Φουσκοδεντριά

160 × 230  SPINE: 20  FLAPS: 70

ΜΑΡΙΑ ΤΟΥΛ

Φουσκοδεντριά

ΔΙΗ

ISBN 978-960-564-889-3

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

0_cover_digimata_toul.indd 1

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

ΑΤΑ Μ ΓΗ

Η Μαρία Τουλ τελείωσε το σχολείο κατά την εποχή της δικτατορίας, και κατόπιν διδάχτηκε Γαλλική Φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, απ’ όπου και αποφοίτησε κατέχοντας δύο διπλώματα, κι όχι τρία, που θα της επέτρεπαν να διδάξει τη γλώσσα σε σχολείο. Οι δικοί της την προόριζαν για καθηγήτρια, όμως λόγω ασθενείας υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές της, και να νοσηλευτεί για δυο χρόνια σε νευρολογική κλινική, απ’ όπου κι εμπνεύστηκε τα περισσότερα λογοτεχνικά της βιβλία. Από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της: Φως ελπίδας, 2006, Μοιραία απόφαση, 2008, Τελευταία άνοιξη, 2009, Το απόλυτο σκοτάδι, 2010, Ο κήπος της σιωπής, 2011, Χάρτινες ψυχές, 2011, Κρυφός δεσμός, 2013, Στιγμές ευτυχίας 2013, Ένα χαμόγελο, 2014, Στα σκαλοπάτια της αγνότητας, 2016, και Μια ανάσα από το όνειρο, 2017. Επίσης τα διηγήματα: Χιονισμένα μονοπάτια, 2007, Ανήφορος, 2015, και οι νουβέλες Μελαγχολικό ξημέρωμα, 2012. Έχουν εκδοθεί τρεις ποιητικές συλλογές της: Σκιές, 1988, από τις εκδόσεις Πρόσπερος, Δάσος από όνειρα, 2012 από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, Πνευματικός κήπος, 2018, από τις εκδόσεις Οσελότος. Επίσης από τις εκδόσεις Οσελότος κυκλοφορεί το ιστορικό της βιβλίο: Ιστορικοί περίπατοι 2019, διασκευή από Ιστορικαί μελέται του Χάρη Τουλ.

1/20/2020 4:33:02 PM

Τιτλος Φουσκοδεντριά Συγγραφέας Μαρία Τουλ Σειρα Λογοτεχνία Επιmελεια - Διορθωση Έλένη Μπούρα Layout - Design Myrtilo, Λένα Παντοπούλου Copyright© 2020 Μαρία Τουλ Πρώτη Εκδοση Αθήνα, Ιανουάριος 2020 ISBN 978-960-564-889-3

Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:

Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ. : 210 6431108 E-MAIL: ekdoseis.ocelotos@gmail.com www. ocelotos. gr

ΜΑΡΙΑ ΤΟΥΛ

Φουσκοδεντριά

Διηγήματα

Ο Κ ΑΤΑ ΔΙΚ Α ΣΜΕΝΟΣ

Ο

Μάριος νοίκιασε το ρετιρέ του στο Μικρολίμανο σε κάποιο διπλωμάτη, με νοίκι ιδιαίτερα ψηλό, αφού πρώτα του έκανε δυο-τρεις επισκευές, βάφοντας τους τοίχους με ένα γλυκό κρεμ χρώμα. Πήρε μερικά έπιπλά του στη Νέα Σμύρνη, στο σπίτι της μητέρας του, τα πιο όμορφα δηλαδή, και τα άλλα τα πούλησε. Το ρετιρέ το νοίκιαζε ολοένα, ποτέ δεν θα ξαναπήγαινε να καθίσει εκεί. Το σπίτι αυτό ήταν γρουσούζικο, δεν είδε από τότε που το κατοίκησε ούτε μια μέρα καλή. Όλο στενοχώριες βίωσε εκεί. Γιατί να τον κυνηγούν οι κακοτυχίες; Με τη μητέρα του όμως παρούσα, έπαψε να νιώθει τόσο απογοητευμένος. Μαζί πήγαν εκδρομές και σύντομα ταξίδια, γύρισαν με κάποιο εκδρομικό πούλμαν όλη την Ελλάδα, και με το φέριμποτ από την Πάτρα επισκέφτηκαν την όμορφη Ιταλία. Τον επόμενο χρόνο πήγαν στο Παρίσι όπου και κάθισαν μία ολόκληρη εβδομάδα. Τέλος πάντων, η γριά γυναίκα έκανε το παν ώστε να πάψει ο γιόκας της να στεναχωριέται, αλλάζοντας του συνεχώς παραστάσεις. Πόσο την έκλαψε την όμορφη Ραχήλ! Τα δάκρυα άρχισαν όμως σιγαλά να στερεύουν. Ο νέος άντρας ένιωθε πιο ευδιάθετος. Μιλούσε με τη φίλη του την Αγγελική, της εξιστορούσε τις ευχάριστες μέρες που πέρασε με τη χορεύτρια. Γιατί να τους συμβεί ένα τέτοιο φριχτό δυστύχημα; Γιατί να εξακολουθούν να κυκλοφορούν στους δρόμους άνθρωποι που έχουν υπερβολικά πιεί; Ο Μάριος τη νύχτα έχυνε πικρά δάκρυα. Την ονειρευόταν τη γυναίκα του πάντα θλιμμένη, να τον κοιτάζει με πόνο. Ο Μάριος δεν

—5—

ενδιαφερόταν πια για τίποτα. Έπαψε σταδιακά να χορεύει, και χορογραφίες δεν έκανε. Δεν ήταν να είχε κι εκείνος σκοτωθεί μαζί με την αγαπημένη του σύζυγο; Τίποτα όμως δεν έλεγε γι’ αυτές όλες τις σκέψεις στη μάνα του. Προσπαθούσε να φαίνεται μπροστά της ευδιάθετος, να νιώθει ενδιαφέρον για τις συμβουλές που εκείνη του έδινε. Κάθε μήνα πήγαινε στο Μικρολίμανο να εισπράξει το νοίκι. Ο Ελληνοαμερικάνος αργούσε όμως πολύ να του το πληρώσει. Το διαμέρισμα το είχε καταστρέψει. Ακατάστατος και βρώμικος, με δυο αγόρια στην εφηβεία που καλούσαν φίλους στο σπίτι και χόρευαν ή έπιναν κοκτέιλ, μεθώντας ολοένα. Τα ξύλινα πατώματα τα είχαν σε μεριές χαράξει και τα δύο μεγάλα τζάμια της σάλας τα έσπασαν, πυροβολώντας τα με ρεβόλβερ. Ο Μάριος ήθελε πια να τους βγάλει, όμως έδιναν ψηλό νοίκι. Ένα μεσημέρι έλαβε κάποιο γράμμα απ’ τη Νέα Ζηλανδία, που τον έκανε πολύ να χαρεί. Απ’ την κορούλα του ήταν, κοπελίτσα πια δεκαέξι χρόνων, θα ερχόταν, παρέα με την ξαδέλφη της, με ένα κρουαζιερόπλοιο στην Ελλάδα. Μιλούσε αρκετά καλά πια τα ελληνικά και τα διάβαζε με ευκολία. Το πλοίο θα αγκυροβολούσε στο λιμάνι δυο μέρες και δυο νύχτες. Έτσι, η μικρή θα πήγαινε να δει τον μπαμπά της προτού το φέριμποτ σαλπάρει για το Ηράκλειο της Κρήτης. Όταν η Πανδώρα έφτασε στον Πειραιά, ο Μάριος την πήρε με την πολυτελή του κούρσα σπίτι του. Πόσο πολύ έμοιαζε της Ελεάννας, της μάνας της! Δεν ήξερε όμως η Πανδώρα πως η Ραχήλ, η χορεύτρια, δεν ζούσε πια. Ένιωθε ιδιαίτερα περήφανη, που ο πατέρας της ήταν χορογράφος. Σκηνοθεσία λαχταρούσε όταν θα τελείωνε πια το σχολείο της να σπουδάσει, κι όχι χημεία όπως σχεδίαζε η μαμά της. Η όμορφη Αλίκη στοίχειωνε το νου του δεκαπεντάχρονου αγοριού, και στενοχωριόταν που εκείνη δεν του έδινε σημασία, θεω—6—

ρώντας τον πιτσιρίκο, που δεν γνώριζε ακόμη πώς να πηδήξει μια κοπέλα. Όπως και η φίλη της η Σάντρα, έβγαλε κι εκείνη το συμπέρασμα πως αυτό το ντροπαλό αγόρι δεν ήταν πολύ στα καλά του. Την ίδια γνώμη είχαν και οι άλλοι έφηβοι, που μιμούνταν πώς μιλούσε, κοροϊδεύοντας και τη μητέρα του, που τον θεωρούσε παιδί ακόμη, γι’ αυτό και δεν του έλυνε καμιά απορία σχετική με το σεξ, στέλνοντάς τον στον πατέρα του, τον ζόρικο αυτόν μεσήλικα που του προξενούσε φόβο. Και μια νύχτα στο κρεβάτι του, ανάμεσα στον ξύπνιο και στον ύπνο του, ονειρεύτηκε πως η Αλίκη ήταν ξαπλωμένη πλάι του ολόγυμνη και του χάιδευε το πέος, δίνοντάς του παθιασμένα στα χείλη, φιλιά, καταπίνοντας και σάλια δικά του. «Αναστάση σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ τρελά, παλαβά!», του ψιθύριζε στο δεξί του αυτί, «επιθυμώ του χρόνου να καθίσουμε μαζί σε κάποιο μικρό διαμέρισμα και να χορεύουμε όλη μέρα…». Εκείνος τη φιλούσε στα μικρά της στήθη, και της τα χάιδευε, δαγκώνοντάς τα πάνω στην παραφορά του απαλά. Τα χείλη του προχωρούσαν χαμηλά στο σγουρό της καστανόμαυρο τρίγωνο, ώσπου της άνοιγε τα πόδια, κι έμπαινε μέσα της βαθιά, εκσπερματώνοντας με ανακούφιση. «Είσαι δική μου, ολότελα δική μου!», της έλεγε, χαϊδεύοντας το γυμνό κορμί της, μέχρι τις έξι η ώρα το πρωί, όπου το φως του ανοιξιάτικου ήλιου εισχωρούσε απ’ τις χαραμάδες του κλειστού πατζουριού. Τότε έλαβε χώρα κάτι το πρωτόγνωρο. Η Αλίκη έπαψε να βρίσκεται πλάι του γυμνή, μεταμορφώθηκε σε μια σκιά, κάτι σαν φάντασμα, που αναχώρησε με το γλυκοχάραμα, αφήνοντάς τον απόλυτα μόνο. Δεν ήταν γυμνός, η πιτζάμα του παρέμενε κουμπωμένη, όμως μέσα της έχυσε ένα ολόασπρο υγρό που του έφερε αναγούλα. Όλο του το σώμα κολλούσε για πρώτη φορά στη ζωή

—7—

του. Άνοιξε τότε γεμάτος ντροπή την πιτζάμα του και παρατήρησε το πέος του, που είχε διογκωθεί. «Αλίκη!», ψέλλισε, κι αναλύθηκε σε δάκρυα. Πόσο πολύ έκλαψε εκείνο το πρωί προτού πάει σχολείο, τι του είχε όμως συμβεί; Δεν ήξερε κανέναν της ηλικίας του να του πει, εκτός από τον φίλο του τον Σέργιο που θα συναντούσε το βραδάκι στην καφετέρια, γυρίζοντας στο σπίτι λίγο πιο αργά από το συνηθισμένο, μιας και ξημέρωνε Σάββατο. Ντρεπόταν όμως τη μητέρα του, που θα του έστρωνε το κρεβάτι, παρατηρώντας τους άσπρους λεκέδες της πιτζάμας του. Τι θα της έλεγε αν τον ρωτούσε; Πως ονειρεύτηκε την λίγο μεγαλύτερή του Αλίκη, την μπαλαρίνα; Η μάνα του, η μαθηματικός, δεν συμπαθούσε καθόλου τον κολλητό του Σέργιο, κι έλεγε στον άντρα της πως τα παιδιά της χορεύτριας δεν ήταν καλή παρέα για τον Αναστάση. Έπρεπε λοιπόν να του απαγορεύσει να βγαίνει ολοένα μαζί του. Ο Αντρέας, ο συμμαθητής του, ήταν μαζεμένο και θετικό παιδί. Με αυτό έπρεπε μονάχα να κάνει παρέα ο Αναστάσης, και με τη Σάντρα, την άριστη στη χημεία μαθήτρια. Ο Αναστάσης είχε πλούσιο συναισθηματικό κόσμο. Του άρεσε να κάθεται με το ηλιόγερμα στην ακροθαλασσιά και να ρεμβάζει, να κοιτάζει τους γλάρους να ισοζυγιάζονται πάνω στα μενεξεδένια νερά, να τσακώνουν κανένα ψάρι, και σκεφτόταν ένα ποίημα του αλησμόνητου Βερλαίν, που, γνωρίζοντας γαλλικά, δεν σταματούσε να διαβάζει. Πώς αυτός ο μεθύστακας τα κατάφερε να μείνει στην ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας; Πώς ένα τέτοιο ταλέντο ξεφύτρωσε από το πουθενά; Και ο Ρεμπώ, ο έφηβος σατανάς, όπως τον αποκαλούσε ο εραστής του ο Βερλαίν, τι ταλέντο είχε στα χρόνια του Αναστάση, που έγραφε κι αυτός ποιήματα, μα όχι και τόσο καλά. Ο χορός τον τραβούσε πολύ περισσότερο. Του άρεσε να κάνει κινήσεις χορευτικές, δικές του δηλαδή πια χορογραφίες, μοντέρνες και συνάμα κλασικές, γρικώντας τον ρόγχο —8—

των αγριεμένων κυμάτων. Τη θάλασσα τη λάτρευε, επιθυμούσε να αποκτήσει μια μέρα ένα σπίτι κοντά της σε κάποιο μοναχικό νησάκι του Αιγαίου, και να ζήσει εκεί με την αγαπημένη του, που αδυνατούσε όμως να βρει. Ξανθή την ήθελε, άσπρη σαν την Αφροδίτη, που βγαίνει από το όστρακο στον πίνακα του Μποτιτσέλι. Τα μαλλιά της, τα σπαστά, να της φτάνουν μέχρι τη μέση, σαν τη Σάντρα, τη συμμαθήτριά του, που όμως πολύ τον κορόιδευε για το κοντό του ανάστημα, παλικαράκι δεκαπέντε πια χρόνων, και για τον παράξενο χαρακτήρα του. Ένα αγόρι που δεν έμοιαζε με κανένα άλλο, ή θα γινόταν καλλιτέχνης ή θα αυτοκτονούσε πέφτοντας από τον τρίτο όροφο της πολυκατοικίας τους στη Νέα Σμύρνη. Ένα άλλο αγοράκι, ένας χορευτής δεκαέξι πια χρονών, ο Σέργιος, άρχισε να τον συμπαθεί στη σχολή χορού όπου πήγαινε στο Παλαιό Φάληρο. Εκείνου και οι δυο γονείς του ήταν χορευτές. Λαχταρούσαν επομένως ο γιόκας τους να συνεχίσει την παράδοση. Είχε και μια αδελφή, λίγο μεγαλύτερή του, που χόρευε στην εντέλεια. Αλίκη την έλεγαν, ο νέος ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί της, όμως εκείνη είχε άλλο αγόρι, γλύπτη στο επάγγελμα, που πήρε πέρυσι πια το απολυτήριο από το δημόσιο λύκειο του Φαλήρου. Τον Αναστάση τον συμπαθούσε, όμως υπήρχαν πάνω του πράγματα που την ξένιζαν. Με κανέναν τρόπο δεν τον ήθελε για εραστή της. Και η ίδια, στις ελεύθερες ώρες της, έπαιρνε μαθήματα ζωγραφικής. Ζωγράφιζε κάτι ονειρικά τοπία, που τραβούσαν τον έφηβο πάρα πολύ. Είχε κι αυτή πλούσια φαντασία, διάβαζε ολοένα, μα τον χορό ποτέ δεν θα τον εγκατέλειπε. Θα χόρευε μέχρι τα εξήντα της, θα γινόταν ίσως μια νέα Μάργκοτ Φοντέιν. Ο Αναστάσης επιθυμούσε να χορέψει μαζί της το Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Σαίξπηρ, χορογραφημένο από τον Προκόφιεφ, όπως τότε η Μάργκοτ Φοντέιν με τον Νουρέγιεφ στα νιάτα του ακόμη. Πόσο μικρή έδειχνε αυτή η ώριμη πια γυναίκα, σχεδόν συνομήλικη με τον Νουρέγιεφ, τον μεγαλύτερο χορευτή του εικοστού —9—

160 × 230  SPINE: 20  FLAPS: 70

ΜΑΡΙΑ ΤΟΥΛ

Φουσκοδεντριά

ΔΙΗ

ISBN 978-960-564-889-3

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr

0_cover_digimata_toul.indd 1

ΕΚΔΟΣΕΙΣ

ο σ ε λ ότ ο ς

ΑΤΑ Μ ΓΗ

Η Μαρία Τουλ τελείωσε το σχολείο κατά την εποχή της δικτατορίας, και κατόπιν διδάχτηκε Γαλλική Φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, απ’ όπου και αποφοίτησε κατέχοντας δύο διπλώματα, κι όχι τρία, που θα της επέτρεπαν να διδάξει τη γλώσσα σε σχολείο. Οι δικοί της την προόριζαν για καθηγήτρια, όμως λόγω ασθενείας υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τις σπουδές της, και να νοσηλευτεί για δυο χρόνια σε νευρολογική κλινική, απ’ όπου κι εμπνεύστηκε τα περισσότερα λογοτεχνικά της βιβλία. Από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της: Φως ελπίδας, 2006, Μοιραία απόφαση, 2008, Τελευταία άνοιξη, 2009, Το απόλυτο σκοτάδι, 2010, Ο κήπος της σιωπής, 2011, Χάρτινες ψυχές, 2011, Κρυφός δεσμός, 2013, Στιγμές ευτυχίας 2013, Ένα χαμόγελο, 2014, Στα σκαλοπάτια της αγνότητας, 2016, και Μια ανάσα από το όνειρο, 2017. Επίσης τα διηγήματα: Χιονισμένα μονοπάτια, 2007, Ανήφορος, 2015, και οι νουβέλες Μελαγχολικό ξημέρωμα, 2012. Έχουν εκδοθεί τρεις ποιητικές συλλογές της: Σκιές, 1988, από τις εκδόσεις Πρόσπερος, Δάσος από όνειρα, 2012 από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, Πνευματικός κήπος, 2018, από τις εκδόσεις Οσελότος. Επίσης από τις εκδόσεις Οσελότος κυκλοφορεί το ιστορικό της βιβλίο: Ιστορικοί περίπατοι 2019, διασκευή από Ιστορικαί μελέται του Χάρη Τουλ.

1/20/2020 4:33:02 PM