MAJALAH
Het magazine van Stichting Nusantara Zorg
INTERVIEW
REIS VAN SUMATRA NAAR
NEDERLAND
Het is alsof je een stukje Indonesië binnenstapt als je hier bent RAPITA MANULANG
INTERVIEW
AFSCHEID NEMEN BESTAAT NIET
Uitgave 2, december 2024
INHOUDSOPGAVE
3 | Voorwoord
Door Wilbert de Haan Westerveld
4 | Reis van Sumatra naar Nederland
Interview met Rapita Manulang
6 | Locaties in beeld
Patria & Rumah Saya
8 | Koken met sterren
Met familie Verdonk
11 | Recept sambal goreng koolrabi
Mevrouw Verdonk
14 | Vacatures
Kom werken bij Nusantara
16 | Personeelsfeest
Van werkvloer naar ‘Winterwonderland’
18 | Afscheid nemen bestaat niet
Interview met Chitra Hoffmans
21 | Recept sambal goreng kering kentang
Mevrouw Zisca Reijnaert
© 2024 Stichting Nusantara Zorg. Alle rechten voorbehouden. Eindredactie: Carla Brons
Teksten: Anne-Lin de Veer
Dtp-opmaak: Rinus Westerveld
Fotografie: Marcel van Mourik
Op- of aanmerkingen voor de redactie? Mail naar: communicatie@nusantara.nl
4 19 8 11 16 14
VOORWOORD
DOOR WILBERT DE HAAN WESTERVELD
Lieve mensen,
Voor u ligt de ‘eindejaarsuitgave’ van de Majalah. De Jaarwisseling dient zich inmiddels aan.
Traditiegetrouw is dit een tijd van bezinning, hoop en een nieuw begin. We sluiten een bewogen jaar af en kijken met hoop en vertrouwen uit naar het nieuwe jaar.
Het afgelopen jaar had vele gezichten. Verdrietige, bezorgde maar zeker ook blije en hoopgevende. We namen afscheid van geliefden maar mochten ook nieuw leven verwelkomen. Daarom blijven we geloven in Mensen en hebben we compassie hoog in het vaandel staan. Laten we blijven denken aan het waardevolle wat het leven te bieden heeft, zoals liefde, mooie verhoudingen en zingeving waar we dagelijks, op de ‘vierkante meter’ waar wij komen, aan kunnen werken.
Graag bedank ik alle mantelzorgers, vrijwilligers en collega’s hartelijk voor uw enorme inzet die ik het afgelopen jaar heb mogen ervaren. Het doet ertoe wat we, voor onze bewoners en binnen Nusantara, met elkaar doen. Samen maken wij het verschil!
Van harte gunnen we elkaar dat 2025 een mooi jaar wordt in bovenal een goede gezondheid. Ik kijk ernaar uit u dan allemaal weer te ontmoeten, wetende dat bij de uitdagingen die zich zullen aandienen, we elkaar hard nodig zullen hebben. Immers: alleen samen geven we vorm en inhoud aan onze dienstverlening
zoals wij, als Nusantara, dat vanuit onze cultuur en adat willen doen.
Vanuit onze intrinsieke motivatie medemenselijkheid beleefbaar te maken in onze dienstverlening, dragen we een steentje bij aan een mooiere, menswaardiger wereld.
Hele fijne feestdagen en alle mooiste wensen voor u en allen die u liefhebt.
Met een warme groet, Wilbert de Haan Westerveld.
REIS VAN SUMATRA NAAR NEDERLAND
INTERVIEW MET RAPITA MANULANG
Rapita Manulang, 27 jaar oud, groeide op in Jambi, een provincie op Sumatra in Indonesië. Haar ouders komen uit Medan, en haar (daar bekende) Batak-cultuur onderscheidt zich van andere Indonesische gemeenschappen. “We hebben een andere taal, een ander accent, en zelfs andere familienamen”, legt ze uit.
Al van jongs af aan wist Rapita dat ze meer van de wereld wilde zien. Ze had altijd al een verlangen om de wereld buiten Indonesië te ontdekken. “Vanaf mijn twaalfde of dertiende jaar dacht ik al aan studeren in het buitenland,” zegt ze. Uiteindelijk kwam de kans om naar Nederland te gaan en Rapita greep die met beide handen aan vertelt ze.
Voor het eerst naar Nederland
Rapita kwam op 25-jarige leeftijd naar Nederland. Dit viel samen met de coronapandemie, wat het een uitdagende periode maakte. Voordat ze kon vertrekken, volg-
de ze een intensieve Nederlandse taalcursus en verschillende voorbereidingsprogramma’s die je klaarstomen voor vertrek. De keuze voor Nederland was deels cultureel geïnspireerd. “Nusantara heeft een Indonesische achtergrond, dus ik voelde meteen een connectie,” legt ze uit.
De overstap naar de Nederlandse zorg
Rapita werkte eerst in een ander verpleeghuis voordat ze bij Nusantara terechtkwam. “Het voelde anders,” zegt ze over haar eerste ervaringen in de Nederlandse zorg. De sfeer was anders, formeler, en de communicatie verliep stroever. De cultuurverschillen maakten het werken soms uitdagend en er was meer afstand tussen personeel en bewoners. In Nusantara vond ze direct aansluiting. “Ik voelde me meteen thuis. De bewoners begroetten mij gelijk en de sfeer was warm en vertrouwd.”
Het gebruik van traditionele Indonesische aanspreektitels, zoals ‘oom’ en ‘tante’ gaven haar daarnaast een gevoel van familie. “Het voelt dichterbij, alsof ik met mijn eigen mensen ben,” legt ze uit. Dat was ook een van de redenen waarom Rapita besloot om te solliciteren bij Nusantara toen er een vacature open stond. De sfeer en het gevoel binnen een zorgorganisatie is natuurlijk heel persoonlijk.
Een vertrouwd thuis
Bij Nusantara ziet Rapita veel elementen uit haar eigen cultuur, zoals bijvoorbeeld bidden voor de maaltijden. “We bidden altijd voor het eten, dat is echt Indonesisch.
Het voelt goed om die tradities hier terug te zien,” zegt ze met een glimlach. Het contact met de bewoners verloopt ook veel soepeler. Met de bewoners praat zij vaak over familie, herinneringen aan vroeger en de band met Indonesië. “Het is heel persoonlijk en warm” vertelt ze. Je kan jezelf nou eenmaal een stuk makkelijker uiten in de taal waarmee je bent opgegroeid.
De uitdagingen van het emigreren naar Nederland
Rapita geeft toe dat het leven in Nederland soms wennen is. “Ik moest erg wennen aan het directe karakter van Nederlanders” zegt ze. “In Indonesië ben je gewend om minder direct te zijn en niet altijd je mening te geven.” Toch voelt ze zich steeds meer op haar gemak en krijgt de Nederlandse cultuur langzaam een plekje in haar hart.
Het meest mist ze de wekelijkse familiebezoeken die ze in Indonesië had, waarbij haar hele familie en vriendenkring samenkwam. “Die gezelligheid mis ik wel,” geeft ze toe. Maar door regelmatig videocalls met haar familie in Indonesië te doen, is ze er toch een beetje bij.
Het eten uit Indonesië mist ze af en toe ook. Haar lievelingsgerecht Batagor met pindasaus mist ze het meeste. Gelukkig maakt Nusantara elke dag een ander Indisch gerecht, waardoor Rapita toch een stukje thuis kan proeven. Alhoewel zij af en toe een bordje met lekker Hollandse aardappel, groente en vlees ook kan waarderen!
Werken in de Psychogeriatrie
Rapita werkt nu op de afdeling psychogeriatrie, waar ze de afwisseling qua werk erg leuk vindt. “Geen dag is hetzelfde, en dat maakt het werk zo leuk”. De band met de
bewoners is belangrijk voor haar. “Ik hou van mijn werk en van de bewoners. Het is een plek waar ik echt mezelf kan zijn. Met veel van de bewoners kan ik in mijn moedertaal praten, dat maakt het een stuk persoonlijker.”
Haar toekomst in Nederland
Rapita werkt sinds februari bij Nusantara en heeft nog geen concrete plannen voor de toekomst. Ze wil voorlopig ervaring opdoen en zich verder ontwikkelen binnen
Nusantara. “Voor nu wil ik alles rustig laten inwerken en zien hoe het gaat,” vertelt ze. Of ze ooit terugkeert naar Indonesië, weet ze nog niet. Voorlopig voelt Nederland als haar thuis.
‘Een klein Indonesië’
Als Rapita Nusantara in drie woorden zou moeten omschrijven zou het zijn “Een klein Indonesië.” Ze voelt zich thuis in de vertrouwde Indonesische cultuur, zelfs midden in Nederland. “Het is alsof je een stukje Indonesië binnenstapt als je hier bent”. Dit zorgde ervoor dat het werken enorm snel wende.
Voor Rapita is Nusantara meer dan een werkplek; het is een organisatie waar cultuur, zorg en warmte samenkomen. Een plek waar ze zich ondanks de duizenden kilometers afstand van haar geboorteland thuis voelt. Dat maakt Nusantara als woon-zorgorganisatie zo bijzonder!
PATRIA
CEINTUURBAAN 281 - 1402 HM - BUSSUM
RUMAH SAYA
KLEIN HATTEM 34 - 7339 HJ - UGCHELEN (APELDOORN) Plan een rondleiding op een van onze locaties en maak een afspraak met onze collega’s van zorgbemiddeling. envelope zorgbemiddeling@nusantara.nl
KOKEN MET STERREN
MET FAMILIE VERDONK
Bij Nusantara staat koken niet alleen in het teken van eten, maar ook van verbinden en het delen van herinneringen en cultuur. Zo zet Nusantara met Koken met Sterren dit keer de familie Verdonk in het middelpunt.
Samen met hun dochter, schoonzoon en kleindochter creëerden meneer en mevrouw Verdonk een heerlijke maaltijd en vertelden zij hun verhaal. Een middag vol geurige specerijen, gedeelde tradities en bovenal: gezelligheid en gerechten om je vingers bij af te likken.
Een nieuw begin bij Nusantara
Sinds haar verhuizing in 2023 probeert Mevrouw Verdonk haar draai te vinden in Nusantara. “Ik ben hier gekomen na een beroerte,” vertelt ze. Het was een moeilijke periode, maar de zorg bij Nusantara helpt haar en haar man, die voor een deel verlamd is en volledige zorg nodig heeft.
De overgang van thuisbasis Geleen naar Nusantara was een grote stap. “Ik mis mijn oude leven,” geeft ze toe. “Mijn vriendinnen, de markt en zelfs het boodschappen
doen. Ik hou ervan om de tijd te nemen, de datum op verpakkingen te lezen en mijn eigen producten te kunnen zien en kiezen.” Toch begrijpt ze dat het nu anders moet.
Hoewel ze haar vorige woonplaats Geleen heel erg mist, voelt ze zich bij Nusantara op haar gemak dankzij de warme en fijne sfeer. Ze vindt de medewerkers ontzettend vriendelijk en behulpzaam, en de medebewoners zorgen voor veel gezelligheid. Het dagelijkse contact en de leuke gesprekken zorgen ervoor dat ze zich steeds meer thuis voelt. De wekelijkse activiteiten bij Nusantara kan mevrouw Verdonk ook erg waarderen. Koekjes bakken en gymnastiek zijn haar favorieten. “Het houdt me lekker in beweging en bezig.”
De ontmoeting
Mevrouw Verdonk heeft in haar leven de nodige uitdagingen overwonnen. “Ik heb veel meegemaakt,” zegt ze met een bedachtzame glimlach. Toch blijft ze optimistisch. “Ik ben bijna 87, maar ik blijf doorgaan. In het verleden blijven zitten helpt niks.”
Het verhaal van meneer en mevrouw Verdonk begint in Zaandam, in een tijd die zowel spannend als onzeker was. Via een kennis kwam ze in contact met de familie van meneer Verdonk. “Hij woonde toen nog bij zijn ouders,” vertelt ze met een glimlach. Zij zocht woonruimte en met wat hulp vond ze die bij de familie Verdonk. Meneer Verdonk, vrachtwagenchauffeur van beroep, maakte lange dagen en vertrok vaak al om vier uur ‘s ochtends. “In het begin zagen we elkaar bijna nooit. Hij kwam pas ‘s avonds laat thuis.”
Toch ontstond er een band door hun gezamenlijke weekenden in Zaandam. “Vaak gingen we naar Indische restaurants,” zegt mevrouw Verdonk. “Dat voelde een beetje als thuiskomen,
door de herkenning van de smaken en geuren die ik zo miste.” In 1967 besloten ze te trouwen, een jaar later werd hun eerste dochter geboren. “We hebben samen veel meegemaakt,” zegt mevrouw Verdonk met een glimlach. “Maar was altijd goed. Wij zijn goed terecht gekomen.”
De Indonesische keuken
“Ik ben altijd een keukenprinses geweest”, lacht Mevrouw Verdonk. Haar liefde voor koken begon al vroeg en bleef altijd. Van de geur van versgebakken pandan cake tot haar beroemde zelfgemaakte sambal, koken is voor haar meer dan een hobby; het is een manier om tot rust te komen en haar Indische wortels levend te houden. “Mijn dochter houdt niet van koken,” zegt ze schouderophalend. “Maar ik wel, ik hou van experimenteren. Ik deel mijn recepten graag, want het is zonde als die verloren gaan.”
Mevrouw Verdonk verloor haar ouders op jonge leeftijd, waardoor ze al vroeg zelfstandig moest worden. Zo leerde ze zichzelf koken, en dat bleek al snel een vaar
digheid waar ze plezier uit haalde. Door de jaren heen ontwikkelde ze haar eigen recepten en geniet altijd van het bereiden van maaltijden en haar nog steeds blij maakt. Deze recepten geeft zijn dan ook met liefde door, aan wie dan ook!
Koken met Sterren
Driejaarlijks vindt koken met sterren plaats bij Nusantara en deze editie draaide het om de familie Verdonk. Na even goed nadenken, was de familie ontzettend blij met hun keuze om mee te doen en genieten volop na van dit avontuur. “Ik had niet verwacht dat mijn kleindochter zou helpen. Dat was zo speciaal.” Samen met haar familie bereidden ze gerechten, waaronder het favoriete kipgerecht van haar man; Kipfilet in ketjapsaus, sambal goreng garnalenketjap, knapperige maïskoekjes, sambal goreng koolrabi met santen, en lekkere gekookte witte rijst.
Het dessert was een traktatie van bananen- en pistache-ijs, overgoten met chocoladesaus en een toefje slagroom.
Mevrouw Verdonk deelde haar recepten met de keuken en hield nauwlettend in de gaten of alles volgens haar aanwijzingen werd bereid. Het tussentijds proeven van de gerechten kan hieraan niet ontbreken, wat zeker gaan straf was! Dankzij deze goede supervisie van mevrouw Verdonk en de harde werkers in de keuken, is een waar feestmaal gemaakt voor alle bewoners. De familie Verdonk is dan ook trots op het resultaat. Haar man is minder van het koken, maar opeten doet hij met liefde.
Met haar levenservaring, veerkracht en warme persoonlijkheid laat mevrouw Verdonk zien hoe ze ondanks alles wat ze meemaakte, positief door het leven gaat. Haar verhalen en enthousiasme intrigeren, duidelijk is dat ze met haar optimistische instelling en humor veel heeft bereikt.
Recept
• Koolrabi reepjes – 250 gram
• Sjalot – 1 stuk
• Knoflook – 2 teentjes
• Salamblad – 2 stuks
• Laos – 1 theelepel
• Santen – 2 eetlepels
SAMBAL GORENG KOOLRABI VAN MEVROUW VERDONK
• Tamarinde – halve theelepel
• Trassie – halve theelepel
• Suiker – halve theelepel
• Sambal badjak – halve eetlepel
Verhit een flinke scheut olie in een diepe pan of wok op middelhoog vuur. Snipper de sjalot fijn en hak de knoflookteentjes fijn. Voeg beide toe aan de pan en fruit ze al roerend aan totdat ze glazig en geurig zijn. Dit duurt ongeveer 2-3 minuten. Let erop dat je het vuur niet te hoog zet, zodat de knoflook niet verbrandt.
Snijd de koolrabi in dunne reepjes en voeg deze toe aan de pan. Bak de koolrabi 2-3 minuten mee, zodat de smaken goed intrekken.
Voeg nu een klein beetje water toe aan de pan – net genoeg om het geheel iets vochtiger te maken, zodat het niet aan de pan gaat plakken. Dit vocht zorgt er ook voor dat de santen goed oplost. Roer goed totdat de santen zich gelijkmatig door het gerecht verspreidt en een romige saus vormt.
Voeg daarna het salamblad toe, samen met een stukje laos (als je verse laos gebruikt, kun je het schillen en in plakjes snijden), de tamarinde en een klein beetje trassie. Deze ingrediënten zorgen voor een rijke, diepe smaak. Laat het geheel 5 tot 10 minuten zachtjes pruttelen, zodat de smaken zich goed kunnen mengen en de koolrabi lekker gaar kan worden.
De volgende stap is suiker toevoegen naar smaak – dit kan variëren afhankelijk van hoe zoet je het wilt hebben. De suiker helpt ook om de scherpte van de sambal in balans te brengen. Voeg vervolgens de sambal badjak toe voor een pittige kick en roer alles goed door.
Laat het gerecht nog even doorpruttelen, proef en pas eventueel de smaak aan met wat extra zout, suiker of sambal, afhankelijk van je voorkeur. Het gerecht is klaar om geserveerd te worden! Geniet van de rijke, kruidige smaken in dit aromatische
KOM WERKEN BIJ NUSANTARA
Bekijk onze site voor actuele vacatures of solliciteer direct
VACATURES
KOM WERKEN BIJ NUSANTARA
Vrijwilliger
Planner
clock 32 uur
map-marker Bussum
Verpleegkundige
clock Uren in overleg
map-marker Bussum & Ugchelen
Verzorgende IG (VIG)
clock 32 uur
map-marker Ugchelen
Alle handen zijn van harte welkom
clock Uren in overleg
map-marker Bussum & Ugchelen
Open sollicitatie
clock Uren in overleg
map-marker Bussum & Ugchelen
Verpleegkundige met ANW taken
clock 16 - 32 uur
map-marker Ugchelen
PERSONEELSFEEST 2024
VAN WERKVLOER NAAR WINTERWONDERLAND
Het personeelsfeest van Nusantara op 8 november was er eentje om niet snel te vergeten – behalve misschien voor degene die iets té enthousiast op de dansvloer stond. In De Blokhut in Putten werd het thema ‘Winterwonderland’ omarmd met sprankelende outfits en een hoop gezelligheid.
De avond begon heerlijk met een uitgebreide barbecue. Buiten was het fris, maar binnen zorgde de gezelligheid van alle collega’s voor een warm welkom. Terwijl de één druk in gesprek was, vroeg de ander zich af hoe je in hemelsnaam satésaus uit een wit overhemd krijgt.
Nadat iedereen heerlijk had gegeten, begon het feest pas echt. De DJ draaide alles van gouwe ouwe tot guilty pleasures, en het duurde niet lang voordat de dansvloer volstroomde.
De dresscode – blauw, wit of zilver – werd serieus genomen, met creaties die varieerden van ‘winters chic’ tot ‘ijsprins(es)’. De photobooth mocht ook zeker niet ontbreken deze avond. Van pruiken tot brillen, alle props werden uit de kast getrokken.
De sfeer was om van te genieten, er werd veel gelachen en er stonden genoeg hapjes om de hele avond te kunnen knallen. Want niets brengt collega’s zo samen als samen meezingen met een powerballad uit de jaren 80.
Het was een avond vol plezier, gezelligheid en mooie momenten – hetgeen de foto’s bevestigen. Wij willen daarom graag iedereen bedanken die deze avond onvergetelijk heeft gemaakt. Het was een superavond, wat heel veel belooft voor het volgende personeelsfeest!
AFSCHEID NEMEN BESTAAT NIET
INTERVIEW MET CHITRA HOFFMANS
Na negen jaar werken bij Nusantara gaat Chitra met pensioen. Ze kijkt terug op haar tijd bij Nusantara, waar ze jarenlang met veel liefde en plezier werkte, evenals haar loopbaan vol bijzondere ervaringen. Chitra vertelt ons over haar eerste dag bij Nusantara, wat haar motiveert, de lessen die ze geleerd heeft tijdens haar carrière én hoe zij nu haar toekomst voor zich ziet.
Een bijzonder Begin
Chitra vertelt over haar eerste dag bij Nusantara: “Dat was in 2015. Een detacheringsbureau benaderde mij om bij een Indisch woon-zorgcomplex te werken. Dat vond ik meteen interessant en was nieuwsgierig naar hoe dat zou zijn. Toen ik voor het eerst binnenkwam, werd ik direct hartelijk ontvangen door een bewoner, mevrouw de Rambelje, en voelde me meteen welkom. Voor mijn eerste gesprek met de locatiemanager wachtte ik aan een tafel waar steeds meer bewoners bij kwamen zitten. Dit was bijzonder, want normaal zat daar niemand. Ik voelde de ‘klik’.” Op dat moment wist Chitra meteen wat voor bijzondere plek Nusantara was. De warmte die zij toen voelde, voelt zij nu op het moment van afscheid nog steeds.
Chitra haar keuze voor ouderenzorg
Ouderenzorg bleek een bewuste keuze voor Chitra. “Ouderen hebben een heel leven achter de rug, met zoveel verhalen en ervaringen. Ik wilde hen een mooie en fijne oude dag geven, waarbij we hen genoeg waardigheid en aandacht bieden.”
Het idee dat Nusantara een laatste thuis
zal zijn voor vele bewoners, gaf haar een gevoel van verantwoordelijkheid. Hierbij stond haar missie voorop; zorgen dat de bewoners zichzelf kunnen zijn en gehoord worden.
Het werken bij Nusantara bracht daarnaast een speciale uitdaging met zich mee: cultuursensitieve zorg. “Bij Nusantara draait alles om het begrijpen van de culturele achtergrond van bewoners,” legt Chitra uit. Elk detail is belangrijk, van gewoontes tot rituelen. Elke bewoner heeft een ander verhaal, dat vindt Chitra juist zo mooi. Elk verhaal wat zij heeft gehoord is bijzonder en uniek op z’n eigen manier, wat tegelijk confronterend kan zijn. Dit gaf Chitra het inzicht in hoe het verleden nieuwe generaties beïnvloedt. Haar eigen achtergrond, geboren in Bandung en opgegroeid in Ne-
derland, hielp haar om zich dieper in te leven in de bewoners. “Het was alsof ik een brug kon slaan tussen twee werelden.”
Opgegroeid Tussen twee culturen
Chitra’s achtergrond hielp haar in haar werk. Haar ouders kwamen uit Bandung, Indonesië, waar zij zelf ook is geboren. Toen Chitra drie jaar oud was, kwam zij met haar familie naar Nederland. Dit zorgde ervoor dat Chitra tussen twee culturen leefde. Thuis werd zij opgevoed met Indonesische normen en waarden, terwijl ze opgroeide in een Nederlandse omgeving. Toen zij begon bij Nusantara, vond ze die erkenning waar meerdere Indonesische bewoners ook mee kampen. Dit zorgde ervoor dat zij zich kon inleven in de culturele behoefte van de bewoners. “Ik begreep hun behoefte aan herkenning en de waarde die ze hechten aan bepaalde tradities.”
De rol van familie in de zorg
Een terugkerend thema in Chitra’s verhaal is het belang van familie bij de zorg. “De familie van bewoners is cruciaal,” benadrukt ze. “Ze kennen hun ouders als geen ander. Een goede samenwerking met familie helpt enorm bij het geven van de beste zorg.” Chitra vindt het belangrijk dat zorgorganisaties in het algemeen goed samenwerken met de families van bewoners, niet alleen bij Nusantara. De rust die bewoners kunnen hebben en behoefte
aan familie mag niet worden weggenomen. Het is een gezamenlijke inspanning volgens Chitra waar de bewoners juist veel baat bij hebben. “In de laatste fase van het leven van een bewoner zijn wij als zorgverleners onderdeel van het gezin. Mijn ervaring is dat een goede band met de kinderen enorm helpt. Het geeft je veel meer informatie, waardoor je betere zorg kunt geven.”
Ook moet niet worden vergeten dat het zorgpersoneel er ook is voor de families. Soms weten de kinderen niet goed hoe hun ouder veranderd is door de ziekte. Zorgverleners en familie moeten elkaar helpen om mee te bewegen met de veranderingen.
Chitra is blij dat familieparticipatie nu meer vorm krijgt bij Nusantara. “Als een dochter gewend is om haar moeder iedere week in bad te doen, waarom zou dat niet door kunnen gaan?” Door de zorg te delen, blijft het haalbaar.
Samenwerking en projecten
Gedurende haar loopbaan heeft Chitra zich ingezet voor diverse projecten binnen Nusantara. Hier lagen mogelijkheden voor haar om zich verder te ontwikkelen en nieuwe kansen te ontdekken, waarvoor Chitra heel dankbaar is.
Wat ze het meest zal gaan missen
Het vooruitzicht van haar pensioen roept gemengde gevoelens op bij Chitra. Het dagelijkse contact met de bewoners is iets wat ze enorm zal missen. “Elke ochtend de bewoners begroeten, samen een kopje thee drinken... die kleine momenten maakten mijn werk bijzonder,” zegt ze met een zachte stem. “Het gevoel dat je een verschil kunt maken in iemands leven, dat is wat ik het meest zal missen.”
Chitra mag dan met pensioen gaan, maar stilzitten is geen optie voor haar. Ze wil zeker betrokken blijven binnen de Indische en Molukse gemeenschap vertelt
ze vastberaden. Ook buitenlandse projecten die zich inzetten voor mensen zullen haar bezighouden. We zullen Chitra zeker nog gaan zien, met pensioen gaan betekent geen definitief afscheid.
Een nieuwe fase
Chitra sluit het gesprek af met een waardevolle boodschap aan haar collega’s: “Leer de bewoners echt kennen. Betrek hun familie en luister naar hun verhalen. Zorg moet verder gaan dan alleen het uitvoeren van taken.”
Wanneer ze haar carrière in één woord moet samenvatten, kiest ze zonder aarzelen voor ‘liefde’. Chitra heeft liefde voor de mensen, voor de zorg, en voor het werk dat ze met veel passie heeft mogen doen.
Met het vertrek van Chitra verliest Nusantara een liefdevolle en betrokken medewerker die altijd open stond voor de bewoners. Haar inzet bij Nusantara zal zeker gemist worden. Voor nu wenst Nusantara haar een prachtig pensioen toe, met veel warmte en nieuwe avonturen.
Geniet van dit nieuwe hoofdstuk!
Recept
SAMBAL GORENG KERING KENTANG À LA TANTE ZIS
• Frietjes chips (paprika) – 1 zakje
• Sambal – 1 eetlepel
• Suiker – 4 eetlepels
• Knoflookpoeder (granulaat) 1,5 eetlepel
• Zonnebloemolie – 2 eetlepels
• Natuurazijn – 3 eetlepels
Verhit een koekenpan met olie op laag vuur en voeg de sambal toe. Laat de sambal even opwarmen en strooi vervolgens de suiker en knoflookpoeder erbij. Roer alles goed door elkaar en laat de suiker smelten, zodat er een stroperige saus ontstaat. Blijf de saus rustig doorroeren om te voorkomen dat deze aanbrandt. Voeg dan 3 eetlepels azijn toe en laat het nog even goed warm worden.
Haal de pan van het vuur zodra de saus klaar is en voeg meteen de (paprika)chips toe. Zorg ervoor dat de chips grotendeels heel blijven, zodat ze hun krokante textuur behouden. Meng de chips voorzichtig met de saus, zodat elk stukje een gelijkmatige laag krijgt. Werk snel, want de saus stolt zodra deze afkoelt.
worden de chips weer krokant. Zodra het afgekoeld is, kun je het in een luchtdichte pot bewaren. Dit gerecht is heerlijk als snack of bijgerecht bij een Indonesische maaltijd. Eet smakelijk!
Verspreid de gemengde chips op een bakplaat of een groot bord en laat het geheel volledig afkoelen. Hierdoor
