140 × 210 SPINE: 4.4 FLAPS: 80
Ο γητευτής της ελπίδας
ΜΑΙΡΗ ΣΤΑΒΑΡΗ-ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΟΙΗΣΗ
• ΟΝΕΙΡΑ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
Όνειρα χαραγμένα στην πέτρα, κομμάτια ψυχής, σταλμένα χωρίς παραλήπτη, παραδόθηκαν στη λήθη του χρόνου. Ό,τι γράφτηκε στην πέτρα είναι αιώνιο, κοιμάται η ελπίδα, «και είναι τόσο ντελικάτη», ξέβαψε το όνειρο… Η ζωή το παρέσυρε στο παζάρι της ουτοπίας, το παρέδωσε σε ταγμένους Πιλάτους, σε ανίδεους κόλακες και επιτήδειους θωπευτές. Έχασε την αίγλη του σε ανερμήνευτα λόγια. Μια κουκίδα στον τοίχο, ένα πράσινο στίγμα, ένα «γεια!». Άνοιξε το όστρακο… Και το όνειρο αναδύθηκε στο νησί της Αφροδίτης. Πήρε υπόσταση, αναγεννήθηκε… Κι άρχισε να ζει! Ευγνωμοσύνη στον «γητευτή» της ελπίδας.
ISBN 978-618-205-143-6
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
Είμαι η Μαίρη Σταβάρη-Ασημακοπούλου. Γεννήθηκα στην Κέα (Τζια). Είμαι το τέταρτο παιδί του Γιώργου και της Ελευθερίας και έζησα στην Αθήνα. Είμαι παντρεμένη και έχω μια υπέροχη κόρη και μια ακόμα πιο υπέροχη εγγονή. Είμαι υπερήφανη για την οικογένειά μου. Το νησί μικρό, οι δυνατότητες εξέλιξης ελάχιστες, τα όνειρά μου απλώς όνειρα… Παίζοντας με τον ήλιο και τον άνεμο, στην απεραντοσύνη της αθωότητας, έφτιαχνα μια Ατλαντίδα απρόσιτη από όλους και εκεί ζούσα την ψευδαίσθηση, αποτυπώνοντας πάνω στις πέτρες τους μικρούς θησαυρούς μου. Πάντα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου με τους ανθρωπους. Αυτόν τον στόχο όμως τον πρόλαβε η ζωή. Εργασία, γάμος, παιδί, κούραση, αντιξοότητες… Ο στόχος ξεμάκραινε και σιγάσιγά γινόταν πόθος, αλλά η φλόγα του δεν έσβηνε. Μέσα στα κουτάκια της λογικής που τοποθετούμε στο μυαλό μας για να τα διαχειριστουμε καλύτερα, αποφάσισα να δημιουργήσω κι ένα ξεχωριστό κουτάκι, ένα δωμάτιο όπου έμπαινα κάθε βράδυ, όταν άνθρωποι και προβλήματα έπεφταν για ύπνο. Εκεί τοποθετούσα τη φλόγα του πάθους μου για δημιουργία και κατέθετα την ψυχή μου. Αυτή παραθέτω τώρα… Aπλή, ανεπιτήδευτη.
Μαίρη Σταβάρη-Ασημακοπούλου
Όνειρα χαραγμένα στην πέτρα
ΠΟΙΗΣΗ
ΤΙΤΛΟΣ
Όνειρα χαραγμένα στην πέτρα ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ
Μαίρη Σταβάρη-Ασημακοπούλου ΣΕΙΡΑ
Ποίηση [2358] 0721/15 ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Δέσποινα Αγγελοπούλου LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2021 Μαίρη Σταβάρη-Ασημακοπούλου ΠΡΏΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Ιούλιος 2021 ISBN 978-618-205-143-6
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108
ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
Το βιβλίο αυτό ειναι αφιερωμένο στην κόρη μου Ρίτσα και την εγγονή μου Μιρέλλα
Ευχαριστώ αυτούς που με πίστεψαν και με στήριξαν σ’ αυτό το εγχείρημά μου… Τον ηθικό αυτουργό αυτού του βιβλίου και αγαπημένο μου φίλο Τάκη Μιχαήλ, την κόρη μου Ρίτσα Ασημακοπούλου την εγγονή μου Μιρέλλα Παπανικολάου και τη φίλη Γιάννα Γιαννακοπούλου
Πρόλογος Ό,τι γραφτεί στην πέτρα είναι αιώνιο. Οι πέτρες έχουν μνήμη, είναι η ασπίδα της γης ενάντια στον χρόνο. Κρατούν καλά φυλαγμένα λόγια, μυστικά, όνειρα και ελπίδες. Εκεί, στην μπλε μαρμαρόπετρα, χάραξα μικρό παιδί ακόμα τα όνειρά μου, ελπίζοντας κάποτε κάποιος γητευτής της ελπίδας να τα ανασύρει από την αχλή του χρόνου, να τα εξαγνίσει στο παρθένιο φρέαρ και να τα αποθέσει στο φως, έτσι απλά, αγνά, αληθινά, έτσι όπως τα αντιλαμβάνεται η δική μου ευαισθησία, η δική μου ψυχή. Τον Αύγουστο του 2020, τη νύχτα που έπεφταν τα αστέρια, «αν» ένα αστέρι δεν έπεφτε απρόσμενα στον δρόμο μου, τα όνειρά μου θα έμεναν για πάντα «όνειρα χαραγμένα στην πέτρα».
5
ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ
Ο γητευτής της ελπίδας Όνειρα χαραγμένα στην πέτρα, κομμάτια ψυχής, σταλμένα χωρίς παραλήπτη, παραδόθηκαν στη λήθη του χρόνου. Ό,τι γράφτηκε στην πέτρα είναι αιώνιο, κοιμάται η ελπίδα, «και είναι τόσο ντελικάτη», ξέβαψε το όνειρο… Η ζωή το παρέσυρε στο παζάρι της ουτοπίας, το παρέδωσε σε ταγμένους Πιλάτους, σε ανίδεους κόλακες και επιτήδειους θωπευτές. Έχασε την αίγλη του σε ανερμήνευτα λόγια. Μια κουκίδα στον τοίχο, ένα πράσινο στίγμα, ένα «γεια!». Άνοιξε το όστρακο… Και το όνειρο αναδύθηκε στο νησί της Αφροδίτης. Πήρε υπόσταση, αναγεννήθηκε… Κι άρχισε να ζει! Ευγνωμοσύνη στον «γητευτή» της ελπίδας.
9
Ρεσάλτο ονείρων Κι αυτή η νύχτα, τι κουσούρι ν’ αναμοχλεύει ό,τι έχεις εμπιστευτεί στο σκοτάδι! Πειρατές τα όνειρα, επιχειρούν ρεσάλτο στα αφύλακτα βλέφαρα και κάνουν πλιάτσικο στο παραδομένο μυαλό, στη σαγήνη του ύπνου. Χωρίς αντίσταση, χωρίς αντίλογο, προδοσία στον κήπο της Γεσθημανής η δικτατορία του υποσυνείδητου.
10
Ουτοπία Η ζωή μας παραλαμβάνει, μας παραδίδει στον χρόνο κι ο χρόνος μας παραδίδει στον θάνατο… Κι εμείς γιορτάζουμε Πρωτοχρονιές…
11
140 × 210 SPINE: 4.4 FLAPS: 80
Ο γητευτής της ελπίδας
ΜΑΙΡΗ ΣΤΑΒΑΡΗ-ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΟΙΗΣΗ
• ΟΝΕΙΡΑ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ
Όνειρα χαραγμένα στην πέτρα, κομμάτια ψυχής, σταλμένα χωρίς παραλήπτη, παραδόθηκαν στη λήθη του χρόνου. Ό,τι γράφτηκε στην πέτρα είναι αιώνιο, κοιμάται η ελπίδα, «και είναι τόσο ντελικάτη», ξέβαψε το όνειρο… Η ζωή το παρέσυρε στο παζάρι της ουτοπίας, το παρέδωσε σε ταγμένους Πιλάτους, σε ανίδεους κόλακες και επιτήδειους θωπευτές. Έχασε την αίγλη του σε ανερμήνευτα λόγια. Μια κουκίδα στον τοίχο, ένα πράσινο στίγμα, ένα «γεια!». Άνοιξε το όστρακο… Και το όνειρο αναδύθηκε στο νησί της Αφροδίτης. Πήρε υπόσταση, αναγεννήθηκε… Κι άρχισε να ζει! Ευγνωμοσύνη στον «γητευτή» της ελπίδας.
ISBN 978-618-205-143-6
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
Είμαι η Μαίρη Σταβάρη-Ασημακοπούλου. Γεννήθηκα στην Κέα (Τζια). Είμαι το τέταρτο παιδί του Γιώργου και της Ελευθερίας και έζησα στην Αθήνα. Είμαι παντρεμένη και έχω μια υπέροχη κόρη και μια ακόμα πιο υπέροχη εγγονή. Είμαι υπερήφανη για την οικογένειά μου. Το νησί μικρό, οι δυνατότητες εξέλιξης ελάχιστες, τα όνειρά μου απλώς όνειρα… Παίζοντας με τον ήλιο και τον άνεμο, στην απεραντοσύνη της αθωότητας, έφτιαχνα μια Ατλαντίδα απρόσιτη από όλους και εκεί ζούσα την ψευδαίσθηση, αποτυπώνοντας πάνω στις πέτρες τους μικρούς θησαυρούς μου. Πάντα ήθελα να μοιραστώ τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου με τους ανθρωπους. Αυτόν τον στόχο όμως τον πρόλαβε η ζωή. Εργασία, γάμος, παιδί, κούραση, αντιξοότητες… Ο στόχος ξεμάκραινε και σιγάσιγά γινόταν πόθος, αλλά η φλόγα του δεν έσβηνε. Μέσα στα κουτάκια της λογικής που τοποθετούμε στο μυαλό μας για να τα διαχειριστουμε καλύτερα, αποφάσισα να δημιουργήσω κι ένα ξεχωριστό κουτάκι, ένα δωμάτιο όπου έμπαινα κάθε βράδυ, όταν άνθρωποι και προβλήματα έπεφταν για ύπνο. Εκεί τοποθετούσα τη φλόγα του πάθους μου για δημιουργία και κατέθετα την ψυχή μου. Αυτή παραθέτω τώρα… Aπλή, ανεπιτήδευτη.