Μεταναστεύσεις

ΜΑΝΟΛΗΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ

μεταναστεύσεις ΠΟΙΗΣΗ

ΑΘΗΝΑ 2012

μεταναστεύσεις

Τιτλος Μεταναστεύσεις Συγγραφέας Μανόλης Γιακουμάκης Σειρα Ποίηση [2358]1212/19 Copyright© 2012 Μανόλης Γιακουμάκης

Πρώτη Εκδοση Αθήνα, Δεκέμβριος 2012 ISBN 978-960-564-017-0

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν.

2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα Τηλ. : 210 6431108 e-mail: ekdoseis.ocelotos@gmail.com www. ocelotos. gr

Μανόλης Γιακουμάκης

μεταναστεύσεις

ΑΘΗΝΑ 2012

αἰετὸς ὑψιπέτης ἐπ’ ἀριστερὰ λαὸν ἐέργων, φοινήεντα δράκοντα φέρων ὀνύχεσσι πέλωρον ζωὸν ἔτ’ ἀσπαίροντα· καὶ οὔ πω λήθετο χάρμης· κόψε γὰρ αὐτὸν ἔχοντα κατὰ στῆθος παρὰ δειρὴν ἰδνωθεὶς ὀπίσω· ὁ δ’ ἀπὸ ἕθεν ἧκε χαμᾶζε ἀλγήσας ὀδύνῃσι, μέσῳ δ’ ἐνὶ κάββαλ’ ὁμίλῳ, αὐτὸς δὲ κλάγξας πέτετο πνοιῇς ἀνέμοιο. Ιλιάδα Μ (201-207)

ὑψηλοπέτης ἀετὸς ἐφάνη δεξιά τους, καὶ ζωντανὸς ’ς τὰ νύχια του καὶ κοκκινοβαμμένος μέγας σπαρνοῦσε δράκοντας καὶ πολεμοῦσε ἀκόμη· ὅσο ποὺ ὀπίσω γέρνοντας τὸν ἀετὸν ’ς τὸ στῆθος ἔκοψε κάτω ἀπ’ τὸν λαιμόν· κ’ ἐκεῖνος ἀπ’ τὸν πόνον ἀπόλυσε τὸν δράκοντα νὰ πέσῃ μὲς τὸ πλῆθος καὶ κρώζοντας ἐπέταξε μὲ τὲς πνοὲς τοῦ ἀνέμου· Μετ. Ιάκ. Πολυλά

εαυτού καθοδήγησις

εαυτού καθοδήγησις

Το μυαλό μου φοβισμένο Το μυαλό μου φοβισμένο νυχτοπούλι γυρίζει πέτρα την πέτρα να ξεφύγει το πέπλο του ονείρου από θανάτου ες θάνατον. Κι επειδή τα ’χεις λίγο χαμένα, κι επειδή σε κυριεύει η μοναξιά, κι επειδή μπαρκάρεις, και με κίτρινα όνειρα, λοιπόν, ανάγκη τα λόγια και τα έργα να ’ναι φωτιά στη ρίζα της αιτίας (να ’χουν αγάπη – και δίψα για ζωή;) Βλέπω τ’ αδέλφια μου βουτηγμένα στην καταφρόνια πλάι σε στολισμένες παγοκολόνες που τα τρελαίνουν πιθηκάκια και πικρές μαϊμούδες πνιγμένες στο κλάμα. Με ξένο προσωπείο κι ανύπαρκτο σώμα ο λαός μου, ο λαός μου, περιμένει Η νύχτα παγιδεύει τα δαφνόφυλλα κι ο γκρίζος καβαλάρης τη σάρκα μου σπαράζει. Νιώθω το δόντι του αργυρό και τ’ άσπρο χαλινάρι. Χρόνια νεκρά διαστέλλομαι στο μέταλλο του ονείρουκάτω από τη γλώσσα κρύβοντας το ματωμένο σπόρο.

11

12

Μανολης γιακουμακης

Ο βυθός μου είναι πλούσιος σε ακίνητες δόξες Λύπη, βαθιά, σιωπή. Κάποτε τραγουδούσα με τους φίλους μου στο πολύβουο ακρογιάλι μέσα στον τρόμο στο μεθύσι. Ερημιά, κατολίσθηση, σκοτάδι. Δραπετεύω στην αγάπη, στη σοφίτα και το πράσινο του ονείρου. Τέλειωσα τη ζωή μου σαν ναύτης του βυθού που αιχμαλωτίστηκε στων κοραλλιών τη θέα και δεν ξεμπλέχτηκε ποτέ.

εαυτού καθοδήγησις

13

Ρίζα της αγράμπελης Ρίζα της αγράμπελης, πάρε με στα βαθιά σου μυστικά στου βράχου τη φλέβα να ταξιδέψω να μπολιαστώ με το πικρό του αίμα στη χίμαιρα της πυρωμένης ιστορίας. Αχ, ένα φάντασμα πλανάται ωσάν παγκόσμια εφηβεία. Τελευταία ερωμένη της απόγνωσης, μην μ’ εγκαταλείπεις, μη, στη στιλπνότητα του λύκου την κακιά, που γκρέμισε τη ζωή μου απ’ τον Καιάδα· την τζάκισε στο φόβο του θανάτου. Πόρνη κατάντησε στην άσφαλτο της πόλης να εμπορεύεται τα περασμένα μεγαλεία. Η δόξα του πολέμου τι αγκαλιάζει; Αγκαλιάζει τη χάρη και τον ύπνο των φαρμάκων· το παραστράτημα, τα δίκρανα της ήττας καρφώθηκαν στη χάρτα τ’ ουρανού. Κάτω στα ναρκωμένα μονοπάτια η λάμια επάγωσε το αίμα όπου το χέλι της νωχέλειας στολίζει τ’ αδειασμένα κουφάρια. Διακλαδισμένοι μου θεοί

διακλαδισμένοι σύντροφοι.

14

Μανολης γιακουμακης

Διακλαδισμένοι μου θεοί Διακλαδισμένοι μου θεοί

διακλαδισμένοι σύντροφοι. Τις νύχτες βγαίνουν σεργιάνι άγνωστα ζώα, γυαλιστερά και μαύρα. Παράξενοι πόλεμοι, τούτα τα χρόνια. Το αίμα στο χιόνι ζεστό. Σκιές περνούν αόρατε κόσμε ορατή μου επιθυμία. Όνειρο που πλανήθηκες στην ακαμψία των άστρων και χάθηκες μαζί τους την αυγή, δεν θα με ξαναδείς ποτέ στην τρυφερή φτερούγα που έσκιζε την άνοιξη κι έκλεισε ματωμένη. Κουρνιάζοντας στην ξέρα, κοιτάζω να περνάει το ποτάμι – βαθύ κι ανεξερεύνητο – με το απολίθωμα θανάτου στα πλευρά. Στην όχθη του καθίσαμε και εκλαύσαμε και στα γυμνά κλαδιά του πόθου κρεμάσαμε τα σκεβρωμένα μας σπαθιά. Στάχτη στα μάτια

σκόρπισε το φλογισμένο αστέρι. Τ’ όνειρο, ήχος φιδιού που ξεμακραίνει πάνω σε κίτρινα φύλλα. Ηλεκτρισμένη ζωή που ταξιδεύεις στα πολύποδα άστρα της νύχτας ποιος φώτιζε τον κόρφο σου στο κελί του θανάτου; Για σένα που ανδρώθηκες στο γκρίζο τείχος, σου ’χω ταμένο το ευήλιο μυστικό. Κλείνω τα μάτια και περιμένω να με πάρεις στις σκονισμένες σου σελίδες Iστορία, αναμφισβήτητη!

εαυτού καθοδήγησις

Ιστορία λικνιστή Ιστορία λικνιστή και ματωμένη, σπασμένα βλέφαρα γραμμή διαστρεβλωμένη, Στα χαρακώματα Σταδίου Αιόλου, μας πήρε το τραινάκι του διαβόλου Η μουσική μου στης ευρωπίτσας τα χαντάκια, στριφογυρίζει με στενά παντελονάκια Στιχάκια εύκολα γι’ αγάπες και λουλούδια, μες στο μπετόν κυκλοφορούν σαν αγγελούδια, να τα προσμένω στο μεγάλο σταυροδρόμι, χρόνια παλιά, που περπατήσαν οι προγόνοι Πίνω νεράκι απ’ την πηγή της Κασταλίας, όπου κοιμάται ο πονηρούλης κροταλίας Και πάμε δείλι στη γαλάζια παραλία· (κόκκινα λόγια) η αγκαλιά σου, μοναξιά και φασαρία.

15

16

Μανολης γιακουμακης

Στο περιθώριο του νερού Γυναίκα, ουρανέ μου, ατρύγητο φέγγος, άπειρη, ανθός αμυγδαλιάς σε μπαλκονάκι, υγρή και λαβωμένη στα κύματα, γυναίκα πλαστική, γαληνεμένη αναπηρία, οι φίλοι -τους ακούς- ουρλιάζουν τυφλωμένοι, κι ο θάνατος αργά να βασιλεύει μέσα στον κύκλο των μικρών πραγματευτάδων. Με το μάτι θολό ανασαίνει ανασαίνει κίτρινη φλόγα μονοπάτι ανατέλλει στο δάσος φτεροκοπούν τα πουλιά γυρεύουν κλώνους, δέντρα και ρίζες θάλασσες που λάμνουν στην ερημία μου

ISBN 978-960-564-017-0 ΕΚ∆ΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 E-MAIL: ekdoseis.ocelotos@gmail.com www. ocelotos. gr

εαυτού καθοδήγησις

Το παιγνίδι της ζωής μου Ένα γλυκό τρυφερό παραμύθι ερωτευμένο με τη φύση του είναι το όνειρό μου καθώς γλιστράει στο χιόνι του ήλιου. Σαλιγκαράκι μου

κάτω από την πέτρα χειμώνας άνοιξη η καρδιά κεραίες δειλά ξαναμαζεύεσαι. Στήνεις εντός σου την πολιτεία των οργίων.

17