DOEN13

UITGAVE - 13 - 2026

Voorwoord

P 03

Koningsspelen

P 04

Dixie zit goed in haar vel

P 06

Met z’n allen op Sherborne cursus

P 12

Carnaval

P 18

Ze doen het daar gewoon

P 20

Een indrukwekkende en succesvolle avond..

P 26

Op de banenbeurs

P 30

Nooit te oud om te leren

P 32

De Niloka bestond 20 jaar

P 36

Koninklijk bezoek

P 40

1

2

NUMMER 13 Sinds de vorige DOEN werken we met een centraal thema. De vorige keer was dat TROTS en deze editie is het ONTROERD. Als ik er over nadenk ligt dat dicht bij elkaar. Wanneer ik trots ben op hoe collega’s met de cliënten en met elkaar omgaan zit daar ook een groot element van ontroering in.

Ik raak ontroerd als collega’s binnen stappen en vol enthousiasme hun ervaringen delen als bijvoorbeeld een kind de eerste zelfstandige stappen heeft gemaakt. De ontroering zit hem dan niet alleen in de eerste stappen van het kind, maar zeer zeker ook in de toewijding en de betrokkenheid van de begeleider. Het ontroert me dat zij of hij mij daar deelgenoot van maakt.

Wat me ook ontroert zijn de gesprekken met jonge ouders. Een vader en een moeder die nog aan het begin staan van het traject van het hebben van een kind met een beperking. Ouders die nog moeten leren accepteren en nog veel hobbels en kuilen gaan tegenkomen. Ik zou graag willen zeggen: “het komt wel goed”, maar ik kan niet de zorgen wegnemen die er op dat moment zijn. Dat raakt me.

Gelukkig doen zich dagelijks nog meer dan genoeg momenten voor waar ik ontroerd van kan raken, al is het onder collega’s niet onbekend dat ik redelijk snel vol schiet.

Ook deze editie van de DOEN zit weer vol onroerende beelden en verhalen. Het is altijd weer een mooie halfjaarlijkse samenvatting van prachtige en indrukwekkende momenten die we met elkaar beleven. Geniet van de mooie foto’s en de boeiende verhalen en als daar een paar momenten van ontroering tussen zitten is ook het belangrijkste doel van deze DOEN weer behaald.

Met hartelijke groet, Joan Albrecht directeur/bestuurder

3

KONINGSSPELEN Bij de Koningsspelen bleek één ding zeker: “Plezier kent geen enkele beperking!”

4

5

Dixie zit goed in haar vel Voor het gesprek over Dixie (26) en de familie Rothengatter spreken we af in de Normaalste Zaak in Hattem, de lunchroom van de Stichting. Dixie werkt daar vier dagen in de week.

Als we binnenkomen kijkt ze blij verrast op van haar iPad. Zomaar op een vrijdagmorgen haar geliefde ouders op haar werk! Het volgende anderhalf uur verdwijnen de pretogen niet. Dixie zit duidelijk goed in haar vel. “En dat is het allerbelangrijkst”, zeggen moeder Gerdien en vader Freddy.

6

7

8

Avontuur

meteen door dat we te maken hadden met een kind met het syndroom van Down.

Natuurlijk ben je dolblij, maar er was ook een geval van grote onzekerheid, misschien zelfs paniek. “Hoe ga ik dit doen? Hoe moet ik dit het hoofd bieden? Wat komt er allemaal op ons af?”

Freddy: ‘In het begin schrik je wel. Een van mijn eerste gedachten was: “hoe moet dat met dit meisje als wij er niet meer zijn?”’

Gerdien: ‘Dixie is helemaal op haar plek in de Normaalste Zaak. Er is overzicht, rust en regelmaat en daar houdt Dixie wel van. Ze kwam op haar 18e eerst in een groep op de Niloka, maar dat was een groep met teveel prikkels voor Dixie. Te vaak luidruchtige medegroepsleden en veel mensen in een, voor haar, te kleine ruimte. Nadat we dat hadden aangegeven kregen we een telefoontje met de vraag of de Normaalste Zaak iets voor Dixie zou zijn.

“Zie je Dixie in de bediening?”, zei ik licht verrast. “Jazeker”, was het antwoord en omdat dat zo stellig was zijn we het avontuur aangegaan en daar hebben we geen minuut spijt van gehad. Dixie werkt er vier dagen en één dag in de keuken van de Niloka.

Dolblij en onzeker

Jij kunt dit Gerdien: ‘Ik ben een gelovig mens en zo uit het niets kwam de gedachte bij me op: “Jij kunt dit Gerdien. Dixie komt niet zomaar bij jullie. Ze is bij jullie op haar plek.” En dat heeft me zeer gesterkt.De periode erna was er een met veel zorgen.

Dixie onderging twee open hartoperaties en het was een tijd van onzekerheid en heel veel in het ziekenhuis verblijven.

Freddy: ‘Het was zeer stressvol. We waren erg bezorgd en het was voortdurend spannend of het wel goed zou komen. En ondertussen moest er veel geregeld worden, want we hadden ook nog Robbie, onze zoon van twee.

We wilden er ook extra voor hem zijn, vooral omdat hij ook al veel naar oppasadressen was geweest in verband met de acht weken na de geboorte van Dixie, de periode dat ze moest verblijven in het ziekenhuis.

Ook zijn leventje stond op de kop. Na de ziekenhuis periode volgde een lange tijd van sondevoeding en veel medicatie. We hebben toen wel in een soort van cocon geleefd.

Gelukkig bleek Dixie sterk genoeg om alle fysieke problemen te boven te komen.’

“Dixie is helemaal op haar plek in de Normaalste Zaak.”

Het gezin Rothengatter woont in NieuwHeeten. Dixie heeft nog een broer. Robbie is zijn naam. Freddy en Gerdien werken beiden bij de Jumbo. Als we voorzien zijn van koffie of cappuccino door serveerster Sigrid is het tijd voor het levensverhaal van Dixie. Moeder Gerdien is verreweg het meest aan het woord, een rolverdeling die altijd al heeft bestaan sinds hun samenzijn, zegt ze.

Gerdien: ‘Tijdens de zwangerschap van Dixie had ik al een bepaald gevoel dat er iets bijzonders was, maar we hebben er nooit rekening mee gehouden dat het een kind met een verstandelijke beperking zou kunnen zijn.

We kregen een lief klein meisje, maar ik had

9

Kleinschaligheid

Gerdien: ‘Toen Dixie vier was ging ze naar kdc het Lantaarntje in Deventer. Ze is daar geweest tot haar 17e. Als vervolgplek hebben we toen voor de Niloka gekozen. We vonden dat in Zwolle een breder activiteitenaanbod was dan in Deventer. Ondertussen hebben we voor Dixie een woonplek gevonden in de Wayerkamp. Het aantrekkelijke is dat de Wayerkamp bij dezelfde Stichting hoort. En de kleinschaligheid sprak ons enorm aan.’

Freddy: ‘We hadden ons al wel wat georiënteerd op wonen. Niet omdat we haar zo graag het huis uit wilden, integendeel, maar omdat het ooit wel zover zou komen en we wellicht te maken zouden krijgen met lange wachtlijsten.

Toen belde ineens directeur Joan met Gerdien. “Er is een woonplek vrijgekomen op de Wayerkamp, geef het een kans”, zei ze, en ik had meteen zoiets van nee, dat is nog veel te vroeg.

We zijn toen toch maar gaan kijken. Grappig genoeg stapte Dixie resoluut op de juiste voordeur af, ging naar binnen en ging, alsof het de normaalste zaak was, pontificaal op de bank zitten met een uitdrukking van “zo, dit is mijn nieuwe plek”.

opletten of de taxi er al is. Waar is ze, wat doet ze? En zo ineens hoeft dat niet meer. Maar we waren het al heel snel eens dat het een goed besluit is geweest.’

Schatrijk

Ondertussen houdt Dixie alles goed in de gaten en heeft ze zichtbaar plezier van het bezoekje en de aandacht. Gerdien: ‘Dixie is een betrokken, sociale dame. Ze kan genieten van gezelschap om haar heen. Ze bepaalt zelf in hoeverre ze daar aan mee doet, maar als het goed voelt komt ze er bij met een vrolijke open glimlach. Ze houdt van rust en regelmaat en heeft houvast aan foto’s die aangeven wat een volgende activiteit kan zijn. Uitgaan vindt ze helemaal geweldig. Theater, een concert van K3, je kan haar geen groter plezier doen.

Het is heerlijk om Dixie om ons heen te hebben. Schatrijk zijn we. Maar het allerbelangrijkst is dat ze goed in haar vel zit. En dat zit ze absoluut.’

“De kleinschaligheid sprak ons enorm aan..”

Dan moet er nog even geposeerd worden voor een groepsfoto. Gerdien had er een hard hoofd in of Dixie daar vrijwillig aan zou meewerken.

Wel, kijk naar de foto en bepaal zelf of het gelukt is.

Medebewoonster Jennifer ontfermde zich meteen over haar en dat was prachtig om mee te maken. Omdat het voor haar en voor ons goed voelde hebben we toch maar doorgezet.

Dat was enorm wennen voor ons. Je leven verandert volledig. We stonden eigenlijk altijd aan met Dixie in de buurt. Op tijd thuis zijn,

10

11

12

Met z’n allen op Sherborne cursus

13

Sherborne is een vorm van bewegingspedagogiek die cliënten helpt zich fysiek, emotioneel en sociaal te ontwikkelen. De methode richt zich op het vergroten van het lichaamsbewustzijn en zelfvertrouwen. Cliënten leren via eenvoudige bewegingsspelletjes hun eigen lichaam kennen, waardoor ze zich veilig voelen in zichzelf. Dit vormt de basis om hun omgeving te verkennen en een gezonde persoonlijkheid op te bouwen.

Daarnaast stimuleert Sherborne het aangaan van betekenisvolle relaties. Door samen te bewegen, leren cliënten anderen vertrouwen en ontwikkelen ze sociale vaardigheden. Plezier speelt daarbij een belangrijke rol.

Karin Zonneveld, begeleider groep Blauw: ‘Ik vond het erg leuk en zinvol om de cursus Sherborne te volgen. De cursus werd gegeven door onze eigen speltherapeut Milou. Vaak zitten cursussen vol theorie, maar wij mochten gelijk praktisch met elkaar aan de slag. Meer doen dan luisteren en lezen. Door samen de oefeningen te doen ervaar je zelf meteen wat het kind of de jongere ook ervaart.

Je maakt bewegingen samen waarbij je vertrouwen in elkaar moet hebben of moet ontwikkelen.

“Het gaat om het contact en je veilig voelen.”

Sherborne kan zowel als groepsactiviteit als individueel worden aangeboden. Het streven is dan ook dat dit op de groepen zoveel mogelijk wordt ingezet als gezamenlijke activiteit. Het uitgangspunt van Sherborne is dat verandering in beweging leidt tot verandering in hoe iemand zich voelt en gedraagt.

Het gaat om het contact en je veilig voelen.

Het mooie is dat je het geleerde de volgende dag meteen in praktijk kan brengen op de groep. Het hoeft geen grote activiteit te zijn. Sherborne kan ook individueel in vijf minuten tijdens het verschonen, bijvoorbeeld. Soms denken we te moeilijk. Sherborne is gewoon een vanzelfsprekend onderdeel van omgaan met onze cliënten en daarbij maakt het niet uit hoe jong of oud je bent of welk ontwikkelingsniveau het betreft. Ik kijk terug, net als veel collega’s met mij, op een waardevolle cursus.’

14

15

Aniek Fuselier

Coördinator op de Niloka, wat ontroert jou in je werk?

ontroerd.

‘Ik sprak laatst met een jonge collega die bij ons op de Niloka de combinatie leren en werken doet. Hij vertelde me dat hij onze doelgroep helemaal geweldig was gaan vinden. En dat hij dat op voorhand niet had verwacht. Het betrof onze cliënten met moeilijk verstaanbaar gedrag en een laag niveau. Dat ontroerde mij.

Het is een doelgroep waar je soms wat extra je best voor moet doen, waarbij je moet leren om op een andere manier naar te kijken. Ik investeer veel om de liefde voor deze cliënten over te brengen. Als je je niet focust op het gedrag, maar op de jongere zelf, zie je altijd een mooi mens. Een mooi mens die het verdient om geaccepteerd en lief gevonden te worden. Als ik dan zo’n uitspraak van een jonge collega hoor, ontroert me dat enorm.

Ik zoek het in het kleine. Als we een feest organiseren zoals het 20 jarig bestaan, hoop ik dat iedereen zich ontzettend vermaakt, maar de ontroering zit hem voor mij in het beeld van het individuele genieten. Dan kan ik smelten.’

16

Maartje Willems

Begeleider op groep Blauw, wat ontroert jou in je werk?

ontroerd.

Mijn ontroering zit hem in kleine momenten. Kleine momenten met een enorme waarde.

Onlangs stond ik met een meisje van onze groep voor het pictobord. Dat doen we vaker om activiteiten te benoemen en te laten zien wat we gaan doen. Het meisje had tot dat moment nog geen taal gebruikt.

Wel geluidjes en klanken die iets aanduiden, maar geen duidelijke woorden. En terwijl we zo in een intiem één op één moment met die picto’s bezig waren benoemde ze plotseling drie afbeeldingen.

Niet in klank, maar als duidelijk woord. Ik keek mijn collega aan die het ook had gehoord en samen kregen we spontaan natte ogen van ontroering.

Zo’n grote stap hadden we niet zien aankomen. Maar wel een enorme stap voor het meisje en stiekem ook wel een beetje voor ons.

Sowieso ontroeren de kleine momenten me het meest. Een lieve lach of een gemeende knuffel. Één zo’n moment op een dag geeft mij energie voor een hele week.’

17

CARNAVAL

18

Iedere carnavalsvereniging heeft een Prins of Prinses Carnaval. De Stichting heeft er vele tientallen!!

19

20

“Ze dóen het daar gewoon” ‘We wonen in IJsselmuiden, dat ligt naast Kampen. Je hoeft alleen maar de IJssel over te steken om bij het kinderdagcentrum in Kampen te komen. Toch hebben we voor Fleur gekozen om haar naar de Kameel te laten gaan. We zijn wel in Kampen wezen kijken, maar het voelde zakelijk en de groepen waren ingedeeld op type. Dus alle kinderen die niet praatten bij elkaar.

We zochten naar een plek met meer stimulans voor Fleur en vonden die in Zwolle. Fleur gaat met groot plezier al bijna twee jaar naar groep Groen.’

21

22

Vertrouwd

halen en brengen wisselen we wat af, zodat ook Daphne het contact houdt.’

Aan het woord zijn Daphne en Jasper Roessink. Ze zijn de ouders van Fleur (5), die goedgemutst door het huis dartelt, zo nu en dan vrolijk contact maakt en bij minder alertheid van pa en ma de kast plundert, op zoek naar papier om haar stickers op te plakken. Ze zijn ook de ouders van Niels (1).

Vanuit een verhoging in de box houdt hij de boel in de gaten en beantwoordt elke blik zijn kant op met een lieve lach.

‘Het was inderdaad de warmte en de heterogeniteit van de Kameel die ons een goed gevoel gaven’, zegt Daphne. ‘Het was wel even wennen in het begin. We waren nog niet zo vertrouwd met de zorg voor kinderen met een beperking. Nu zit Fleur al bijna 2 jaar op groep Groen, maar dat voelt veel langer.

Net alsof we al jaren met elkaar vertrouwd zijn.’

Accepteren Fleur heeft het Phelan MCDermid syndroom.

Het is een zeldzaam syndroom waarvan er in Nederland maar ongeveer 200 van bekend zijn. Een ontwikkelingsachterstand en een kleine kans op praten zijn de belangrijkste aspecten van het syndroom. Daphne: ‘We hadden na de geboorte niet verwacht dat Fleur een beperking zou hebben. Maar we zijn in staat geweest het redelijk snel te accepteren en ons er op in te stellen. Natuurlijk moet je verwachtingen bijstellen en had je eerst andere dromen wanneer je voor het eerst in verwachting bent. Als we met de kinderwagen langs de basisschool liepen dan knaagde soms wel het besef dat Fleur daar niet terecht zou komen. Ze gaat nu naar de Kameel en daar kunnen we evenveel vrede mee hebben. Alles is er aanwezig.

Fysiotherapie, logopedie, op alle vlakken wordt meegedacht. Werkt er iets niet dan kan er snel geschakeld worden: “Dan gaan we gewoon dát proberen!”.

“Als we met

de kinderwagen langs de basisschool liepen dan knaagde soms wel het besef dat Fleur daar niet terecht zou komen.”

Contact Jasper: ‘Wat we ook belangrijk vonden was dat er in Zwolle buitenschoolse opvang is. We werken allebei. Daphne heeft een bloemenzaak in IJsselmuiden en ik ben vrachtautomonteur in Zwolle. Met mijn werk heb ik het kunnen regelen dat ik Fleur kan brengen en halen. Het is een mooie manier om zeer regelmatig even op de Kameel te zijn en contact te hebben met de begeleiders van groep Groen. Even een overdrachtje, maar ook een manier om te zien hoe blij Fleur is als ze op de Kameel is. Dan zijn haar lieve ouders gelijk niet meer in beeld, haha. Het

Nooit teveel Jasper: ‘De slogan van de Kameel is ‘We Doen Het Gewoon’ en dat klopt. Het is nooit teveel als je iets vraagt. Door een tweede heupoperatie heeft Fleur een tijdje een gipsbroek aan gehad. Maar dat was geen belemmering, Fleur kon gewoon blijven komen, ondanks dat ze extra werk met

23

haar hadden. Tillen en verschonen, er werd gewoon zo nu en dan een paar extra handen geregeld. Voor ons, maar zeker voor Fleur was dat fantastisch. Ze kon gewoon naar haar fijne vertrouwde plek. We hebben echt het sterke gevoel dat we samen voor de zorg staan.’

Daphne: ‘Fleur maakt mooie stappen. We zien steeds meer dat ze aangeeft wat ze wil.

Niet verbaal, maar door aan te wijzen. Een vinger richting de jas is eigenlijk de vraag om er op uit te gaan. We zien dat ze leert door te observeren. Ze is erg nieuwsgierig naar de wereld om haar heen en is daar bij betrokken. Als andere kinderen buiten spelen staat ze graag voor het raam om alles te volgen. Ze weet bijvoorbeeld precies van wie welke tas en jas is in de groep.’

Zo gewoon mogelijk Daphne: ‘We kunnen niet ontkennen dat de begeleiding van Fleur soms best intensief is. Maar toch proberen we het leven zo gewoon mogelijk te leven, al betekent dat soms aanpassen. Als we op vakantie gaan dan zorgen we ervoor dat er vertrouwde dingen van Fleur meegaan. Dat biedt haar houvast in een onbekende omgeving als een vakantiehuis. Maar het is geen reden voor ons om dan maar niet op vakantie te gaan.

Dan zoeken we wel een oplossing. Iedereen groeit mee in ons gezin. Zowel Fleur, maar ook haar broertje Niels. Naar het voorbeeld van de Kameel dóen we dat maar gewoon.’

24

“We hebben

echt het sterke gevoel dat we samen voor de zorg staan.”

25

26

Organiserende cliëntenraad spreekt van succesformule

Een indrukwekkende en succesvolle avond in Odeon Woensdag 13 mei was het ’s avonds een drukte van belang in theater Odeon in Zwolle. Meer dan tweehonderd betrokkenen bij de Stichting hadden zich verzameld in de foyer. Ouders, professionals en externe genodigden waren ingegaan op de uitnodiging van de cliëntenraad om een avond bij te wonen met een zorginhoudelijk thema. Centraal stond de theatervoorstelling Broos: een indringend toneelstuk over een moeder en haar verstandelijk beperkte dochter.

27

28

De voorstelling Broos is geschreven door Madeleine Matzer die tevens het stuk regisseerde. De indrukwekkende hoofdrol werd gespeeld door Lottie Hellingman. Ze werd bijgestaan door acteur en muzikant Helge Slikker.

voor veel twijfels en zorgen die gepaard gaan met de opvoeding van je kind. Voor zorgprofessionals geeft het inzicht in hoe het is om ouder te zijn van een zorgintensief kind.

Een inkijkje in de omstandigheden van het gezinsleven van een kind met een beperking.

Lottie speelt Kyra, een jonge, avontuurlijke vrouw. Ze krijgt met haar man een zoon en een dochter. Dochter Romy heeft het syndroom van Down. Naast de verrukking over het krijgen van een dochter openbaart zich ook de onzekerheid en de wanhoop. Romy vraagt veel van haar moeder en Kyra geeft alles wat ze heeft. Ze houdt zielsveel van haar dochter, maar vergeet zichzelf steeds vaker.

“Wie zorgt er voor mij?” is de confronterende vraag die gesteld wordt. De liefde, de twijfel, de vermoeidheid, het was allemaal zeer herkenbaar voor de meeste aanwezige ouders.

Emotioneel ook, bleek bij de reacties na afloop.

Veel gehoord was ook dat de uitdrukking “Ik zorg, maar wie zorgt er voor mij?” indruk heeft gemaakt. Een begeleider zei me dat ze zich had voorgenomen om daar bij de ouders eens vaker op terug te komen. De voorstelling Broos heeft gezorgd voor meer begrip over en weer. Voor ons gold dat daarmee een belangrijk doel is gehaald.’

Giselijn is zelf moeder van Stijn die, evenals Romy in het toneelstuk, het syndroom van Down heeft. Hoe was het voor haar om het stuk te bekijken? Giselijn: ‘Ik vond het confronterend en tegelijk erg mooi. Ik heb het ook gevoeld als erkenning. De liefde voor je kind gaat boven alles, maar daarom mag je het best nog wel zwaar vinden. Ik mag dat zeggen en ik mag dat vinden, ook al zit het in mijn opvoeding en mijn karakter dat dat nog wel eens lastig is.

Het is prima om hulp en een luisterend oor te vragen. Gelukkig zijn we bij een fijne Stichting betrokken waar dat altijd kan.

Giselijn Hollink is voorzitter van de cliëntenraad: ‘Met de voltallige cliëntenraad waren we het eens dat het een zeer succesvolle avond was. Het is de derde keer dat we het op deze manier organiseren en het blijkt een succesvolle formule te zijn. Je brengt ouders en verwanten en medewerkers bij elkaar op een plek buiten het dagelijks werk. De contacten die ontstaan zijn een stuk informeler.

Men ontmoet elkaar ook eens op een andere waardevolle manier.’

We kunnen best wat bewuster omgaan met het feit dat het vaak pittig is. In elk geval heeft de bijeenkomst alle betrokkenen wat dichter bij elkaar gebracht en voor wederzijds begrip gezorgd. Misschien moeten we voor een volgende keer eens gaan kijken naar een programma dat iets luchtiger van aard is.

Want één ding staat als een paal boven water: met deze succesformule kunnen we nog jaren verder!’

Giselijn: ‘Voordat we de voorstelling geboekt hebben, hebben we die het eerst bekeken.

Niet alleen met het oog van de ouder, maar we hebben het beoordeeld of het relevant genoeg zou zijn voor alle betrokkenen. Dat vonden we en zijn daar achteraf ook ruim in bevestigd.

Voor ouders is het een stuk van herkenning en ook van erkenning. Aandacht en erkenning

29

30

Op de Banenbeurs

kunnen spreken. Dat zijn mensen die al ervaring in de zorg hebben, maar ook beursbezoekers die een totaal andere baan overwegen. In de gesprekken proberen we een beeld te schetsen van hoe ons werk er uit ziet. Verrassend genoeg blijken gasten een heel ander beeld van het werk te hebben. Het standaard beeld van de gehandicaptenzorg is toch van werken op een grote inrichting. Om ook een visueel beeld te presenteren, geven we de DOEN mee. Daaruit blijkt hoe leuk het werken bij onze Stichting kan zijn. We zijn dus blij met de opbrengst van de beursdag en zijn zeker van plan om dit vaker te doen.’

Het mag inmiddels bekend zijn dat de personele bezetting in de gehandicaptenzorg tegenwoordig, maar zeker in de toekomst onder druk staat. Het is aan de zorg om zich daarop toe te rusten. Ook de Stichting.

Vandaar dat er een stand werd gehuurd op de sfeervolle Banenbeurs in de Grote Kerk in Meppel. Coördinatoren Hannah Duijvestijn, Rianne Goosen en en directeur Joan Albrecht bevolkten de stand om daar potentiële nieuwe medewerkers te spreken.

Hannah: ‘We zijn erg blij met wat de beurs opgeleverd heeft. Ik denk dat we minstens 10 potentiële nieuwe medewerkers hebben

31

32

Nooit te oud om te leren?

Kinderen groeien op en worden ouder. Alle kinderen, dus ook kinderen met een beperking. Als we het kleiner houden en dan alleen in Zwolle, komen ze binnen op de Kameel. Ze zijn jong, ontvankelijk en ontwikkelen zich, ieder op zijn of haar eigen manier, met grote sprongen. Als ze er nog een paar jaar bij krijgen wordt vaak het accent van leren verlegd naar het oefenen met praktische vaardigheden.

Kinderen worden tieners, ze verhuizen met leeftijdsgenoten naar de middengroepen. Daar wordt het accent misschien nog meer verlegd naar sociale vaardigheden en het verder ontwikkelen van de zelfstandigheid.

Uitgeleerd?

En dan…., dan gaan ze naar de Niloka en dan houdt het ontwikkelen en het leren op. Dan hebben ze een kleine twintig jaar hun best gedaan om te komen waar ze zijn en dan staat het welbevinden voorop en heeft het geen zin meer om nog nieuwe vaardigheden aan te leren.

Gefeliciteerd, je hebt de ontwikkel-eindstreep gehaald.

‘Nee, nee, absoluut niet!!’, zegt Lisa Bouwkecht, orthopedagoog binnen de Stichting. ‘Het beeld dat als kinderen eenmaal naar de Niloka gaan en uitgeleerd zijn is allesbehalve juist. Als het kind, of de jongere,

33

dat is minstens zo belangrijk als dat je precies weet hoeveel vorken je klaar moet leggen voor de lunch. We zijn ook met cliënten bezig om te leren keuzes te maken. Laten zien en aangeven wat je wilt. Met als doel om de eigen regie te bevorderen. Meer eigen regie nemen bevordert je onafhankelijkheid en dat doet iets goeds met je. We denken in mogelijkheden en daar hoort ook bij dat je wel eens op een onmogelijkheid stuit. Geen probleem, zelfs dat is een leermoment.’

naar de Niloka gaat gaan we kijken wat zij of hij nog wil en kan leren. We gaan dan samen op zoek naar de interesses en talenten van de cliënt en proberen daar zo goed mogelijk bij aan te sluiten. En dat geldt voor alle niveaus.

We gaan op zoek naar verdere individuele groeimogelijkheden en als dat zindelijk worden is, is dat van even grote waarde als bijvoorbeeld zelfstandig op de motormaaier werken.’

Werkmap Yolanda Kappert is begeleider op Oudere 3.

Voordat ze bij de Niloka ging werken was ze onderwijs assistent in het speciaal onderwijs.

Elke maandag gaat ze met cliënten individueel of in een klein groepje aan het werk met schoolse vaardigheden. Elke jongere heeft een werkmap die wekelijks meekomt. Yolanda: ‘Ook hier geldt dat we de doelen afstemmen op vaardigheden en interesses. Leren is een belangrijk doel, maar stimuleren eveneens.

We werken met de jongeren toe naar een zo volwaardig mogelijke plek in de samenleving.

Die kan heel groot zijn, maar ook een stuk kleiner. Met sommige cliënten ga je bijvoorbeeld op stap om zo zelfstandig mogelijk boodschappen te doen en met anderen ga je aan het werk om de deur achter je dicht te doen op de groep. Allebei evenveel waard. Op de groep zijn we eigenlijk de hele dag bezig met oefenen. Dat gaat soms zelfs ongemerkt. De tafel dekken, even iets in de vuilnisbak doen, enzovoort.’

Aanbod op maat Lisa: ‘De leerdoelen worden vastgelegd in het zorgplan van de jongere. Bij elke clientbespreking worden ze geëvalueerd.

Zijn de doelen gehaald en moeten we nieuwe formuleren? Of is er bijstelling nodig? Bij het bespreken van de doelen betrekken we ook de ouders en de begeleiding van de eventuele woningen.’

Yolanda: ‘Ik sprak een ouder waarvan het kind na school bij ons terecht was gekomen.

Zij verklaarde verrast te zijn door de groei die het kind had doorgemaakt. Ik herken dat wel een beetje, want in vergelijking met een schoolomgeving, waar collectieve doelen gehaald moeten worden, wordt bij ons meer op maat aangeboden. Individuele doelen gesteld.

Natuurlijk vinden we dat fijn om te horen.’

Om te vieren Lisa: ‘Of je nou in de jongste groep op de Kameel zit of al boven de dertig bent en op de Niloka werkt, voor ieder kind geldt dat er zoveel mogelijk uit jezelf wordt gehaald. Resultaten zijn altijd om te vieren. Voor een kind met een ernstig meervoudige beperking kan dat zijn dat na lang oefenen iets wordt aangewezen. Voor een ander kan het zijn dat ze zelfstandig een cake kunnen bakken. Hoe dan ook, niemand is ooit te oud om te leren.’

Leermoment Lisa: ‘Binnen het aanleren van concrete handelingen zit ook meestal een sociaal aspect.

Leren om iets samen te doen of iets voor een ander te doen. Elkaar even helpen en daarmee je rol binnen een groep sterker maken. Iets voor een ander doen en daar waardering voor krijgen doet iets met je eigenwaarde. Je doet er toe en

34

Rianne Goosen

Coördinator Kleinschalig wonen, wat ontroert jou in je werk?

ontroerd.

‘Het is vaak een emotioneel en groot besluit van ouders om te besluiten dat hun kind elders moet gaan wonen. Als ik deze ouders spreek en ze kiezen voor een woonplek bij de Stichting dan is dat voor mij bijzonder. Als ze het vertrouwen hebben gekregen dat wij de zorg voor hun kind kunnen voortzetten, dat ze bereid zijn om de zorg voor hun kind in jouw handen te leggen, dan ontroert me dat.

Zoiets doe je niet zomaar.

Die ontroering motiveert me dan ook sterk om ons maximaal in te zetten voor onze nieuwe bewoner.

Het ontroert me ook als ik na verloop van tijd zie dat een bewoner op zijn of haar plek is.

Dat hij of zij zich thuis voelt. Voor onszelf, als professionals in de zorg, is dat fijn om te constateren, maar voor de bewoner betekent dat geluk, harmonie en rust. Dat te zien ontroert me.’

35

36

De Niloka bestond 20 jaar Het is inmiddels twintig jaar geleden dat er ruimtegebrek ontstond op de Kameel. Naast een flinke aanwas van jonge kinderen werden de tieners jongeren en jong volwassenen. Ze werden ouder en groter. Soms was het verschil met de jonge peuter erg groot. Zowel qua postuur als qua activiteitenaanbod.

Er kwam een schoolgebouw vrij aan de Bachlaan en er werd besloten deze te verbouwen en gereed te maken voor de opvang van jongeren. Tevens werd uitgesproken dat vanaf dat moment cliënten en ouders mochten kiezen voor dagbesteding zonder bovengrens qua leeftijd. Zo werd er een activiteiten aanbod gecreëerd dat meer gericht was op licht werk en het bevorderen van de zelfstandigheid. De naam Niloka is een afkorting van de woorden Nieuwe Locatie Kameel. Nu, twintig jaar later, is de Niloka een begrip in het Zwolse zorglandschap. Een reden om te spreken van een goed besluit tot een splitsing in 2006.

Donderdag 28 mei werd feestelijk stilgestaan bij dit jubileum. Hoewel, stilgestaan, nagenoeg niemand stond meer stil toen het spetterende optreden van de Dikdakkers begon. Meezingen, swingen en een daverende polonaise was de beste manier om te vieren dat de Niloka er al twintig jaar is.

37

De Niloka bestond 20 jaar

38

39

Koninklijk bezoek!

Eind april besloot Koning Willem-Alexander der Nederlanden een bezoek te brengen aan het dorp Heino. En ja, dan kan je natuurlijk niet om het Dorpshuus heen.

Al jaren wordt dat grotendeels gerund door cliënten van de Stichting en dat met groot succes en veel plezier. En nu kwam de Koning zelf kijken hoe gezellig het is in het Dorpshuus en wat voor een geoliede organisatie dat is.

Van tevoren was iedereen wel een beetje nerveus, eerlijk gezegd. Zoiets overkomt je natuurlijk niet vaak. Het was een kort bezoek, maar wel een die ze nooit zullen vergeten. En na de goede afloop moest er natuurlijk even een biertje op gedronken worden.

40

41

42