160 × 230 SPINE: 11 FLAPS: 70
Το αίνιγμα του κοκκινολαίμη
ISBN 978-960-564-772-8
Φλωρεντία Ρήγα
Ό
λα ξεκινούν με μια λέξη… Ένα παιδί, ένας Συγγραφέας κι ένας κοκκινολαίμης αναζητούν τα μυστικά της αφήγησης, σ’ ένα ταξίδι χωρίς τέλος. Θα καταφέρουν να ξεφύγουν από το τρομερό πλάσμα που τους κυνηγά; Γεφυρώνεται η πραγματικότητα με τη φαντασία; Ποια είναι τα πέντε κλειδιά που θ’ ανακαλύψουν, ταξιδεύοντας στη δική τους ιστορία; Η απάντηση φανερώνεται μέσα από διαδοχικές μαγικές περιπέτειες, σ’ ένα αλληγορικό παραμύθι για τη δύναμη της δημιουργίας.
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ Δέσποινα-Δήμητρα Ρήγα
Η Φλωρεντία Ρήγα είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (ΠΕΛ), με διακρίσεις σε ποικίλους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και δημοσιεύσεις ποιημάτων σ’ έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Από μικρή ηλικία η αγάπη της για το γράψιμο πήρε τη μορφή παραμυθιών, διηγημάτων, ποιημάτων και μυθιστορημάτων. Καθηγήτρια μουσικής, ελληνικής και γαλλικής φιλολογίας, έχει ειδικευτεί στη Νεοελληνική Λογοτεχνία (διδακτορικό στη Φιλολογία, Πανεπιστήμιο Αθηνών) κι αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει συμμετάσχει με το έργο της σε συλλογικές ποιητικές εκδόσεις, ενώ το 2013 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Οσελότος» η πρώτη της ατομική ποιητική συλλογή, με τίτλο «Αποχρώσεις μιας έλλειψης».
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
0_cover_riga fairy tale.indd 1
5/14/2019 3:54:34 PM
ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ ΡΗΓΑ
Το αίνιγμα του κοκκινολαίμη
Τιτλος
Το αίνιγμα του κοκκινολαίμη Συγγραφέας
Φλωρεντία Ρήγα Εικονογράφηση
Δέσποινα-Δήμητρα Ρήγα Σειρα
Εφηβική λογοτεχνία [3358]0519/11 Επιmελεια - Διορθωση
Όλγα Παλαμήδη Layout - Design Myrtilo, Λένα Παντοπούλου Copyright© 2019
Φλωρεντία Ρήγα Πρώτη Εκδοση
Αθήνα, Μάιος 2019 ISBN 978-960-564-772-8
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | Τηλ.: 210 64 31 108
ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
Σε όσους πιστεύουν στη μαγεία των λέξεων και ονειρεύονται σαν παιδιά.
ΠρελοYδιο
«Μια λέξη!» Η φωνή ενός άντρα στα λευκά σβήνει στο σκοτάδι. Αγωνίζεται απεγνωσμένα να διαβεί τις άδειες σελίδες ενός βιβλίου. Μοιάζουν να τον κυνηγούν. Οι λευκές γλώσσες μιας κενής ιστορίας τρέχουν ξοπίσω του σαν φάντασμα φωτιάς. Ένας κόκκινος σελιδοδείκτης κρέμεται στην πλάτη του. Τεντώνεται απότομα. Ο λαιμός του άγνωστου άντρα σφίγγεται επικίνδυνα. Το βιβλίο ετοιμάζεται να κλείσει… Ώσπου ένας μικρός ήχος, σαν νότα στην αρχή ενός πενταγράμμου, άλλαξε τα πάντα σε μια στιγμή. Τη στιγμή που ένα οχτάχρονο αγόρι, κουλουριασμένο στο δωμάτιό του, άκουσε έναν χτύπο στο τζάμι. Έχεις παρατηρήσει ποτέ σου τη σιωπή; Αυτή την ατελείωτη διάφανη λίμνη που σε βυθίζει μέσα της αργά; Όσο και να προσπαθήσεις να πιάσεις κουβέντα μαζί της, το μόνο που θα σου δείξει είναι το πρόσωπό σου. Αν προσέξεις, θα δεις πως δεν έχει δικά της χρώματα, μόνο δανείζεται από τα μικρά πράγματα που γλιστρούν στο μελαγχολικό της στόμα. Το μικρό αγόρι προσπαθούσε να ψαρέψει τα κομμάτια αυτά που επέπλεαν στη σιωπή, να μαντέψει τι σημαίνουν. Όπως τα γυαλιά του πατέρα του, συνοφρυωμένα σαν τα φρύδια του, προσηλωμένα πάντα στα σοβαρά έγγραφά του. Ή τα χρυσά περιτυλίγματα των δώρων, όμοια με τα χρυσά μαλλιά της μητέρας του – τόσο όμορφα, αλλά ο
—5—
ίδιος δεν τ’ άγγιζε πια. Έμοιαζε κανείς να μην του δίνει σημασία· κι όταν γινόταν αυτό, ήταν πολύ τρομακτικό. Γιατί ο Αλέξης δεν ήταν σαν τ’ άλλα παιδιά, που έπαιζαν με θόρυβο στις αυλές του σχολείου. Ο ίδιος προτιμούσε να βυθίζεται στη λίμνη της σιωπής, παρά να κολυμπάει στην επιφάνεια. Τώρα όμως αυτός ο ξαφνικός ήχος τάραξε σαν βότσαλο τη λίμνη σιγής κι ο Αλέξης ακολούθησε το αόρατο νήμα σωτηρίας προς το παράθυρο. Τι ήταν αυτός ο θόρυβος που ερχόταν από το πουθενά; Ένα κόκκινο πουλάκι είχε χτυπήσει στο τζάμι. Έμοιαζε πεθαμένο… Φόβος και τρυφερότητα πλημμύρισαν το παιδί. Σκέφτηκε να τρέξει αμέσως να ειδοποιήσει τους γονείς του. Ωστόσο, εκείνοι δεν θα είχαν χρόνο για ν’ ασχοληθούν μαζί του. Κι έπειτα, αν καθυστερούσε κι άλλο, ίσως σε λίγο να ήταν αργά. Άνοιξε βιαστικά το παράθυρο και πήρε στα χέρια του το πλασματάκι να το ζεστάνει. «Ας γίνει καλά!» προσευχήθηκε μ’ όλη τη δύναμη της ψυχής του, νιώθοντάς το να τρέμει στις χούφτες του. Ήταν τόσο ανήμπορο… Όταν εκείνος ήταν άρρωστος, η μητέρα του τον αγκάλιαζε και του έλεγε λόγια τρυφερά. Μακάρι να μπορούσε να κάνει κι αυτός το ίδιο! Η φωνή του ήταν πάντα ανήμπορη σαν αυτό το πουλί. Αδυνατούσε να ξεπεράσει το τείχος που έχτιζε ο φόβος. «Μη φοβάσαι», ψιθύρισε, σαν να μπορούσε εκείνο να τον καταλάβει, «θα γίνεις γρήγορα καλά. Σύντομα θα έρθει κάποιος δικός σου κοντά σου... Κι άμα θέλεις», πρόσθεσε μ’ έναν κρυφό λυγμό, «μπορούμε να πάμε μαζί στις μακρινές χώρες όπου ταξιδεύεις!» Τη στιγμή εκείνη που ετοιμαζόταν να το απιθώσει
—6—
προσεκτικά στο περβάζι, για να φέρει λίγη τροφή, το κόκκινο πτηνό άνοιξε σιγά σιγά τα ματάκια του και φτερούγισε δειλά. Ο Αλέξης γύρισε χαρούμενος, ενώ ένας νέος ξαφνικός χτύπος στο τζάμι τον τρόμαξε. Το πρόσωπο ενός άγνωστου άντρα, με γραβάτα στην πλάτη και λευκά τσαλακωμένα ρούχα, τον κοίταζε παρακλητικά. «Μια λέξη!» άκουσε απέξω τη φωνή. Και καθώς το παιδί δεν απάντησε, ο άντρας ξαναφώναξε: «Μια λέξη! Έστω ένα γράμμα ακόμα!» Ο Αλέξης ανησυχούσε πλέον σοβαρά. «Τρελός είσαι ή ταχυδρόμος;» κορόιδεψε, προσπαθώντας να τον διώξει. Όμως είχε ξεχάσει το παράθυρο μισάνοιχτο κι ο παράξενος άντρας έδωσε μια και όρμησε μέσα. Το αγόρι αλαφιάστηκε, έκανε να ξεφύγει, μα εκείνος τον πρόλαβε. «Δεν μπορώ να το πιστέψω, κι όμως είναι αλήθεια. Εσύ μου έσωσες τη ζωή. Τώρα είναι ώρα να σώσεις και τον κοκκινολαίμη». «Εγώ... Δεν... Δεν μπορώ!» διαμαρτυρήθηκε αδέξια το παιδί. «Πως δεν μπορείς! Αρκεί να πεις μια ιστορία· ό,τι θες. Βιάσου όμως, γιατί κινδυνεύει!» Ο Αλέξης σκέφτηκε ότι ο άντρας σίγουρα ήταν τρελός, η αγωνία του όμως έδειχνε πέρα ως πέρα αληθινή, όπως και το τρεμουλιαστό φτερούγισμα του κοκκινολαίμη. Έτσι, έλυσε το κουβάρι της σκέψης του και το άφησε να κυλήσει σαν αόρατο ψίθυρο: «Ο μικρός κοκκινολαίμης θα μεγαλώσει και θα μας πάρει σ’ ένα μέρος γεμάτο ιστορίες…»
—7—
Έπειτα κρυφοκοίταξε το πουλί, που είχε αρχίσει ν’ ανασαίνει κάπως καλύτερα. «Πιο γρήγορα!» ζήτησε ο άντρας έντρομος, βλέποντας έξω απ’ το παράθυρο μια μαύρη κουκκίδα που πλησίαζε. Ο Αλέξης προσπάθησε πιο έντονα. «Θα ταξιδέψουμε μέσ’ απ’ τις θάλασσες, σ’ έναν κόσμο που κάθε μέρα θα γεννιέται απ’ την αρχή». Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη σκέψη του και ο κοκκινολαίμης κινήθηκε σαν να φύσηξε μέσα του ένας καινούριος άνεμος. «Μα τι στο καλό…» αναρωτήθηκε το παιδί, που δεν καταλάβαινε τίποτα. Ο κοκκινολαίμης είχε αρχίσει να μεταμορφώνεται. Μεγάλωνε και φούσκωνε σαν αυγουστιάτικη πανσέληνος. Οι φτερούγες του ξεδιπλώθηκαν σαν δύο τεράστιες φλόγες, και πριν περάσει ένα λεπτό, το μικρό, ανήμπορο πτηνό είχε μεγαλώσει ίσα με το δωμάτιο. Σε λίγο… δεν θα χωρούσε καν εκεί μέσα! Όταν πια το κεφάλι του άγγιξε το ταβάνι, όλα ταρακουνήθηκαν σαν από σεισμό. Μια σειρά από ράφια υποχώρησαν και κάμποσα βιβλία σκόρπισαν στο πάτωμα. «Αλέξη;» σύρθηκε ανήσυχη η φωνή της μητέρας του, μαζί με τα βήματά της στον διάδρομο. Όταν έφτασε στο δωμάτιο, ήταν πια αργά. Δευτερόλεπτα πριν, το μεγάλο κόκκινο πτηνό, αρπάζοντας τον Αλέξη και τον παράξενο άνθρωπο, είχε πετάξει έξω απ’ το παράθυρο, μακριά. Το παιδί δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που συνέβαινε.
—8—
«Αδύνατον! Μόλις μίλησα… και μάλιστα σ’ έναν άγνωστο!» μονολόγησε. «Σίγουρα ονειρεύομαι». Προσπάθησε να τσιμπηθεί για να ξυπνήσει, αλλά στην τρίτη προσπάθεια παραλίγο να χάσει την ισορροπία του και να πέσει στο κενό. Με την καρδιά του έτοιμη να σπάσει, γραπώθηκε με δύναμη από τον άντρα και τον κοκκινολαίμη. «Κρατήσου!» του φώναξε με ξέφρενη χαρά ο άντρας. «Μπαίνουμε στην ιστορία σου!» Ο Αλέξης προσπάθησε ν’ ανοίξει τα μάτια του, μα δεν τα κατάφερε. Ένας θολός στρόβιλος μπροστά τους έκανε τ’ αυτιά του να βουίζουν, ενώ ένιωθε να πιτσιλίζεται στο πρόσωπο από μια υγρή δίνη. Δεν ήταν όνειρο. Γιγάντιες σταγόνες ωκεανού τους έβρεχαν, καθώς ταξίδευαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα σ’ ένα θαλάσσιο τούνελ.
—9—
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Πέτρες στο Άγραφον
Ό
ταν άνοιξε τα μάτια του ο άντρας, τα πλημμύρισε ένα απέραντο λευκό. Μια κάτασπρη ατελείωτη αμμουδιά απλωνόταν τριγύρω τους, μέχρι εκεί που μπορούσε να φτάσει το βλέμμα. Ο Αλέξης, με τον κοκκινολαίμη στον ώμο του, δεν είχε ακόμα αντικρίσει το γαλήνιο τοπίο, αφού εξακολουθούσε να είναι αναίσθητος και το σώμα του, ξαπλωμένο μπρούμυτα, βυθιζόταν στην απαλή άμμο. «Σ’ ευχαριστώ», του ψιθύρισε ο άντρας, «μας έσωσες και τους δύο!» Το αγόρι όμως δεν έδινε σημεία ζωής. Περισσότερο ανήσυχος τώρα, ο άντρας με τη γραβάτα στην πλάτη, προσπάθησε να το ταρακουνήσει. «Αλέξη, ξύπνα!» παρακάλεσε. Ούτε όμως τότε σάλεψε, μέχρι που το έδαφος τραντάχτηκε από μια στεντόρεια φωνή. «Καλώς ήρθατε, ξένοι, στο Άγραφον». «Τι έγινε;» πετάχτηκε ο Αλέξης αλαφιασμένος. «Ποιος μίλησε;» Προσπαθούσε να σηκωθεί, αλλά τον έπιασε βήχας. Κόκκοι άμμου είχαν γεμίσει το στόμα του κι ο λαιμός του έκαιγε. Έριξε μια διερευνητική ματιά τριγύρω. Δί-
— 10 —
πλα του, ο παράξενος άντρας με τα τσαλακωμένα ρούχα, που στεκόταν εξίσου απορημένος μ’ αυτόν. «Πού βρισκόμαστε;» ρώτησε. «Δεν άκουσες; Μια φωνή είπε ότι είμαστε στο Άγραφον», απάντησε ο άντρας με τα λευκά. «Δεν καταλαβαίνω τίποτα», παραπονέθηκε το αγόρι. Και ευθύς θυμήθηκε τι είχε συμβεί. Το χτύπημα στο τζάμι, ο παράξενος άντρας που ζητούσε μια λέξη, η μεταμόρφωση του κοκκινολαίμη σε γιγάντιο πτηνό, το φανταστικό τους ταξίδι… Γύρισε και είδε το κόκκινο πουλί στον ώμο του. Άρα ήταν αλήθεια. Μα τι στο καλό… Ο άντρας όμως δεν έμοιαζε σαστισμένος. Αντίθετα, είχε αρχίσει να περπατάει ανατολικά, με τα τσαλακωμένα του ρούχα να κυματίζουν πάνω απ’ την απάτητη άμμο σαν ταλαιπωρημένο καραβόπανο. Με δυσκολία ο Αλέξης τον πρόφτασε: «Έι, για πού το ’βαλες;» «Ακολουθώ τη φωνή, αν δεν σε πειράζει», αποκρίθηκε ατάραχος. «Πιστεύω θα μας δώσει όλες τις απαντήσεις». «Εσύ, πρώτος, πρέπει να απαντήσεις!» απαίτησε ο Αλέξης. «Ποιος είσαι; Πού ξέρεις τ’ όνομά μου;» Ο παράξενος άνθρωπος κοντοστάθηκε· έπειτα συνέχισε λες και δεν τον είχε ακούσει. «Μην το αρνηθείς, σε άκουσα που με φώναζες. Πώς ήρθαμε εδώ;» ρώτησε απανωτά ο Αλέξης. «Ένα ένα», διαμαρτυρήθηκε εκείνος, παίρνοντας μια ανυπεράσπιστη έκφραση. «Πρώτα πρώτα εσύ μας έφερες!» πρόσθεσε με αινιγματικό χαμόγελο. «Όχι εγώ», αντέδρασε το παιδί. «Αυτός!» διευκρίνισε κι έδειξε τον κοκκινολαίμη.
— 11 —
160 × 230 SPINE: 11 FLAPS: 70
Το αίνιγμα του κοκκινολαίμη
ISBN 978-960-564-772-8
Φλωρεντία Ρήγα
Ό
λα ξεκινούν με μια λέξη… Ένα παιδί, ένας Συγγραφέας κι ένας κοκκινολαίμης αναζητούν τα μυστικά της αφήγησης, σ’ ένα ταξίδι χωρίς τέλος. Θα καταφέρουν να ξεφύγουν από το τρομερό πλάσμα που τους κυνηγά; Γεφυρώνεται η πραγματικότητα με τη φαντασία; Ποια είναι τα πέντε κλειδιά που θ’ ανακαλύψουν, ταξιδεύοντας στη δική τους ιστορία; Η απάντηση φανερώνεται μέσα από διαδοχικές μαγικές περιπέτειες, σ’ ένα αλληγορικό παραμύθι για τη δύναμη της δημιουργίας.
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ Δέσποινα-Δήμητρα Ρήγα
Η Φλωρεντία Ρήγα είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (ΠΕΛ), με διακρίσεις σε ποικίλους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και δημοσιεύσεις ποιημάτων σ’ έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Από μικρή ηλικία η αγάπη της για το γράψιμο πήρε τη μορφή παραμυθιών, διηγημάτων, ποιημάτων και μυθιστορημάτων. Καθηγήτρια μουσικής, ελληνικής και γαλλικής φιλολογίας, έχει ειδικευτεί στη Νεοελληνική Λογοτεχνία (διδακτορικό στη Φιλολογία, Πανεπιστήμιο Αθηνών) κι αυτή τη στιγμή ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει συμμετάσχει με το έργο της σε συλλογικές ποιητικές εκδόσεις, ενώ το 2013 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Οσελότος» η πρώτη της ατομική ποιητική συλλογή, με τίτλο «Αποχρώσεις μιας έλλειψης».
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
0_cover_riga fairy tale.indd 1
5/14/2019 3:54:34 PM