INTERVIEW
BIJZONDER
LEVENSVERHAAL
Bij ons komen wonen, welzijn, zorg en culturele identiteit samen in één warme belofte: ‘Hier mag u zijn wie u bent’
INTERVIEW
VERBINDEN MET LIEFDE
Uitgave 3, juli 2025
Voel je thuis, voel je senang.
3 | Voorwoord
Door Wilbert de Haan Westerveld
4 | Toekomstbestendig werken
Interview met Bennadeth Hayford
6 | Locaties in beeld
Patria & Rumah Saya
8 | Nieuwe missie, visie en kernwaarden
Onze kernwaarden, onze why, ons verhaal
11 | Recept sambal goreng telor
Van dhr. Wilten
13 | Vacatures
Kom werken bij Nusantara
14 | Bijzonder levensverhaal
Interview met dhr. Wilten
16 | Verbinden met liefde
Interview met Iette Papilaja
18 | Nieuwe toezichthouder
Lilian Tham
19 | Batik
Symbool van de Indonesische identiteit
© 2024 Stichting Nusantara Zorg. Alle rechten voorbehouden.
Eindredactie: Carla Brons
Teksten: Anne-Lin de Veer
Dtp-opmaak: Rinus Westerveld
Fotografie: Marcel van Mourik
Op- of aanmerkingen voor de redactie? Mail naar: communicatie@nusantara.nl
DOOR WILBERT DE HAAN WESTERVELD
De waarde van Cultuur
Cultuur is een kostbaar goed, door generaties heen opgebouwd. Het maakt dat we, met elkaar en als organisatie, dezelfde waarden gewoonten en normen als uitgangspunt hebben en willen uitdragen. Dit is dagelijks zichtbaar in hoe we met onze bewoners en elkaar omgaan.
Het gaat om kleine dingen als: bewoners en familie met U, tante of oom aanspreken; niet op tafels gaan zitten, en koffie, thee of maaltijden aanreiken met je rechterhand. Zo maken veel (kleine) aspecten de mooie en rijke Indische en Molukse cultuur tot wat zij is.
Zelf ben ik opgevoed in de Nederlandse cultuur, deze is echt anders dan de Indisch en Molukse. Daarom ben ik blij dat mijn Nusantara-collega’s mij gevraagd en ongevraagd attenderen op deze specifieke Indische culturele kenmerken. Op bestuurlijk niveau adviseert de Kumpulan Budaya (Cultuurtafel) mij zodat onze cultuur altijd het uitgangspunt is in onze besluitvorming.
Onze cultuur is ook hét unieke van Nusantara binnen de zorgsector en wordt niet bepaald door je functie in de organisatie. Het begint bij ons allemaal persoonlijk, als individuen die graag deze waarden, gedrag en normen uitdragen en zo onze bewoners, hun familie en elkaar de Indisch en Molukse cultuur laten beleven.
Samen maken we, vanuit grote betrokkenheid en enthousiasme, Nusantara tot wat het is.
En dat wordt in toenemende mate ervaren, gezien en herkend.
Met een warme groet, Wilbert de Haan Westerveld.
HAYFORD
Nusantara gelooft dat je je alleen écht thuis kunt voelen als je helemaal jezelf kunt zijn. Daarom geven we onze Indische en Molukse bewoners niet zomaar een woonplek en zorg. We creëren een wereld waarin hun cultuur door alles heen ademt en waar we ons samen senang voelen. Om deze belofte nu en in de toekomst waar te (blijven) maken, ontwikkelen we continue onze dienstverlening.
Begin 2024 kwam een diverse groep medewerkers samen om na te denken over ‘Toekomstbestendig werken’. Dit gesprek kwam vooral opgang door de vraag: hoe maken we het leven van bewoners zo waardevol mogelijk in hun laatste levensfase? Hoe spelen wij in op persoonsspecifieke wensen en wat geeft de bewoner een echt thuisgevoel? Dit leverde op dat Nusantara iedereen zichzelf ziet als ‘leefondersteuner’ in plaats van afgebakende functies als zorgassistent, helpende of welzijnsmedewerker. Ieder teamlid draagt naast het geven van zorg ook bij aan het leven van de bewoner. Het draait om het geven van een combinatie van zorg, welzijn en verbinding, welke functie je als zorgprofessional ook hebt.
Proeftuin Rumah Saya
In de Proeftuin op onze locatie Rumah Saya, afdeling Kleinschalig Wonen voeren we het Toekomstbestendig werken al in de praktijk door, onder leiding van Bennadeth Hayford, Coördinator Zorg. Tijd voor een gesprek met haar!
De mens achter de bewoner echt leren kennen
Toekomstbestendig werken begint bij het kennen van het verhaal achter de persoon. Niet alleen wat iemand fysiek nodig heeft, maar ook wat iemand gelukkig maakt of waar wij rekening mee kunnen houden.
Bennadeth vertelt dat bijvoorbeeld een bewoonster in de oorlog in het verzet zat en daardoor onrustig werd van de nachtcontroles door de verpleging. “Zij stond altijd aan, omdat ze dat gewend was. De geluiden van voetstappen op de gang wekte nare herinneringen op, waardoor ze nooit lekker kon slapen. Pas als je haar verhaal kent, begrijp je waarom iemand op een bepaalde manier reageert. Door onze bewoners heel goed te kennen, reageren we hierop met meer empathie. Dit is waar-
om er meer aandacht moet zijn voor het levensverhaal van bewoners, naast de zorg. Niet alleen het zorgplan is belangrijk, ook het levensverhaal van de bewoner.”
Daarnaast is saamhorigheid binnen
Nusantara erg belangrijk. Familieleden moeten zich welkom voelen om actief aanwezig te zijn in het leven van onze bewoners. Zij zijn niet alleen bezoeker, maar ook deel van het leven van de bewoner. Bennadeth laat weten dat als een bewoner standaard elke week wordt gewassen door de dochter, wij dit ritueel bij Nusantara graag doorzetten. Er is ruimte voor eigen inbreng voor en door de bewoner & familie, om zo echt persoonsgerichte zorg te kunnen geven.
Kleine acties als dagelijkse basis
De dagstart met het team is even belangrijk. We bespreken dan de planning en ook hoe iedereen zich voelt. “Hoe voel jij je vandaag?” is net zo belangrijk als “Wat willen we vandaag bereiken?” Zo ontstaat ruimte om elkaar te helpen, ook onder collega’s.
Sommige bewoners kunnen niet meer vertellen wat ze voelen, maar ze voelen wel alles. Zeker mensen met dementie. ‘Een gespannen medewerker wordt snel aangevoeld door bewoners. Daarom begint goede zorg bij de medewerker zelf. Als jij goed in je vel zit, vertaalt dit zich naar alles wat je doet tijdens werk met onze bewoners.’ Laat Bennadeth weten.
Of je nu zorgmedewerker of welzijnsmedewerker bent, iedereen draagt bij aan het welbevinden van de bewoner. Soms heeft een zorgassistent een betere klik met een bewoner dan de vaste verzorgende en daar spelen we op in. Het gaat om wie de bewoner vertrouwt, niet om wie
wat ‘hoort te doen’. Medewerkers moeten dus de ruimte en vrijheid hebben om dingen met elkaar af te kunnen stemmen en niet altijd gebaande paden volgen.
Wij zijn gewoontedieren
Te vaak doen we dingen uit gewoonte; elke dag standaard kaas op brood zonder te vragen, maar soms wil een bewoner ineens jam. De les? Blijf vragen. Ook als iemand zich moeilijk kan uiten. Laat bijvoorbeeld opties zien. Moedig keuzevrijheid aan, ook als het gaat om kleine dingen. Geef bewoners de mogelijkheid om zelfstandig keuzes te kunnen maken. Vaak bloeien daar mooie momenten uit op! Verandering vraagt veel, zeker in een drukke werkomgeving met collega’s die kunnen uitvallen, onderbezetting en uitzendkrachten. Het is verleidelijk terug te vallen op oude bekende routines. Wij vinden het belangrijk om de kleine successen te vieren en besteden dagelijks aandacht aan wat bewoners echt willen, laat Bennadeth weten.
Tijd nemen zorgt voor echte aandacht Als oplossing zouden langere diensten meer ademruimte kunnen geven volgens Bennadeth. ‘Niet alles hoeft in korte blokken van twee uur. Door de dag heen kunnen medewerkers piekmomenten beter verdelen, inspelen op individuele wensen, en bewoners benaderen op hun eigen tempo. Sommige mensen willen liever in de middag douchen, in plaats van de ochtend, en die vrijheid moet er zijn.’
De weg naar een warme én persoonsgerichte zorg begint met kleine stapjes. Een gesprek, een bewoner die zich gehoord voelt, familie die zich betrokken voelt bij de zorg en een collega die voldaan thuiskomt, ondanks de drukte. Daar gaat het om bij Toekomstbestendig werken.
HATTEM 34 - 7339 HJ - UGCHELEN (APELDOORN) Plan een rondleiding op een van onze locaties en maak een afspraak met onze collega’s van zorgbemiddeling. envelope zorgbemiddeling@nusantara.nl
Onze (zorg)omgeving in Nederland verandert snel. Zoals de toenemende druk op de (ouderen)zorg en het langer thuis blijven wonen door ouderen. Maar ook Nusantara zelf maakte de afgelopen jaren veel verandering mee. Een nieuwe bestuurlijke en organisatorische koers zorgt voor een intensieve inzet op het behoud en versterking van onze cultuursensitieve zorg, gebaseerd op de Indische en Molukse cultuur en adat (gebruiken en gewoonten).
De herijking
De afgelopen periode dachten we na over de unieke waarde van Nusantara. Wie we zijn, waarom wij in de wereld zijn en wat onze belofte is aan onze bewoners. Dit
onderzochten we bij onze bewoners, hun verwanten, onze medewerkers en externe belanghebbenden. Dit leverde een herijking op van onze missie, visie en kernwaarden.
Wij zijn een gastvrij, liefdevol en warm thuis voor Indische en Molukse ouderen met een gedeelde achtergrond en verlangen. Een thuis waar de rijke cultuur herkenbaar is in alles wat wij doen; het respect voor ouderen, de geuren en smaken van versbereid eten en muziek, de hartelijkheid en het samenzijn. ‘Voel je thuis, voel je senang’.
Respect
Bewoners voelen zich gewaardeerd, gezien en gehoord. Zij ervaren herkenning en erkenning. Zodat zij senang zijn en hierin gevoed worden met persoonlijke aandacht, geduld en diep respect voor ouderen en onze gedeelde geschiedenis.
Saamhorig
Dagelijks sluiten wij aan bij de natuurlijke Indische en Molukse behoefte aan saamhorigheid. Samen genieten van eten, muziek en dans, herinneringen delen en tradities voortzetten, geeft hét familiegevoel. Wij zijn actief en staan in nauwe verbinding met lokale gemeenschappen in de samenleving.
Vakmanschap
Nusantara is de expert in hoogwaardige cultuursensitieve zorg. Het thuisvoelen is pas echt fijn als deze aansluit bij de identiteit en adat (gebruiken en gewoonten) van onze bewoners. Zorg omvat veel meer dan alleen hulp en ondersteuning; het is liefdevolle aandacht van betrokken, vakbekwame en gemotiveerde medewerkers.
‘Omdat Indische en Molukse ouderen in Nederland zich thuis en senang kunnen voelen tijdens hun laatste levensfase’.
Onze missie
Wij geloven dat ouderen zich alleen echt thuis kunnen voelen als ze volledig zichzelf kunnen zijn. Daarom geven wij niet alleen woonruimte en hoogwaardige zorg, maar creëren we een complete leefomgeving waar de Indische en Molukse cultuur in alles voelbaar is en we ons met elkaar senang voelen.
Onze missie bij Nusantara komt voort uit een diepgewortelde overtuiging: liefdevolle zorg en oprechte aandacht als basis voor een menswaardige samenleving. Vanuit deze gedachte zijn wij een écht thuis voor kwetsbare Indische en Molukse ouderen en hen die zich er sterk verwant aan voelen. Een plek waar de eigen cultuur, tradities en adat (gebruiken en gewoonten) centraal staan - niet als extraatje, maar als fundament van ons bestaan.
Bij Nusantara komen wonen, welzijn, culturele identiteit en hoogwaardige zorg samen in één krachtige belofte ‘Hier mag u zijn wie u bent’.
Onze visie
Bij Nusantara vormt de rijke Indische en Molukse cultuur het hart van alles wat we doen - van de geuren in onze gangen tot de taal en rituelen die we koesteren. Waardevolle zorg ontstaat in respectvolle, persoonlijke ontmoetingen waarin bewoners, familie en medewerkers elkaar écht zien.
De ouderen behouden de regie over hun eigen leven, waardoor zij zoveel mogelijk en op hun eigen manier betekenis kunnen blijven geven aan hun leven. Door bruggen te bouwen tussen families, gemeenschappen en onze zorgomgeving, blijven zij sociaal actief. Voor een optimale aansluiting op identiteit, gebruiken, gewoonten en de moedertaal, werken wij met medewerkers met passie en liefde voor de Indische en Molukse cultuur.
Bij Nusantara streven we naar een toekomst waarin cultuursensitieve zorg niet alleen erkend wordt, maar vanzelfsprekend is. Een wereld waarin ouderen omringd worden door hun culturele erfgoed, waardoor zij tot hun overlijden in waardigheid kunnen leven. u
Je denkt er vast wel eens over na - hoe zal het zijn als je ouder wordt?
Of misschien maak je je zorgen over je oma of opa, je ouders, of goede vrienden. Ouder worden hoort bij het leven. We wensen allemaal dat het zo fijn mogelijk gaat, zonder al te veel hobbels op de weg. Maar eerlijk is eerlijk, die weg is niet altijd makkelijk. Je ziet het overal: de zorg die onder druk staat, ingewikkelde regels, te weinig mensen die kunnen helpen, de kosten die oplopen en natuurlijk de kleine en grote ongemakken die bij het ouder worden horen.
Ouder worden gebeurt vanzelf, als je die kans krijgt. Maar juist in dat laatste stukje van je levenspad wil je meer dan alleen ‘bestaan’. Dan wil je je levensverhalen delen, dan verdien je respect. Dan wil je leven zoals de avondzon: warm, rustig en mooi.
Onze Indische en Molukse ouderen, of zij die zich verwant voelen met deze cultuur, kennen die bijzondere warmte en familiegevoel. Ze voelen die spirituele verbondenheid met de natuur en dragen het respect voor voorouders in hun hart. Het is zo begrijpelijk dat zij hun laatste levensfase willen doorbrengen op een plek waar hun eigen cultuur, tradities en adat (gebruiken en gewoonten) niet vergeten worden. Dat noemen we cultuursensitieve zorg.
Welkom bij Nusantara. Wij geloven dat je je alleen écht thuis kunt voelen als je helemaal jezelf kunt zijn. Daarom geven we niet zomaar een woonplek en zorg. We creëren een wereld waarin de Indische en Molukse cultuur door alles heen ademt en waar we ons samen senang voelen. Met liefdevolle zorg en oprechte aandacht als hartslag van onze gemeenschap.
‘Het leven is slechts een tussenstop, de dood is de terugkeer naar huis’ - zo luidt een prachtige uitdrukking uit de Indische
en Molukse cultuur. Hoe fijn is het als je je al thuis voelt op een plek met warme mensen om je heen, waar je niets hoeft uit te leggen, die je begrijpen, en aan wie je je levensverhalen kunt vertellen als je dat wilt. Waar je familie en vrienden altijd welkom zijn. Nusantara symboliseert ‘eenheid in diversiteit’. Iedereen is anders, maar samen zijn we verbonden.
Mooie woorden. Maar daarmee red je het niet alleen. Dit vraagt om hoogwaardige zorg. Meer dan gewoonweg hulp en ondersteuning, doordat de complexiteit van de zorg veelal wordt veroorzaakt door historische ervaring. Het vraagt om betrokkenheid van vakbekwame en gemotiveerde medewerkers die liefdevol en aandachtig zorg verlenen. Om de juiste voorzieningen en een fijne omgeving. Daar zijn we bij Nusantara heel zuinig op. Dat moet ook wel, om een plek te maken waar ouderen omringd worden door hun culturele erfgoed, zodat ze tot hun overlijden in waardigheid kunnen leven. En dat is ons gelukt.
Bij ons komen wonen, welzijn, zorg en culturele identiteit samen in één warme belofte: ‘Hier mag u zijn wie u bent’.
Nusantara. Voel je thuis, voel je senang.
Ingrediënten (voor 4 personen):
• 4–8 eieren
• 3 sjalotten
• 3 teentjes knoflook
• 1 rode peper
• 1 stengel sereh (citroengras), gekneusd en gevouwen
• 1 salam blad (Indische laurier)
• 160 ml kokosmelk
• 2 theelepels sambal oelek
• 1 theelepel gemalen laos
• 1 theelepel djahé
• ½ theelepel ketoembar
• 1 theelepel trassi
• 1 theelepel gula djawa (of bruine basterdsuiker)
• zonnebloemolie of arachideolie
Bereidingswijze
1. Eieren koken en bakken
- Kook de eieren in 12 minuten hard. Laat ze schrikken onder koud water, pel ze en dep ze droog met keukenpapier.
- Verhit een laagje olie in een wok of diepe koekenpan en bak de eieren rondom goudbruin op middelhoog vuur. Dit geeft ze stevigheid en een lekkere textuur.
- Laat de eieren uitlekken op keukenpa pier en haal een doekje door de binnen kant van de pan zodat deze hergebruikt kan worden voor de bumbu.
2. Bumbu maken en fruiten
peper fijn (of maal in een keukenmachine zodat het mengsel extra fijn is).
- Meng de trassi en laos door het sjalottenmengsel tot een egale pasta.
- Verhit een nieuwe scheut olie in de wok en fruit het kruidenmengsel 1–2 minuten op middelhoog vuur tot het begint te geuren.
- Voeg de gula djawa, kokosmelk, sereh, salamblad en sambal oelek, djahé en ketoembar toe. Roer goed door en breng aan de kook.
3. Eieren laten sudderen
- Leg de gebakken eieren voorzichtig in de saus.
- Laat het geheel zo’n 10 minuten zachtjes sudderen. Schep regelmatig wat saus over de eieren zodat de smaken goed intrekken.
- Als je de bumbu extra goed in de eieren wilt laten trekken, kun je kleine gaatjes in het ei prikken met een satéprikker.
4.Proeven & serveren
- Proef of de saus pittig genoeg is. Voeg gerust extra sambal toe als je van meer pit houdt.
- Snijd de sjalotjes, knoflook en rode
- Serveer warm, met witte rijst en eventueel wat atjar of groenten erbij.
Maak deze sambal goreng een dag van tevoren. De smaken worden dan nog voller en intenser!
Bekijk onze site voor actuele vacatures of solliciteer direct
KOM WERKEN BIJ NUSANTARA
Leefondersteuner(s)
clock 16 uur
map-marker Bussum
Verpleegkundige
clock Uren in overleg
map-marker Bussum & Ugchelen
Verzorgende IG (VIG)
clock 32 uur
map-marker Ugchelen
Vrijwilligers
Alle handen zijn van harte welkom
clock Uren in overleg
map-marker Bussum & Ugchelen
Open sollicitatie
clock Uren in overleg
map-marker Bussum & Ugchelen
Verpleegkundig specialist
clock 24 - 32 uur
map-marker Ugchelen
VAN DHR. H. WILTEN
Met een indrukwekkende militaire carrière van veertig jaar, een ernstige verwonding en een liefde voor koken die hem zelfs in contact bracht met koningin Juliana, heeft dhr. Wilten een leven geleid vol met bijzondere ervaringen. We spraken met hem over zijn verleden, zijn levenservaringen en de kracht om ondanks tegenslagen vooruit te blijven kijken.
Een nieuw leven in Nederland
In 1951 is dhr. Wilten met zijn familie naar Nederland gekomen. “We hadden niets, alleen onze kleding”. Doordat ze steeds een tijdelijk onderkomen hadden, bleven ze verhuizen. Uiteindelijk kwamen ze in Hilversum terecht en vond zijn vader werk in Amsterdam. Later verhuisden ze met z’n allen naar Apeldoorn, waar hij een baan vond bij Centraal Beheer.
Indonesië bleef wel een gemis, maar er was geen andere keuze. Ze moesten hier een nieuw leven opbouwen. Het scheelt dat dhr. Wilten pas tien jaar was toen hij naar Nederland kwam. Dit zorgde ervoor dat de overgang van Indonesië naar Nederland makkelijker te overbruggen was. “Ik was tien jaar toen we hier kwamen, dus
ik paste me vrij snel aan. We gingen hier naar school en leerden de taal.”
Van militair naar nieuwe uitdagingen
Dhr. Wilten heeft veertig jaar als militair gewerkt en was schietinstructeur bij de cavalerie. Zijn taak was soldaten trainen in het gebruik van wapens, met name in tankschietoefeningen. “Dat was een hele verantwoordelijke en soms ook gevaarlijke baan. En dat heb ik geweten...”
Tijdens een training was er een jonge soldaat die besloot toch nog de laatste kogels af te vuren, ondanks het sein ‘einde oefening’. Dhr. Wilten stond op dat moment op de verkeerde plek en een kogel raakte hem in het hoofd. Die kogel kwam vast te zitten in de hersenen, waardoor hij blind werd aan één oog. Daarna raakte hij in een coma en werd uiteindelijk afgekeurd voor zijn functie in de cavalerie destijds. Maar gelukkig kwamen er nieuwe uitdagingen en kansen op zijn pad.
Indertijd was hij natuurlijk boos vanwege dit voorval, maar al snel veranderde dit. In plaats van boosheid wist hij dit gevoel om te zetten in dankbaarheid en rust. Hij heeft
het overleeft en mooie kansen zijn op z’n pad gekomen. Hij laat dit zelf ook graag weten; “Wat schiet ik ermee op? Die jongen was pas 19 en had zijn hele leven nog voor zich. Ik wilde hem niet aangeven, want dat zou zijn toekomst verwoest hebben. Jaren later kwam hij zelfs bij me thuis om zijn excuses aan te bieden. Dat vond ik een mooi gebaar.”
Van tanks naar de keuken van Prins Bernhard
Dhr. Wilten werd omgeschoold en kwam uiteindelijk te werken als beheerder op de Zwaluwenberg in Hilversum waar destijds Prins Bernhard als InspecteurGeneraal, gehuisvest was. Maar dat was niet het enige. “Op een dag vroeg de chefkok van Prins Bernhard of ik kon koken. Dat kon ik, want ik had het van mijn moeder geleerd en vond het altijd leuk om te doen. Zo kwam het dat ik, samen met andere koks, gerechten mocht bereiden voor Prins Bernhard en koningin Juliana. Dat was een heel bijzondere tijd.”
Koningin Juliana hield erg veel van gebakken lever, dus dat maakte dhr. Wilten vaak voor haar klaar. Enkele keren mocht hij zelfs voor officieuze gelegenheden koken.
Na het pensioen
Na het pensioen werd dhr. Wilten rij-examinator voor het CBR en later chauffeur voor een dagopvang. “Ik haalde en bracht mensen die niet meer zelfstandig konden reizen. Dat vond ik heel leuk om te doen. Ik hou niet van stilzitten.”
Momenteel woont dhr. Wilten in Nusantara, waar hij het enorm naar zijn zin heeft. “Ik kook nog steeds twee keer per week voor de bewoners van Kleinschalig Wonen.
Dat doe ik met veel plezier. Daarnaast geniet ik van muziek, heb ik mijn televisie en het gezelschap van de mensen om me heen.”
Als u terugkijkt op uw leven, bent u dan tevreden?
“Ja, absoluut. Ondanks de tegenslagen heb ik een goed leven gehad. Het belangrijkste is dat je blijft doorgaan en de mooie momenten waardeert. Ik heb mijn familie, mijn kleinkinderen en nog steeds iets om handen. Wat wil een mens nog meer?”
Iette werkt als Netwerkverbinder voor Nusantara én voor Pelita, twee organisaties die zich inzetten voor cultuursensitieve zorg. “Drie dagen Nusantara en twee dagen Pelita” zegt ze. “Eigenlijk voelt het als dezelfde missie, maar dan voor twee organisaties.” Voor Iette is werken iets wat zij graag doet. Voor twee organisaties werken? Iette doet het met plezier!
Bruggenbouwer
Bij Pelita focust Iette zich op de Molukse gemeenschap. “De Indische doelgroep is groter en daardoor vaak zichtbaarder. Maar dat betekent niet dat de Molukse gemeenschap minder behoefte heeft aan verbinding en zorg.” Met haar achtergrond, tweede generatie Molukse, opgegroeid in de Molukse gemeenschap, weet ze precies waar de kwetsbaarheid en behoeften liggen.
Voor Nusantara ligt de focus op de zorg zelf, voor Indische en Molukse ouderen. “En dat is voor mij de perfecte combinatie. Want bij Pelita ben ik de brug naar zorg, bij Nusantara ben ik de zorg. Nu zie ik het hele proces, van eerste contact tot daadwerkelijke opname. Dat maakt mijn werk zo betekenisvol.”
Cultuursensitieve zorg zichtbaar maken
Eén van Iette’s grootste drijfveren is het creëren van bewustwording. “Veel mensen weten niet van het bestaan van cultuursensitieve verpleeghuizen. Dat geldt ook voor artsen, praktijkondersteuners en mensen in het ziekenhuis.” Daarom werkt ze samen met communicatieafdelingen om gerichte campagnes te bedenken.
Iette vindt het belangrijk dat we meer gaan focussen op artsenbladen en dat we vaker aanwezig zijn op nascholingsdagen. Zorg begint namelijk met herkenning.
Ze organiseert zelf ook informatieavonden waarbij artsen, zorgprofessionals en mensen uit Indische en Molukse gemeenschap samenkomen. “Dan heb je ineens een cardioloog die zich afvraagt waarom we alleen een auto jaarlijks checken en niet onze gezondheid. Daar kan ik dan weer over vertellen bij Nusantara.”
Creativiteit en zorg
Wat Iette uitzonderlijk maakt, is haar kracht om creatieve activiteiten te koppelen aan haar doelen. “Ik ben creatief in hoe ik verbinding leg. Ik heb bijvoorbeeld gevraagd aan jongeren die aanwezig zijn op social media om langs te gaan bij ver-
schillende woonzorgorganisaties en hen de vraag gesteld waar zij hun ouders zouden willen plaatsen aan de hand van een paar kritische vragen.” Op deze manier probeert Iette te zorgen voor verbinding binnen verschillende generaties, met zorg als verbindende factor.
De mantelzorger
“Zorg begint niet op de dag dat iemand wordt opgenomen,” zegt Iette. “Zorg begint thuis bij de mantelzorger. En dat is pittig.”
Daarom zorgt Iette voor voortrajecten waarin mantelzorgers worden geïnformeerd, ondersteund en gekoppeld aan buddy’s vanuit Nusantara. “We hebben hier zoveel kennis in huis. Waarom zouden we die niet extern aanbieden en delen met diegenen die hier meer over willen weten?”
Zo worden we zichtbaarder en kunnen mensen helpen waar nodig. Iette zegt altijd “kies een plek voor je naaste waar jij je als mantelzorger/verzorger senang voelt. Dan ga je ook met een gerust hart naar huis.” En wij willen die plek zijn voor Indische en Molukse mensen.
Iette’s passie voor cultuursensitieve zorg
Grappig genoeg kwam Iette via een omweg in de zorg terecht. “Ik kom uit de reclamewereld. Campagnes, reclames, communicatie, dat soort werk.” Toen Pelita iemand zocht voor interviews en niemand kon vinden, raadde haar broer haar aan. Hij werkte daar al. Voordat Iette het wist had ze al 100 interviews gedaan.
Het tijdelijk project werd een vaste functie: “En dat kwam goed uit, want ik vind het een hele mooie organisatie.” Door Pelita kwam ze in contact met Nusantara. Beide organisaties werken graag samen en hebben hetzelfde doel, cultuursensitieve zorg bekender maken.
“Ik speel op elf posities”
“Ik zie mijn werk als een voetbalwedstrijd,” lacht Iette. “Ik speel op elf posities tegelijk. Links, rechts, verdediging, aanval, elke positie neem ik in. Als de doelpunten maar vallen.” En die vallen er zeker. Of het nu gaat om een geslaagde bijeenkomst, een nieuwe vrijwilliger die binnenkomt of een familie die eindelijk een passende plek vindt: “Als iets lukt wat ik heb bedacht, dan ben ik gelukkig. Dan weet ik: dit was het waard.”
De kracht van vrijheid
Wat Iette nodig heeft om te slagen als Netwerkverbinder? Vrijheid. “Vanaf dag één heb ik gezegd: ik kan alleen goed zijn als ik vrij ben om het op mijn manier te doen. Laat me mijn werk doen, op mijn manier. Geen strakke regels, geen autoriteit. Wij komen uit een cultuur waar dat niet werkt.”
Die vrijheid leidt bij Iette tot creatieve ideeën. Zo denkt ze nu na over een VR-toepassing, waarmee families op afstand een rondleiding kunnen krijgen. “Niet iedereen kan zomaar naar ons huis komen.” De oplossing? De rondleiding naar de mensen brengen. Op deze manier probeert Iette de drempel te verlagen voor mensen en te denken in oplossingen. u
Nusantara als kenniscentrum voor trauma en dementie
Het uiteindelijke doel van Nusantara, en dus ook van Iette, is om een kenniscentrum te worden. “We willen de laag onder de laag raken. De specialist zijn op trauma en cultuursensitieve dementiezorg. Daarvoor gaan we trauma-avonden organiseren, gesprekken voeren met professionals en ervaringsdeskundigen.”
Voor Iette is het duidelijk: “Wij moeten ons onderscheiden. Niet alleen omdat het nodig is, maar omdat wij het zijn. Wij zijn de veilige plek. De plek en gemeenschap die weet waar jij vandaan komt en weet wat jij wil.”
We blijven nieuwe dingen leren en we laten zien aan de naasten van onze bewoners dat wij echt in de doelgroep duiken.
Een warme missie
Iette heeft geen behoefte om midden in de belangtelling te staan. “Ik hoef niet op het podium,” laat ze weten aan het eind van het gesprek. “Ik vind het al vervelend als ze me bedanken. Laat mij maar gewoon in de achtergrond iets moois opzetten.” En dat doet Iette met heel veel plezier, passie en een portie creativiteit. Ze heeft helemaal haar draai gevonden in deze nieuwe functie waar wij bij Nusantara uiteraard ook heel blij mee zijn.
MARC ONG DRAAGT TAKEN OVER AAN LILIAN THAM
Na een periode van betrokkenheid en inzet neemt de Raad van Toezicht van Nusantara afscheid van de heer Marc Ong, wegens het verstrijken van zijn termijn als toezichthouder. Marc Ong werkte de afgelopen jaren aan de missie en visie van Nusantara. De Raad waardeert hem dan ook bijzonder voor zijn toewijding voor onze organisatie, bewoners en medewerkers.
Per september 2025 verwelkomt de Raad van Toezicht mw. Lilian Tham als nieuwe toezichthouder. Met haar komst zorgt de Raad voor continuïteit in het waarborgen van kwaliteit, voortgang en het culturele fundament van de organisatie.
De Raad van Toezicht kijkt uit naar een mooie samenwerking en wenst zowel Marc als Lilian alle goeds in hun (nieuwe) rol.
Wat is batik?
Batik is een methode om selectief kleuren aan te brengen op textiel. Om te batikken wordt de stof eerst gedeeltelijk met was beschilderd. De behandelde delen kunnen geen verf opnemen. Na het verven wordt de was verwijderd. Geavanceerde batik bestaat uit verschillende kleurgangen waarbij tussen de verfbaden door de was (deels) wordt verwijderd.
Batik vormen
De meest traditionele vorm van batik wordt ‘batik tulis’ genoemd, handgetekende batik, waar motieven worden getekend met hete was waarbij een ‘canting’ wordt gebruikt. Een ‘canting’ is een traditioneel Indonesisch hulpmiddel om was in fijne stippen en lijnen op een doek aan te brengen. Het duurt een aantal weken of zelfs maanden om één kain (doek) batik tulis te maken.
Naast ‘batik tulis’ bestaat ook de ‘batik cap’ methode, waarbij batik wordt vervaardigd met een koperen stempel. Deze stempels worden met de hand gemaakt en zijn een ambacht op zich. Ondanks dat deze techniek dus veel sneller is dan het proces van ‘batik tulis’, is het alsnog een zeer precies werk en ambacht.
Batik dragen
Het is in Indonesië gebruikelijk voor man nen om bij formele en feestelijke gelegenheden een batikshirt (let wel; met lange mouwen) te dragen. Men koopt zo’n shirt niet zomaar kant en klaar in de winkel want ze zijn meestal gemaakt van batik tulis en daarom duur. Je zoekt in de batikwinkel een mooie kain batik tulis uit en laat de jahit (kleermaker) daarvan een shirt maken.
Indonesische vrouwen dragen vaak batik in de vorm van een traditionele sarong (wikkelrok) gecombineerd met een ‘kebaya’ (blouse).
Indonesische modeontwerpers hebben zich de laatste jaren weer op de batik gestort en gebruiken vaak moderne varianten van batik in hun kleding. Batik is nu echt een mode-artikel, niet alleen bij formele kleding maar ook in de vrije tijd; denk aan een sjaaltje van batik voor vrouwen of een shirt met batik-accenten voor mannen.
