Het magazine van Nusantara Zorg
INTERVIEW
VAN TJIPATU NAAR
RUMAH SAYA
‘Je hoeft hier niet alles uit te leggen. De mensen snappen waar je vandaan komt en het personeel is erg liefdevol’
INTERVIEW
KOKEN MET STERREN
‘Ik ben toch meer fan van Nederlands eten,’ vertelt ze lachend.
‘Hutspot met worst is mijn lievelingsgerecht.’
Uitgave 5, juli 2026
3 | Nusantara bij u thuis
4 | Van Tjipatu naar Rumah Saya
Interview met mevr. Tanis
6 | Locaties in beeld
Patria & Rumah Saya
8 | Een laatste groet namens Nusantara
9 | Nusantara stelt expertise beschikbaar!
10 | Van zorgassistent naar
leefondersteuner
Interview met Jolanda van Leeuwen
12 | Recept maiskoekjes
Van Aleida en Jo-Anne
13 | Vacatures
Kom werken bij Nusantara
14 | Visie op zorgverlening
Een mensgerichte aanpak in de ouderenzorg
16 | Prezo
Een kwaliteitskeurmerk dat ertoe doet
17 | Koken met sterren
Interview met mevr. Siau
19 | De vulkanen van Indonesië
Door dhr. Jonker
© 2024 Stichting Nusantara Zorg. Alle rechten voorbehouden.
Eindredactie: Rinus Westerveld
Teksten: Anne-Lin de Veer
Dtp-opmaak: Rinus Westerveld
Fotografie: Marcel van Mourik
Op- of aanmerkingen voor de redactie? Mail naar: communicatie@nusantara.nl
4 10 16 8 19
THUIS KUNT U OOK REKENEN OP NUSANTARA
Onze ouders worden gelukkig ouder dan voorheen. Graag willen we voor hen zorgen en hen een fijne en onbekommerde ’oude dag’ geven. Vanuit ons hart willen we daar graag alles aan doen. Respecten liefdevol er voor onze ouders zijn, net zoals zij voor ons klaarstonden en zichzelf hierbij veel hebben moeten ontzeggen. Je wilt graag terugschenken wat zij ons gaven. Liefdevol, met aandacht en warmte.
Onze inzet is oprecht, maar het kan ook best moeilijk en complex zijn. Uit onderzoek weten we dat onze afkomst en alles wat onze ouders hebben meegemaakt, kan leiden tot een verhoogde kans op de ontwikkeling van dementie en onbegrepen gedrag in het hier en nu. Dit kan het thuis erg moeilijk maken.
Juist ook dan wil Nusantara dichtbij u zijn en ondersteunen.
Door onze specialisatie, op het gebied van dementie in combinatie met trauma’s vanuit het verleden, bij u thuis te brengen. Door u te helpen bij het begrijpen waarmee u geconfronteerd wordt en u te adviseren hoe u hiermee mee om zou kunnen gaan en welke hulp en middelen beschikbaar zijn. Maar u ook te attenderen wanneer het moment aanbreekt om te kijken naar een nieuw thuis met waardevolle, cultuursensitieve zorg voor uw ouders.
Nusantara deelt graag haar kennis over (omgaan met) dementie, trauma’s en het ondersteunen van de zorg en betrokkenheid vanuit uw familie en naasten.
Dit kan bij u thuis, bij u in de regio of vanuit onze lokale woonzorglocaties Patria in Bussum of Rumah Saya in Apeldoorn (Ugchelen).
Onze contactpersonen in de regio zijn: REGIO OOST-NEDERLAND:
Eline Tahapary - 06 2078 2413
REGIO MIDDEN EN WEST NEDERLAND: Iette Papilaja - 06 8205 8192
Onze lokale Zorgbemiddelaars zijn: NUSANTARA BUSSUM/HILVERSUM:
Nicolette Saämena - 06 2077 6095
NUSANTARA APELDOORN/UGCHELEN: Joyce de Ruyter-de Wildt - 06 5351 0792
www.nusantara.nl
(Door Loes Hakvoort-Zuidervaart)
Lenny Tanis (1937) woont sinds 2024 met veel plezier in Rumah Saya. ‘Je hoeft hier niet alles uit te leggen. De mensen snappen waar je vandaan komt en het personeel is erg liefdevol’. Net zoals de meeste andere bewoners is Lenny geboren in (toen nog) NederlandsIndië. Ze is de jongste van vier kinderen en groeide op in Tjipatu, West-Java, waar haar vader was gestationeerd voor zijn werk bij de Nederlandsch-Indische Staatsspoorwegen.
Haar oudste twee broers zaten inmiddels in Nederland op kostschool. Als nakomertje en enige meisje kon Lenny rekenen op de volle aandacht van haar moeder. Dat resulteerde onder andere in een stevige basis in de klassieke muziek en het spelen op piano.
Na de Tweede Wereldoorlog barstte de onafhankelijkheidsstrijd los en het leven in het dorp werd gevaarlijk voor Indische Nederlanders. De familie vertrok met slechts een paar koffers naar Bandung, waar het nog relatief veilig was. Haar vader moest na hun vlucht nog terug om dingen te regelen voor zijn werk maar heeft dat helaas met de dood moeten bekopen.
‘Ik weet nog dat mijn moeder iedere avond huilde, maar er werd niet over gesproken’. Lenny bleef met haar moeder en broer in Bandung en ging daar naar het Christelijk Lyceum, een school die nog aangesloten was op het Nederlandse onderwijssysteem. In 1955 vertrok ze naar Den Haag voor een opleiding aan de Christelijke Kweekschool.
‘Het sneeuwde en het was koud!’ herinnert Lenny zich nog van haar aankomst in Nederland. Verder krijgt ze warme gevoelens als ze terugdenkt aan haar studententijd. Ze was een van de weinige Indische Nederlanders op de opleiding en haar medestudenten vonden haar razend interessant.
Een sociale kring was snel opgebouwd. Na haar afstuderen ging ze aan de slag op een openbare lagere school in een achterstandsbuurt in Den Haag. Daar is ze gauw mee gestopt, waarna ze via een invalpool op een rustigere school terecht kwam die wel goed beviel.
In haar vrije tijd ging ze er graag op uit. Naar een klassiek concert of een middag je winkelen nadat ze haar loon had op gehaald. In 1962 ontmoette ze haar man Rutger op een feestje van een collega. Rut ger (1932-2010) was een zoon van een gere formeerde zendeling en bracht zijn jeugd door op Sulawesi. Het Indonesische leven was hem met de paplepel ingegoten. Ze trouwden in 1963 en ze stopte op school, maar niet met lesgeven. Lenny heeft nog vele jaren pianoles gegeven.
Het echtpaar bleef in Den Haag en kreeg in 1964 en 1968 twee dochters. In 1970 verhuisden ze naar Aalsmeer voor het werk van Rutger bij KLM. Familie en vrienden kwamen graag langs om van Lenny’s kookkunsten en gezellige dansfeestjes te genieten.
bloemen gelegd op het graf en is er een slametan gehouden voor alle omgebrachte Indische Nederlanders in dat dorp.
‘Ik ben nog steeds dankbaar voor wat er toen is gebeurd. Dat gun je iedereen die worstelt met zulke herinneringen’.
Samen ontwikkelden ze een nieuwe passie: reizen. Door het werk van Rutger konden ze voordelig vliegen en reisden ze de hele wereld over.
Het was in de jaren ‘80 dat het verdriet om het verlies van haar vader begon op te spelen. Lenny besloot, geheel tegen haar opvoeding in, met haar trauma aan de slag te gaan. Ze ging naar een psycholoog en onder begeleiding van de Oorlogsgravenstichting reisde ze samen met Rutger, haar broer en andere nabestaanden af naar Tjipatu om haar vader de laatste eer te bewijzen. Uiteindelijk heeft ze samen met andere nabestaanden en dorpelingen
Sulawesi. Het was Rutgers laatste wens om samen met Lenny naar het eiland te gaan waar hij opgroeide. In 2010 overleed hij. Samen kregen ze vier kleinkinderen. Lenny bleef in Aalsmeer, waar ze nog een paar jaar met haar vriend Wim heeft gewoond. Na zijn overlijden in 2018 en de diagnose dementie is ze in 2020 eerst naar Lochem verhuisd en vier jaar later zette ze de stap naar Rumah Saya.
Ze geniet hier van het samenzijn met de andere bewoners. Ze gaat graag naar de activiteiten, ‘anders zit je maar een beetje op je kamer te niksen’. Het eten van de Javaanse kok bevalt erg goed! Haar lievelingseten tempeh goreng komt gelukkig af en toe ook voorbij. ‘s Avonds komt er altijd nog even iemand langs om te vragen hoe de dag was. Deze manier van doen sluit erg aan bij Lenny: ‘zoek elkaar op en blijf in de liefde, anders komt de boosheid je opzoeken’.
Plan een rondleiding op een van onze locaties en maak een afspraak met onze collega’s van zorgbemiddeling.
envelope zorgbemiddeling @nusantara.nl
Binnen Nusantara is Respect één van de vier kernwaarden; ‘Bewoners voelen zich gewaardeerd, gezien en gehoord. Zij ervaren herkenning en erkenning. Zodat zij senang zijn en hierin gevoed worden met persoonlijke aandacht, geduld en diep respect voor ouderen en onze gedeelde geschiedenis’.
Niet alleen in de zorg die dagelijks wordt verleend, maar ook in de manier waarop bewoners worden begeleid in hun laatste reis. Op de foto is te zien hoe de bestuurder van Nusantara, Wilbert de Haan-Westerveld, een laatste groet brengt wanneer een overledene en diens familie het gebouw verlaten.
Bij Nusantara vinden we het belangrijk dat iedere bewoner een respectvol en waardig afscheid krijgt. Daarom begeleiden we niet alleen onze bewoners in de laatste fase van leven, maar staan we ook stil bij het moment waarop iemand ons verlaat. Als bestuurder voelt het als een eer en mooi
moment om namens de hele organisatie een laatste groet te brengen. Het is een stil gebaar, maar een betekenisvol onderdeel van het werk: laten zien dat iemand tot het allerlaatste moment gezien, erkent en gerespecteerd wordt.
Wilbert benadrukt dat een afscheid binnen Nusantara altijd samen gebeurt: met zorgmedewerkers, welzijn, facilitair, vrijwilligers en iedereen die betrokken is bij het leven van onze bewoners. Het is juist die gezamenlijke inzet die maakt dat families zich gesteund voelen en dat een laatste groet echt recht doet aan wie iemand was.
Het moment op de foto laat zien waar Nusantara voor staat: zorg met aandacht, verbondenheid en waardigheid, tot het einde toe.
Donderdag 5 maart hield Nusantara op onze locatie Rumah Saya in Apeldoorn/ Ugchelen een inspirerende regionale netwerkbijeenkomst gericht op het delen van expertise rondom ondersteuning, zorg en welzijn voor Indische en Molukse ouderen in onze regio.
Zorgprofessionals uit de omgeving en de Indische en Molukse gemeenschap spraken elkaar over de specifieke behoeften van deze doelgroep. Behoeften die binnen de reguliere zorg niet altijd zichtbaar zijn. Door inzichten te delen, gezamenlijke uitdagingen te bespreken en kansen voor blijvende samenwerking te verkennen, zetten we opnieuw mooie stappen in wat er speelt binnen de gemeenschap, maar ook bij (zorg)partners die met de doelgroep te maken hebben.
Zo was het niet voor iedereen duidelijk welke grote historische levensgebeurtenissen plaatsvonden en welke gevolgen daarvan doorwerken in de jongere generaties. Al snel kwamen dan ook specifieke vragen naar boven zoals hoe het beste gereageerd kan worden in deze situaties. Ook onze Behandeldienst belichtte nieuwe ontwikkelingen vanuit Nusantara, juist om hierop in de toekomst in te springen door kennis en expertise via onze netwerkverbinders te geven aan zowel de Indische en Molukse gemeenschap én professionals die gerichte vragen hebben over cultuursensitieve zorg en welzijn.
De bijeenkomst maakte duidelijk hoe belangrijk samenwerking is om signalen uit de thuissituatie eerder op te vangen, beter aan te laten sluiten bij cultuur en familiecontext en overbelasting van mantelzorgers te voorkomen.
Dank, aan alle aanwezigen voor hun betrokkenheid, open gesprekken en waardevolle bijdragen en aan organisator Eline Tahapary, Netwerkverbinder bij Nusantara Zorg. Samen bouwen we aan een sterker netwerk rondom Indische en Molukse ouderen die onze gezamenlijke aandacht en inzet verdienen.
Een volgende netwerkbijeenkomst bijwonen? Stuur dan een email naar eline.tahapary@nusantara.nl.
Sinds augustus 2020 werkt Jolanda bij Nusantara, waar ze begon als zorgassistent en inmiddels is doorgegroeid naar leefondersteuner. In een periode van grote veranderingen maakt zij van dichtbij mee hoe Nusantara zich ontwikkelt en aanpast. Wat betekent dat in de praktijk? En hoe ervaart zij deze nieuwe manier van werken?
Nusantara verandert mee
In de nieuwe zorgvisie staan welbevinden, samen beleven en regie van de bewoner centraal. De relatie, tijd en persoonlijke aandacht vormen de basis met daaropvolgend de medische parameters. Dit is de leidraad van onze nieuwe zorgvisie en wordt daarnaast gedreven door cultuur, identiteit en adat, waarbij familie en netwerk actief worden betrokken. Het levensverhaal van onze bewoners wordt structureel onderdeel van het zorgleefplan.
Om deze visie waar te maken, ontwikkelen onze medewerkers in verschillende stappen verder richting de rol van leefondersteuner, wat de overkoepelende benaming zal zijn voor alle zorgmedewerkers. Hiervoor worden onder meer zorgassistenten en helpenden opgeleid naar een hoger niveau van zelfstandigheid in ADL en zorgondersteuning. Deze opleidings- en begeleidingstrajecten zijn in volle gang en Jolanda is daar één van.
Een nieuwe rol
De overstap naar leefondersteuner brengt voor Jolanda veel veranderingen met zich mee. Waar ze eerder vooral in de
huiskamer werkte, is haar rol nu breder en intensiever.
“Het is heel leuk, maar ook echt wennen.” vertelt ze. “Je moet veel meer combineren en met elkaar afstemmen. Dat maakt het soms drukker.”
Die verandering vraagt vooral om goede samenwerking. Collega’s moeten elkaar opzoeken en taken overnemen waar nodig. “Je bent echt op elkaar aangewezen. Als dat niet goed loopt, wordt het chaos. Maar als het wel lukt, werkt het heel fijn.”
Leren in de praktijk
Om goed voorbereid te zijn op haar nieuwe rol, volgde Jolanda een training. Daarin leerde ze onder andere hoe ze bewoners kan ondersteunen bij de dagelijkse zorg.
“Het is echt anders dan je denkt,” zegt ze.
“Het is niet zomaar iemand helpen, er komt veel bij kijken. Iedere bewoner is anders.”
De opbouw van de training (eerst meekijken & leren, dan meedoen en uiteindelijk zelfstandig werken) hielp haar om zelfverzekerd aan de slag te gaan. Toch blijft de praktijk een leerproces: “Je blijft schakelen en ontdekken wat werkt.”
Het verhaal achter de bewoner
Wat Jolanda het mooiste vindt aan haar nieuwe rol, is het intensievere contact met bewoners. Doordat ze nu ook op de kamers helpt, ontstaan er andere gesprekken.
“Het één-op-één contact is echt het mooiste,” vertelt ze. “Je leert bewoners beter kennen. Ze vertellen meer over zichzelf en hun leven. Dat krijg je niet mee in een volle huiskamer.”
Volgens Jolanda zorgt deze manier van werken ervoor dat er meer aandacht is voor de mens achter de zorgvraag. Als leefondersteuner voel je sneller waar iemand mee zit. En daar kun je dan ook op acteren.
Samen sterk
De nieuwe werkwijze vraagt veel van teams. Goede communicatie is essentieel en dat gaat nog niet overal vanzelf. “Dat
moet echt nog groeien,” geeft Jolanda eerlijk aan. Verandering kost tijd, dus hier wordt samen aan gewerkt.
Toch ziet Jolanda duidelijk de voordelen. Collega’s werken meer samen en hebben meer tijd om zich aan te passen aan de routine van de bewoners, in plaats van dat bewoners zich moeten aanpassen aan de routine van de zorg. Daardoor leren zij de bewoners echt kennen, voelen de bewoners zich gehoord en is er meer onderling contact.
Een ontwikkeling voor de toekomst
Hoewel het traject nog in de beginfase zit, is Jolanda positief over de toekomst. Ze ziet dat er meer aandacht komt voor bewoners en dat medewerkers meer betrokken raken bij de zorg.
“Er is gewoon meer aandacht. Niet alleen voor de zorg, maar voor de bewoner als persoon,” zegt ze. “Het moet nog groeien, maar het begint al te lopen.” Ook zal dit de druk op de zorg verminderen, omdat bepaalde taken sneller door collega’s kunnen worden overgenomen. Hierdoor houd jij meer tijd en aandacht over voor iedere bewoner.
Met kleine stappen wordt er gewerkt aan een nieuwe manier van zorg verlenen, waarin samenwerking, aandacht en persoonlijk contact centraal staan. Zoals Jolanda het zelf mooi samenvat: “Je bent er niet alleen voor de zorg, maar echt voor de mens.”
in een pan met een klein beetje olie en bak de mais 1 minuut mee samen met de komijnpoeder, korianderpoeder en gamba’s. Verwijder de pan van het vuur en laat het even afkoelen. klop de eieren los en roer dit door het maismengsel heen samen met wat peper, zout en wat gehakte selderij naar smaak. Roer de bloem er doorheen totdat er een plakkerige massa ontstaat. Indien nodig kun je hier een scheutje melk aan toe voegen.
4.Verhit een laagje olie tot ongeveer 170 graden. Plaats er een eetlepel van het maismengsel in en bak de koekjes aan beide kanten ongeveer 1,5 minuut goudbruin.
Ingrediënten (voor 15 maiskoekjes):
- 2 teentjes knoflook
- 400 gram maïskorrels uit blik
- 1 bosje selderij
- 1 rode ui
- 3 eieren
- 100 gram bloem
- Scheutje melk
- ½ theelepel komijnpoeder
- ½ theelepel korianderpoeder
- Bosje bieslook
- Snufje zout
- Ongeveer 8 gamba’s
Bereidingswijze
1. Laat de mais goed uitlekken
Tip
2. Snipper het uitje en hak de teentjes knoflook fijn. Fruit de ui en knoflook aan
Het lekkerst en meest krokant zijn de koekjes als je ze direct na het bakken serveert. Invriezen kan ook waarna je ze opwarmt in de oven.
Werk jij graag bij een unieke woonzorgorganisatie met een warm hart voor Indische en Molukse ouderen?
Bekijk onze website voor alle actuele vavatures en wie weet mogen we jou binnenkort verwelkomen als onze nieuwe collega.
In de ouderenzorg gaat het bestuurlijk steeds vaker over systemen, protocollen en cijfers. Maar zorg is geen product en ouderen voelen zich geen consumenten. Zorg gaat over aandacht, nabijheid en mens-zijn. Bij zorg blijft de mens met een levensverhaal, emoties, gevoelens en beleven het uitgangspunt van ondersteuning. Vanuit die overtuiging en onze Indisch en Molukse cultuur, laat Nusantara zien dat het ook anders kan. Niet alleen voor de eigen bewoners en hun familie, maar als breder pleidooi voor de ouderenzorg in Nederland.
Ondersteuning (zorg) begint bij wie iemand echt is Mensen zijn geen losse individuen, maar maken deel uit van een groter geheel. Familie, gemeenschap, geschiedenis en cultuur doen ertoe. Wie ouder wordt, neemt zijn hele levensverhaal mee. Een levensverhaal dat ook weer onderdeel uitmaakt van dat van de (klein)kinderen. Dat verdwijnt niet bij de voordeur van een zorgverlener.
Juist daarom is het belangrijk om het ‘wij’ centraal te zetten. Samen leven, samen zorgen, samen betekenis geven. In de Indische
en Molukse cultuur is dit verankerd in de adat: de gebruiken en gewoonten die over generaties worden doorgegeven, de grondslag van deze leefgemeenschap. Oftewel het morele en sociale kompas dat richting geeft aan hoe mensen met elkaar omgaan. Deze kijk sluit aan bij Positieve Gezondheid en de Sociale Basis: niet de ziekte centraal, maar het leven zelf. “Gewoon leven, maar wel met zorg”.
Cultuur doet ertoe
Voor veel ouderen, zeker met een migratieof koloniale geschiedenis, is cultuur geen bijzaak. Het bepaalt hoe je omgaat met pijn, verlies, ouderdom en afhankelijkheid. Het bepaalt hoe we met elkaar omgaan en elkaar tegemoet willen treden. Wat wil je toevoegen, bijdragen aan het geheel en hoe wil je dit doen?
Binnen de Indische en Molukse gemeenschap zijn familiebanden sterk, mede door het pela-schap: een diepgevoelde verbondenheid en wederzijdse zorg. Ouderen gelden als dragers van levenswijsheid. Zachtaardigheid, bescheidenheid, gastvrijheid en respect zijn vanzelfsprekend.
Tegelijk dragen veel ouderen een zware geschiedenis met zich mee. Trauma’s die vaak nooit zijn uitgesproken, maar wel doorwerken tot op hoge leeftijd. Dat vraagt om een cultuursensitieve zorg, om zorgverleners die begrijpen waar gedrag vandaan komt en die weten dat wantrouwen richting instanties diep kan zitten.
Ouder worden is geen ziekte
In veel zorgsystemen ligt de nadruk op achteruitgang en medicaliseren. Maar ouder worden hoort bij het leven. Het vraagt niet altijd om méér medicijnen, maar vaak om méér nabijheid.
Goede zorg betekent samen oplopen. Tijd nemen. Luisteren. Vertragen. Door te investeren in de relatie verminderen niet alleen fysieke klachten, maar ook mentale en sociale pijn. Bewoners houden zoveel mogelijk zelf de regie. Familie en sociaal netwerk zijn geen bezoekers, maar onderdeel van het leven.
Welbevinden voorop
Welbevinden is het uitgangspunt, niet de medische parameter. Samen eten, muziek, rituelen en herinneringen delen. Een omgeving die vertrouwd voelt, waar mensen zich senang voelen: op hun gemak, gezien en erkend. Mantelzorgers, vrijwilligers en professionals werken gelijkwaardig samen. Zo ontstaat zorg die professioneel én menselijk is.
De mens maakt het verschil
Goede zorg zit niet in procedures, maar in mensen. In aandacht, empathie, betrokkenheid en vakmanschap. Zorgverleners maken deel uit van die leefgemeenschap en handelen met kennis van geschiedenis, cultuur en generatieverschillen, maar vooral vanuit respect en nabijheid.
Zorg zoals het bedoeld is
Ouder worden betekent niet dat het leven minder betekenis heeft. Maar vaak juist meer. Als we durven loslaten dat zorg draait om beheersen en controleren, ontstaat ruimte voor menswaardigheid, verbondenheid en betekenis. Zorg zoals het bedoeld is.
Deze visie reikt verder dan onze eigen organisatie vinden wij. Echter een mensgerichte ouderenzorg begint bij het goede voorbeeld. Wij zijn al begonnen.
Nusantara–Hiermaguzijnwieubent.
Met trots melden wij dat Nusantara het PREZO Care keurmerk heeft ontvangen. Dit kwaliteitskeurmerk laat zien dat wij veilige, warme en persoonsgerichte zorg geven, die aansluit bij de Indische en Molukse identiteit en wensen van onze bewoners.
Tijdens de audit zag het team van Perspekt dat onze medewerkers werken vanuit onze kernwaarden Senang, Respect, Saamhorig en Vakmanschap: waarden die dagelijks voelbaar zijn in onze huizen.
De auditoren waren onder de indruk van de manier waarop wij aandacht hebben voor welzijn en verbinding. Een mooi voorbeeld dat zij noemden: “In verzorgingshuizen gaat het vaak over het weer, in Indische huizen gaat het over eten.” Dat zegt veel over onze cultuur van samen zijn, delen en ontmoeten.
Ook waren de auditoren erg positief over hoe onze zorg bijdraagt aan het welzijn van bewoners. Nusantara scoort bijzonder
goed op het belangrijkste criterium: het resultaat voor onze bewoner.
Waar kunnen we nog in groeien?
Zoals bij iedere organisatie zijn er verbeterpunten. Zo willen we:
• ons cultuursensitieve werken nog beter borgen, vooral bij invalkrachten;
• medewerkers meer tijd geven om van elkaar te leren en ervaringen te delen;
• risico’s beter en vaker samen bespreken;
• dilemma’s, zoals omgaan met familie of bewegen versus veiligheid, vaker en laagdrempeliger bespreken;
• activiteiten en afspraken nog beter afstemmen op de wensen van bewoners.
Deze punten helpen ons om de zorg verder te versterken en nog beter aan te sluiten bij wat bewoners en naasten belangrijk vinden.
Samen bouwen we verder
Het PREZO keurmerk wordt gevolgd door jaarlijkse audits. Over 11 maanden en over 22 maanden komt Perspekt opnieuw langs voor een tussentijdse en eindaudit. Hierbij wordt vooral gekeken naar onze ontwikkelpunten en naar hoe we verschillende perspectieven binnen de organisatie beter kunnen meenemen.
Wij zijn trots op deze erkenning en dankbaar voor de inzet van onze mensen. We blijven ons ontwikkelen, samen met onze medewerkers, vrijwilligers, bewoners en familie, zodat iedereen zich thuis kan voelen bij Nusantara.
Samen zorgen we, samen groeien we. Voel je thuis, voel je senang!
“We hebben vooral veel gelachen”: Joyce Siau geniet van Koken met Sterren bij Nusantara.
met de koks. Het draait dan niet alleen om eten maar om het samen-zijn, het samendoen”.
Op locatie Patria werd onlangs weer samen gekookt tijdens het evenement ‘Koken met Sterren’. Voor deze editie had onze bewoonster Joyce Elizabeth Siau (85) zich opgegeven om samen met haar dochter Vera, schoonzoon Willem, kleinzoon Gino en diens vriend Rowan met ondersteuning van onze koks, te koken.
Een middag van gezelligheid met familie en vertrouwde smaken. “We hebben enorm genoten. Mijn dochter kan ook heel goed koken. We hebben zoveel gelachen
Op tafel verscheen onder meer Nasi Kuning, een traditioneel Indonesisch rijstgerecht dat samen met kipkluifjes, het favoriete gerecht van Joyce is. Toch ligt haar culinaire voorkeur verrassend genoeg dichter bij de Nederlandse keuken. “Ik ben toch meer fan van Nederlands eten,” vertelt ze lachend. “Hutspot met worst is mijn lievelingsgerecht.”
Zelf omschrijft Joyce haar kookkunsten als ‘normaal’. In haar eigen keuken bereidde zij vroeger vaker Nederlandse
gerechten dan Indische maaltijden. Toch blijft de Indische keuken verbonden aan herinneringen, familie en samenzijn.
Een jeugd vol contrasten Joyce werd geboren in Surabaya, in Indonesië, en verhuisde in 1956 naar Nederland. Inmiddels woont zij al ruim drie jaar bij Nusantara, waar zij zich helemaal thuis voelt. “Ik heb het erg naar mijn zin hier,” vertelt ze. “Vooral lekker bezig zijn en kletsen met de bewoners vind ik fijn. En het eten is natuurlijk erg lekker.”
Haar jeugd kende vele gezichten. Aan de ene kant was er verdriet, onzekerheid en de harde realiteit van de oorlogsjaren. Vooral die periode, gecombineerd met moeilijke omstandigheden thuis, heeft diepe indruk op haar gemaakt. Toch is dat niet het enige wat haar verhaal typeert. Want tussen alle moeilijke momenten door waren er ook herinneringen vol vrijheid, avontuur en plezier.
Ze groeide op in Surabaya, waar ze als kind volop buiten speelde en veel vriendjes en vriendinnetjes had. Stilzitten paste niet bij haar. Ze was nieuwsgierig, energiek en haalde graag kattenkwaad uit. Meisjes vond ze vaak maar saai; liever trok ze op met jongensvrienden. Lachend vertelde ze hoe ze vroeger zelfs aan de tram hing; “Puur voor de spanning en het avontuur.”
Naast de levendige herinneringen aan het buitenspelen, staan ook de kleine, bijzondere momenten haar nog helder bij. Zo was er een plek waar regelmatig mensen arriveerden in prachtige jurken en nette kleding. Samen met een vriendinnetje gluurde ze stiekem over de schutting om bewonderend naar al die mooie outfits te kijken. Het waren momenten van verwondering en onschuld, die haar altijd zijn bijgebleven.
Na haar schooltijd rondde ze de Mulo af. Vervolgens werkte ze als oppas en later samen met haar ex-vriend in een meubelwinkel. Ook werkte ze met veel plezier achter de kassa bij Albert Heijn. Het contact met mensen en de gezelligheid van het werk spraken haar enorm aan.
De overgang van Indonesië naar Nederland was groot. Toch voelde ze zich hier uiteindelijk meer thuis. Ze hield van de Nederlandse mentaliteit, kon goed met de mensen overweg en genoot van het Nederlandse eten. Ondanks alle verschillen vond ze in Nederland een plek waar ze zich prettig voelde.
Haar verhaal laat zien hoe een jeugd tegelijkertijd zwaar én mooi kan zijn. Tussen oorlog en moeilijke omstandigheden wist zij toch momenten van geluk, avontuur en vrijheid te vinden. Juist die combinatie maakt haar herinneringen zo bijzonder en menselijk.
(Door dhr. Jonker, bewoner van Nusantara Patria)
Wie aan Indonesië denkt, denkt vaak aan tropische stranden en oerwouden, groene rijstvelden en geurige kruiden. Maar het landschap van de archipel wordt ook bepaald door iets anders: vulkanen. Indonesië telt 127 actieve vulkanen en behoort daarmee tot de meest vulkanische gebieden ter wereld. Namen als Merapi en Krakatau op Java, Gunung Agung op Bali en Gamalama op Ternate roepen herinneringen op aan indrukwekkende vergezichten, maar ook aan de kracht van de natuur.
De vulkanen zijn ontstaan doordat Indonesië ligt op de zogenaamde “(Pacifische) Ring van Vuur”, een gebied rond de Stille Oceaan waar aardplaten tegen elkaar bewegen. Daardoor komen aardbevingen en vulkaanuitbarstingen er regelmatig voor. Hoewel uitbarstingen soms veel schade en leed veroorzaken, brengen ze ook vruchtbaarheid. De vulkanische as verrijkt de bodem, waardoor gewassen zoals rijst, koffie, kruidnagel en nootmuskaat uitstekend kunnen groeien. De beroemde specerijenhandel, die eeuwenlang kooplieden uit de hele wereld aantrok, was mede mogelijk dankzij de vruchtbare vulkanische grond. Zo hebben de vulkanen niet alleen het landschap, maar ook de geschiedenis van de eilanden beïnvloed.
Veel Indonesiërs zien vulkanen bovendien als plaatsen met een spirituele betekenis. De lokale bevolking van Bali gelooft bijvoorbeeld dat de geesten van hun voorouders ronddwalen op de Gunung Agung met de pura (tempel) Besakih als het religieuze centrum van de wereld. Rond verschillende bergen bestaan oude verhalen, tradities en rituelen die van generatie op generatie worden doorgegeven. De vulkaan wordt daarbij vaak gezien als een verbinding tussen mens, aarde en het hogere.
Vandaag de dag blijven de vulkanen een belangrijk onderdeel van het Indonesische landschap en de identiteit van de bevolking. Ze herinneren aan de enorme krachten die de eilanden hebben gevormd en aan de nauwe verbondenheid tussen mens en natuur. Voor velen met wortels in Indonesië roepen deze markante bergen herinneringen op aan verhalen van ouders en grootouders, aan vertrouwde beelden uit de jeugd en aan een gedeeld cultureel erfgoed. Zo zijn de vulkanen niet alleen indrukwekkende natuurverschijnselen, maar ook blijvende symbolen van verbondenheid met het land van herkomst.
