140 × 210 SPINE: 4.7 FLAPS: 70
Σταύρας Ιωάννης Δημήτριος «Γιατί, μπαμπά, το σκοτάδι είναι μαύρο;» «Γιατί όταν πάμε κάπου λέμε “γεια σας”;» «Γιατί, μπαμπά, δεν μιλάμε σε ξένους;» «Γιατί όταν λέμε “γεια”, μιλάμε σε ξένους;» «Γιατί δεν μεγαλώνω γρήγορα;» «Γιατί ο Άγιος Βασίλης φοράει πάντα κόκκινα;» «Γιατί, μπαμπά, η μαμά κάθε βράδυ ρωτάει τι φαΐ να φτιάξει αύριο;» «Γιατί η μαμά όταν έχει πολλά πιάτα και πρέπει να τα πλύνει, φωνάζει “τρελαίνομαι”;» «Γιατί δεν τρώμε κάθε μέρα πίτσα;» «Γιατί δεν μπορώ να φάω όσες σοκολάτες θέλω;» «Γιατί δεν οδηγώ όπως εσύ;» «Γιατί δεν πάω μόνος μου στο νηπιαγωγείο;» «Γιατί, μπαμπά, μένουμε στο ίδιο σπίτι;» Ένας γνωστός, μπαμπάς κι αυτός, μας είπε κάποια στιγμή: «Τα παιδιά είναι κακά...». Πολλές φορές το σκεφτόμασταν μαζί με τη μαμά μας... Τώρα πλέον είμαι σε θέση να απαντήσω... Τα παιδιά είναι η εικόνα μας. Ο καθρέφτης της ψυχής μας.
ISBN 978-618-205-198-6
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Μπαμπά..., άκου... και γράφε! Υπομονή..., θα μεγαλώσω!
«Γιατί, μπαμπά, πρέπει να δουλεύεις;»
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1973 με καταγωγή και αναμνήσεις από την όμορφη Άνδρο, αλλά και με πινελιές και γεύσεις από τον Πόντο της Μικράς Ασίας. Έζησα μέσα σε μια ευτυχισμένη, όμορφη και αγαπημένη οικογένεια. Σπούδασα Γεωπόνος και έμαθα από πολύ μικρός να αγαπώ τη φύση, τη δημιουργία ζωής, τα φυτά, τον σπόρο που έδινε ζωή, το μικρό φυτό που έβλεπα να μεγαλώνει και να δίνει καρπούς. Η πορεία μου στρέφεται γύρω από καλλιτεχνίες, κατασκευές και ανησυχίες… Ολοκλήρωσα, θεωρώ, τον πρώτο μου κύκλο με την οικογένειά μου και τη γέννηση των δύο παιδιών μας. Βιωματικού χαρακτήρα η πρώτη μου συγγραφική εμπειρία, με συντροφιά και παρέα την έμπνευσή μου, τα παιδιά μου!
Μπαμπά..., άκου... και γράφε! Υπομονή..., θα μεγαλώσω!
ΤΙΤΛΟΣ
Μπαμπά..., άκου... και γράφε! Υπομονή..., θα μεγαλώσω! ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ
Σταύρας Ιωάννης Δημήτριος ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Δέσποινα Αγγελοπούλου LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2021 Σταύρας Ιωάννης Δημήτριος ΠΡΏΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Δεκέμβριος 2021 ISBN 978-618-205-198-6
Ψυχοπαιδαγωγική επιμέλεια, υποστήριξη και ανάγνωση πριν την έκδοση από την ψυχολόγο Κατερίνα Τζιντζαλή
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108
ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
Σταύρας Ιωάννης Δημήτριος
Μπαμπά..., άκου... και γράφε! Υπομονή..., θα μεγαλώσω!
Στους γιους μου Ιωάννη και Κωνσταντίνο, πηγή έμπνευσης γι’ αυτό το βιβλίο. Αλλά και στη μητέρα τους, που έφερε τους ταξιδιώτες μας, μου τους σύστησε και τους καλωσορίσαμε σ’ αυτό το ταξίδι της ζωής...
Άφησα πίσω μου ό,τι έμαθα και ζήτησα από τα παιδιά μου να μου διδάξουν τη ζωή...
Αφουγκράστηκα την ανάσα τους και τους χτύπους της καρδιάς τους... Και ζήτησα... να μου δώσουν παλμό και λαχτάρα...
Ας μου συγχωρεθεί κι ας μου επιτραπεί η χρήση λέξεων που εκφράζουν την πραγματική ανάγκη να αποτυπωθεί η όσο το δυνατόν γίνεται πιο πιστή και αντιπροσωπευτική έννοια αυτών που άκουγα και έγραφα κάθε στιγμή για να σας μεταφέρω...
9
Ο
γιος μου ο Ιωάννης συνήθιζε να κατεβαίνει και να παίζει στο γκαράζ του σπιτιού. Εκεί μπορεί να έχει τα παιχνίδια του απλωμένα και να φτιάχνει τη δική του... παιδική χαρά! Με το ποδήλατό του κάνει πάνω-κάτω ενώ οι ρόδες του ποδηλάτου περνάνε πάνω από τις παντόφλες που φοράω όταν έρχομαι από τη δουλειά για να μην μπαίνω στο σπίτι με τα παπούτσια. Κάθε μέρα βρίσκω λερωμένες τις παντόφλες με... «ροδιές». Κάποια στιγμή του ζήτησα να έρθει να του εξηγήσω ότι αυτό που κάνει με ενοχλεί και ότι δεν με ευχαριστεί καθόλου να κάθομαι και να τις καθαρίζω. Για άλλη μια φορά είχε έτοιμη την απάντηση... «Μπαμπά, ηρέμησε, πώς κάνεις έτσι; Έχεις και τις άλλες παντόφλες πάνω και τη μαμά να σου τις πλύνει...»
Τ
εσσάρων χρόνων ο Ιωάννης και μαθαίνει τις διαφορές των λέξεων και των εννοιών «άντρας»-«γυναίκα» ή, όπως αρχικά τα αφομοίωσε καλύτερα στο προνήπιο, «αγόρι»-«κορίτσι». «Ο μπαμπάς είναι άντρας και η μαμά γυναίκα. Εσύ, Ιωάννη, είσαι αγόρι. Ο αδελφούλης σου τι είναι;» «Μωρό, καλέ μπαμπά!»
11
«Ιωάννη, μην τραβάς τις πευκοβελόνες, το πεύκο πονάει και το πληγώνεις. Θέλεις να σου τραβήξω κι εγώ τις τρίχες από τα μαλλιά σου;» ... Το ίδιο βράδυ, όταν ξάπλωσε για να κοιμηθεί... «Μπαμπά, μπαμπά, έλα λίγο. Εγώ, μπαμπά τι έχω στο κεφάλι μου;» «Τι εννοείς, Ιωάννη;» Κι αφού δεν θυμάται να πει τη λέξη «πευκοβελόνες» –προσπαθεί, αλλά μπερδεύεται–, κοιτάει όλο απορία και με ρωτάει: «Έχω βελόνες στα μαλλιά μου;»
Μ
ερικές φορές μετανιώνουμε για κάτι που είπαμε και που δεν αφήσαμε τη λογική να επικρατήσει στην ευαισθησία, ενώ θυμώσαμε και απαντήσαμε, σε μικρούς αλλά και μεγάλους, όπως δεν θα έπρεπε... Πρωί, ώρα 7.20, κι ενώ ντύνω τον Ιωάννη για να πάει στο σχολείο... «Μπαμπά, άκου... Έξω βρέχει, ε;» «Μπαμπά, θα βγούμε διάλειμμα τώρα που βρέχει;» «Μπαμπά, γιατί κάνει κρύο;» «Μπαμπά, η χελώνα που βρήκαμε πίσω από το σπίτι θα κρυφτεί τώρα που βρέχει;» «Μπαμπά, γιατί βρέχει τώρα;» Κι ενώ πρέπει να κάνω ησυχία να μην ξυπνήσουν ο μικρός με τη μαμά, που δουλεύει απόγευμα, να τον ντύσω, να φτιάξω γάλα και το κολατσιό του για το σχολείο, να ανοίξω τηλεόραση για να μη χάσουμε το επει-
12
σόδιο του Μπομπ Σφουγγαράκη, πρέπει να έχω τον νου μου πάντα εκεί, να μην μου ξεφύγει κάτι όπως... «Γιατί ΕΤΣΙ...» – απάντηση σε όλα τα καταιγιστικά «γιατί;» του γιου μου... «Όχι, όχι, μπαμπά, όχι “γιατί ΕΤΣΙ”..., αλλά γιατί είναι χειμώνας, μπαμπά...»
«Μ
παμπά, μη... Μη με φιλάς στο κεφάλι μου γιατί κουνιέται λίγο...» «Τι εννοείς, Ιωάννη;» Κοιτάω αποσβολωμένος... Στο μέτωπο έχει μια ελαφριά μελανιά, που δύσκολα φαινόταν, αφού είχε σκεπαστεί από τα μαλλιά του... «Πού χτύπησες; Γιατί δεν μου είπες τίποτα;» «Έπεσε το έπιπλο πάνω μου». «Ποιο έπιπλο;» «Το τραπέζι, μπαμπά και... κουνηθήκαμε λίγο...»
«Μ
παμπάαα! Μπαμπά, τρέχα, τρέχα να δεις σου λέω... Κοίτα, κοίτα!» «Τι μου δείχνεις;» «Το 6, μπαμπά, το 6! Καλέ, δεν βλέπεις;» «Ναι, το είδα, αλλά... τι να προσέξω;» «Μπαμπά, το 6... είναι το ανάποδο 9!»
13
140 × 210 SPINE: 4.7 FLAPS: 70
Σταύρας Ιωάννης Δημήτριος «Γιατί, μπαμπά, το σκοτάδι είναι μαύρο;» «Γιατί όταν πάμε κάπου λέμε “γεια σας”;» «Γιατί, μπαμπά, δεν μιλάμε σε ξένους;» «Γιατί όταν λέμε “γεια”, μιλάμε σε ξένους;» «Γιατί δεν μεγαλώνω γρήγορα;» «Γιατί ο Άγιος Βασίλης φοράει πάντα κόκκινα;» «Γιατί, μπαμπά, η μαμά κάθε βράδυ ρωτάει τι φαΐ να φτιάξει αύριο;» «Γιατί η μαμά όταν έχει πολλά πιάτα και πρέπει να τα πλύνει, φωνάζει “τρελαίνομαι”;» «Γιατί δεν τρώμε κάθε μέρα πίτσα;» «Γιατί δεν μπορώ να φάω όσες σοκολάτες θέλω;» «Γιατί δεν οδηγώ όπως εσύ;» «Γιατί δεν πάω μόνος μου στο νηπιαγωγείο;» «Γιατί, μπαμπά, μένουμε στο ίδιο σπίτι;» Ένας γνωστός, μπαμπάς κι αυτός, μας είπε κάποια στιγμή: «Τα παιδιά είναι κακά...». Πολλές φορές το σκεφτόμασταν μαζί με τη μαμά μας... Τώρα πλέον είμαι σε θέση να απαντήσω... Τα παιδιά είναι η εικόνα μας. Ο καθρέφτης της ψυχής μας.
ISBN 978-618-205-198-6
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Μπαμπά..., άκου... και γράφε! Υπομονή..., θα μεγαλώσω!
«Γιατί, μπαμπά, πρέπει να δουλεύεις;»
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1973 με καταγωγή και αναμνήσεις από την όμορφη Άνδρο, αλλά και με πινελιές και γεύσεις από τον Πόντο της Μικράς Ασίας. Έζησα μέσα σε μια ευτυχισμένη, όμορφη και αγαπημένη οικογένεια. Σπούδασα Γεωπόνος και έμαθα από πολύ μικρός να αγαπώ τη φύση, τη δημιουργία ζωής, τα φυτά, τον σπόρο που έδινε ζωή, το μικρό φυτό που έβλεπα να μεγαλώνει και να δίνει καρπούς. Η πορεία μου στρέφεται γύρω από καλλιτεχνίες, κατασκευές και ανησυχίες… Ολοκλήρωσα, θεωρώ, τον πρώτο μου κύκλο με την οικογένειά μου και τη γέννηση των δύο παιδιών μας. Βιωματικού χαρακτήρα η πρώτη μου συγγραφική εμπειρία, με συντροφιά και παρέα την έμπνευσή μου, τα παιδιά μου!