Λουλούδια και θύμησες

163 × 230 SPINE: 3.4 FLAPS: 70

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΧΑΝΟΣ

Λουλούδια και θύμησες ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΤΣΟΧΑΝΟΣ • ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΘΥΜΗΣΕΣ

ΠΟΙΗΣΗ

ISBN 978-618-205-074-3

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

Γεννήθηκα στην Αθήνα έναν ζεστό Σεπτέμβρη. Σε μικρή ηλικία μετακομίσαμε με την οικογένειά μου στην Κεφαλονιά, από όπου κατάγομαι, και εκεί μεγάλωσα. Στην ποίηση με οδήγησε η έντονη παρόρμηση να μπορέσω να εκφράσω όλα αυτά που αντιλαμβάνομαι εσωτερικά και εξωτερικά. Για εμένα το χαρτί είναι ένα καταφύγιο, μια πόρτα. Από νεαρή ηλικία έπιανα τον εαυτό μου να σκαρώνει στιχάκια και συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Αυτή είναι η πρώτη μου ποιητική συλλογή.

Γιάννης Κουτσοχάνος

Λουλούδια και θύμησες – ΠΟΙΗΣΗ –

ΤΙΤΛΟΣ

Λουλούδια και θύμησες ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ

Γιάννης Κουτσοχάνος ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ

Γλύκα Διονυσοπούλου ΣΕΙΡΑ

Ποίηση [2358] 0421/07 ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Αθήνα, Απρίλιος 2021 ISBN 978-618-205-074-3

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108

ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

Η ποιητική συλλογή είναι αφιερωμένη στην Εύη Ματιάτου

Ο

Γιάννης Κουτσοχάνος έρχεται να μας ταξιδέψει μέσα από μια βιωματική συλλογή 45 εκλεκτών ποιημάτων, τα οποία βρίθουν ζεστασιάς και ποικιλίας συναισθημάτων που δεν θα αφήσουν κανέναν ασυγκίνητο μέσα στην ακαταστασία του καιρού μας. Ο νέος αυτός στιχοπλόκος, όπως θέλει να τον ονομάζουμε, με τη δική του προσωπική έκφραση καταφέρνει να περιγράψει λιτά την πικρή πραγματικότητα και τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου. Η ματαίωση, η μοναξιά, τα έντονα υπαρξιακά ερωτήματα, η αδυναμία να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας μας καθιστούν σε εγρήγορση, σε διαρκή αναζήτηση, ευθύνη και αγωνιστικότητα. Αναρωτιέται ο ποιητής μήπως η σκιά είμαι εγώ και με νοσταλγία αναπολεί τα χαμένα, τα περασμένα, αυτά που έφυγαν, αγάπη, ευλάβεια, πνοή, όνειρα ξένα, φιλία, χάδι γλυκό, ψέμα πικρό, όνειρα γλυκά ή απατηλά που σβήνουν με το χάραμα της ημέρας. Αιώνια πληγή η ύπαρξη από μια ζωή που είναι απλή ψευδαίσθηση κι εκείνος προτιμά το θεατράκι το μικρό. Πόσο πιο βαθιά θα μπορούσε κάποιος μ’ αυτό το ποίημα να στηλιτεύσει την περισσή υποκρισία των ανθρώπων και να στραφεί στην αναζήτηση της δικής του μελαγχολικής ανεμώνας στον κήπο τον δικό του, ποθώντας να ξαναζήσει την αθωότητα ενός μικρού παιδιού. Μια ποίηση με προσωπικό τρόπο και έκφραση, μια ποίηση με θεμελιώδεις βιωματικές έννοιες που ανανεώνει το αλφαβητάρι της ζωής: αγάπη, απώλεια, αναζήτηση, αποχωρισμός, ανάμνηση, αρχή, ανάγκη, βροχή, γυναίκα, δρόμος, ελπίδα, ευχή, επιστροφή, θάνατος, μοναξιά, ματαίωση, μοίρα, μνήμα, νοσταλγία, όνειρα, πόνος, πόθος, προσδοκία, πίκρα, σιωπή, συντροφικότητα, σκοτάδι, σύνεση, τέλος, φόβος, φως, ψέματα, ψυχή είναι έννοιες που συμπορεύονται στην ποίηση του Γιάν-

5

νη Κουτσοχάνου, μάχονται μεταξύ τους μέρα και νύχτα, ενώ ο νέος ποιητής μας αδιάκοπα παροτρύνει τους αναγνώστες του να αδράξουν τη μέρα σε μια ζωή καλή κι απλή, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα που λαμποκοπά σαν ηλιαχτίδα και δεν φυλακίζεται, αλλά ζει στις ψυχές μας… Διαβάζοντας τη συλλογή «Λουλούδια και θύμησες» αγγίζουμε έναν τρυφερό κήπο γεμάτο λουλούδια, που μας πλημμυρίζει με εικόνες και συναισθήματα, ενώ την ίδια στιγμή μας καλεί σε ολοκληρωτική μέθεξη. Μέσα σ’ αυτόν με άδεια καρδιά και άδεια χέρια, που όμως κινούν όλη τη Γη, εναγώνια προσμένουμε να τελειώσει η θολή νυχτιά, η μουντή καταχνιά και το ξημέρωμα, την ώρα της υπέρλαμπρης αυγής, όλοι μαζί να μαζέψουμε άνθη που ευωδούν γλυκά… στο λαμπρό και ζεστό φως της αιώνιας, μάχιμης, μα ξεχασμένης γης. Τέλος, αγαπητοί μου αναγνώστες, πρέπει να αναγνωρίσω στον νέο αυτό στιχοπλόκο την ικανότητα να μετατρέπει απλές έννοιες σε ποίηση που δονεί την ψυχή διότι, αν μη τι άλλο, είναι το απόσταγμα της ζωής και η ίδια η κατάφαση της ανθρώπινης ύπαρξης. Για τον Γιάννη εύχομαι «καλές απαντοχές» στην πρώτη ποιητική του απόπειρα Κρούσσου Παρασκευή, φιλόλογος

6

Μια σκιά Όσα βράδια μένω ξύπνιος κι άλλα τόσα που κοιμάμαι, κάτι βλέπω, κάτι ίσως που δεν με κάνει να φοβάμαι. Μια σκιά περιπλανιέται μες στο σπίτι μου τα βράδια, μες στη νύχτα ξεγελιέται και φλερτάρει στα σκοτάδια. Λες και είναι κάποια μοίρα που εμένα κυνηγά, την κοιτώ την κακομοίρα που έχει αέναη τροχιά. Παίζει με τους λεπτοδείκτες και κρεμιέται στο ταβάνι, λες και ξέφυγε από κρύπτες κι έχει βαλθεί να με τρελάνει. Μια σκιά συνέχεια βλέπω να γυρνά μέσα στη νύχτα. Στο κρεβάτι μου όταν πέφτω δεν μου λέει καληνύχτα. Έχω αρχίσει να φοβάμαι. Λέτε σε κάποιον να το πω; Για τρελό θα με περνάνε. Μήπως η σκιά είμαι εγώ;

7