Για ένα κομμάτι ουρανό...

•

160 × 230 SPINE: 7.2 FLAPS: 70

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΜΥΡΑΛΗΣ • ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΟΥΡΑΝΟ...

ISBN 978-960-564-914-2

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

— 111 παραδειγματικά τραγούδια —

Ο Γιώργος Αμυραλής γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1959. Είναι απόφοιτος Λυκείου και έχει εργασθεί ως αξιωματικός τού εμπορικού ναυτικού από το 1977 έως το 2016. Ασχολήθηκε με την αρχαία ελληνική γραμματολογία και γλώσσα, καθώς και με τους αρχαίους πολιτισμούς τής Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής. Είναι παντρεμένος με την Κατερίνα Μαρτίνες. Μιλάει αγγλικά και ισπανικά.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΜΥΡΑΛΗΣ

Για ένα κομμάτι ουρανό... (111 παραδειγματικά τραγούδια)

εις

ατί

α ουν

— ΑΘΗΝΑ 2020 —

ΤΙΤΛΟΣ

Για ένα κομμάτι ουρανό... ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ

Γιώργος Αμυραλής g.amyralis@gmail.com ΣΕΙΡΑ

Ποίηση [2358]0320/08 ΕΠΙMΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ

Αθήνα, Μάρτιος 2020 ISBN 978-960-564-914-2

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108

ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

—2—

MΈΡΟΣ ΠΡΏΤΟ

Για ένα κομμάτι ουρανό...

Ά

κουσε μια παράξενη φωνή ο ταξιδευτής να τον προστάζει επιτακτικά: «Πες το μ’ ένα τραγούδι, έτσι απλά και θα σε καταλάβουν… Είναι τέχνη και πολιτισμός ο αληθινός στίχος, είναι ανάταση ψυχής!». Πήρε χίλια μαθήματα ο ταξιδευτής στη διάρκεια της Μεγάλης Πορείας και ξέρει πως η εσωτερική φωνή κάνει καλά που επιμένει… Είπε: Oι παλιές αξίες δεν χάθηκαν οριστικά, είναι κάπου κρυμμένες και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή τού χρόνου για να εμφανιστούν ξανά. Ποίηση και τραγούδι είναι ένα και η τέχνη τού στίχου θα ζει αιώνια… Η δική μου μούσα είναι εκεί και περιμένει. Ας τραγουδήσει κι αυτή μαζί μου… Το τραγούδι είναι βάσανο και τρέλα…

—3—

ΗΡΘΕΣ ΚΑΠΟΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ Ήρθες κάποιο καλοκαίρι με τριαντάφυλλα στο χέρι κι ένα αστέρι στα μαλλιά˙ κι έμοιαζες δροσοσταλιά στο καυτό το μεσημέρι. Κι άπλωσα τα χέρια να σε φτάσω, τον καινούργιο κόσμο για να πλάσω κι έγινες αγέρας και καπνός και συννεφιασμένος ουρανός… Ήρθες στα λευκά ντυμένη, πεταλούδα ερωτευμένη που προσμένει τη χαρά. Ήρθες με χρυσά φτερά απ’ αγάπη μεθυσμένη. Κι ήσουν το τραγούδι τού ανέμου κι εγώ δεν σε κέρδισα ποτέ μου, ήσουνα μια θάλασσα εσύ κι εγώ ένα πανέρημο νησί…

—4—

EΛΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΕΛΙΔΑ Κάψε τα κίτρινα, παλιά βιβλία, αυτά που λένε για καταστροφή, σβήσε για πάντα τη μελαγχολία, κράτησε μόνο την Αγιά Γραφή. Κι έλα να γυρίσουμε σελίδα, αυτά που σου λένε μην τ’ ακούς, πέρα, μακριά απ’ την καταιγίδα ένα πλοίο που το λένε Ελπίδα βγήκε να μαζέψει ναυαγούς… Ό,τι σε πίκρανε, χαρτί καμένο, στάχτη που σκόρπισε με τη βροχή. Πέρα απ’ τα κύματα σε περιμένω να ψιθυρίσουμε μια προσευχή…

—5—

AΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, TΡΕΛΑΜΕΝΟ Τη στιγμή που είχα σαλπάρει για λιμάνι μακρινό, ένα ολόγιομο φεγγάρι ψάχνει τρόπους να με πάρει, με καλεί στον ουρανό… Αυγουστιάτικο φεγγάρι, τρελαμένο, σιγοσβήνω στο φιλί της το καυτό… Είχα πάρει όρκο, μόνος μου να μένω κι εσύ μ’ έκανες ξανά να ερωτευτώ… Μεθυσμένο το φεγγάρι μου χαμογελά πλατιά και μου λέει με καμάρι: «Έλα, κάνε μου τη χάρη, πέσε πάλι στη φωτιά…»

—6—

ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ Επειδή είναι αληθινή η αγάπη μας παλεύει κι είναι κόκκινο πανί για τον κόσμο που ζηλεύει. Εσύ κι εγώ με την αγάπη οδηγό στ’ αστέρια πάμε… Εγώ κι εσύ… κι άσε τον κόσμο να μισεί, δεν τον φοβάμαι. Εσύ κι εγώ στου έρωτα το πέλαγο θα ξανοιχτούμε… Εγώ κι εσύ τ’ ονειρεμένο το νησί μαζί θα βρούμε. Τέτοια αγάπη δυνατή είναι ανίκητη στη μάχη, τη φυλάνε σταυραετοί και την προστατεύουν βράχοι.

—7—

ΗΤΑΝΕ ΓΡΑΦΤΟ Με της μοίρας τα γραμμένα να παλέψεις δεν μπορείς. Είναι προσχεδιασμένα, πρέπει να υποχωρείς… Όσο κι αν το θέλω, δεν θα φτάσω στη στροφή τού δρόμου, πριν χαθείς, ήτανε γραφτό μου να σε χάσω κι ήτανε γραφτό να μ’ αρνηθείς… Πώς ν’ αντισταθείς στο πεπρωμένο, πώς να βρεις τα όπλα ν’ αμυνθείς… Ήταν το χαρτί σημαδεμένο κι ήτανε γραφτό να μ’ αρνηθείς… Ήσουν όνειρο για μένα που έσβησε με την αυγή, μα της μοίρας τα γραμμένα μοιάζουν με διαταγή...

—8—

IΣΑΒΕΛ Εκεί που η πίκρα σμίγει με τον πόνο, εκεί που τ’ όνειρο θρηνεί, ήρθες κοντά μου τόσο λίγο μόνο κι ήσουνα τόσο αληθινή… Κι είχες στα χείλια τη φωτιά, στα μάτια την αλήθεια και μια καρδιά στα στήθια σαν θάλασσα πλατιά… Εκεί που αργοπεθαίνουνε τ’ αστέρια κι οι ουρανοί είναι φτωχοί, πήρες τον κόσμο στα δικά σου χέρια και του ξανάδωσες ψυχή. Κι έγινε ύμνος το φιλί σε παραδείσιους κήπους, με της καρδιάς τους χτύπους ξυπνούσε η ανατολή. Μα έγινε τ’ όνειρο χίλια κομμάτια κι ο κόσμος μοιάζει με Βαβέλ, στην άμμο χτίζαμε χρυσά παλάτια, μικρή, φτωχή μου Iσαβέλ…

—9—

•