Κοινοί τόποι

163 × 230 SPINE: 2 FLAPS: 70

Η Ναταλία Ταμιωλάκη γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του ίδιου Πανεπιστημίου. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Λόγου Χάριν» (Οσελότος 2012) και «Τα πρώτα και τα έσχατα» (Οσελότος 2014). Υπηρετεί στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Ηρακλείου ως Δικαστικός Λειτουργός στον βαθμό του Πρωτοδίκη.

ΠΟΙΗΣΗ

ISBN 978-960-564-777-3

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

ΤΙΤΛΟΣ

Κοινοί τόποι ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Ναταλία Ταμιωλάκη ΣΕΙΡΑ

Ποίηση [2358]0519/08 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Αθήνα, Μάιος 2019 ISBN 978-960-564-777-3

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:

Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr

Ναταλία Ταμιωλάκη

ΚΟΙΝΟΙ ΤΟΠΟΙ ΠΟΙΗΣΗ

Μήδεια Κυβέρνησα το Χάος. Κλητή του Έρωτα, έδωσα μάχες σώμα με σώμα με τη Γη. Έγινα Άνθρωπος. Κι έπειτα Πέτρα που μάχεται τη βία του Ταρτάρου, στο μάκρεμα του Χρόνου. Που υπομένει, αλλάζοντας αθόρυβα σχήμα και όψεις. Καημένε Ιάσονα… Νόμισες πως επειδή με περιμάζεψες και μ’ έβαλες σε γυάλα, με ξέρεις τάχα και με έχεις υποτάξει.

5

Ιάσονας Η θάλασσα είναι ένα διάφανο κορμί που ανασαίνει και σε καλεί επίμονα να το γνωρίσεις. Δεν είχες τάχα ακούσει τις ιστορίες για τις Σειρήνες, τις Γοργόνες, για τον άγριο Ποσειδώνα. Τόσες ψυχές πώς χάθηκαν αναίτια στην άβυσσο. Πήγαινες κι εσύ γυρεύοντας. Απροετοίμαστος. Τώρα με το κύμα στην ψυχή να σε χτυπάει. Να σε ξεβράζει πότε εδώ και πότε εκεί, σε βράχια κι άγνωστες στεριές, κι ύστερα πάλι πίσω στο βυθό. Θα πρέπει να έχεις μάλλον καταλάβει πόσο πολύ απρόβλεπτο κρύβει το Δεδομένο.

6

Αγωνία Τις ώρες που τα χρώματα σβήνουν κι η σκέψη πάλλεται μαζί με την καρδιά σου οι τοίχοι ζωντανεύουν. Χιλιάδες μάτια σε σημαδεύουν απ’ το μέλλον. Φωνές μακρινές σε κυνηγάνε. Ήσουν πάντοτε εύκολο θήραμα. Έτσι όπως φαίνεσαι σκυφτός μες στον καθρέφτη. Με το στίγμα μιας άδοξης πάλης στις κόρες των ματιών σου. Μη στέκεσαι μπροστά μου τα βράδια. Δεν αντέχω. Περίμενε να ξημερώσει. Ν’ αποκοιμηθούν οι τοίχοι. Να ’ρθεί ο κόσμος σε ίσια τάξη. Να γίνεις πάλι εσύ είδωλο. Σκιά ονείρου. Κι εγώ, ένας άνθρωπος κοινός.

7