143 × 210 SPINE: 5.9 FLAPS: 80
ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΡΙΖΟΥ
ΡΙΖΟΥ
Η Σπυριδούλα Ρίζου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών.
Ο
«Τι λες, Ελ, μαζεύουμε ακρίδες; Είναι πανέμορφες αυτή την εποχή!»
ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ
Ο
μικρός Ελ ξεκινάει το ταξίδι της ζωής του γεμάτος αγάπη και χαρά. Όμως κάποιοι αδίστακτοι κυνηγοί τού στερούν όσους αγάπησε στα πρώτα του χρόνια: την οικογένειά του και τους φίλους του. Από την αφρικανική σαβάνα θα βρεθεί πρωταγωνιστής σε ευρωπαϊκό τσίρκο. Η εμπιστοσύνη του στη φιλία θα αναπληρώσει τα πολλά κενά που άφησαν στην ψυχή του οι διώκτες της φυλής του, ενώ δεν θα σταματήσει ποτέ να αναζητά έναν ασφαλή και γαλήνιο χώρο. «Ο Ελ μεγάλωσε αφήνοντας πίσω του τα μικρά πράγματα που τον είχαν απασχολήσει στο παρελθόν. Ήταν πια σωστό ολόγραμμα!» Αισθάνεται την ανάγκη να προχωρήσει μπροστά, εγκαταλείποντας τον κόσμο των έξυπνων, των βολεμένων.
ΕΛ ΚΑΙ Η
Το πρώτο της βιβλίο, τα «Παραμύθια χωρίς ηλικία», κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg.
ΖΕΒ
ISBN 978-960-564-699-8 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
ΤΙΤΛΟΣ
Ο Ελ και η Ζεβ ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ
Σπυριδούλα Ρίζου ΣΕΙΡΑ
Εφηβική λογοτεχνία [3358]1118/23 ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Όλγα Παλαμήδη LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2018 Σπυριδούλα Ρίζου ΠΡΏΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Νοέμβριος 2018 ISBN 978-960-564-699-8
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 E-MAIL: ekdoseis.ocelotos@gmail.com www. ocelotos. gr
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ
Ο
ΡΙΖΟΥ
ΕΛ ΚΑΙ Η ΖΕΒ
Αφιερώνεται με πολλή αγάπη στον Giovanni
Η παιδική ηλικία του Ελ
«Κ
οιτάξτε με! Μαμάαα! Μπαμπάαα! Μπορώ να τρέχω σαν αντιλόπη! Δεν είναι υπέροχο;» Σε μια απέραντη σαβάνα ζούσε πανευτυχής ο Ελ ο μικρός ελέφαντας με την πολυαγαπημένη του οικογένεια. Μετακινούνταν διαρκώς για ευνόητους λόγους. Περπατούσαν αργά, επιβλητικά, εντελώς ανέμελοι, ψάχνοντας ως συνήθως για τροφή και νερό. Η δίψα τους τους έσπρωξε σ’ ένα ξέφωτο, όπου επικρατούσε απόλυτη γαλήνη. Ο δρόμος τούς έφερνε σε μέρη όπου δεν πλησίαζαν εύκολα τ’ άλλα ζώα. Εκεί απλώνονταν γκρι και μαύρες σκιές που χόρευαν γύρω απ’ τα διάσπαρτα οστά των προγόνων τους. Τους ξεπροβόδιζαν άκομψοι Τιτάνες, που καιροφυλακτούσαν στο πέρασμά τους. Προσκλητήριο; Υπενθύμιση; Περνούσαν από τα ίδια σχεδόν μονοπάτια που είχαν χαραχτεί στην αρχαία μνήμη τους. Ίδιο ταξίδι, ίδιες διαδρομές, σε ομάδες πάντα, βαδίζοντας με σύμπνοια και αλληλεγγύη. Η βαθιά τους κοινωνικότητα τους έσπρωχνε σε μια έγνοια ουσιαστική, ενώ
Ο ΕΛ ΚΑΙ Η ΖΕΒ
7
πάντα είχαν τον νου τους ο ένας στον άλλον, προσέχοντας ιδιαίτερα τα μικρά τους. «Ελ! Εεελ! Πού κρύφτηκες πάλι; Αχ, αυτός ο νεαρός! Πού είσαι, μικρέ μου;» Όταν έπεφτε ο ήλιος, επέστρεφαν στους ιερούς χώρους σαν να μην υπήρχε άλλη δίοδος παρά μόνο εκεί που ήταν αφημένα από τον ενορχηστρωτή της ζωής, τον χρόνο, τα οστά των προγόνων τους. Διάβαιναν από μπροστά, διαγράφοντας κύκλο σε μια μεγάλη ακτίνα, χαιρετώντας με σεβασμό ή απλώς περιεργαζόμενοι τους αρχαίους προγόνους. Σταγόνες έρεαν ακατάπαυστα στους κροτάφους τους, δηλώνοντας ίσως ένα σιωπηλό πένθος, χαϊδεύοντας απαλά με την προβοσκίδα τους ένα τεράστιο οστό ή ανασηκώνοντας ελαφρά το πόδι τους πάνω από κάποιο κρανίο, σαν να έπρεπε να βάλουν για ύπνο τους γενάρχες τους. «Μπαμπά! Τι είναι όλα αυτά; Λίγο έλειψε να πατήσω κάτι μακρόστενο και ευτυχώς που δεν το έλιωσα». Υπήρχαν τέτοια μέρη απ’ όπου έπρεπε να διαβούν μέσα από τα στοιβαγμένα απομεινάρια των λιποβριθών αυτών πλασμάτων που έζησαν σε άλλους καιρούς. Μια άγνωστη εσωτερική δύναμη τους έφερνε σ’ εκείνες τις τοποθεσίες, τις σκοτεινές, τις άηχες. Ουδείς κατείχε τον λόγο της αφημένης εκεί προέκτασης της ζωής κατά μήκος του χρόνου... Μέσα σε όλη αυτή τη μυστηριακή ατμόσφαιρα, τη γεμάτη από τα τελετουργικά της φυλής, ξεφύτρωναν
8
ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΡΙΖΟΥ
διάφορες φήμες. Θρυλούνταν ότι ένα τέρας που το είχαν επικηρύξει οι πιο δαιμόνιοι κυνηγοί και το αναζητούσαν οι πρώτης τάξεως φυσιοδίφες, είχε κάνει την εμφάνισή του στις περιοχές των ελεφάντων. Δεν αποκλειόταν μάλιστα να ευθυνόταν για τον αποδεκατισμό τους. Έπρεπε να προσέχουν πολύ. Ολοένα και κάποιος καινούριος εχθρός έκανε τη μεγαλειώδη εμφάνισή του από το πουθενά. Διαδόθηκε ότι αυτό το τέρας ήταν διπλάσιο σε ύψος από τον ελέφαντα, ορεγόταν τις σάρκες του και θύμιζε μάλλον δεινόσαυρο. Αν και δεν είχε εξακριβωθεί η παρουσία του ούτε είχαν βρεθεί ίχνη του, ωστόσο αυτή η πληροφορία λειτουργούσε ως ένα φόβητρο ικανό να πείσει τα ελεφαντάκια να είναι πιο υπάκουα στους γονείς τους. Η εξασφάλιση της πειθαρχίας των μικροκαμωμένων γόνων τους αποτελούσε πολύτιμο σύμμαχο στις μετακινήσεις τους. Σ’ αυτές τις ατέλειωτες πορείες, που διαρκούσαν μια ζωή, υπήρχαν και οι στιγμές ανάπαυλας. Τότε ήταν που οι γηραιότερες ελεφαντίνες, τα βράδια, τις άναστρες νύχτες, διηγούνταν πολλές απίθανες ιστορίες, όταν μαζευόντουσαν όλοι και ξάπλωναν να κοιμηθούν σε σχήμα σαλιγκαριού. Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, τα μικρά άκουγαν συνεπαρμένα. Μάθαιναν απ’ αυτές τις ιστορίες, εφοδιάζονταν με γνώση. Τη μια, γινόταν λόγος για ένα ελεφαντάκι που κατάφερε να γλιτώσει από την επίθεση των αρπακτικών λεόντων, τρέχοντας να κρυφτεί μέσα στο ποτάμι.
Ο ΕΛ ΚΑΙ Η ΖΕΒ
9
«Τι έξυπνο σχέδιο! Μπράβο του!» φώναζαν όλα τα μικρά. Την άλλη, ήταν κάποιο άλλο ελεφαντάκι που είχε βυθιστεί στη λάσπη μέχρι τον λαιμό και τότε οι μεγαλύτεροι πάσχιζαν να το σύρουν προς τα έξω. Τα νεαρά μέλη, με τη σειρά τους, φαντάζονταν τον εαυτό τους στη θέση αυτών των τυχερών –μέσα στην ατυχία τους– προσφιλών ομογενών τους και πότε ανατρίχιαζαν στη σκέψη ότι μπορούσε να είχε συμβεί και στους ίδιους, και άλλοτε ένιωθαν σαν υπερελεφαντάκια που ήταν ικανά για όλα. Η αρχηγός της ομάδας, μια ώριμη ελεφαντίνα, αρεσκόταν σε ακόμη πιο τρομακτικές ιστορίες. Όπως τότε που... ένα άλλο ανέφελο ελεφαντάκι, την ώρα που έπινε νερό... χραπ... Να τος η αυτού εξοχότης ο κροκόδειλος, που έπιασε με τα κοφτερά του δόντια την προβοσκίδα του και δεν έλεγε να την αφήσει. «Αααχ! Και τότε; Τι απόγινε το ελεφαντάκι; Τι έπαθε;» ρώτησαν όλα τρομαγμένα. «Ευτυχώς η θεία Έλφι από δω, έτρεξε και με τα στιβαρά της πόδια κατάφερε μπόλικα χτυπήματα στο κεφάλι του κροκόδειλου, που από εκείνη τη μέρα δεν ήθελε να ξανακούσει πια για ελέφαντες». «Μα είμαστε ανίκητοι! Άπιαστοι!» Παρ’ όλη την εμψύχωση που πρόσφερε η απόλαυση αυτών των όμορφων βραδινών διηγήσεων, ολοένα και κάποιο ατίθασο πλάσμα κινδύνευε ανά πάσα στιγμή να εγκλωβιστεί σε κάποια παγίδα που θα του έστηναν οι επίδοξοι διώκτες του. Γι’ αυτό λοιπόν οι
10
ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΡΙΖΟΥ
ελεφαντίνες φρόντιζαν να τα μυούν σιγά σιγά στη ζωή των μεγάλων. H κοινότητα μεριμνούσε να ενημερώνει τα μέλη της για τους κινδύνους της ζωής, επερχόμενους και περασμένους. «Να προσέχετε, γιατί κυκλοφορούν κάποια τέρατα με μεταλλική προβοσκίδα που μένει στερεωμένη στο ύψος των ματιών, ακίνητη και ευθυτενής, πετάει φωτιά, καπνό και γενικά κάνει πολύ θόρυβο». «Μα τι είναι αυτό τώρα; Αίνιγμα;» Έβηξε ελαφρά η ελεφαντίνα και συνέχισε τα λεγόμενά της απτόητη και με ζηλευτή ευγλωττία. «Περπατάει... γκουχ, γκουχ, όρθιο, στα πίσω πόδια και με τα μπροστινά κρατάει την προβοσκίδα του. Από κει μέσα ξεπετάγονται φλόγες και πάταγος ανείπωτος, δαιμονιώδης. Είναι πολύ πιο μικρό από εμάς, αλλά ακραία επικίνδυνο. Να προσέχετε, μικρά μου, να μην κάνετε φασαρία και να οσφραίνεστε τα πάντα… Πάντως είναι πολύ μεγαλύτερο από ποντικό». «Αυτό το ιδιόμορφο τέρας, τώρα που το λέτε, συνδέεται μάλλον με την εξαφάνιση του πουλιούελέφαντα». «Εμένα», πετάχτηκε η Λέα, φίλη του Ελ, «μου είχε διηγηθεί ιστορίες γι’ αυτό το πουλί η γιαγιά μου. Η προγιαγιά μου είχε δει ένα τέτοιο πουλί όταν ήταν μικρή, την εποχή που ζούσε στη Μαδαγασκάρη. Μου έλεγε συχνά πυκνά ότι έφταιγε αυτό το απροσδόκητο τέρας για τον αφανισμό τους, μια και το κακό ξε-
Ο ΕΛ ΚΑΙ Η ΖΕΒ
11
143 × 210 SPINE: 5.9 FLAPS: 80
ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ ΡΙΖΟΥ
ΡΙΖΟΥ
Η Σπυριδούλα Ρίζου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Είναι πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών.
Ο
«Τι λες, Ελ, μαζεύουμε ακρίδες; Είναι πανέμορφες αυτή την εποχή!»
ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ
Ο
μικρός Ελ ξεκινάει το ταξίδι της ζωής του γεμάτος αγάπη και χαρά. Όμως κάποιοι αδίστακτοι κυνηγοί τού στερούν όσους αγάπησε στα πρώτα του χρόνια: την οικογένειά του και τους φίλους του. Από την αφρικανική σαβάνα θα βρεθεί πρωταγωνιστής σε ευρωπαϊκό τσίρκο. Η εμπιστοσύνη του στη φιλία θα αναπληρώσει τα πολλά κενά που άφησαν στην ψυχή του οι διώκτες της φυλής του, ενώ δεν θα σταματήσει ποτέ να αναζητά έναν ασφαλή και γαλήνιο χώρο. «Ο Ελ μεγάλωσε αφήνοντας πίσω του τα μικρά πράγματα που τον είχαν απασχολήσει στο παρελθόν. Ήταν πια σωστό ολόγραμμα!» Αισθάνεται την ανάγκη να προχωρήσει μπροστά, εγκαταλείποντας τον κόσμο των έξυπνων, των βολεμένων.
ΕΛ ΚΑΙ Η
Το πρώτο της βιβλίο, τα «Παραμύθια χωρίς ηλικία», κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gutenberg.
ΖΕΒ
ISBN 978-960-564-699-8 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς