Ο Μπέμπης ζει αμέριμνος στο χωριό του την Κρυσταλλοπηγή στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Οι μέρες όμως της ανεμελιάς τελειώνουν, αρχικά με την Κατοχή των Γερμανών και μετέπειτα, όταν –θύμα του Παιδομαζώματος– μεταφέρεται απροσδόκητα σε ένα ορφανοτροφείο της Αλβανίας. Η απόδρασή του και η περιπετειώδης επιστροφή του στην Ελλάδα σηματοδοτεί ένα νέο ξεκίνημα για τη ζωή του, με μία νέα περιπέτεια μέσα στη δίνη του Εμφύλιου Σπαραγμού.
Ο αγώνας για την αναζήτηση της πραγματικής του ταυτότητας και η αποκάλυψη της, αντί να τον πληγώσει ανεπανόρθωτα, τον γεμίζει με σθένος και με μία εσωτερική ελευθερία ικανή να εξομαλύνει όλες τις δυσκολίες αλλά και να συγχωρέσει όλο το άδικο της εποχής του, θύμα του οποίου υπήρξε και ο ίδιος.
