140 × 210 SPINE: 14.4 FLAPS: 80
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Πριν χαθεί το όνειρο
ISBN 978-960-564-814-5
ΗΛΙΑΝΑ ΚΛΕΙΤΣΟΓΙΑΝΝΗ
Η
Αλίκη, μια κοπέλα με τραγικό παρελθόν, αποφασίζει να μετακομίσει με την οικογένειά της στην Κορησό, με την ελπίδα ότι όλα θα φτιάξουν. Αρχικά νιώθει εγκλωβισμένη στο παρελθόν της, το οποίο δεν την αφήνει να προχωρήσει, όμως με τη βοήθεια των παιδικών της φίλων όλα δείχνουν να αλλάζουν. Μέχρι που ένα τροχαίο δυστύχημα θα στερήσει σε εκείνη και τη μικρότερη αδερφή της Αλέξα τους γονείς τους. Η Αλίκη αποφασίζει ότι πρέπει να φανεί δυνατή για να μεγαλώσει την Αλέξα. Σε αυτό το δύσκολο έργο θα είναι δίπλα της οι συγγενείς, οι φίλοι της, καθώς και ένας συμμαθητής της, ο Άρης, ο οποίος φαίνεται να της αλλάζει τη ζωή και να την κάνει να πιστεύει στα όνειρα ξανά. Μέχρι να εμφανιστεί ένα πρόσωπο από το παρελθόν της, που θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή της και θα την οδηγήσει σε μεγάλα αδιέξοδα. Θα καταφέρει τελικά η Αλίκη να αποφασίσει για τη ζωή της η ίδια, πριν χαθεί κάθε της όνειρο;…
Η
Ηλιάνα Κλειτσογιάννη γεννήθηκε στην Καστοριά. Είναι τελειόφοιτη του Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης, κάτοχος πτυχίων στα αγγλικά και ιταλικά, και μέλος της θεατρικής ομάδας «Ταξιδευτές του Θεάτρου». Λατρεύει τη μουσική και είναι πρόσκοπος από την παιδική της ηλικία. Η αγάπη της για τα λογοτεχνικά βιβλία ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία. Γρήγορα κατάλαβε ότι όλοι οι λογοτεχνικοί κόσμοι έχουν κάτι κοινό, την αγάπη και τον έρωτα, και βρήκε το στοιχείο της. Για αρκετά χρόνια έγραφε «σκετσάκια» και ιστοριούλες, ώσπου στην ηλικία των δεκαπέντε ετών άρχισε να γράφει το παρόν μυθιστόρημα.
ΤΙΤΛΟΣ
Πριν χαθεί το όνειρο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Ηλιάνα Κλειτσογιάννη ΣΕΙΡΑ
Λογοτεχνία [1358]0719/17 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Όλγα Παλαμήδη LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2020 Ηλιάνα Κλειτσογιάννη ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Mάιος 2020 ISBN 978-960-564-814-5
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr
ΗΛΙΑΝΑ ΚΛΕΙΤΣΟΓΙΑΝΝΗ
Πριν χαθεί το όνειρο ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Αφιερωμένο στο χωριό μου, στην πόλη μου. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο μακριά κι αν πας, πάντα θα γυρνάς εκεί που βρίσκονται όλα όσα αγαπάς. Στην Καστοριά μου!
1.
Ο
Σεπτέμβρης είχε μπει και τα πρωτοβρόχια είχαν κάνει την εμφάνισή τους. Καθόμουν στο παράθυρο και χάζευα τα πουλιά που πετούσαν μακριά. Ήταν ελεύθερα! Μπορούσαν να φύγουν, σε αντίθεση με μένα που ένιωθα φυλακισμένη και μόνη. Κοιτούσα το καλοκαίρι να με αποχαιρετά και απογοητευόμουν. Δεν ήθελα να φύγει, να με αφήσει. Ήθελα να μείνει εδώ για πάντα… Για πάντα. Τι μικρή λέξη και τι βαθιά σημασία. Αυτό έλεγε κι εκείνος συνέχεια. «Θα είμαστε μαζί για πάντα». Και τώρα όλα έμοιαζαν ψέμα, σαν ένα όνειρο, μα δυστυχώς είχα ξυπνήσει. Βρισκόμουν πολύ μακριά απ’ όλους και απ’ όλα. Βρισκόμουν στον τόπο όπου γεννήθηκα. Σ’ εκείνο το χωριουδάκι στην Καστοριά, την Κορησό, όμως ένιωθα τόσο ξένη. Ότι δεν ανήκα εκεί, ότι ανήκα κάπου αλλού, απλώς δεν ήξερα ακόμα πού. «Αχ! Μακάρι να…» «Αλίκη», ακούστηκε η φωνή της μαμάς που διέκοψε την ονειροπόλησή μου. «Έλα, ώρα για φαγητό». «Τώρα, κατεβαίνω». Άφησα τα όνειρα και τις αναμνήσεις στο υπόγειο του μυαλού μου και περνώντας ανάμεσα από τις κούτες που κάλυπταν τον διάδρομο, έφτασα στην κουζίνα. Εκεί είδα τη μαμά μου να στρώνει το τραπέζι για να φάμε. «Μμμμ, μακαρόνια… γιούπιιι», πετάχτηκε η Αλέξα, η μικρή μου αδερφή. «Μαμά, πού είναι ο μπαμπάς;» συνέχισε όλο απορία. Τον λάτρευε τον μπαμπά. Δεν μπορούσε χωρίς εκείνον. Ίσως έφταιγε και η ηλικία – η Αλέξα ήταν μόλις τεσσάρων. Ήταν όμως πολύ ψήλη για την ηλικία της. Είχε μακριά σγουρά ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
7
καστανά μαλλιά και καταγάλανα ματάκια, που όταν με κοιτούσε και μου ζητούσε κάτι, ήταν αδύνατον να πω «όχι». «Έρχεται, μικρό μου, πήγε να πάρει κάτι πράγματα για το σπίτι από την Καστοριά», της απάντησε χαμογελώντας. Η μαμά ήταν πανευτυχής που ήμασταν εκεί και ας μην το έλεγε ευθέως. Το χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στο κάτασπρο προσωπάκι της. Ήταν χαρούμενη που γυρίσαμε στον τόπο όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. «Αλικάκι, τι θα κάνεις; Θα πας για ψώνια με τη Ναταλία;» με ρώτησε η μαμά. «Για ψώνια; Όχι, δεν θέλω να πάρω κάτι». «Μα, Αλίκη, είμαστε μια βδομάδα εδώ και δεν έχεις βγει σχεδόν καθόλου έξω, κορίτσι μου». «Δεν πειράζει, μαμά, έρχεται το έξω σε μένα», είπα και έκλεισα το μάτι στην Αλέξα, που γέλασε κρυφά. «Λοιπόν έφαγα. Πάω πάνω γιατί έχω και ένα δωμάτιο να διακοσμήσω», συμπλήρωσα χαρούμενα. «Έρχομαι μαζί σου», αναφώνησε η Αλέξα όλο χαρά και με ακολούθησε χωρίς να προλάβω να πω κάτι. Διασχίζοντας τον διάδρομο για το δωμάτιο, η μικρή άρχισε τις ερωτήσεις. «Αλίκη, γιατί φύγαμε από Κοζάνη; Θα ξαναπάμε; Πότε θα ξαναπάμε;» Είχε ένα σωρό ερωτήσεις, στις οποίες δεν ήξερα τι να απαντήσω. «Δεν ξέρω, Αλέξα, ρώτα τη μαμά», αποκρίθηκα κάπως ενοχλημένη. Μπαίνοντας στο δωμάτιο, άρχισα να βγάζω από τις κούτες τα πράγματά μου. Πέρασαν δυο ώρες μέχρι να τα τακτοποιήσω. Έμενε μια κούτα μόνο και τέλος. Την άνοιξα και αντίκρισα στο εσωτερικό της κορνίζες με φωτογραφίες, άλμπουμ, δώρα. Όλες μου οι αναμνήσεις από την Κοζάνη βρίσκονταν μέσα σε μια κούτα. Έβγαλα ένα άλμπουμ που έγραφε στο εξώφυλλο: «Η ΖΩΗ ΜΟΥ». Αμέσως βούρκωσα και ένα δάκρυ κύλησε. 8
ΗΛΙΑΝΑ ΚΛΕΙΤΣΟΓΙΑΝΝΗ
Η Αλέξα τότε ήρθε κοντά μου, με αγκάλιασε τρυφερά και μου είπε: «Αδερφούλα μου, μη στεναχωριέσαι. Όταν γελάς, είσαι πολύ όμορφη. Εγώ σ’ αγαπώ». Αμέσως η μελαγχολία μου χάθηκε και το χαμόγελο φάνηκε στα χείλη μου. «Τελικά η αγκαλιά ενός τετράχρονου κοριτσιού κάνει θαύματα», διαπίστωσα. Έτσι, χωρίς δεύτερη σκέψη έβαλα το άλμπουμ πίσω στην κούτα και την πήγα στην αποθήκη. Στη συνέχεια αποφάσισα να βοηθήσω την Αλέξα με το δικό της δωμάτιο. Καθώς το διακοσμούσαμε, έπιασα με την άκρη του ματιού μου τους γονείς μας να μας χαζεύουν χαρούμενοι. Είχαν καιρό να μας δούνε έτσι. Από τότε που… δεν είχα όρεξη για τίποτα, πόσω μάλλον για τη μικρή μου αδερφή. Όταν τελειώσαμε, κατεβήκαμε στο σαλόνι, όπου είδαμε τη μαμά και τον μπαμπά να παρακολουθούν τηλεόραση αγκαλιά. Πήγα να φύγω για να μη χαλάσω την τρυφερότητα της στιγμής, όμως η Αλέξα –ως συνήθως– δεν άντεξε και μπήκε ανάμεσά τους. «Βρε άτιμο», είπε ο μπαμπάς και άρχισε να τη φιλάει. «Μπαμπά, η Αλίκη με βοήθησε να φτιάξω το δωμάτιό μου, τέλειο έγινε», του είπε χαρούμενη. «Μπράβο τα κορίτσια μου», αναφώνησε γεμάτος ενθουσιασμό. «Άντε όμως τώρα, ώρα για ύπνο γιατί αύριο έχουμε σχολείο». «Οπό, γιατί; Μπαμπά, δεν γίνεται να πάω κατευθείαν στο πανεπιστήμιο;» τον ρώτησε όλο νάζι. «Χα, χα! Αν γινόταν, εγώ εδώ θα ήμουν τώρα, ρε χαζούλα;» πετάχτηκα και την πήρα στην αγκαλιά μου. «Άντε όμως πάμε για ύπνο, γιατί δεν θα ξυπνάμε αύριο». «Καλά, αλλά… Αλίκη… θα κοιμηθείς μαζί μου;» με ρώτησε κοιτώντας με μ’ αυτά τα υπέροχα ματάκια της, που ήταν αδύνατον να της αρνηθώ. «Μμμμ… άντε καλά, πάμε». ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
9
«Γιούπιιι… Έχω την καλύτερη αδερφή στον κόσμο», ενθουσιάστηκε και με αγκάλιασε σφιχτά. «Καληνύχτα, μαμά, καληνύχτα, μπαμπά», είπαμε και οι δυο με μια φωνή. Ξημέρωσε η πρώτη μέρα του σχολείου. Αισθανόμουν τόσο παράξενα, λες και δεν είχα ξαναπάει σχολείο, λες και δεν είχα ξαναβρεθεί με ανθρώπους. Ήξερα όμως ότι θα ήταν μια καινούρια χρονιά με νέες περιπέτειες και ήμουν έτοιμη ν’ αφήσω πίσω μου το παρελθόν. Ένιωθα σίγουρη για τον εαυτό μου ακόμα και όταν η Ναταλία προσπαθούσε να με σοκάρει με όσα έλεγε – ήμουν πεπεισμένη ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Όλα έδειχναν μια χαρά, μέχρι τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στην αυλή του σχολείου. Αν και υπήρχαν πολλά γνώριμα πρόσωπα, ένιωθα σαν τη μύγα μες στο γάλα· η αμηχανία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου. Αισθανόμουν ότι δεν κολλούσα, ότι ήμουν ξένη, ανεπιθύμητη. Ότι όλοι με κοιτούσαν και με επέκριναν. Η αμηχανία κορυφώθηκε όταν χτύπησε το κουδούνι και μπήκαμε στις τάξεις. Νόμιζα ότι όλοι θα μου ήταν άγνωστοι. Όμως τελικά ήμουν στην ίδια τάξη με όλη μου σχεδόν την παρέα από τα παιδικά μου χρόνια, καθώς και τη Νεφέλη και τη Δανάη. Η Νεφέλη είναι κολλητή μου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είμαστε μαζί. Είναι το έτερόν μου ήμισυ, όπως συνηθίζει να λέει η μαμά. Έχει ίδιο ύψος με μένα, μακριά ίσια καστανά μαλλιά και καφέ μάτια. Είναι ο άνθρωπός μου και δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εκείνη. Η Δανάη τώρα είναι άλλη ιστορία… Γνωριζόμαστε από μωρά, γεννηθήκαμε την ίδια μέρα, στην ίδια κλινική, την ίδια ώρα. Τα σπίτια μας είναι ακριβώς δίπλα και όταν έμενα στο χωριό, ήμουν κάθε μέρα σπίτι της. Όλοι, ακόμα και οι γονείς μας, μας αποκαλούσαν «αυτοκόλλητες» λέγοντας πως δεν θα χωρίσουμε ποτέ. Εδώ και τρία χρόνια όμως δεν μιλάμε και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω το γιατί. Δεν λέω, μου λείπει η παλιά Δανάη, 10
ΗΛΙΑΝΑ ΚΛΕΙΤΣΟΓΙΑΝΝΗ
αλλά εγώ δεν πρόκειται να κάνω τίποτα για να τα βρούμε… Τελικά, μόλις αντίκρισα το τμήμα μου, όλη η αμηχανία που ένιωθα, χάθηκε, γιατί ήταν λες και έβγαινα για καφέ με την παρέα μου. Είχαμε πιάσει μια ολόκληρη σειρά μόνο εμείς. Πρώτο θρανίο, η Σία με την Άννα, από πίσω εγώ με τη Νεφέλη, πίσω μας ο Κώστας με τον Θάνο, και τελευταίο θρανίο μοναχούλης του ο Μήτσος. Αφού καθίσαμε, μπήκε μέσα ο πρώτος καθηγητής, ο Παναγιώτου. «Μαζί θα κάνουμε μαθηματικά», είπε. «Δεν δείχνω ιδιαίτερη επιείκεια στους θεωρητικούς και δεν μου αρέσουν τα πονηρά γελάκια». Λέγοντας την τελευταία του φράση, κοίταξε προς τη μεριά μας, λες και ήξερε τι τον περίμενε. «Λοιπόν, απ’ ό,τι φαίνεται, έχουμε καινούρια πρόσωπα… Είσαι η…» ξεκίνησε να λέει, όμως τον διέκοψε ο χτύπος της πόρτας. «Συγγνώμη, κύριε, που άργησα», είπε ένα παιδί μπαίνοντας στην τάξη. «Αχά, ο Αναγνώστου, κλασικά», σχολίασε ειρωνικά ο Παναγιώτου. «Όχι, όχι, κύριε, δεν άργησα, απλώς με άλλαξαν τμήμα», προσπάθησε να δικαιολογήσει την αργοπορία του. «Ναι, καλά, ας κάνω ότι το πιστεύω. Λοιπόν, πήγαινε δίπλα στον Παναγόπουλο και γρήγορα», του υπέδειξε νευριασμένα. «Να μην έρθει εδώ, κύριε; Μην αγχώνεστε για την Πένυ, θα πάει αυτή με τον Παναγόπουλο», πετάχτηκε μια μαθήτρια από τη δίπλα σειρά. «Όχι, Βικτώρια, δεν θα κάτσει εκεί. Τα αισθηματικά σας έξω από αυτή την τάξη», αντέτεινε και κοίταξε τον Αναγνώστου με το γνωστό αυστηρό του βλέμμα. «Λοιπόν, πού είχαμε μείνει; Α, ναι… στην καινούρια… Για πες μας, πώς σε λένε και από πού μας ήρθες;» «Με λένε Αλίκη Ευαγγέλου και ήρθα από Κοζάνη», συστήθηκα διστακτικά. ΠΡΙΝ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
11
140 × 210 SPINE: 14.4 FLAPS: 80
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Πριν χαθεί το όνειρο
ISBN 978-960-564-814-5
ΗΛΙΑΝΑ ΚΛΕΙΤΣΟΓΙΑΝΝΗ
Η
Αλίκη, μια κοπέλα με τραγικό παρελθόν, αποφασίζει να μετακομίσει με την οικογένειά της στην Κορησό, με την ελπίδα ότι όλα θα φτιάξουν. Αρχικά νιώθει εγκλωβισμένη στο παρελθόν της, το οποίο δεν την αφήνει να προχωρήσει, όμως με τη βοήθεια των παιδικών της φίλων όλα δείχνουν να αλλάζουν. Μέχρι που ένα τροχαίο δυστύχημα θα στερήσει σε εκείνη και τη μικρότερη αδερφή της Αλέξα τους γονείς τους. Η Αλίκη αποφασίζει ότι πρέπει να φανεί δυνατή για να μεγαλώσει την Αλέξα. Σε αυτό το δύσκολο έργο θα είναι δίπλα της οι συγγενείς, οι φίλοι της, καθώς και ένας συμμαθητής της, ο Άρης, ο οποίος φαίνεται να της αλλάζει τη ζωή και να την κάνει να πιστεύει στα όνειρα ξανά. Μέχρι να εμφανιστεί ένα πρόσωπο από το παρελθόν της, που θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή της και θα την οδηγήσει σε μεγάλα αδιέξοδα. Θα καταφέρει τελικά η Αλίκη να αποφασίσει για τη ζωή της η ίδια, πριν χαθεί κάθε της όνειρο;…
Η
Ηλιάνα Κλειτσογιάννη γεννήθηκε στην Καστοριά. Είναι τελειόφοιτη του Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης, κάτοχος πτυχίων στα αγγλικά και ιταλικά, και μέλος της θεατρικής ομάδας «Ταξιδευτές του Θεάτρου». Λατρεύει τη μουσική και είναι πρόσκοπος από την παιδική της ηλικία. Η αγάπη της για τα λογοτεχνικά βιβλία ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία. Γρήγορα κατάλαβε ότι όλοι οι λογοτεχνικοί κόσμοι έχουν κάτι κοινό, την αγάπη και τον έρωτα, και βρήκε το στοιχείο της. Για αρκετά χρόνια έγραφε «σκετσάκια» και ιστοριούλες, ώσπου στην ηλικία των δεκαπέντε ετών άρχισε να γράφει το παρόν μυθιστόρημα.