140 × 210 SPINE: 2.5 FLAPS: 80
Γιάγκος Πλατής
Σήμερα είπα να μη γράψω Πέρασα μέρες ηλιόλουστες και γιορτινές που βρίσκονται χωμένες εδώ μέσα. Και θα έρθουν πολλές τέτοιες μέρες ακόμα. Και πέρασα πολλές νύχτες δίπλα από ένα ξενυχτισμένο παράθυρο. Και θα έρθουν πολλές τέτοιες νύχτες ακόμα. Και έγραψα πολλά στιχάκια ώσπου να βρω τη δική μου μιλιά. Και ακόμα τη βρίσκω.
Ζ
Ο Γιάγκος Πλατής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει κοινωνιολογία στο Πάντειο. Είναι μουσικός και αρθρογράφος. Από μικρός άρχισε να γράφει στίχους, ιστορίες και κείμενα. Αγαπάει τα ταξίδια, το σινεμά, το διάβασμα και όλα αυτά που κρύβουν τις απολαύσεις των μικρών στιγμών. Πιστεύει στη δύναμη της τέχνης. Πιστεύει πως όλα όσα ζούμε, είναι οι οδηγοί μας...
ώντας σε ένα περιβάλλον που απαιτεί συνεχόμενα να είμαστε υποκριτικά γελαστοί και να βιαζόμαστε ασθμαίνοντας νωχελικά και κουρασμένα, ξεχνάμε όλα αυτά που μας έχουν σημαδεύσει, μας έχουν καθορίσει και δεν τα κοιτάμε κατάματα. Αφήνουμε στην άκρη όλα αυτά που τη νύχτα δε μας αφήνουν να κοιμηθούμε ήρεμα. Όλα αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια όταν ακούμε μια ζεστή μελωδία ή όταν αισθανόμαστε το άδικο γύρω μας και προτιμάμε να το καταπιούμε και να κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Οι σκόρπιες λέξεις εδώ μέσα μιλάνε για εκείνη την πλευρά της ζωής που περνώντας από τις όχθες της, βγαίνουμε πιο δυνατοί και ελεύθεροι. Αυτά τα κείμενα μιλάνε για την απώλεια, τη θλίψη, την οργή, τη μοναξιά, τον αποχωρισμό. Μιλάνε όμως και για την αγάπη, τη φιλία, τον έρωτα, την εσωτερική δύναμη και για το φως που έρχεται όταν περνάμε από το σκοτάδι. Για εκείνο το φωτάκι που αναβοσβήνει στην άκρη του τούνελ... Είναι μικρά κομμάτια του παζλ ενός προσωπικού μύθου.
ISBN 978-960-564-931-9
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
Γιάγκος Πλατής
Σήμερα είπα να μη γράψω
ΤΙΤΛΟΣ
Σήμερα είπα να μη γράψω ΣΥΓΓΡΑΦEΑΣ
Γιάγκος Πλατής ΣΕΙΡΑ
Ποίηση [2358] 0520/16 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Όλγα Παλαμήδη LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Νικολακάκη Μαρικαίτη COPYRIGHT© 2020
Γιάγκος Πλατής ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Μάιος 2020 ISBN 978-960-564-931-9
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr
Αφιερωμένο στην Ιωάννα Αναστασοπούλου, τη Σοφία Μιχαλοπούλου και τον Γιώργο Γκρίλλα, που καθώς κολυμπούσα στην απέραντη θάλασσα, με έσπρωξαν να βρω τη δική μου ακτή. Αφιερωμένο σε αυτούς που χάνουν και σε αυτούς που προσπαθούν να κρατήσουν τη φλόγα αναμμένη όταν πέφτει το σκοτάδι.
Περιεχόμενα
Η ζωή είναι μικρή για να μη γίνεις αυτό που είσαι.......................7 Σκιά......................................................................................................8 Φαντασία..........................................................................................11 Tα μικρά σπίτια................................................................................12 Αβρή μου φρίκη................................................................................13 Αγέρας............................................................................................... 14 Μαύρη Κυρά.....................................................................................15 Χωρίς φώτα.......................................................................................16 Μαργαριτάρια δάκρυα....................................................................17 Άστρο.................................................................................................18 Άλπεις................................................................................................19 Του αποχαιρετισμού........................................................................20 Γητεύτρα...........................................................................................21 Μεθυσμένο Παραμύθι....................................................................22 Χαμένη μου Πατρίδα.......................................................................23 Κυνήγι χαμένου θησαυρού ............................................................24 Ντελφτ...............................................................................................25 Πίσω μου (από μηχανής γυναίκα).................................................26 Συγχώρεση........................................................................................27 Θα ξανάρθεις....................................................................................28 Μια αγκαλιά ίριδες..........................................................................29 Ο χρόνος...........................................................................................30 Λένε πως............................................................................................ 31 Θέρως................................................................................................32 Φίλοι..................................................................................................33 Το παράθυρο....................................................................................34 Δεν πάει άλλο...................................................................................35 Κάτι ψιθύρισε...................................................................................36 Ένα βήμα παραπάνω........................................................................37 Σε μια ανύποπτη στιγμή.................................................................38 Τόσο σιωπηλά..................................................................................39 Φως....................................................................................................40 Μαζί...................................................................................................41
5
Η ζωή είναι μικρή για να μη γίνεις αυτό που είσαι
Κάπου μέσα σου υπάρχουν όλα αυτά που σε περιμένουν να κατακτήσεις. Ή ίσως καλύτερα αυτά που σε έχουν κατακτήσει ήδη. Μέσα σου βρίσκονται τα όνειρα και οι στόχοι σου, οι επιλογές και οι δρόμοι σου, η ταυτότητά σου, η ουσία, η αλήθεια σου. Η ζωή είναι μικρή για να μη γίνεις αυτό που είσαι και τα χρόνια πολλά για να τα σπαταλήσεις σε κάτι που δεν είσαι. Έχεις το δικαίωμα να δοκιμάζεις και συνέχεια να ξεκινάς από την αρχή. Αλλά βγάλε τη μουσική που έχεις μέσα σου. Αυτό είναι που θα υπάρχει πάντα στον αέρα, που θα μείνει στη γη και στις ανθρώπινες σχέσεις σου. Το σύμπαν, αυτό το πετραδάκι του ηλιακού συστήματος, καρτερά το δικό σου πετραδάκι, που είναι κομμάτι αυτού του κόσμου. Βγάλε τη μουσική που έχεις μέσα σου, ακολούθησε και εμπιστεύσου το μονοπάτι της ζωής. Κάνε τον εσωτερικό σου κόσμο ποίηση, κατασκευή, σχέση, γυμναστική ή ό,τι σκέφτεσαι εσύ. Τα όνειρα ανήκουν σε αυτούς που τα ακούνε να έρχονται. Τα όνειρα ανήκουν σε αυτούς που τα φτιάχνουν στην πορεία. Τα όνειρα ανήκουν σε αυτούς που ακολουθούν τη μουσική που υπάρχει στην καρδιά τους. Τα όνειρα είναι μόνο η αρχή.
7
Σκιά
Κάποτε, σε ένα γκρίζο κρησφύγετο μιας μακρινής πόλης, ζούσε ένα μικρό αγόρι. Ήταν ένα παιδί χαμογελαστό μα τα μάτια του ήταν συχνά θλιμμένα. Δεν είχε αδέρφια. Κάποια στιγμή, οι γονείς του γκρέμισαν το σπίτι από τις πολλές μάχες που συνέβαιναν συχνά. Ο κόσμος δεν ήξερε τίποτα μέχρι που τα ερείπια του πολέμου άρχισαν να αχνοφαίνονται στο βλέμμα του παιδιού. Το παιδί νόμιζε ότι ήξερε να αγαπά και πίστευε ότι δεν έπρεπε να πει σε κανέναν για όλες αυτές τις μάχες που έγιναν στο σπίτι του, για τη βία, τη θλίψη και την οργή που βίωσε. Σε ένα γκρίζο και αβάσταχτο περιβάλλον, το αγόρι μεγάλωνε και ακουμπούσε μερικές φορές κάποιες αναλαμπές χαράς σαν αστραπές. Όμως μια νύχτα που όλα φαίνονταν καλά, μια σκοτεινή φιγούρα έφτασε στο προσκεφάλι του την ώρα που το μικρό αγόρι ονειρευόταν κόσμους μακρινούς και ξέφωτα γεμάτα μαγεία και μουσική. Παρόλο που η ζωή τού έφερνε συχνά απίστευτα δώρα, ανθρώπους και ευκαιρίες, η κατάμαυρη και τρομακτική φιγούρα μεγάλωνε. Το αγόρι, φοβισμένο και παραδομένο στη μοναξιά του, φοβόταν να μαρτυρήσει το μυστικό του. Ήθελε να το φωνάξει και να τον ακούσουν όλα τα θεμέλια του παιδικού του σπιτιού, κάθε πέτρα αυτού του σπιτιού που τον στοίχειωνε και τον απομάκρυνε από τους άλλους, από τον εαυτό του. Προσπαθούσε να εκφραστεί αλλά όλο κάτι του ξέφευγε. Η ζωή του φαινόταν αφόρητη και πικρή. Παρ’ όλα αυτά, συνέχιζε να κολυμπά μέσα της αλλά τα κύματα διαπερνούσαν το κορμί του, την καρδιά του. Και η σκοτεινή φιγούρα στεκόταν δίπλα του πελώρια, τρομακτική και του έπαιρνε τα πάντα. Δε μιλούσαν μεταξύ τους αλλά ρουφούσε όλη την ενέργειά του. Η βροχή συνέχιζε μονότονα και αποπνικτικά να τον παρα8
σέρνει σε έναν ατελείωτο βάλτο. Και σε εκείνον τον βάλτο δεν μπορούσε κανείς να μπει. Ένιωθε πόνο, θυμό, λύπη, απογοήτευση, απελπισία και ενοχή. Και η φιγούρα ύψωνε το ανάστημά της όλο και περισσότερο. Το αγόρι μεγάλωσε και έγινε άντρας. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Ένα βράδυ, λοιπόν, μετά από μια σειρά μεθυσμένων περιπετειών, ένας φίλος του του εξομολογήθηκε ότι έβλεπε και αυτός μια μαύρη φιγούρα… — Φίλε, σκέφτηκες ποτέ ότι οι φιγούρες είναι μέρος του εαυτού μας; — Όχι, δεν μπορεί! Η φιγούρα μου είναι άσχημη, γεμάτη πληγές και το πρόσωπό της μου φέρνει στο μυαλό την ανάμνηση του πολέμου. — Ο πόλεμος, όμως, φίλε, είναι αυτός που δε μας αφήνει να φιλιώσουμε με τον εαυτό μας, με την ηρεμία στην ψυχή μας. Και χανόμαστε. Χάνουμε σχέσεις, ευκαιρίες και ηλιαχτίδες ζωής. Ενώ γνωρίζουμε και οι δύο πως μέσα μας βαθιά μια ρωγμή έστελνε πάντοτε φως στο σκοτάδι, μια μικρή, τόση δα ηλιαχτίδα βρίσκεται βαθιά κρυμμένη κάπου. — Πρέπει να μιλήσω γι’ αυτό αλλά κανείς δε θα με ακούσει! Και αν κάποιος με ακούσει, θα τρομάξει και θα φύγει. Όπως έφυγε το σπίτι μου από τη θέση του. — Για να χτίσουμε ένα καινούριο σπίτι, πρέπει να αγκαλιάσουμε το παλιό. Κάθε πέτρα, κάθε τούβλο, κάθε δωμάτιο, κάθε καταστροφή είναι κομμάτι του προσωπικού μας μύθου. Τα αγόρια κοίταξαν μαζί τις σκοτεινές τους φιγούρες. Τις έπιασαν από το χέρι και τις κάλεσαν σε έναν ξέφρενο χορό, τον χορό της βροχής. Η βροχή έλουσε τους δύο φίλους και για λίγο η σφοδρή καταιγίδα ταρακούνησε τη γη κάτω από τα πόδια τους. Οι δυο άντρες φώναξαν τότε: — Ο ήλιος θα έρθει! Ήταν πάντα εδώ, περίμενε τη φωνή μας. Από κείνο το βράδυ δεν ήταν τίποτα το ίδιο. Η φιγούρα
9
140 × 210 SPINE: 2.5 FLAPS: 80
Γιάγκος Πλατής
Σήμερα είπα να μη γράψω Πέρασα μέρες ηλιόλουστες και γιορτινές που βρίσκονται χωμένες εδώ μέσα. Και θα έρθουν πολλές τέτοιες μέρες ακόμα. Και πέρασα πολλές νύχτες δίπλα από ένα ξενυχτισμένο παράθυρο. Και θα έρθουν πολλές τέτοιες νύχτες ακόμα. Και έγραψα πολλά στιχάκια ώσπου να βρω τη δική μου μιλιά. Και ακόμα τη βρίσκω.
Ζ
Ο Γιάγκος Πλατής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει κοινωνιολογία στο Πάντειο. Είναι μουσικός και αρθρογράφος. Από μικρός άρχισε να γράφει στίχους, ιστορίες και κείμενα. Αγαπάει τα ταξίδια, το σινεμά, το διάβασμα και όλα αυτά που κρύβουν τις απολαύσεις των μικρών στιγμών. Πιστεύει στη δύναμη της τέχνης. Πιστεύει πως όλα όσα ζούμε, είναι οι οδηγοί μας...
ώντας σε ένα περιβάλλον που απαιτεί συνεχόμενα να είμαστε υποκριτικά γελαστοί και να βιαζόμαστε ασθμαίνοντας νωχελικά και κουρασμένα, ξεχνάμε όλα αυτά που μας έχουν σημαδεύσει, μας έχουν καθορίσει και δεν τα κοιτάμε κατάματα. Αφήνουμε στην άκρη όλα αυτά που τη νύχτα δε μας αφήνουν να κοιμηθούμε ήρεμα. Όλα αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια όταν ακούμε μια ζεστή μελωδία ή όταν αισθανόμαστε το άδικο γύρω μας και προτιμάμε να το καταπιούμε και να κάνουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Οι σκόρπιες λέξεις εδώ μέσα μιλάνε για εκείνη την πλευρά της ζωής που περνώντας από τις όχθες της, βγαίνουμε πιο δυνατοί και ελεύθεροι. Αυτά τα κείμενα μιλάνε για την απώλεια, τη θλίψη, την οργή, τη μοναξιά, τον αποχωρισμό. Μιλάνε όμως και για την αγάπη, τη φιλία, τον έρωτα, την εσωτερική δύναμη και για το φως που έρχεται όταν περνάμε από το σκοτάδι. Για εκείνο το φωτάκι που αναβοσβήνει στην άκρη του τούνελ... Είναι μικρά κομμάτια του παζλ ενός προσωπικού μύθου.
ISBN 978-960-564-931-9
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς