140 × 210 SPINE: 10.2 FLAPS: 80
Η
ζωή, οι τιμωρίες, τα βασανιστήρια των παιδιών στα ορφανοτροφεία, και τ’ αναμορφωτήρια, τις παιδουπόλεις και τις Στέγες, επί χούντας και αργότερα. Στην κοινωνία έξω οι τιμωροί των ενοχλητικών πολιτών και ταυτόχρονα... ευεργέτες των φασιστικών συμμοριών, όπως και του υπόκοσμου της καραμανλικής-πασοκικής περιόδου συνεργάζονται... Διάφοροι διεφθαρμένοι της κρατικής εξουσίας, της παρακρατικής και της υπερκρατικής (του πλούτου) ενώνουν δυνάμεις και διαπλέκονται σαν το νευρικό σύστημα του ανθρώπινου σώματος. Όλοι μαζί δουλεύουν για την υποταγή των πολιτών, του λαού. Ζητούμενα είναι: η ελευθερία, το δίκιο και η αλήθεια για την φοβισμένη κοινωνία. Ήταν μετά τη χούντα, είναι και σήμερα...
O
Φώτης Ν. Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε το 1959 στο Περιστέρι του Δήμου Ήλιδας (Ν. Ηλείας). Μεγάλωσε σε ιδρύματα από το 1965 έως το 1977. «Σπούδασε» τουρισμό σε Ρόδο και Πάτρα. Εργάστηκε για 18 περίπου χρόνια σε ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά ως δημοσιογράφος-διορθωτής. Εξόριστος από την Ένωση Συντακτών, τιμή που του επιτρέπει να γράφει βιβλία έντιμα, χωρίς συμβιβασμούς... Έχει γράψει ακόμα: ◆ Οι παλιές... καλές κομπίνες των λαχείων (2010), ντοκουμέντο ◆ Οδός Κρεμάλας, αριθμός θα δούμε... (2012) ◆ ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ! (2013) ◆ Τα λαμόγια “τραγουδάνε” ακόμα... (2014) ◆ Οι άνθρωποι που μισούσαν τα κυκλάμινα (2015) ◆ ΟΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ αγαπούν τις Ferrari (2017) ◆ ΟΙ “ΚΟΥΒΑΡΝΤΑΔΕΣ” (2017)
ISBN 978-960-564-830-5
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | Τηλ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
0_cover_timoroi_14χ21.indd 1
Φώτο εξωφύλλου: Μικροί κομάντος, τσολιαδάκια και φυσικά η μπάντα της παρέλασης στα στρατιωτικοποιημένα ιδρύματα παιδικής προστασίας. Εδώ από το Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Μυτιλήνης.
30/9/2019 1:41:29 μμ
Τιτλος Τιμωροί και Ευεργέτες «Ορφανοτροφείον η Ελλάς» Συγγραφέας Φώτης Ν. Παναγιωτόπουλος Layout – Design Myrtilo, Λένα Παντοπούλου Copyright© 2019 Φώτης Ν. Παναγιωτόπουλος Πρώτη Εκδοση Αθήνα, Οκτώβριος 2019
ISBN 978-960-564-830-5
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα. Ο συγγραφέας φέρει την αποκλειστική ευθύνη για τις γνώμες και περιγραφές που διατυπώνονται σε αυτό το βιβλίο. Οι εκδόσεις “Οσελότος” δεν φέρουν αρμοδιότητα για την επιβεβαίωση ή την άρνηση του περιεχομένου ούτε παρέχουν εγγύηση για την αλήθεια των δηλώσεων του συγγραφέα. Εναπόκειται στον αναγνώστη να κρίνει ανεξάρτητα για το αν γίνεται δέκτης ψευδών δηλώσεων ή όχι. Οι εκδόσεις “Οσελότος” δεν φέρουν καμία ευθύνη προς οποιοδήποτε πρόσωπο ή οντότητα θίγεται ή υφίσταται απώλεια ή ζημία προερχόμενη από τις πληροφορίες που περιέχονται στο παρόν βιβλίο ή τη χρήση αυτών ή την πίστη σε αυτές.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 E-MAIL: ekdoseis.ocelotos@gmail.com www. ocelotos. gr
Φώτης Ν. Παναγιωτόπουλος
...ΣΑΝ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΤΙΜΩΡΟΙ και ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ «Ορφανοτροφείον η Ελλάς»
1 ΤΟ ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΡΙΟ
Τ
ο μικρό γραφειάκι, διαστάσεων 2Χ3, των εξωτερικών μαθητών του Αναμορφωτηρίου Κορυδαλλού, ήταν στον πρώτο όροφο του κτιριακού συγκροτήματος. Κτίρια μεγαθήρια, παλαιά, κιτρινιάρικα και αφιλόξενα με την πρώτη ματιά. Ο Τόλης καθόταν μόνος του στο γραφειάκι κι η σκέψη του έτρεχε, κυρίως στο τι θα έκανε τώρα κοντά που θ’ αποφυλακιζόταν, λόγω 18μηνης υποδικίας και ουσιαστικά αθώωσής του από το δικαστήριο, για κάποιες κομπίνες στα Λαχεία. Απάτες τις οποίες οργάνωναν με μηχανισμό άνθρωποι του Οργανισμού, σε καίριες θέσεις! Πλην, όμως, τα είχαν φορτώσει όλα σε πιτσιρικάδες 13-16 χρόνων του ορφανοτροφείου του Πειραιά, και όπως συμβαίνει, σχεδόν πάντα, οι ένοχοι... ξεγλίστρησαν και συνέχισαν ανενόχλητοι να χαίρονται τα εκατομμύρια που παράνομα κέρδισαν... Προσπαθούσε ο 17χρονο μαθητής, ο Τόλης Δροσόπουλος να βρει έναν τρόπο να τελειώσει και την Γ’ Λυκείου, αλλά δεν είχε κάποιον πρόθυμο συγγενή να τον φιλοξενήσει για 9-10 μήνες, μέχρις ότου με το απολυτήριο να ψάξει για μια δουλειά, βοηθώντας στα έξοδα τον συγγενή ή νοικιάζοντας ένα μικρό δωμάτιο μόνος του... Η πόρτα χτύπησε, στο δωματιάκι μελέτης και ο Τόλης ρώτησε ποιος είναι. — Ο “Γάτος” είμαι! Του άνοιξε την πόρτα, τραβώντας τον σύρτη και ο 14χρονος τρόφιμος με τα ξανθά μαλλιά, τα πράσινα μάτια και τις μακριές βλεφαρίδες, χαρακτηριστικά που του είχαν δώσει και το παρατσούκλι “η Γάτα”, μπαίνει στο γραφειάκι. — Σε θέλει η κοινωνική σου λειτουργός, του λέει. — Η Σκριβάνου;...
ΤΙΜΩΡΟΙ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ
5
— Ναι, να πας τώρα, λέει, στο γραφείο της. — Καλά θα πάω. Σε πέντε λεπτά κατέβηκε και διασχίζοντας την τραπεζαρία, ύστερα τον μεγάλο διάδρομο όπου στο τέλος έστριψε δεξιά, πριν τη σιδερόφραχτη πόρτα εξόδου με τον αυστηρό φύλακα. Μπήκε στην πόρτα που έγραφε Κοινωνική Υπηρεσία. Έλπιζε να μην τον πιάσει πάλι η κοινωνική του λειτουργός με τα οικογενειακά, τον φορτίσει συγκινησιακά με τους γονείς του, τα αδέλφια του, διότι και θύμωνε και ψυχοπλακωνόταν. Ο κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερος αδελφός του, ο Παύλος, αν και κάτοικος Αθηνών, από 6 χρόνων που πήγε ο Τόλης στο ίδρυμα παιδικής προστασίας της Εκάλης, τον επισκέφθηκε μόνο μία φορά στην Δ’ Δημοτικού. Είχε έρθει κουτσαίνοντας και αντί να ρωτήσει τον μικρό πώς περνάει, αν τρώνε καλό φαγητό, αν τους δέρνουν κ.τ.λ., εκείνος ζάλισε τον πιτσιρικά, εξηγώντας του ότι κούτσαινε γιατί είχε ξενυχτήσει σ’ ένα πάρτι με γκόμενες και χορεύοντας εκεί όλο το βράδυ σέικ!... Στο τέλος, από τύψεις προφανώς, του έδωσε ένα ολόκληρο κατακόκκινο κατοστάρικο! Ο 10χρονος πιτσιρικάς, ο Τόλης του είπε: — Δώσε μου κι ένα δεκάρικο ακόμα... — Γιατί, δεν σου φτάνει το κατοστάρικο; — Θα με ρωτήσουν τ’ άλλα παιδιά πόσα λεφτά μου έδωσες και αν τους δείξω το κατοστάρικο θα ξοδέψω τα μισά σε κεράσματα, σοκολάτες, καραμέλες, περιοδικά... Ενώ με το δεκάρικο τι να ζητήσουν; — Α, είσαι αρκετά πονηρός Αποστόλη, δεν σε φοβάμαι εσένα! Θα έρχομαι από δω και πέρα να σε βλέπω κάθε 15 ημέρες, τις Κυριακές, εντάξει; Τώρα θα φύγω να πάω να κοιμηθώ, γιατί ξενύχτησα με τις γκόμενες και νυστάζω. Ο Παύλος, ο μεγάλος του αδελφός, δεν κράτησε, βέβαια, την υπόσχεσή του. Επισκέφθηκε τον μικρό ξανά μετά από έξι χρόνια! Όταν ήταν πια 16 χρόνων. Πήγε στο ίδρυμα του Πειραιά όταν τα πρωτοσέλιδα για τις απάτες στα Λαχεία έδιναν κι έπαιρναν. Ο Τόλης μετά βίας αναγνώρισε τον αδελφό του,
6
ΦΩΤΗΣ Ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
από τα μπλε μάτια του, αφού τα ξανθά του μαλλιά είχαν πλέον αραιώσει. Αυτά σκεφτόταν ο νεαρός Τόλης πηγαίνοντας για την κοινωνική του λειτουργό. Στο μικρό εσωτερικό διαδρομάκι των γραφείων έπεσε πάνω στην ψυχολόγο, την Αλιμπέρτη, μια όμορφη, μελαχρινή κοπέλα. — Πού πας Δροσόπουλε; Σε θέλω εσένα γιατί νομίζω πως με εξαπάτησες! Είσαι κατεργάρης και με το τεστ των έγχρωμων καρτών δεν μπόρεσα να βγάλω συμπέρασμα για το ψυχολογικό σου προφίλ, αν είσαι οπτιμιστής ή πεσιμιστής;! Τα έλεγε αυτά χαμογελώντας με τ’αστραφτερά λευκά της δόντια να της ομορφαίνουν τα χείλη και το πρόσωπο. — Πάω στην κυρία Σκριβάνου που με θέλει. Μετά θα περάσω να τα πούμε. — Εντάξει, να έρθεις οπωσδήποτε! Μπήκε στο γραφείο της κοινωνικής του λειτουργού όταν άκουσε το εμπρός. Η Σκριβάνου πρέπει να ήταν λίγο πάνω από τα 35, αλλά φορούσε πάντα καφέ, γκρι και μαύρα ρούχα που την έδειχναν μεγαλύτερη. — Λοιπόν, Τόλη, πώς είσαι; Σε δέκα μέρες θα βγεις από δω. Πού θα πας; Πρέπει να τελειώσεις οπωσδήποτε το Λύκειο. Οι συγγενείς σου, 18 μήνες εδώ ούτε ένα τηλεφώνημα δεν έκαναν. Υπάρχει μια Στέγη, ένα ίδρυμα για παιδιά από αναμορφωτήρια και μπορώ να κανονίσω να πας. Μαζί σου θα έρθει κι ο Μιχάλης ο Κωστόπουλος που ήσασταν μαζί στο ίδρυμα του Πειραιά, θα έχεις παρεούλα... Τι λες; — Εντάξει θα πάω. Μόλις τελειώσω το Λύκειο θα νοικιάσω δικό μου σπίτι, τα βαρέθηκα τα ιδρύματα, από 6 χρόνων είμαι σ’ αυτά... — Δεν θα δώσεις στο Πανεπιστήμιο; — Όχι, όχι δεν μπορώ να δώσω Φιλολογία ή Νομική γιατί τελειώνω υποχρεωτικά Πρακτικό Λύκειο και δεν ξέρω καθόλου Λατινικά, τα οποία κάνουν μόνο στο Κλασικό. Θα δώσω εξετάσεις στην Ανώτερη Τουρισμού. Η χώρα μας είναι τουριστική,
ΤΙΜΩΡΟΙ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ
7
εγώ αγαπάω τους τουρίστες, αγαπάω τα ταξίδια, μ’ αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους με άλλο πολιτισμό από τα πέρατα της Γης. Νομίζω πως υπάρχει μέλλον σ’ αυτό το επάγγελμα για μένα. — Πολύ ωραία ιδέα! Είμαι σίγουρη πως θα πετύχεις τους στόχους σου. — Το μόνο πρόβλημα που έχω είναι ότι δεν ξέρω καλά Αγγλικά. Δεν έχω πάει ποτέ φροντιστήριο και κοντεύω δεκαοχτώ χρόνων! — Μην ανησυχείς, μπορώ να το ταχτοποιήσω αυτό με το συμβούλιο της Στέγης, να σε στείλουν σε φροντιστήριο. Εντάξει; — Ωραία, να σας ευχαριστήσω, πάω στην ψυχολόγο που με θέλει. Ο Τόλης χαιρέτησε και βγαίνοντας κατευθύνθηκε προς το γραφείο της Αλιμπέρτη. Χτύπησε, άκουσε ένα μακρόσυρτο ναιαιαι και μπήκε. Η ψυχολόγος είχε ένα θαυμάσιο πλατύ χαμόγελο όταν τον είδε. — Λοιπόν, δεν θα σε καθυστερήσω, πάρε τις κάρτες με τα χρώματα και να τις κατεβάζεις μία μία στη σειρά, ανάλογα με το πόσο σου αρέσει το χρώμα τους. Ο μαθητής κατέβασε πρώτα την μπλε, διότι όπως είπε του έδινε ψυχική ηρεμία, γαλήνη και λάτρευε αυτό το χρώμα. Μετά κατέβασε την κόκκινη που του παρακινούσε το πάθος για ελευθερία, ενώ τον ιντρίγκαρε για δράση και έρωτα. Μετά ήρθε η σειρά της πράσινης, της κίτρινης, της μαύρης, της καφέ... Τελευταία άφησε τη μοβ, μια περίεργη μοβ... Η ψυχολόγος κοίταξε τα κιτάπια της, έκανε γρήγορα τον έλεγχο του φακέλου του και ενθουσιασμένη αναφώνησε: — Μπράβο! Ακριβώς όπως και την πρώτη φορά, δεν είσαι, λοιπόν, απατεώνας, αλλά σωστός! Το μόνο πρόβλημα είναι πως δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα για το ψυχολογικό σου προφίλ. Αλήθεια γιατί έβαλες τελευταία τη μοβ; Δεν σου αρέσει ε; — Μου θυμίζει τις κορδέλες στα στεφάνια των κηδειών, την εκκλησία και τον θάνατο!
8
ΦΩΤΗΣ Ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
— Μας φεύγετε εσείς του ορφανοτροφείου, μαθαίνω... Θα πας σε κάποιο συγγενή σου; — Όχι, σε ένα άλλο ίδρυμα. Είναι Στέγη με λίγα παιδιά. — Καλή τύχη, λοιπόν, από καρδιάς, αν δεν σε ξαναδώ. Ο Τόλης γύρισε στο δωματιάκι των μαθητών. Υπήρχαν παρόντες και δύο ακόμα συντρόφιμοί του στο ίδρυμα του Πειραιά, πριν έρθουν εδώ στο αναμορφωτήριο για το 18μηνο υποδικίας τους. — Βγαίνουμε! Πού θα πάτε εσείς; ρώτησε ο Τόλης. Ο Αχιλλέας του είπε πως θα πήγαινε σε συγγενείς του στη Λιβαδειά, ο Δημήτρης θα πήγαινε στο Μεσολόγγι. Και οι δύο θα συνέχιζαν σε τεχνικές σχολές. Είχαν μπει στα δεκατέσσερα εδώ και κόντευαν τα δεκάξι. — Πάμε για φαγητό, είπε ο Αχιλλέας, πλησιάζει μία. Κατέβηκαν και οι τρεις παρέα στην τραπεζαρία και κάθησαν στο τελευταίο τραπέζι, όπως έμπαιναν από την πίσω πόρτα, αριστερά. Είχε ένα άθλιο μπριάμ που έπλεε σ’ ένα κίτρινο-κόκκινο λάδι(;). Όταν πήραν το πιάτο τους έκαιγε κι έπρεπε να το αφήσουν να κρυώσει. Ο Δράκουλας, όπως αποκαλούσαν -και για λόγους εμφάνισης– έναν αδύνατο, ψηλό και κακομούτσουνο παιδονόμο, ήταν μοβόρος και άρχισε να φωνάζει: — Φάτε! Φάτε γρήγορα! Σε δέκα λεπτά να έχετε τελειώσει, να πάτε στο θάλαμο για νανάκια. Ακούσατε, ρε;! Μπροστά-μπροστά στην ακριανή θέση, εσωτερικά του διαδρόμου της τραπεζαρίας, ένας 13χρονος δεν τρώει, κοιτάει αδιάφορος το πιάτο με το ... μπριάμ. Ο Δράκουλας τον εντοπίζει και του επιτίθεται. — Τι το κοιτάς ρε κωλόπαιδο, φάε! Γιατί δεν τρως; — Δεν πεινάω! Τον βουτάει απ’ τα μαλλιά και τον χτυπάει στο πρόσωπο. Μετά πετάει τον μικρό στο πάτωμα. Αρχίζει να βρίζει και να τον κλοτσάει παντού! Ακόμα και στο κεφάλι! — Η μάνα σου η πουτάνα που σ’ έφερε εδώ να σε ταΐζουμε
ΤΙΜΩΡΟΙ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ
9
και να μας λες κι από πάνω ότι δεν πεινάς! Ότι δεν σ’ αρέσει το φαΐ μας! Το παιδί βάζει τα χέρια στο κεφάλι, ν’ αποφύγει όσο μπορεί τα χτυπήματα από τις κλοτσιές. Έχει μαζευτεί σε εμβρυακή θέση. Ο κίνδυνος να του προκαλέσει ο παιδονόμος κάποια σοβαρή ζημιά, είναι ορατός! Από τα γύρω τραπέζια σηκώνονται 4-5 άτομα και φωνάζουν στον Δράκουλα ν’ αφήσει ήσυχο το παιδί. Εκείνος, όμως, έχει πάθει φρενίτιδα! Κλοτσάει πότε με το δεξί του πότε με τ’ αριστερό του πόδι τον μικρό, που αδύναμος ν’ αντισταθεί περιμένει κάποια βοήθεια από τον ... Θεό(;). Αρχίζουν όλα τα παιδιά μαζί να φωνάζουν. Οι πιο τολμηροί κινούνται απειλητικά προς τον παιδονόμο. Δυο-τρεις τον σπρώχνουν με δύναμη και τον βγάζουν πάνω από τον πιτσιρικά. Άλλοι χτυπάνε το τραπέζι με τα πιάτα και τα κουταλοπίρουνα. Γίνεται ο κακός χαμός. Ένας 18χρονος γεροδεμένος, από την υπόθεση των λαχείων, που καθόταν εκεί κοντά ρίχνει μια δυνατή σπρωξιά στον... Βρικόλακα που θέλει αίμα! Εκείνος υποχωρείς προς την πόρτα. Στέκεται λαχανιασμένος στην είσοδο της τραπεζαρίας και απειλεί: — Ώστε έχουμε στάση; Έχουμε στάση, ε; Θα τα πούμε τ’ απόγευμα! Ο Ζήσης, ο μεγαλύτερος και πιο εύσωμος από τα παιδιά που ήρθαν από το ορφανοτροφείο, γλίτωσε τον πιτσιρικά από τα χειρότερα, αφού πρώτος αυτός, που καθόταν στο διπλανό τραπέζι, έσπρωξε τον αλήτη παιδονόμο. Ο Τόλης, ο Αχιλλέας και ο Δημήτρης, που κάθονταν στην άλλη άκρη, τον είδαν ότι μαζί με άλλα παιδιά ανάγκασαν τον θρασύδειλο Δράκουλα να οπισθοχωρήσει. Συμβούλεψαν τον Ζήση να μην κατέβει το απόγευμα για ποδόσφαιρο, ούτε στη συγκέντρωση, διότι μπορεί να τον αναγνωρίσει ο παιδονόμος και να τον κλείσει στην απομόνωση! Τα νέα, όμως, μαθεύτηκαν και παραπέρα! Η Σκριβάνου είχε
10
ΦΩΤΗΣ Ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ
βγει από το γραφείο της Κοινωνικής Υπηρεσία και στον διάδρομο επιτέθηκε φραστικά στον κακομούτσουνο ξυλοκοπηματία: — Δεν ντρέπεσαι να χτυπάς βάρβαρα ένα μικρό παιδί, να το σκοτώσεις;! — Μην ανακατεύεσαι εσύ! Να κοιτάς τη δουλειά σου και να πας στο γραφείο σου... — Θα σου κάνω αναφορά στο υπουργείο εγώ! — Να κάνεις ό,τι θέλεις αλλά πάρε δρόμο, φύγε μη φας και συ καμία! Η κοινωνική λειτουργός φεύγει και ο Βρικόλακας ζητάει και τα ρέστα, μονολογώντας φωναχτά: — Κατάλαβες, το κάθε τσογλάνι έχει αυτές τις κλώσες για δικηγόρους! Μωρέ θα σας τσακίσω εγώ. Κάνατε στάση, ε; Στάση! Όταν πρωτοφέρανε οι ασφαλίτες τα εφτά παιδιά από το Ίδρυμα του Πειραιά, ένας παιδονόμος, παλιός χωροφύλακας, αφού ανέκρινε τον Τόλη και τον αποκάλεσε βλάκα που παρέδωσε τα λεφτά από την παράνομη δράση του, στην αστυνομία, στη συνέχεια τον πέρασε μπροστά από ένα μεγάλο εντοιχισμένο ντουλάπι, το άνοιξε και είπε: Τα βλέπεις αυτά; Τα έχουμε γιατί πριν από δύο χρόνια κάνανε στάση οι κρατούμενοι τρόφιμοι. Στο ντουλάπι μέσα υπήρχαν ρόπαλα(!), κλομπ, χειροπέδες. Ο χωροφύλακας, προφανώς, έδειχνε το περιεχόμενο αυτό σε όσους θεωρούσε επικίνδυνους για ανταρσία. Εξήγησε στον 16χρονο τότε Τόλη ότι “πελέκησαν” μ’ αυτά τα παιδιά και κατέστειλαν τη διαμαρτυρία τους. Τη θυμήθηκε αυτή την ιστορία με το διπλοαμπαρωμένο ντουλάπι, όταν άκουσε τον Δράκουλα να ουρλιάζει ότι τα παιδιά στην τραπεζαρία κάνανε στάση. Το απόγευμα στη συγκέντρωση και μετά στο ποδόσφαιρο θα έπρεπε κάποιοι να είναι προσεχτικοί, ιδιαίτερα ο Ζήσης. Ο Δράκουλας ίσως να πρόσεξε ότι τον έσπρωξε ο μαθητής από το Ίδρυμα του Πειραιά. Τα ρόπαλα και τα κλομπ δεν τα είχαν για φιγούρα, ούτε τα πειθαρχεία και την απομόνωση. Συνήθως για παραδειγματι-
ΤΙΜΩΡΟΙ ΚΑΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ
11
140 × 210 SPINE: 10.2 FLAPS: 80
Η
ζωή, οι τιμωρίες, τα βασανιστήρια των παιδιών στα ορφανοτροφεία, και τ’ αναμορφωτήρια, τις παιδουπόλεις και τις Στέγες, επί χούντας και αργότερα. Στην κοινωνία έξω οι τιμωροί των ενοχλητικών πολιτών και ταυτόχρονα... ευεργέτες των φασιστικών συμμοριών, όπως και του υπόκοσμου της καραμανλικής-πασοκικής περιόδου συνεργάζονται... Διάφοροι διεφθαρμένοι της κρατικής εξουσίας, της παρακρατικής και της υπερκρατικής (του πλούτου) ενώνουν δυνάμεις και διαπλέκονται σαν το νευρικό σύστημα του ανθρώπινου σώματος. Όλοι μαζί δουλεύουν για την υποταγή των πολιτών, του λαού. Ζητούμενα είναι: η ελευθερία, το δίκιο και η αλήθεια για την φοβισμένη κοινωνία. Ήταν μετά τη χούντα, είναι και σήμερα...
O
Φώτης Ν. Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε το 1959 στο Περιστέρι του Δήμου Ήλιδας (Ν. Ηλείας). Μεγάλωσε σε ιδρύματα από το 1965 έως το 1977. «Σπούδασε» τουρισμό σε Ρόδο και Πάτρα. Εργάστηκε για 18 περίπου χρόνια σε ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά ως δημοσιογράφος-διορθωτής. Εξόριστος από την Ένωση Συντακτών, τιμή που του επιτρέπει να γράφει βιβλία έντιμα, χωρίς συμβιβασμούς... Έχει γράψει ακόμα: ◆ Οι παλιές... καλές κομπίνες των λαχείων (2010), ντοκουμέντο ◆ Οδός Κρεμάλας, αριθμός θα δούμε... (2012) ◆ ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ! (2013) ◆ Τα λαμόγια “τραγουδάνε” ακόμα... (2014) ◆ Οι άνθρωποι που μισούσαν τα κυκλάμινα (2015) ◆ ΟΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ αγαπούν τις Ferrari (2017) ◆ ΟΙ “ΚΟΥΒΑΡΝΤΑΔΕΣ” (2017)
ISBN 978-960-564-830-5
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | Τηλ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
0_cover_timoroi_14χ21.indd 1
Φώτο εξωφύλλου: Μικροί κομάντος, τσολιαδάκια και φυσικά η μπάντα της παρέλασης στα στρατιωτικοποιημένα ιδρύματα παιδικής προστασίας. Εδώ από το Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Μυτιλήνης.
30/9/2019 1:41:29 μμ