εκεί με οδήγησαν, στον πέμπτο όροφο. Και τους δυο μαζί, μας οδήγησαν και τους δυο μαζί, στην ίδια Διεύθυνση Ασφαλείας. Στον πέμπτο όροφο, σε είδα, όταν έβγαινες απ’ το ασανσέρ. Το δικό μου είχε σταματήσει και άνοιγε η πόρτα, το κτίριο όμως φαίνεται είχε δυο ασανσέρ. Σε είδα που προχωρούσες μπροστά, συνοδεία. Μπήκες στην πρώτη πόρτα δεξιά, απέναντι απ’ το ασανσέρ. Εγώ δίπλα, μπήκα δίπλα απ’ το δικό σου γραφείο κι εγώ συνοδεία. Η πόρτα που επικοινωνούσανε τα δυο γραφεία ήταν μισάνοιχτη, ίσως όχι τυχαία…»

Υπήρξε υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών απ’ όπου παραιτήθηκε το 2011. Τον Μάρτιο του 1996 εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Οδός Αβεβαιότητας».

ISBN 978-960-564-995-1

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς