140 × 210 SPINE: 5 FLAPS: 70
Τα παρακάτω ποιήματα :
– Τι να σου μοιάσει; – Τα παιδικά μου όνειρα – Κακόραφτη πληγή – Απόψε με λυτρώνω – Ξέσυρε ο έρωτας
Η Monique
– Παράξενο λουλούδι
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
– Σε ψάχνω – Γαλήνιος χορός Τα οποία περιλαμβάνονται στο παρόν βιβλίο, έχουν μελοποιηθεί και τραγουδηθεί από την Ερασμία Μάνου και κυκλοφορούν στο προσωπικό της CD με τίτλο “Τι να σου μοιάσει;”
Στα παιδικά της χρόνια ακόνιζε τη σκέψη της πλάι στα ποιήματα της μητέρας της, αλλά και στην μεγάλη βιβλιοθήκη, με βιβλία διαφόρων λογοτεχνών που υπήρχε στο σαλόνι του σπιτιού της.
•
Πάντα την μάγευαν τα ταξίδια του νου και του σώματος. Έτσι έφτασε ως τα σήμερα να έχει γυρίσει σχεδόν ολάκερο τον κόσμο.
Τα τραγούδια μπορείτε να τα βρείτε σε όλες τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες πώλησης.
Πάντα έφευγε με άδειες αποσκευές και γύριζε με γεμάτες. Μα όποτε άδειαζε τις αποσκευές της, υπήρχαν πάντα εκεί δυο λέξεις, ‘Λοίσθια’ και ‘Εράσμια’. Άραγε είναι τα έσχατα και τα πιο αξιαγάπητα; ISBN 978-960-564-766-7
Ακολουθήστε τη Monique Facebook Official Page: Monique - My poetic soul
cover_loisthia.indd 1
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς 4/19/2019 12:46:16 PM
ΤΙΤΛΟΣ
Λοίσθια ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ
Monique ΣΕΙΡΑ
Ποίηση [2358] 0419/06 ΑRTWORK ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ
Μιχάλης Καλογείτονας ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ ΚΑΙ ΒΙΟ
Ευαγγελία Λάζου ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ
Βαγγέλης Ευαγγελίου ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Όλγα Παλαμήδη LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2019
Monique
ΠΡΏΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Απρίλιος 2019 ISBN 978-960-564-766-7
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108
ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
Εν αρχή ην ο Λόγος Η Monique δεν είναι αφύσικη. Είναι έξτρα φυσιολογική. Σαν φρεσκοστυμένος χυμός πορτοκάλι που αν δεν τον πιεις γρήγορα, χάνει τις βιταμίνες του. Αυτό κατάλαβα αμέσως όταν τη γνώρισα. Πρώτη, την ποίησή της και μισή μέρα μετά, την ίδια. Έχει την ανάγκη να καταγγείλει αυτά που της άφησαν μέσα της και αυτά που συναντάει καθημερινά έξω από αυτήν. Έχει την ανάγκη να μας πει αλήθεια, για να μη μας κουράσει. Αφού έχει καταλάβει πια ότι είναι το πιο γρήγορο μονοπάτι. Δεκαετίες φυλακισμένη, κατάλαβε και κάτι άλλο. Πως χωρούσε να περάσει από τα κάγκελα, αρκεί να άλλαζε ρούχα και να έβαζε υφάσματα που γλιστράνε. Από αυτά που φοράνε τα κορίτσια και ξεγλιστρούν σε ό,τι κι αν ξημερώσει. Η Monique δεν μοιάζει με τις γυναίκες του Hitchcock. Δεν είναι ψυχρή, απόκοσμη ή αντικείμενο πόθου, είναι απλώς αποστασιοποιημένη από εκείνα τα παιδικά χρόνια που δεν είχαν παιδικές αρρώστιες. Μεγάλωσε σε μικροαστρική κοινωνία και ποτέ της δεν γούσταρε τα μικρά αστέρια ούτε στα παραμύθια. Δεν ήθελε σε τίποτα (και για κανέναν λόγο) να του κλέβουν του αστεριού το πραγματικό μέγεθος. Του κάθε αστεριού. Ειδικά εκείνων που όταν έκαναν κοπάνα από το σχολείο, απέφευγαν τον ουρανό. Η Monique στον εαυτό της μέσα από τα ποιήματα δεν μιλάει. Ουρλιάζει. Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που το ουρλιαχτό γίνεται μουσική. Υπήρξαν εκατοντάδες στιγμές που η Monique ούρλιαξε «Πνέω τα λοίσθια». Κι όμως είναι εδώ μαζί μας, όρθια και ζωντανή, γιατί έχει καρδιά ποιήτρια και η ψυχή της θα είναι πάντα η καλύτερη αναγνώστριά της. Βαγγέλης Ευαγγελίου Ποιητής-Φωτογράφος
ΛΟΙ ΣΘΙ Α
3
4
MONIQUE
Της εποχής μας ο αδερφός Της εποχής μας ο αδερφός στέκει στο σταυροδρόμι, δεν το κουνάει από εκεί... Κει καρτεράει να φανεί ο ήλιος στην ανατολή, στη δύση όμως κοιτάει, και έτσι τον χάνει γρήγορα και βήμα δεν κινάει. Πριν να προλάβει να χαρεί, το όνειρό του χάνεται ξανά μες στο σκοτάδι... Κι όλο βογκάει και θρηνεί, πνίγεται μέσα στ’ ανάθεμα κι η σκέψη του λυγάει! Πώς ν’ αρματώσει τη ματιά; Πώς να την ταξιδέψει; Πώς να ζεστάνει την καρδιά, μ’ ονείρατα ν’ αντέξει; Της εποχής μας ο αδερφός είν’ ο καθείς μας δυστυχώς... αμόρφωτος και μορφονιός κι από μια selfie καρτέρει να περπατήσει μιαν αυγή σε ελεύθερα σοκάκια... Μα με ρετούς δεν χτίστηκαν του κόσμου τα «παλάτια»... Της εποχής μας ο αδερφός στο ψέμα έχει νοτίσει... Το έχει κάνει βίωμα... Επένδυση να ζήσει... φοράει την γκρίνια κουστουμιά... Ακροβατεί στην πεθυμιά... Στις θύμησες σκοντάφτει... κόβει τον λώρο της καρδιάς... Το νου να μην ματώνει... Κι άβουλο σώμα ξεψυχά στου ηλίου το περβόλι... άρρωστο μπόλι, πότισμα στις ρίζες της ψυχής του... Ξερνάει σε κάθε φωτισιά στην λιόχαρη αυλή σου... Κι όλο πως νοιάζεται ακούς για κείνον και για σένα... Κι όσο σκοντάφτει στο λάθεμα, λυγά τα ορθωμένα...
ΛΟΙ ΣΘΙ Α
5
Της εποχής μας ο αδερφός τη λευτεριά ορίζει Βάζει πλαφόν στους χτύπους του Την πεθυμιά λυγίζει Άδικη χρίζει τη ζωή και φταίξη του η πλάση Κορδώνεται στα ανώφελα κι οργή παντού αδειάζει. Της εποχής μας ο αδερφός γραπώνει την εικόνα Κλαδεύει τ’ άνθη της ψυχής και μοιάζει με χειμώνα Κάθε του νεύμα σκοτεινιά και λέξεις όλο πίκρα Απόσταγμα το μίσος του και χαρισιά για προίκα. Της εποχής μας ο αδερφός στ’ απαίδευτα λουφάζει Φαρμάκια στάζει η γλώσσα του κι όσα η ψυχή δεν έφτασε στον νου του τα δικάζει. Μα όσο και αν παινεύεται πως λευτεριά καρπώνει Ξέμεινε άφτερη ψυχή στου χρόνου το αμόνι Σφυρηλατάει τα καρφιά, σταυρώνει την ελπίδα Φτερά δικά του καρφωσιά στου ηλίου την αχτίδα... Της εποχής μας ο αδερφός Καθρέφτης μου, μου μοιάζει... Ξοδεύει τα όμορφα, πονά κι όλο κραυγές λαλιάζει... Κάνει την πίκρα μαχαίρια και θάνατο γυρεύει... Χρίζεται αυτόχειρας φονιάς που ονείρατα στερεύει... Πώς να διαβεί το αθάνατο κείνο το μονοπάτι; Αφού στο μίσος έντυσε κάθε μορφής αγάπη... Πώς να σταυρώσει τ’ άσχημα που τα ’χει αγκαλιάσει; Πώς να καρπώσει τ’ άθεα, τα θεϊκά πώς να τα φτάσει; Αφού για κάτι «ιερό» στη μετά θάνατο ζωή για πάντα έχει αράξει... Ακροβατεί στο ανάθεμα, τη διαφορά χλευάζει... Κι αλήθεια με εκείνον όμοιο, δεν έχει όλη η πλάση... Ντροπή σε όλους μας λοιπόν, που ακόμα λοιδορούμε, το κάθε τι ανόμοιο... κι απ’ τη ζωή μας, όλοι μας... δειλά λιποτακτούμε.
6
MONIQUE
Σωτήρας, Άρχων, Θεριστής Παιδεύω το είναι σου Εκπαιδεύω τη σκέψη σου Τιθασεύω την ψυχή σου Λιγοστεύω τους χτύπους σου Σωτήρας σου τάσσομαι Διχάζω τα βήματά σου Πολυτομώ τα χνάρια σου Αρπάζω τα όνειρά σου Γιγαντώνω τους φόβους σου Ο Άρχων σου είμαι Δένω τα χέρια σου Φυλακίζω την αγάπη σου Διαλεχτό σε ορίζω Σου φορώ το γκρίζο Μίσος σε πλημμυρίζω Θεριστή σου με χρίζω
ΛΟΙ ΣΘΙ Α
7
8
MONIQUE
Πήρες τα άνθη Κοιτώ την πόρτα στην αυλή μου Και τη σκιά σου καρτερώ Κοίτα, ρημάξαν τα λουλούδια Που πάντα πότιζες θαρρώ Τώρα με χρώμα η αυλή μου Δεν θα ντυθεί ποτέ ξανά Μήτε μ’ αρώματα, ψυχή μου Δεν θα μεθάνε τα πουλιά Κοιτώ θλιμμένη το μπαλκόνι Γυμνό μού μοιάζει τώρα πια Κι όλοι ρωτάνε σαστισμένοι Πού χάθηκε η ομορφιά Τώρα θα πάψω να γελάω Πήρες μαζί σου την χαρά Μήτε ξανά θα τραγουδάω Για κάποια όνειρα τρελά Κλάδεψες τ’ άνθη απ’ την ψυχή μου Κάποτε φώλιαζαν πουλιά Τώρα μαδάει η αντοχή μου Δίχως ελπίδα η ματιά Πήρες μαζί σου τις γαρδένιες Μαράθηκαν τα γιασεμιά Στης μπουκαμβίλιας την πλεξούδα Σπουργίτι πια δεν κελαηδά
ΛΟΙ ΣΘΙ Α
9
140 × 210 SPINE: 5 FLAPS: 70
Τα παρακάτω ποιήματα :
– Τι να σου μοιάσει; – Τα παιδικά μου όνειρα – Κακόραφτη πληγή – Απόψε με λυτρώνω – Ξέσυρε ο έρωτας
Η Monique
– Παράξενο λουλούδι
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σήμερα ζει στην Αθήνα.
– Σε ψάχνω – Γαλήνιος χορός Τα οποία περιλαμβάνονται στο παρόν βιβλίο, έχουν μελοποιηθεί και τραγουδηθεί από την Ερασμία Μάνου και κυκλοφορούν στο προσωπικό της CD με τίτλο “Τι να σου μοιάσει;”
Στα παιδικά της χρόνια ακόνιζε τη σκέψη της πλάι στα ποιήματα της μητέρας της, αλλά και στην μεγάλη βιβλιοθήκη, με βιβλία διαφόρων λογοτεχνών που υπήρχε στο σαλόνι του σπιτιού της.
•
Πάντα την μάγευαν τα ταξίδια του νου και του σώματος. Έτσι έφτασε ως τα σήμερα να έχει γυρίσει σχεδόν ολάκερο τον κόσμο.
Τα τραγούδια μπορείτε να τα βρείτε σε όλες τις ηλεκτρονικές πλατφόρμες πώλησης.
Πάντα έφευγε με άδειες αποσκευές και γύριζε με γεμάτες. Μα όποτε άδειαζε τις αποσκευές της, υπήρχαν πάντα εκεί δυο λέξεις, ‘Λοίσθια’ και ‘Εράσμια’. Άραγε είναι τα έσχατα και τα πιο αξιαγάπητα; ISBN 978-960-564-766-7
Ακολουθήστε τη Monique Facebook Official Page: Monique - My poetic soul
cover_loisthia.indd 1
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς 4/19/2019 12:46:16 PM