Όνειρα βουτηγμένα στη θάλασσα

140 × 210 SPINE: 2 FLAPS: 80

Ακροβάτισσα Υψωμένη στα βάθη τ’ ουρανού Φεγγάρινη κι αέρινη κλωστή Που πάνω της τραμπαλίζεσαι συ Σαν άστατη νιφάδα του χιονιού. Ακροβάτισσά μου συ φτερωτή, Κομήτες μακρινοί διαβαίνουν Στου ορίζοντα την άκρη στέκουν Και πέπλα σού φορούνε διαυγή. Ακροβάτισσα εσύ του γιασεμιού, Δίχως φεγγάρι, κρυστάλλου πνοή Την αύρα σου λικνίζεις τη θολή Για την αίγλη ενός θερμού φιλιού. Ακροβάτισσα συ θαλασσινή, Αλμυρογδαρμένη οδοιπόρος Μέσα σου κρύβεται ένας στόλος Απ’ άνθη αιθέρια διαφανή.

ΠΟΙΗΣΗ

Ακροβάτισσα εσύ του θερισμού, Με ανταύγειες ονείρων στο κορμί Ήλιε μου, βρόντηξέ της την ψυχή Τη χαραυγή να ’ρθει του λυτρωμού.

ISBN 978-960-564-842-8

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

cover_oneira_voutigmena.indd 1

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

10/23/2019 11:31:06 AM

ΤΙΤΛΟΣ

Όνειρα βουτηγμένα στη θάλασσα ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Μάριος Λάζαρης ΣΕΙΡΑ

Ποίηση [2358]1019/18 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Μάριος Λάζαρης ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

Αθήνα, Νοέμβριος 2019 ISBN 978-960-564-842-8

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:

Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr

Μάριος Λάζαρης

Όνειρα βουτηγμένα στη θάλασσα ΠΟΙΗΣΗ

Εισαγωγή Κάθομαι και αναρωτιέμαι… Πώς να ζήσει κανείς μονάχος ετούτο το ταξίδι Γεμάτο φουρτούνες και σκοτεινούς αέρηδες; Καλύτερα να μην είναι μακρύ. Γιατί, αν δεν νιώσεις Εκείνη την αναντικατάστατη πληρότητα Σα νιώθεις όταν αναπνέεις για κάποιον… Πώς θες να αποκτήσεις νόημα; Και αν καταλήξεις, ύστερα από καιρό, Μόνος σου, Τουλάχιστον θα ’χεις να λες Πως έζησες μια ζωή που άξιζε. Άξιζε να μιλάς από γενναίες και σε γενναίες. Να γράψεις ποιήματα… Και ίσως μείνεις κάποια στιγμή στην Ιστορία Σαν κάποιος ήρωας. Ένας ήρωας που έζησε τον έρωτα μέχρι το κόκαλο Και του έσκισε τα σωθικά. Του έκαψε το αίμα Και τονε βάφτισε πάλι από την αρχή!

•5•

Αστρική σιγή σήμανε απόψε Κι ο ουρανός φώτισε. Φώτισε απ’ τα κατάλευκα φτερά σου. Δροσοχτύπησες τον αγέρα Κι έκανες τις πόρτες μικρών νοικοκυριών Να τρίξουν ανεξέλεγκτα. Κι η νύχτα, αγάπη μου, έγινε μέρα!

•7•

Λάμψη Πολλές φορές τα βράδια καθόμουν στο μπαλκόνι και παρατηρούσα τους φεγγίτες δειλά να ανοίγουνε. Μερικοί ονειροπόλοι, προσπαθούσαν κάποιο φλογερό άστρο να πιάσουν. Άλλοι, περιμένανε την πανσέληνο να ’ρθει και να πλημμυρίσει με χρυσάφι το δωμάτιό τους. Μα οι πιο τολμηροί, ζούσανε για τη στιγμή που της Γης τα κελαηδίσματα θα σώπαιναν Και το χείλος τους, φτερωτοί αγγέλοι θε να ύφαιναν. Όμως εγώ, Πολύ πριν ψάξω αυτά που μας καθορίζουν το πεπρωμένο, Σε μια φευγαλέα λάμψη τα βρήκα, Με χρώματα αγνώστου προέλευσης και της στιγμής Μέσα στο γλυκό σου βλέμμα. Εκεί ξεχασμένα ήτανε, αγάπη, Στα μάτια σου όλα σχηματισμένα. Κι από τότε, Μαζί κάναμε τ’ απέραντο του κόσμου μπλε Κραυγαλέα να οργιάζει. Τρικυμίες σηκώσαμε κι ολόκληρα νησιά εφτιάξαμε. Μέσα από καταρράκτες περάσαμε και φτάσαμε εκεί Που στο βάθος φαίνονται τ’ άστρα να βασιλεύουν και μαγικές πολιτείες ν’ αργοσβήνουνε. Εκεί που χιλιάδες όνειρα συγκρούονται και περίφημα κάστρα το πάθος φυλακίζουνε. •8•

Εκεί που φανταστικοί σταθμοί και πανάρχαια κοιτάσματα χάνονται σαν τις αχτίδες στον ουρανό! Έτσι ζήσαμε… Εκεί. Με το φως της ανατολής Να ραίνει το γυμνό κορμί μας. Και τώρα, Σε ζητώ απεγνωσμένα!

•9•