ISBN 978-960-9499-71-2 ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 E-MAIL: ekdoseis.ocelotos@gmail.com, ocelotos@otenet.gr www. ocelotos. gr
ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΣΩΦΡΟΝΙΟΥ
Ταυτότητα: Αρχάγγελος Ζακχιήλ, Άγγελος του Ελέους, της Συγχώρεσης και της Συμπόνιας. Ερμηνεία ονόματος: Η Δικαιοσύνη του Θεού Αρετές: Συγχώρεση και Λύτρωση Ακτίνα: Η έβδομη Ακτίνα του Ιόχρου-Μοβ Χρώμα: Βιολετί-Μοβ Έλαια: Ξύλο κέδρου, τριαντάφυλλου και λιβάνι Πνευματικά Δώρα: Ελευθερία ψυχής, συγχώρεση, δικαιοσύνη, έλεος, απαλλαγή από τις οδυνηρές μνήμες και τις αρνητικές πτυχές. Προστάτης και βοηθός των: Ηθοποιών, καλλιτεχνών, μηχανικών, αρχιτεκτόνων, διπλωματών και εμπνευστής των επιστημών.
Π
αιδικά χρόνια, εφηβικά όνειρα, ερωτικά σκιρτήματα, αναμνήσεις από το πατρικό σπίτι, νοσταλγικές θύμησες από αγαπημένα πρόσωπα, όλα πασπαλισμένα μ’ αυτό το γλυκό άρωμα της μοβ πασχαλιάς που άνθιζε κάθε άνοιξη στην αυλή της κυρα-Αντιγόνης. Η απλοϊκή και καλόκαρδη μάνα, που καταγόταν από τη Σμύρνη, προσπαθούσε να κρατήσει τα τρία της παιδιά ενωμένα και δεμένα όπως τα δάχτυλα μιας γροθιάς. Δύο κόρες και ένας γιος. Κάθε παιδί με τη δική του τύχη. Η Λόρνα ήταν η πιο μικρή, η πιο άταχτη, η πιο απείθαρχη, αλλά συγχρόνως έκρυβε στην καρδιά της μια απροσμέτρητη ευαισθησία που την έκανε να υποτάσσεται σε κάθε είδους αρσενικό, από τον πατέρα της, τον αδερφό της, μέχρι τους άντρες που πέρασαν απ’ τη ζωή της. Ώσπου μια μέρα επαναστάτησε ακολουθώντας τις δικές της επιλογές, που την οδήγησαν στο σανίδι του θεάτρου και την έφεραν αντιμέτωπη με τον εαυτό της, τ’ αδέρφια της και τον θάνατο. Όλα είναι θέμα επιλογών εξάλλου... ή όχι; Μήπως η μοίρα μας είναι γραμμένη από πριν κι ό,τι και να διαλέξουμε εμείς δεν έχει σημασία; Πόσοι από εμάς έκαναν τις σωστές επιλογές όταν έπρεπε; Όσοι διάλεξαν με την καρδιά... πληγώθηκαν... κι εκείνοι που διάλεξαν με το μυαλό... μετάνιωσαν...
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
οσελότος
cover.indd 1
Η Κυριακή Χατζησωφρονίου γεννήθηκε στον Πειραιά από πρόσφυγες γονείς. Ο πατέρας της καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και η μητέρα της από τη Σεβαστούπολη. Από τα πολύ νεανικά της χρόνια ασχολήθηκε με τη συγγραφή διηγημάτων, μυθιστορημάτων, στίχων και ποιημάτων καθώς επίσης και με τη ζωγραφική. Οι «ΜΟΒ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ» είναι το πρώτο της βιβλίο το οποίο αναφέρεται σε μια απόλυτη και ανιδιοτελή αγάπη που έχει για λάβαρό της το μοβ χρώμα της λύτρωσης.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΣΩΦΡΟΝΙΟΥ Ε Κ ΔΟ Σ Ε Ι Σ
ο σ ε λότ ο ς
6/30/2011 3:58:29 PM
ΤΙΤΛΟΣ Μοβ πασχαλιές ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ Κυριακή Χατζησωφρονίου ΣΕΙΡΑ Ελληνική λογοτεχνία [1358]0611/13 ΦΩΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ Shutterstock images Copyright© 2011 Κυριακή Χατζησωφρονίου ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ Αθήνα, Ιούλιος 2011 ISBN 978-960-9499-71-2 Η επιμέλεια της έκδοσης έγινε από τις εκδόσεις οσελότος
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η κατ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
ΕΚ∆ΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 ekdoseis.ocelotos@gmail.com, ocelotos@otenet.gr www. ocelotos. gr
E-MAIL:
Αφιερωμένο... Ο Δημήτρης Λιαντίνης, αυτός ο σπουδαίος πανεπιστημιακός φιλόσοφος και συγγραφέας είπε: Εν αρχήν πάντων είναι ο δάσκαλος. Αν έλειπαν οι δάσκαλοι απ’ τη ζωή μας, η γη θα ήταν τυφλή και το σύμπαν ανυπόστατο. Αφιερώνω λοιπόν τούτο το βιβλίο σε όλους τους «Δάσκαλους» που φώτισαν τα βήματά μου, με στήριξαν και με παρότρυναν να κάνω προσπάθειες που άξιζαν∙ στους αείμνηστους γονείς μου, στον αγαπημένο μου γιο, στ’ αδέρφια μου, στους καλούς μου φίλους και σ’ όλους εκείνους τους σημαίνοντες ανθρώπους που στιγμάτισαν το «είναι» μου. Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
H
πραγματική αγάπη είναι πάντοτε συνυφασμένη με τη θυσία, την προσφορά και την ανιδιοτέλεια. Δεν πεθαίνει, δεν σβήνει, δεν χάνεται και δεν ταυτίζεται με την ιδιοκτησία. Είναι αγνή, άσπιλη, αμόλυντη και θυμίζει την αγάπη των αγγέλων προς τους ανθρώπους, η οποία είναι παντοδύναμη και μάλιστα χωρίς όρους. Αρχηγοί των αγγέλων είναι οι επτά αρχάγγελοι που αποτελούν όχι μόνο τη φρουρά της Γης αλλά και των άλλων έξι πλανητών, όπως και των επτά Εσωτερικών Σφαιρών και ακτινοβολούν το Φως, τη Δύναμη και την Αγάπη τους στους κόσμους της δημιουργίας τους. Κρατάνε ο καθένας ξεχωριστά από μία δεσμίδα φωτός του πνευματικού ουράνιου τόξου και η αύρα τους είναι ζωγραφισμένη μ’ ένα από τα επτά χρώματά του. Ίσως οι άνθρωποι στη σημερινή κοινωνία να νιώθουν άβολα όταν ακούνε να μιλάει κανείς για τους αγγέλους. Πόσοι από εμάς όμως σε στιγμές που η ζωή μας φαινόταν άδεια, ασήκωτη από πόνο και αδιέξοδα, δεν ακούσαμε ένα σιγοψιθύρισμα στο αφτί μας, ένα πέρασμα δίπλα μας σαν θρόισμα ή δεν νιώσαμε ένα αόρατο μυστηριώδες χέρι στον ώμο να μας δίνει το κουράγιο και τη δύναμη που χρειαζόμασταν για να συνεχίσουμε; Φαντάζομαι πως όλοι έχετε παρατηρήσει τα μωρά να γελούν στα καλά του καθουμένου, σαν να βλέπουν κάτι αόρατο που τα κάνει ευτυχισμένα. Είναι οι αρχάγγελοι που εμφανίζονται μπροστά τους σαν ενέργειες και τα φωτίζουν με τα γλυκά χρώματα του φωτός. Προσπαθούν να μας καθοδηγούν, να ανυψώνουν την καρδιά μας και μας χαρίζουν φτερά. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνουμε ή να πούμε ή να σκεφτούμε που να κάνει τους αγγέλους μας να φύγουν από κοντά μας ή να μας αγαπήσουν λιγότερο, γιατί είναι οι σκέψεις αγάπης του Θεού απέναντί
ΜΟΒ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ
5
μας κι είναι πλάσματα που μας συνοδεύουν σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Γι’ αυτό καλημερίστε τους, απλώστε τα χέρια σας και επιτρέψτε τους να σας αγκαλιάσουν. Οι πνευματικοί μας οδηγοί πολλές φορές μας σκεπάζουν όταν κοιμόμαστε και μας μιλούν… είναι εκείνες οι στιγμές που χωρίς λόγο αισθανόμαστε ένα μούδιασμα στο κεφάλι, ένα πετάρισμα στα χέρια, ένα μυρμήγκιασμα στη ραχοκοκαλιά, μια ανατριχίλα στην πλάτη... Παρατηρήστε εκείνη τη στιγμή τι ακριβώς κάνετε, ακούτε, βλέπετε ή σκέπτεστε. Μ’ αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να μας δείξουν τα σημάδια… Μάθετε απ’ αυτούς. Ίσως είναι τα σημάδια που αφήνουν οι μοβ πασχαλιές στους κήπους… τα χρώματα του ουράνιου τόξου… το τραγούδι ενός καναρινιού στη βροχή… ένας γλάρος που βουτάει στη θάλασσα να πιει νερό… Ίσως το βλέμμα που έχουν τα μάτια ενός αγνώστου… τα όνειρα που βλέπουν οι ψυχές μας όταν κοιμόμαστε... Ίσως να είναι οι γεωλογικές μεταπτώσεις ενός τόπου... το ηφαίστειο της Σαντορίνης ή τα βράχια των Μετεώρων... η όμορφη λίμνη των Ιωαννίνων ή η ατέλειωτη έρημος της Σαχάρα... Κάθε φορά που κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει, αναζητήστε το βαθύτερο αίτιο του γεγονότος και δώστε σημασία σ’ αυτό. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε ξεχωριστοί και ο Θεός μάς το δείχνει με τα πλάσματα που έχει στείλει για να μας προσέχουν. Οι άγγελοι μάς βοηθάνε και μας καθοδηγούν... Γι’ αυτό δηλώστε τους την πρόθεσή σας και σκεφτείτε πως δεν είμαστε μόνοι ακόμη και τις στιγμές που νιώθουμε ότι η μοναξιά μάς πνίγει. Σκεφτείτε εκείνη τη στιγμή ότι οι πνευματικοί σας οδηγοί στέκονται δίπλα σας και περιμένουν να επέμβουν μόνο με το κάλεσμά σας. Ζητήστε ένα σημάδι εκείνη τη στιγμή και θα το έχετε. Είναι επτά κι όμως είναι ένας στο σύνολο. Δείτε τι πρεσβεύει ο καθένας απ’ αυτούς:
6
ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΣΩΦΡΟΝΙΟΥ
Ακτίνα 1η: Αρχάγγελος Μιχαήλ. Συμβολίζει την πίστη, τη δύναμη και τη θέληση. Η αύρα του έχει χρώμα γαλάζιο. Ακτίνα 2η: Αρχάγγελος Ζοφιήλ. Συμβολίζει τη σοφία, τη γνώση. Η αύρα του έχει χρώμα χρυσοκίτρινο. Ακτίνα 3η: Αρχάγγελος Χαμουήλ. Συμβολίζει τη θεία αγάπη και την ανεκτικότητα. Η αύρα του έχει χρώμα ρόδινο. Ακτίνα 4η: Αρχάγγελος Γαβριήλ. Συμβολίζει την αγνότητα και την τέχνη. Η αύρα του έχει χρώμα λευκό. Ακτίνα 5η: Αρχάγγελος Ραφαήλ. Συμβολίζει την επιστήμη και την ίαση. Η αύρα του έχει χρώμα πράσινο. Ακτίνα 6η: Αρχάγγελος Ουριήλ. Συμβολίζει το έλεος και τη διακονία. Η αύρα του έχει χρώμα ρουμπινί. Ακτίνα 7η: Αρχάγγελος Ζακχιήλ. Συμβολίζει την τελετουργία, τη λύτρωση και την ελευθερία. Η αύρα του έχει χρώμα μοβ, το σπανιότερο χρώμα που υπάρχει στη φύση, η έβδομη ακτίνα φωτός του ουράνιου τόξου. Όταν ο αρχάγγελος είναι παρών, πιθανόν να δείτε μοβ σπίθες στον ουρανό ή να μυρίσετε τη μυρωδιά της πασχαλιάς. Έρχεται κοντά μας για να πάρει τον πόνο του παρελθόντος και να απαλύνει την καρδιά από την έλλειψη της ικανότητας της συγχώρεσης, να μας καθαρίσει την ψυχή και να τη λυτρώσει αιώνια. Προσπαθήστε να μην παρακάμψετε τα υπόλοιπα χρώματα, για να αποζητήσετε κατευθείαν το μοβ της κάθαρσης. Ζήστε τη χαρά και των υπόλοιπων χρωμάτων και τότε η λύτρωση θα έρθει από μόνη της…
ΜΟΒ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ
7
Κεφάλαιο Ι 21 Μαΐου 2007, ∆ευτέρα
Τ
ο κρεβάτι ήταν ιδρωμένο και το πρόσωπό της πάνω στο μαξιλάρι είχε μουσκέψει κι έσταζε. Άφησε το νωπό σεντόνι που σκεπαζόταν να γλιστρήσει από πάνω της και τα μάτια της που ήταν ραγισμένα από την αϋπνία κοίταξαν το βαθύ σκοτάδι και τρόμαξαν. Σηκώθηκε αφήνοντας το σχήμα του καχεκτικού κορμιού της πάνω στο στρώμα και με αργά βήματα κατευθύνθηκε στην κουζίνα, άνοιξε τον καταψύκτη, έπιασε μια χούφτα παγάκια, τα έριξε στο κρυστάλλινο ποτήρι και κέρασε τον εαυτό της μια γενναία δόση ουίσκι. Αδύναμη και εξασθενημένη περπάτησε με δυσκολία. Βγήκε στη βεράντα με τα πολλά λουλούδια και κάθισε στην πολυθρόνα δίπλα στην άσπρη τριανταφυλλιά, αντικριστά από το πράσινο μοσχομυριστό φύλλωμα της πασχαλιάς, που τώρα, λόγω άνοιξης, τα λιλά του άνθη ήταν άφθονα. Ένιωσε βαρύ το μυστηριώδες δίχτυ που είχε απλώσει η νύχτα και κοίταξε με αγωνία τον ουρανό. Το φεγγάρι έμοιαζε με λεπτή φέτα πορτοκαλιού πεταμένη στο ουράνιο στερέωμα. «Μόνο ο ουρανός παραμένει ίδιος», σκέφτηκε η Λόρνα. «Όλα τ’ άλλα αλλάζουν… Αυτό το ξέρω καλά τώρα πια…» Ήπιε μια γερή γουλιά ποτού κι έσφιξε το ποτήρι στο χέρι της. Το μυαλό της έτρεξε πάλι σε κείνο στο σπίτι που κάποτε ευχαριστούσε όλες τις αισθήσεις της, πάνω στην παραλία της Πειραϊκής, εκεί που ζούσε κάποτε με τον γιο της, οι δυο τους, δίπλα στα βράχια, δίπλα στο κύμα. Το καλοκαίρι, η ακτή Θεμιστοκλέους μοιάζει με δρόμο βγαλμένο από κάποιο νησί. Της Λόρνας της άρεσε να κάνει τον βραδινό της περίπατο στη γραφική γειτονιά πλάι στη θάλασσα κι ύστερα να κατηφορίζει προς τον σταυρό της Πειραϊκής, να κάθεται στα βράχια και να αγναντεύει το πέλαγος.
8
ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΣΩΦΡΟΝΙΟΥ
Ένιωθε μεθυσμένη από τη μυρωδιά του ούζου και των ψητών θαλασσινών. Μια μυρωδιά που πλανιέται τριγύρω, ανακατεύεται με την αλμύρα της θάλασσας κι ύστερα χαϊδεύει απαλά τα πρόσωπα των περαστικών. Γεμίζει το μάτι, χορταίνει η ψυχή από μορφές, χρώματα, φώτα, εικόνες, γέλια... Όλα μοιάζουν εκεί σαν ατελείωτες διακοπές... Και τον χειμώνα, που αδειάζουν οι δρόμοι και το τοπίο γίνεται μοναχικό, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία, πιο όμορφη καλημέρα από το να ξυπνάει το πρωί και να ακούει το πάφλασμα του κύματος. Τι καθαρός ήχος… Ευθύς, ανυπόκριτος. Κάθε κύμα που σκάει σηκώνει τις σταγόνες του νερού στον αέρα και ύστερα τις ξαναρίχνει με δύναμη στην ακτή. Καθημερινά, όταν έφευγε για τη δουλειά της κοιτούσε τον ουρανό και έκανε τον σταυρό της. Ευγνωμονούσε τον Θεό που ζούσε εκεί και μπορούσε να απολαμβάνει τέτοιες στιγμές. Την αγαπούσε πολύ τη θάλασσα κι ήταν ευτυχισμένη που επιτέλους είχε καταφέρει να ζει κοντά της. Ήταν το καταφύγιό της, η παρηγοριά της, η εξομολογήτρα στην οποία έλεγε τα προβλήματά της. Πολλά βράδια, όταν δεν είχε ύπνο, τα περνούσε πλάι στο αλμυρό νερό. Η αγκαλιά του τη νανούριζε. Καθόταν πάνω στις γυαλιστερές θαλασσόπετρες κι άφηνε το βλέμμα της να βουλιάζει στην απεραντοσύνη του. Με το ατροφικό της χέρι άναψε ένα τσιγάρο. Ερχόταν καλοκαίρι. Οι αναμνήσεις τής τρυπούσαν το μυαλό σαν βελόνες και την έκαναν να γυρίζει νοσταλγικά στο παρελθόν. Βουτούσε τον νου της σε θύμησες, όλο και πιο πίσω... όλο και πιο πίσω...
16 Ιουλίου 2006, Κυριακή
Μ
ια Κυριακή. Ποιος να περίμενε πως θα ’ταν Κυριακή… Την ετοίμαζαν για το τελευταίο της ταξίδι. Η Λόρνα έκλαιγε όπως ποτέ δεν είχε κλάψει στη ζωή της. Ένα ΜΟΒ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ
9
κλάμα βουβό, ύπουλο, να της κατασπαράζει τα σωθικά και να της τα τρώει. Η λύπη είχε καταπιεί μέρες την ψυχή της και τα απελπισμένα δάκρυα που έτρεχαν από τα μάτια της έδιναν μια στιγμιαία ανάσα στον κόμπο που της έπνιγε τον λαιμό, για να έρθει ύστερα ο επόμενος, και μετά κι άλλος, κι άλλος... Όλα στο πατρικό σπίτι σωπάσανε. Από ευλάβεια στη νεκρή που φεύγει. «Ο καλύτερος άνθρωπος». Αυτό είπαν στη γειτονιά. Το γιασεμί μαράθηκε στη φτωχική αυλή και το σκυλί σώπασε το προφητικό του κλάμα. Στο δωμάτιο ήταν όλα τα αγαπημένα πρόσωπα της κυρα-Αντιγόνης. Άντρας, παιδιά, εγγόνια, φίλοι... για να της πουν μια τελευταία κουβέντα, για να της δώσουν ένα τελευταίο φιλί, στο στερνό ταξίδι της ζωής της, εκεί που ο προορισμός είναι άγνωστος και ο γυρισμός αδύνατος.
CtyX Τρία παιδιά είχε φέρει στη ζωή αυτή η γυναίκα. Δύο κόρες και έναν γιο... που για κάποιο περίεργο λόγο, το ένα παιδί από το άλλο είχε διαφορά ηλικίας επτά χρόνια. Αν αναλογιστεί κανείς βέβαια ότι το επτά είναι ο αγαπημένος αριθμός του Θεού, ίσως τελικά να μην ήταν τόσο περίεργος ο λόγος που αυτή η γυναίκα γεννούσε τα παιδιά της ανά επταετία. Σε επτά ημέρες έφτιαξε τον κόσμο, με επτά ηπείρους δημιούργησε τη γη, με επτά χρώματα ζωγράφισε το ουράνιο τόξο, επτά είναι οι αρχαγγελικές σφραγίδες, επτά ήταν και οι αρετές που μοίρασε στους Χριστιανούς: Πίστη, Ελπίδα, Φιλανθρωπία, Δικαιοσύνη, Εγκράτεια, Καρτερία και Σωφροσύνη. Αυτή η γυναίκα τις είχε σίγουρα όλες… ... και έξι εγγόνια... αλλά μόνο τα εγγόνια από τις κόρες της ήταν εκεί, αυτά τα τρία, τα αγαπημένα της. Τα δύο, μεγάλα πια, τριάντα χρονών ο Άρης και τριάντα δύο η Αφροδίτη, παιδιά της πρώτης κόρης της κυρα-Αντιγόνης, της Κατερίνας. Ήταν ακούνητα και μπλαβιασμένα από το κλάμα, μια να κοιτάζουν τη μάνα τους και μια τη γιαγιά τους να λιώνει στο κρεβάτι. Στην ανοιχτή πόρτα της κρεβατοκάμαρας στεκόταν ο 10
ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΣΩΦΡΟΝΙΟΥ
Ανδρέας, ο γιος της Λόρνας. Παλικαράκι πια, δεκαεπτά χρονών. Τέτοια πίκρα στα καστανά του μάτια η Λόρνα δεν είχε ξαναδεί ποτέ. Ήταν παγωμένος, βουβός, αμίλητος και βουρκωμένος, αλλά συγχρόνως δυνατός. Έπρεπε να είναι δυνατός. Ήταν άντρας πια. «Πήγαινε, αγόρι μου, έξω, σε λίγο θα ’ρθουνε από το γραφείο κηδειών να την πάρουνε... Πήγαινε... μη σου μείνουν άλλες εικόνες», του είπε η Λόρνα στο αφτί. «Αν δεν φύγει η γιαγιά μου, εγώ δεν πάω πουθενά». Αποστομωτική απάντηση.
CtyX Της το χρωστούσε της γιαγιάς του ο Αντρίκος. Πόσα βάσανα είχε τραβήξει αυτή η γυναίκα για να τον μεγαλώσει... Θυμάται όταν ήταν μικρός, γάτα για γάτα δεν είχε αφήσει στη γειτονιά χωρίς να την περιθάλψει, να την ταΐσει και τέλος να την κουβαλήσει στην αυλή της γιαγιάς του και από αδέσποτη να την κάνει γάτα από σόι. Γατοκομείο είχε γίνει η αυλή της κυρα-Αντιγόνης. «Βρε! θα πάθεις καμιά αρρώστια με τόσα γατιά που κουβαλάς εδώ μέσα κάθε μέρα», του έλεγε συνέχεια, αλλά ο Αντρίκος δεν άκουγε και η γιαγιά του του ’κανε όλα τα χατίρια. Η μάνα του δούλευε και δεν ήθελε να τον κακοκαρδίζει, ήθελε να του φέρεται καλύτερα κι από παιδί της. Μέχρι να γυρίσει η Λόρνα από τη δουλειά της το απόγευμα, η κυραΑντιγόνη ήταν βράχος υπομονής και καρτερικότητας. Όση κούραση και να είχε, δεν παραπονιόταν ποτέ και όταν σχολούσε η κόρη της από τη δουλειά και ερχόταν στο σπίτι, η μάνα της την περιποιόταν κι εκείνη. Της έβαζε να φάει και της έλεγε χαμογελαστά τα νέα κατορθώματα του γιου της. Η Λόρνα χώρισε απ’ τον άντρα της όταν ήταν ακόμη είκοσι δύο χρονών και ο Αντρίκος μόλις δύο. Είχε πιάσει ένα μικρό δυαράκι κοντά στο πατρικό της, για να ’χει μια βοήθεια, για να ’χει τη μάνα της κοντά της. Έμειναν εκεί σχεδόν έξι χρόνια.
ΜΟΒ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ
11
Η Κατερίνα έκατσε στο πλάι του κρεβατιού της γυναίκας που κάποτε τη γέννησε και της έδωσε πνοή, και την κοίταξε με πονεμένη ψυχή και βουρκωμένα μάτια. Της έπιασε το χέρι που άρχιζε να μελανιάζει και της το χάιδεψε. Σαν μεγαλύτερη που ήταν, είχε περάσει περισσότερα χρόνια κοντά στη μάνα της. Πενήντα ένα ολόκληρα χρόνια απροσμέτρητης αγάπης, στοργής, ασφάλειας και αγκαλιάς. Στην ευαίσθητη ψυχή της έκρυβε περισσότερες αναμνήσεις απ’ ό,τι τα αδέρφια της. Κι όσο σκεφτόταν τη ζωή της, το μυαλό της, ο νους της, το «είναι» της ολόκληρο πασπαλιζόταν όλο και περισσότερο μ’ αυτό το γλυκό άρωμα της πασχαλιάς. Αυτό το μοναδικό άνθος ταξίδευε στα πελάγη της μνήμης της και τη γύριζε πίσω στην εποχή της ξενοιασιάς και της αθωότητας. Το αιθέριο αυτό λουλούδι ήταν το αγαπημένο της κυραΑντιγόνης. Άνθιζε κάθε Πάσχα έξω από το παράθυρο του παλιού σπιτιού όπου μεγάλωσαν τα τρία της παιδιά. Μοσχοβόλαγε και χαιρόταν μαζί της όταν έκαναν τα πρώτα τους βήματα, όταν είπαν τα πρώτα τους λόγια, όταν έτρεξαν, γέλασαν, φώναξαν, όταν έκαναν τις πρώτες πεταλιές τους στο ποδήλατο. Με τη συντροφιά της ονειροπόλας πασχαλιάς έκαναν και τα πρώτα τους ερωτικά όνειρα. Η Κατερίνα κοίταξε έξω. Μόνο το πράσινο χρώμα στο φύλλωμα είχε απομείνει τώρα. Η μάνα της την κοίταξε βαθιά και διαπεραστικά στα μάτια και της είπε: «Να προσέχεις τον πατέρα σου». Εκείνη δάκρυσε, αλλά δεν σταμάτησε λεπτό να της τρίβει το μελανιασμένο της χέρι, λες και προσπαθούσε να παρατείνει τα λεπτά της ζωής της και να την κρατήσει περισσότερο κοντά της. Ήταν έξι και μισή το απόγευμα. Από τις δύο το μεσημέρι είχαν καταλάβει ότι η ψυχή της κυρα-Αντιγόνης θα φύγει σήμερα και θα πετάξει αγγελικά στον ουρανό. Ο κυρ Μανώλης είχε ειδοποιήσει τα παιδιά του ότι η μάνα τους σήμερα δεν είχε δύναμη ούτε να μιλήσει. Το μισογεμισμένο ποτήρι με το γερμένο καλαμάκι ήταν ώρες ακουμπισμένο 12
ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΣΩΦΡΟΝΙΟΥ
στο κομοδίνο της κι εκείνη ήταν βυθισμένη στην κωματώδη κατάσταση που βιώνουν οι άνθρωποι όταν βρίσκονται στον προθάλαμο που οδηγεί στον «άλλο» κόσμο. Στις τελευταίες της αναλαμπές προσπάθησε κάτι να πει σε όλους, αλλά μόνο στα χέρια του άντρα της ένιωσε σιγουριά και ξεψύχησε. Τα καστανόμαυρα μάτια του έκαιγαν μέσα στις σπίθες που του προκαλούσε η θλίψη. Με το βλέμμα του την είχε αγκαλιάσει με όλη την αγάπη που της είχε όλα αυτά τα χρόνια που ζήσανε μαζί. Εκείνος ήταν είκοσι και εκείνη στα δεκάξι όταν την είχε ερωτευτεί. Ένα παιδί που ερωτεύτηκε ένα άλλο παιδί και έκαναν μαζί τα δικά τους παιδιά. Σαν πριγκιπικό παραμύθι ακουγόταν η ιστορία τους, αλλά δεν ήταν. Πέρασαν πολλά οι δυο τους, για να αντέξουνε τα σφυροκοπήματα της ζωής. Φτώχεια, κακουχίες, στερήσεις, αλλά τελικά κέρδισε η αγάπη, η σύμπνοια και ο σεβασμός που είχαν ο ένας για τον άλλον ως ζευγάρι. «Μανώλη, φεύγω...» «Τι θα απογίνω χωρίς εσένα;» της είπε με μια σπαραχτική κραυγή. Εκείνη πήγε κάτι να του απαντήσει, μα ο επιθανάτιος βρόγχος δεν την άφησε. Η αύρα της σβήστηκε από το περίγραμμα του κορμιού της. Πέθανε απλά, ήσυχα και αθόρυβα. Στον γιο της τον Πέτρο, το μεσαίο κατά σειρά παιδί της, είχε προλάβει να ζητήσει μια χάρη, μια υπόσχεση πριν φύγει. «Να προσέχεις τη μικρή… θέλω να είσαστε καλά μαζί». Η Λόρνα ήταν το στερνοπούλι της και δεν είχε προστάτη στη ζωή της. Ο Πέτρος έγνεψε το κεφάλι του καταφατικά, αναστέναξε βαθιά κι ύστερα έβηξε με δύναμη. Αυτός ο μόνιμος και επίμονος βήχας που είχε, τον βασάνιζε ανελέητα τα τελευταία χρόνια και γινόταν αβάσταχτος τις ώρες που ήταν φορτισμένες με τόσο έντονο συναίσθημα. Τα πνευμόνια του στένεψαν περισσότερο και τον έπιασε δύσπνοια. Πετάχτηκε γρήγορα έξω από το υπνοδωμάτιο και βγήκε στο μικρό χολ. Τα μάτια του σταμάτησαν στην κορνίζα με τη μικρή φωτογραφία που ήταν στολισμένη στην καφέ σιφονιέρα. ΜΟΒ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ
13
ISBN 978-960-9499-71-2 ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 E-MAIL: ekdoseis.ocelotos@gmail.com, ocelotos@otenet.gr www. ocelotos. gr
ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΣΩΦΡΟΝΙΟΥ
Ταυτότητα: Αρχάγγελος Ζακχιήλ, Άγγελος του Ελέους, της Συγχώρεσης και της Συμπόνιας. Ερμηνεία ονόματος: Η Δικαιοσύνη του Θεού Αρετές: Συγχώρεση και Λύτρωση Ακτίνα: Η έβδομη Ακτίνα του Ιόχρου-Μοβ Χρώμα: Βιολετί-Μοβ Έλαια: Ξύλο κέδρου, τριαντάφυλλου και λιβάνι Πνευματικά Δώρα: Ελευθερία ψυχής, συγχώρεση, δικαιοσύνη, έλεος, απαλλαγή από τις οδυνηρές μνήμες και τις αρνητικές πτυχές. Προστάτης και βοηθός των: Ηθοποιών, καλλιτεχνών, μηχανικών, αρχιτεκτόνων, διπλωματών και εμπνευστής των επιστημών.
Π
αιδικά χρόνια, εφηβικά όνειρα, ερωτικά σκιρτήματα, αναμνήσεις από το πατρικό σπίτι, νοσταλγικές θύμησες από αγαπημένα πρόσωπα, όλα πασπαλισμένα μ’ αυτό το γλυκό άρωμα της μοβ πασχαλιάς που άνθιζε κάθε άνοιξη στην αυλή της κυρα-Αντιγόνης. Η απλοϊκή και καλόκαρδη μάνα, που καταγόταν από τη Σμύρνη, προσπαθούσε να κρατήσει τα τρία της παιδιά ενωμένα και δεμένα όπως τα δάχτυλα μιας γροθιάς. Δύο κόρες και ένας γιος. Κάθε παιδί με τη δική του τύχη. Η Λόρνα ήταν η πιο μικρή, η πιο άταχτη, η πιο απείθαρχη, αλλά συγχρόνως έκρυβε στην καρδιά της μια απροσμέτρητη ευαισθησία που την έκανε να υποτάσσεται σε κάθε είδους αρσενικό, από τον πατέρα της, τον αδερφό της, μέχρι τους άντρες που πέρασαν απ’ τη ζωή της. Ώσπου μια μέρα επαναστάτησε ακολουθώντας τις δικές της επιλογές, που την οδήγησαν στο σανίδι του θεάτρου και την έφεραν αντιμέτωπη με τον εαυτό της, τ’ αδέρφια της και τον θάνατο. Όλα είναι θέμα επιλογών εξάλλου... ή όχι; Μήπως η μοίρα μας είναι γραμμένη από πριν κι ό,τι και να διαλέξουμε εμείς δεν έχει σημασία; Πόσοι από εμάς έκαναν τις σωστές επιλογές όταν έπρεπε; Όσοι διάλεξαν με την καρδιά... πληγώθηκαν... κι εκείνοι που διάλεξαν με το μυαλό... μετάνιωσαν...
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
οσελότος
cover.indd 1
Η Κυριακή Χατζησωφρονίου γεννήθηκε στον Πειραιά από πρόσφυγες γονείς. Ο πατέρας της καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη και η μητέρα της από τη Σεβαστούπολη. Από τα πολύ νεανικά της χρόνια ασχολήθηκε με τη συγγραφή διηγημάτων, μυθιστορημάτων, στίχων και ποιημάτων καθώς επίσης και με τη ζωγραφική. Οι «ΜΟΒ ΠΑΣΧΑΛΙΕΣ» είναι το πρώτο της βιβλίο το οποίο αναφέρεται σε μια απόλυτη και ανιδιοτελή αγάπη που έχει για λάβαρό της το μοβ χρώμα της λύτρωσης.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΧΑΤΖΗΣΩΦΡΟΝΙΟΥ Ε Κ ΔΟ Σ Ε Ι Σ
ο σ ε λότ ο ς
6/30/2011 3:58:29 PM