160 × 230 SPINE: 5.4 FLAPS: 70
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΑΡΙΔΗΣ
Ο
Ο Δημήτρης Σολαρίδης γεννήθηκε το 1954 στον Νομό Σερρών. Το 1971, επάνω στην ακμή της Χούντας, έφυγε για τη Σουηδία, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο. Από τότε, ζει και εργάζεται εκεί.
Αναμνήσεις από τα χρόνια της Δικτατορίας
συγγραφέας αφηγείται προσωπικές του εμπειρίες από την ημέρα της εκδήλωσης του Πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου μέχρι την πτώση της Χούντας, επτά χρόνια και τρεις μήνες αργότερα. Ως μαθητής του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων Σερρών τότε, πίστεψε στα λόγια των καθηγητών του και των εκφωνητών του Κρατικού Ραδιοφώνου ότι όντως «η Επανάστασις έσωσε την χώραν από τον κίνδυνον του Κομμουνισμού» και άρχισε να οραματίζεται μια «Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών». Όμως ο θείος του Μανώλης, που άκουγε απαγορευμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς, όπως το BBC και την DEUTSCHE WELLE, προσπάθησε να του εξηγήσει ότι μια παρέα συνταγματαρχών, χωρίς να πάρουν άδεια από κανέναν, κατέλαβαν την εξουσία με τη βοήθεια των τανκς, κατέλυσαν όλες τις πολιτικές ελευθερίες του Ελληνικού Λαού και γέμισαν τη Γυάρο με πολιτικούς κρατούμενους. «Μα σοβαρολογείς, θείο;» διαμαρτυρήθηκε ο δεκατριάχρονος Δημητράκης. «Είναι δυνατόν να λένε όλοι τους ψέματα;»
ISBN 978-960-564-775-9
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
cover_solaridis.indd 1
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
5/13/2019 11:47:26 AM
ΤΙΤΛΟΣ
Αναμνήσεις από τα χρόνια της Δικτατορίας ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Δημήτρης Σολαρίδης ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΔΙΟΡΘΩΣΗ
Όλγα Παλαμήδη LAYOUT - DESIGN Myrtilo, Λένα Παντοπούλου COPYRIGHT© 2019 Δημήτρης Σολαρίδης ΠΡΩΤΗ ΕΚΔΟΣΗ
Αθήνα, Μάιος 2019 ISBN 978-960-564-775-9
Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας, (Ν. 2121/1993, όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) καθώς και από τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται η καθ’ οιονδήποτε τρόπο ή μέσο (ηλεκτρονικό, μηχανικό ή άλλο) αντιγραφή, φωτοανατύπωση και γενικώς αναπαραγωγή, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου χωρίς τη γραπτή άδεια του δικαιούχου συγγραφέα.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ:
Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα ΤΗΛ.: 210 6431108 ocelotos@ocelotos.gr www.ocelotos.gr
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΑΡΙΔΗΣ
Αναμνήσεις από τα χρόνια της Δικτατορίας
Στην αδερφή μου
Η βίλα του στρατηγού
Έ
χουν περάσει πενήντα δύο χρόνια από τότε, αλλά μου φαίνεται σαν χθες. Ήμουν δεκατριών χρονών και ήταν, θυμάμαι, Παρασκευή, παραμονή Λαζαροσαββάτου. Από το παράθυρο της τάξης συνήθιζα να περιεργάζομαι και να θαυμάζω την πολυτελή βίλα του στρατηγού που βρισκόταν περίπου διακόσια μέτρα πιο κάτω από την αυλή του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων Σερρών. Ένα στρατιωτικό τζιπ σταματούσε συχνά έξω από την καγκελόπορτα και ένας ψηλός φαντάρος έμπαινε μέσα κουβαλώντας σακούλες με ψώνια, ενώ μια κυρία μέσης ηλικίας τον δεχόταν πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Σε δύο περιπτώσεις είδα τον ίδιο τον στρατηγό να εμφανίζεται στην κεντρική είσοδο της βίλας. Ήταν ένας γκριζομάλλης άνδρας γύρω στα εξήντα και φορούσε πάντα στολή. Εκείνη την ηλιόλουστη Παρασκευή η πολυτελής βίλα ήταν περικυκλωμένη από στρατιώτες. Μερικοί από αυτούς κρατούσαν τα όπλα στραμμένα προς το κέντρο της πόλης σαν να περίμεναν επίθεση από κάποιον αόρατο εχθρό. Ο στρατηγός και η κυρία ήταν άφαντοι. Ούτε ο ψηλός φαντάρος φαινόταν πουθενά. Πού ήταν; Τους πήγαν πουθενά; Ακόμη και σήμερα δεν ξέρω. Τι συνέβαινε τελικά; Εγώ και πολλοί άλλοι στην τάξη αναρωτιόμασταν φυσικά. Ήταν κάποια στρατιωτική άσκηση που συχνά γινόταν στην περιοχή μας ή ήταν τίποτε άλλο; Δεν είχαμε λάβει καμιά απολύτως πληροφορία, όμως δεν πέρασε πολλή ώρα πριν κάνει την εμφάνισή του ο γυμνασιάρχης Κακαλέτσης, κάτι που ήταν ασυνήθιστο. Συνήθως τον συναντούσαμε στο γραφείο του όταν του λέγαμε τα παράπονά μας για τον τρόπο που διεξάγονταν τα μαθήματα. Μας άκουγε πάντα υπομονετικά και χαμογελαστός. Αυτή τη φορά όμως η έκφραση του προσώπου του ήταν άκρως σοβαρή και με ασταθή φωνή μας ενημέρωσε ότι τα μαθήματα είχαν τεΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
7
λειώσει για εκείνη την ημέρα, τρεις ώρες νωρίτερα από την κανονική τους διάρκεια, και ο λόγος ήταν η τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Όταν τον ρωτήσαμε τι εννοούσε, μας απάντησε ότι είχε γίνει μια επανάσταση πριν από μερικές ώρες. Επανάσταση; Τι είδους; Δεν ήξερε ακριβώς, οι πληροφορίες από το Κρατικό Ραδιόφωνο ήταν ελάχιστες και οι φήμες πολλές. Όπως και να ’χε το πράγμα, μας συμβούλεψε, για την προσωπική μας ασφάλεια, να πάμε σπίτι σε μικρές παρέες, όχι πάνω από τρία άτομα στην κάθε μία. Δεν είχα ξαναζήσει κάτι παρόμοιο στη νεανική μου ζωή και μια αόριστη ανησυχία άρχισε να με κυριεύει καθώς βάδιζα μόνος για το σπίτι. Τι συνέβαινε τελικά; Για τι είδους επανάσταση μιλούσε ο γυμνασιάρχης; Καθώς περνούσα την Πλατεία Ελευθερίας, διαπίστωσα ότι δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος, παρ’ όλο που ήταν εργάσιμη μέρα. Οι ημερήσιες εφημερίδες δεν κρέμονταν στα παράθυρα των περιπτέρων όπως συνήθιζαν. Η Θεσσαλονίκη, Η Μακεδονία, Ο Ελληνικός Βορράς, Η βραδυνή, Το Βήμα και Η Αυγή έλαμπαν με την απουσία τους. Η κυκλοφορία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Κάτι λίγα λεωφορεία και ταξί που τσουλούσαν στην Πλατεία Εμπορίου άφηναν χώρο σε στρατιωτικά οχήματα, τα αποκαλούμενα «Καναδέζες», που πήγαιναν προς το Δημαρχείο. Η κατοικία μου αποτελούνταν από ένα στενό υπόγειο δωμάτιο, το οποίο τα τρία τελευταία χρόνια το μοιραζόμουν με τη δίδυμη αδερφή μου, τον νεότερο αδερφό μου και τη γιαγιά μου, που μαγείρευε το απλό φαγητό μας, που έπλενε τα ρούχα μας, που σκούπιζε το δωμάτιο και το καθάριζε. Ο πατέρας μας δούλευε ως εποχιακός εργάτης στη Δυτική Γερμανία και μας έστελνε κάθε μήνα εκατό μάρκα, που κάλυπταν ακριβώς τα βασικά μας έξοδα. Η μητέρα μας είχε πεθάνει από καρκίνο πέντε χρόνια νωρίτερα, σε ηλικία τριάντα πέντε ετών. Είχε πέσει θύμα της άθλιας ιατρικής περίθαλψης της εποχής εκείνης. Δεν υπήρχαν ούτε μοντέρνα μηχανήματα ούτε έμπειροι γιατροί στο κρατικό νοσοκομείο της πόλης μας. Λεφτά δεν είχαμε να την πάμε σε ιδιωτική κλινική, οπότε η φουκαριάρα ήταν χαμένη από χέρι.
8
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΑΡΙΔΗΣ
Ένα βράδυ διαφορετικό από τα άλλα
Π
ερπάτησα περίπου δύο χιλιόμετρα μέχρι να φτάσω στη φτωχική μου κατοικία και το πρώτο που έκανα ήταν να συνδέσω το απλό μας ραδιόφωνο – τηλεόραση δεν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουμε. Δεν έπαιζε ελληνικά και ξένα τραγούδια όπως συνήθιζε, αλλά εμβατήρια με χορωδία: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά». Εγώ όμως ήθελα να ακούσω το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, οπότε περίμενα υπομονετικά, μέχρι που τα εμβατήρια έκαναν παύση για να ακολουθήσει μια επίσημη ανακοίνωση: «Κατόπιν του άρθρου 91 του Συντάγματος και κατόπιν κυβερνητικής συστάσεως, αναστέλλονται οι διατάξεις των άρθρων 5, 6, 8, 10, 11, 12, 14, 18, 20, 95 και 97 καθ’ όλον το κράτος λόγω εκδήλου απειλής κατά της γενικής τάξεως και της ασφαλείας του Κράτους εξ εσωτερικών κινδύνων. Ο υπουργός Εσωτερικών ανακοινώνει και εκτελεί αυτήν την διαταγήν. Κωνσταντίνος, ο Βασιλεύς των Ελλήνων, το Υπουργικό Συμβούλιο, ο Πρόεδρος, τα Μέλη». Κάθε Παρασκευή απόγευμα συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στο χωριό και μέναμε εκεί το Σαββατοκύριακο. Μερικές φορές ξεκουραζόμασταν, ενώ άλλες βοηθούσαμε στην καλλιέργεια των χωραφιών μας. Εκείνη όμως την Παρασκευή αναγκαστήκαμε να παραμείνουμε στις Σέρρες διότι οι γραμμές των λεωφορείων είχαν αναβληθεί λόγω της επικρατούσας πολιτικής κατάστασης. Μόλις σουρούπωσε, συνέβη κάτι αναπάντεχο στο ταπεινό μας δωμάτιο. Χωρίς καμία προειδοποίηση έκανε την εμφάνισή του ο κύριος Βασιλάκος, ο σπιτονοικοκύρης μας και καλός φίλος του πατέρα μου. Ήταν σοβαρός και παρέμεινε όρθιος στο άνοιγμα της πόρτας. Μας ενημέρωσε ότι απαγορευόταν η έξοδος από το σπίτι μετά τις επτά το βράδυ. Όποιος αψηφούσε τη ρητή εκείνη διαταγή, θα έβρισκε τον μπελά ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
9
του, μπορεί και να τουφεκιζόταν επιτόπου από στρατιωτικά περιπολικά. Όταν τον ρώτησα τι συνέβαινε τελικά, μας απάντησε ότι ο Στρατός είχε πάρει την εξουσία για να σώσει τη χώρα από τον κομμουνισμό. Στο άκουσμα της λέξης «κομμουνισμός» προκαλούνταν πάντα μια βαθιά απέχθεια μέσα μου. Ήταν το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης αντικομμουνιστικής προπαγάνδας που μας είχαν σερβίρει τα κρατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και δεν ήταν και τόσο παράξενο, αν το καλοσκεφτεί κανείς. Η Αριστερά είχε ηττηθεί στον Εμφύλιο δεκαοκτώ χρόνια νωρίτερα, οπότε στα επόμενα χρόνια η Δεξιά είχε ελεύθερη πρόσβαση στα κρατικά μίντια. Οτιδήποτε είχε να κάνει με την κομμουνιστική ιδεολογία ήταν απάνθρωπο, επικίνδυνο και αντιεθνικό, ενώ ό,τι σχετιζόταν με το Παλάτι, τη Χριστιανοσύνη και τον Στρατό, ήταν όμορφο και ιδεώδες. Όταν έπεσε το σκοτάδι επικράτησε μια παγερή σιωπή στην υπόγεια κατοικία μας. Η αδερφή μου και η γιαγιά μου δεν αντάλλαξαν κουβέντα. Ο αδερφός μου βρισκόταν σε ένα νοσοκομείο της Αθήνας για να του αφαιρέσουν έναν μικρό όγκο από τον εγκέφαλο, ενώ ο πατέρας μας στο μεταξύ είχε επιστρέψει για να του βρει κατάλληλο γιατρό. Και όταν η ώρα πήγε δέκα, ξαπλώσαμε για να κοιμηθούμε. Λίγα λεπτά αργότερα άρχισε η γιαγιά μου να ροχαλίζει, η δίδυμη αδερφή μου κοιμόταν ήρεμα, μα εμένα δεν έλεγε να με πιάσει ο ύπνος. Αναρωτιόμουν τι συνέβαινε έξω στους δρόμους. Η περιέργεια με κέντριζε να βγω έξω και να δω. Κι ενώ οι δύο γυναίκες κοιμόνταν αμέριμνες, εγώ με τις πιτζάμες γλίστρησα αθόρυβα προς την πόρτα της εξόδου και ανέβηκα τα πέντε τσιμεντένια σκαλοπάτια που οδηγούσαν στην αυλή. Η ατμόσφαιρα είχε γίνει πιο δροσερή και η μυρωδιά από τις τριανταφυλλιές με χτυπούσε έντονα στα ρουθούνια. Το ισχνό κίτρινο φως από τις κολόνες της ΔΕΗ φώτιζε εν μέρει την τετριμμένη άσφαλτο, τα λευκοβαμμένα σπίτια και τα ανθισμένα δέντρα κατά μήκος του δρόμου. Αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούσαν, ούτε κανένα περαστικό μπόρεσε να διακρίνει το μάτι μου, μόνο καμιά δυο γάτες έτρεχαν προς τα πέρα καθώς ακούγονταν γαβγίσματα από τη διπλανή γειτονιά. Δεν πέρασε πολλή ώρα, όταν άκουσα ήχο από οχήματα που πλησίαζαν. Σύντομα είδα στρατιωτικά φορτηγά –τα αποκαλούμενα «Τζέιμς»– να κάνουν την εμφάνισή τους το ένα πίσω απ’ το άλλο. Ξαπλω-
10
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΑΡΙΔΗΣ
μένος μπρούμυτα στο έδαφος τα έβλεπα ανάμεσα από τα παλούκια του φράχτη να τσουλούν προς το μέρος μου. Διερωτόμουν πού πήγαιναν και τι θα συνέβαινε αν κάποιος στρατιώτης με αντιλαμβανόταν. Η σκέψη εκείνη με τρομοκράτησε πολύ και με ανάγκασε να κρυφτώ πίσω από κάτι γλάστρες. Ευτυχώς δεν συνέβη τίποτε και την επόμενη φορά που κοίταξα στον δρόμο, τα οχήματα είχαν εξαφανιστεί.
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
11
Για το χωριό
Τ
ην επόμενη ημέρα μάθαμε ότι τα δρομολόγια των λεωφορείων λειτουργούσαν κανονικά. Καθώς περπατούσα με τη γιαγιά μου και την αδερφή μου προς το ΚΤΕΛ για να πάρουμε το λεωφορείο, περάσαμε μπροστά από ένα καφενείο του οποίου η είσοδος ήταν ανοιχτή. Εκεί μέσα, ψηλά στον απέναντι τοίχο, ήταν στημένη μια τηλεόραση, ενώ έξω στον δρόμο είχε μαζευτεί κόσμος που παρακολουθούσε ένα τηλεοπτικό διάγγελμα. Στην ασπρόμαυρη οθόνη ένας άγνωστος άνδρας μιλούσε ασταμάτητα. Ήταν γύρω στα πενήντα, στρογγυλοπρόσωπος, λίγο φαλακρός, οξύφωνος, είχε σκοτεινό βλέμμα και χιτλερικό μουστάκι. Φορούσε μαύρο κουστούμι, λευκό πουκάμισο και μαύρη γραβάτα. «Η χώρα διήρχετο μίαν κρίσιν, αναζητούσα διέξοδον εξ ενός πολιτικού αδιεξόδου εις το οποίον είχε εισέλθει. Από μακρού χρόνου, η αδυναμία της συνεννοήσεως μεταξύ των υπευθύνων πολιτικών παραγόντων της χώρας παρά πάσαν επίκλησιν του Ανωτάτου Άρχοντος της χώρας είχε περιαγάγει την χώραν εις αδιέξοδον. Ουδείς εκ των πολιτικών αρχηγών ανελάμβανε να βοηθήσει τον Ανώτατον Άρχοντα όστις ανεζήτει λύσιν εντός των συνταγματικών πλαισίων της ανευθυνότητός του διά να βγάλει την χώραν από το αδιέξοδον. Η κατάστασις αυτή, προστιθεμένην εις μίαν αναρχικήν αντίληψιν η οποία είχε επιβληθεί σχεδόν εις όλα τα άτομα της κοινωνίας, είχε δημιουργήσει τον έσχατον κίνδυνον να αλωθεί η χώρα από τον κομμουνισμόν. Οι Έλληνες, και κατά ιστορικήν παράδοσιν, αλλά και κατά την βασικήν κοινωνικήν αντίληψιν και αγωγήν, δεν είναι ποτέ ευεπίφοροι προς τον κομμουνισμόν, διότι ο κομμουνισμός δεν δύναται να έχει ουδέν σημείον κοινόν με τον ελληνοχριστιανισμόν που αποτελεί την βάσιν της διαπαιδαγωγήσεως των Ελλήνων κατά τον δρόμον της ιστορίας των. Προ αυτής της καταστάσεως ο Εθνικός Στρατός, αι ένοπλαι δυνάμεις της χώρας, η μόνη ουδετέρα εις τον χώρον του πολιτικού κατασπαραγμού δύναμις
12
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΑΡΙΔΗΣ
η οποία υπήρχε, έκρινεν ότι όφειλε να παρέμβει διά να αποτρέψει τον δρόμον προς τον κρημνόν». Το λεωφορείο κυλούσε ήρεμα στην άσφαλτο προς το χωριό και ήταν γεμάτο σιωπηλούς επιβάτες. Κάπου κάπου έριχναν καμιά πεταχτή ματιά ο ένας στον άλλον. Γιατί; Φοβούνταν μήπως υπήρχε κάποιος ρουφιάνος ανάμεσά τους; Ξαφνικά, ύστερα από ένα απότομο φρενάρισμα, σταματήσαμε. Τι συνέβη; Την απάντηση την πήρα μόλις κοίταξα έξω από το παράθυρο. Ένα στρατιωτικό τζιπ ήταν σταματημένο λίγο πιο μπροστά, πλάι σε ένα αγροτικό αυτοκίνητο. Ένας εσατζής στεκόταν δίπλα στον οδηγό και του έλεγχε τα χαρτιά, ενώ ένας δεύτερος εσατζής έκανε έλεγχο στο πορτμπαγκάζ. Δεν βρήκαν τίποτε κι έφυγαν. Άδικα είχαν φοβίσει τον άνθρωπο. Αυτό όμως το απλό γεγονός έγινε η αιτία να δημιουργηθεί μια τεράστια ουρά οχημάτων και να καθυστερήσει το ταξίδι μας είκοσι λεπτά.
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
13
160 × 230 SPINE: 5.4 FLAPS: 70
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΑΡΙΔΗΣ
Ο
Ο Δημήτρης Σολαρίδης γεννήθηκε το 1954 στον Νομό Σερρών. Το 1971, επάνω στην ακμή της Χούντας, έφυγε για τη Σουηδία, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο. Από τότε, ζει και εργάζεται εκεί.
Αναμνήσεις από τα χρόνια της Δικτατορίας
συγγραφέας αφηγείται προσωπικές του εμπειρίες από την ημέρα της εκδήλωσης του Πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου μέχρι την πτώση της Χούντας, επτά χρόνια και τρεις μήνες αργότερα. Ως μαθητής του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων Σερρών τότε, πίστεψε στα λόγια των καθηγητών του και των εκφωνητών του Κρατικού Ραδιοφώνου ότι όντως «η Επανάστασις έσωσε την χώραν από τον κίνδυνον του Κομμουνισμού» και άρχισε να οραματίζεται μια «Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών». Όμως ο θείος του Μανώλης, που άκουγε απαγορευμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς, όπως το BBC και την DEUTSCHE WELLE, προσπάθησε να του εξηγήσει ότι μια παρέα συνταγματαρχών, χωρίς να πάρουν άδεια από κανέναν, κατέλαβαν την εξουσία με τη βοήθεια των τανκς, κατέλυσαν όλες τις πολιτικές ελευθερίες του Ελληνικού Λαού και γέμισαν τη Γυάρο με πολιτικούς κρατούμενους. «Μα σοβαρολογείς, θείο;» διαμαρτυρήθηκε ο δεκατριάχρονος Δημητράκης. «Είναι δυνατόν να λένε όλοι τους ψέματα;»
ISBN 978-960-564-775-9
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ Βατάτζη 55, 114 73 Αθήνα | ΤΗΛ.: 210 64 31 108 ocelotos@ocelotos.gr | www.ocelotos.gr
cover_solaridis.indd 1
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ο σ ε λ ότ ο ς
5/13/2019 11:47:26 AM