Als nieuw element voor deze en de daaropvolgende DOEN-en hebben we gekozen voor een rode-draad-thema. Deze keer gaat het over TROTS. We hebben een aantal collega’s gevraagd om weer te geven wanneer ze trots zijn op het werk dat ze binnen de Stichting doen. Ik ben erg blij om te lezen dat betrokkenheid en gedrevenheid daarbij de boventoon voeren. Dat maakt mij op mijn beurt weer trots.
Als ik de uitspraken van de collega’s lees, dan merk ik dat we op de goede weg zitten. De visie slogan ‘We doen het gewoon’ komt in alles naar voren. Dit betekent dat er veel kan bij ons, er is veel ruimte. We zeggen ‘We doen het gewoon’, maar we maken het ook waar. En dat wordt ervaren door alle betrokkenen. Ik voel een brede tevredenheid en meer vertrouwen dan er ooit is geweest. En het mooie is dat dat ook zo overkomt en ervaren wordt door ouders. Ook zij spreken hun vertrouwen uit. Dat is de beste basis om in gezamenlijkheid zo maximaal mogelijk de hulpvraag van cliënten te beantwoorden.
Ik ben er trots op om bestuurder te zijn van een Stichting waar kinderen, ouders en medewerkers zich thuis voelen.
Joan Albrecht, directeur/bestuurder
Dierendag
Dierendag
Zolang het 4 oktober wordt zullen we aandacht blijven besteden aan Dierendag. De aanwezigheid van dieren en het contact maken en aanraken maakt andere dingen los bij kinderen. Vaak komt er een zachte, zorgzame kant naar boven. Dat is prachtig om te zien en voor veel kinderen kan het een rustgevende werking hebben. Sommige kinderen kletsen meer tegen dieren dan tegen mensen. Dieren oordelen niet en zijn redelijk voorspelbaar.
We werken al jaren samen met dierenopvang Flappus in Zwolle. Zij komen graag op Dierendag langs met tamme, lieve dieren. Het is voor velen een jaarlijks hoogtepunt en de activiteit staat garant voor mooie foto’s.
“We kijken naar wat er wél kan!”
Het ligt eigenlijk een beetje verstopt, het dorp Zalk. Kruidenvrouw Klazien heeft het dorp ooit enige naamsbekendheid gegeven. Als je bij Hattem onder de A28 door gaat en de dijk afrijdt, kom je in het verrassend mooie, pittoreske dorp. Het is de thuisbasis van Leonie, Jeroen, Sem en Isa van den Bosch. Op een zonnige herfstmiddag zitten we aan hun eettafel voor een prettig gesprek.
Huiskamergevoel
Zoon Sem van 3½ bezoekt maandag, donderdag en vrijdag de Kameel. Hij zit in groep Lila, de groep van de jongste kinderen. Vader Jeroen en moeder Leonie halen en brengen hem zelf. Leonie: ‘Dat vinden we prettig, want dan heb je dagelijks even contact met de begeleiding. En we vinden hem eigenlijk nog wat te jong om steeds met de bus te gaan.’ Jeroen: ‘Ik kende de Kameel al redelijk goed. Mijn zus Carina is er als kind naar toe gegaan en ik ging wel eens mee, want ik vond het er erg gezellig. Ik herkende het huiskamer gevoel. Het is er warm en huiselijk, dat kan alleen maar een goede omgeving zijn voor kinderen die een beetje meer zorg nodig hebben. Carina is nog steeds bij de Stichting. Ze werkt in theehuis de Normaalste Zaak in Hattem.’
Wind mee
Leonie: ‘Toen ik zwanger was van Sem hadden we goede hoop dat we een normaal begaafd kind zouden krijgen. We wisten op voorhand dat er een kans zou zijn op een afwijking, maar een aantal prognoses zeiden dat de kans aanwezig was, maar niet heel groot. Toch bleek Sem zich langzamer dan gemiddeld te ontwikkelen en we kwamen er al redelijk snel achter dat Sem dezelfde handicap had als Carina. Natuurlijk is dat een teleurstelling, maar toch was er ook een soort opluchting dat Sem niet meer mankeerde dan dat. Lichamelijk ontwikkelt hij zich langzamer, maar uiteindelijk zal dat niet zijn beperking zijn. Een ander verschil is dat de medische technologieën in de laatste 30 jaar sterk verbeterd zijn en ook het niveau van de zorg is vele malen vergroot.
Ten opzichte van Carina, ons voorbeeld uit eigen familie, heeft Sem meer de wind mee in deze tijd’’
Kibbeling
Jeroen: ‘Er zit ons niets in de weg om het volste uit Sem te halen wat er in zit. Zijn omgeving werkt in elk geval maximaal mee. Sem bezoekt nu twee jaar de Kameel en we hebben al veel handvatten gekregen om hem zo goed mogelijk te laten ontwikkelen. Hoe eerder we met z’n allen ‘aan de slag gaan’, hoe beter. We zien hem langzaam stapjes maken. Hij praat nog niet, maar is goed in staat aan te geven wat hij wil. Ook kan je goed aan hem zien of hij het wel of niet naar de zin heeft. Als we op vakantie zijn dan zie je hem genieten. En helemaal als er ook nog kibbeling wordt gegeten! Hij herkent de omgeving van de Kameel ook al goed. Als we daar binnen rijden zie je hem opleven. Dat is een goed teken. Je merkt dat hij zin heeft om naar de groep te gaan. Hij speelt nog niet hel bewust samen met andere kinderen, maar geniet wel van het rumoer om hem heen.’
Nuchter en positief
Leonie: ‘Ik heb een tijdje in de cliëntenraad van de Stichting gezeten. Dat vond ik wel fijn. Je krijgt meer inzicht in wat er op de achtergrond speelt. En je weet meer over het dagelijkse reilen en zeilen van de organisatie. Ik ga er vanuit dat Sem nog vele jaren betrokken zal zijn bij de Stichting. Dan is het goed om te weten wat er allemaal gaande is in zijn dagelijkse omgeving.’
Jeroen: ‘We zijn nuchter en zijn goed in staat naar het positieve te kijken. Van nature zijn we gewend om te kijken naar wat er wél kan. En er geen ontwikkelingen waaruit blijkt dat we dat niet oprecht zouden kunnen handhaven.’
‘Ik ben er trots op dat ik op latere leeftijd nog mijn diploma Persoonlijk Begeleider heb gehaald. Het is een uitstekend besluit geweest, want zo heb ik mijn passie ontdekt. Ik vind het werk geweldig. Ik geniet het meest als ik aan het eind van mijn dienst tevreden cliënten zie. Dat ze relaxed zijn of gewoon goed verzorgd. Gelukkig komt dat het meeste voor.’
Linda Mollema Kolderveen
‘Ik ben zelf moeder van een kind met een meervoudige beperking. Ik kan dus uit ervaring spreken en ik denk ook dat ik daarom snel begrip heb voor andere ouders van een kind mat een beperking. Ik kan mijn collega’s van de ‘andere kant’ van de zorg vertellen en dat kan naar mijn idee ons werk verbeteren.’
‘Ik moet best ver rijden om op het werk te komen. Dat was voor mij een tijdje geleden een reden om een baan in de zorg dichter bij huis te zoeken. Toch gaf me dat niet dezelfde voldoening als op Kolderveen. Coördinator Rianne belde me om te vragen of ik het naar mijn zin had en begreep dat ik twijfels had. Ik kon volgens haar meteen weer terug naar de Stichting. Ook dat was een prima besluit. Ook iets om trots op te zijn.’
ZOMER FEEST
Voor het eerst werd afgelopen jaar het grote zomerfeest gevierd op de Niloka. Eigenlijk is het een feest ter ere van alle tuinwerk dat er gedaan is, maar omdat iedereen aan bod moest komen hebben we er een uitgebreid buitenfeest van gemaakt. Actief bezig zijn en lekker en eten en drinken met een muziekje er bij zijn dan altijd de belangrijkste ingrediënten voor een geslaagde zomerparty!
Sven zwaait nog even na
Erna en Gert Jansen moeten er nog even aan wennen. Sinds augustus woont hun zoon Sven (22) niet meer bij ze in Raalte. Sven bezocht van af zijn kleutertijd de Kameel en de Niloka. Hij heeft een meervoudige beperking en is afhankelijk van intensieve verzorging. Sven woont nu bij Zozijn in Wilp. Het besluit tot verhuizen was een enorme stap voor het hele gezin. Maar nu, een paar maanden later, overheerst een goed gevoel.
Fotoboek
We zijn op bezoek bij Sven, Erna en Gert in Raalte. Sven is dit weekend ook op bezoek vanuit Wilp, speciaal voor het interview en de foto. Echter, deze moet op een later tijdstip gepland worden, want Sven is ziek geworden. Dat is jammer, want hij zou van het bezoek hebben genoten. Directeur Joan is ook meegekomen. Vanwege Sven’s afscheid in de vakantie heeft ze hem niet uit kunnen zwaaien. Ook Joan heeft een geschiedenis met Sven. Bij Sven’s start in Zwolle kwam hij bij Joan in de groep.
Joan: ‘Het was een genot om Sven in de groep te hebben. Het is een lieverd. Hij heeft zeer sprekende ogen. Die pakken je volledig in. Sven hield altijd van beweging en geluid om zich
heen. Daar kreeg hij wel energie van. Het leukst vond hij het als iemand in de groep een standje kreeg. Dan had hij dikke pret. En dat gold ook voor zingen en dansen.’ Het fotoboek van het afscheid van Oudergroep 5 komt op tafel en de foto’s onderstrepen de vrolijke betrokkenheid van Sven. Ondanks zijn beperking deed Sven overal, met volle teugen, aan mee.
Leven op ingericht
Gert: ‘Sven is de jongste van onze drie kinderen. Zijn zussen Maaike en Nienke zijn ook al uitgevlogen. Sven moest als baby veel huilen. We hadden eerst nog niet goed in de gaten dat er iets niet in orde was. Tot hij op een bepaald moment stopte met drinken. Onderzoek
wees uit dat Sven’s hersens niet volgroeid waren. Langzaam werd duidelijk dat we een zoon hadden met een ernstige meervoudige beperking. Er werd door de medici uitgesproken dan zijn levensverwachting ongeveer 20 jaar zou zijn. Die grens zijn we gelukkig al gepasseerd, mede omdat de medische zorg steeds beter wordt. Toch is Sven regelmatig in het ziekenhuis verbleven. En soms was het zelfs spannend of hij het zou redden. We hebben ons leven er op ingericht. Er kwamen steeds meer aanpassingen in het huis en ook onze werktijden werden op elkaar afgestemd. Ik ben eigen baas, dus dat is goed te doen. Erna werkt bij de gemeente Raalte en zij is blij met een leidinggevende die goed meewerkt met
haar situatie. Maar het is een feit dat je leven grotendeels in het teken van zorgen staat.’
Niet zielig
Gert: ‘Je houdt bijna geen sociaal leven meer over. Naar feestjes kon er altijd maar één van ons en op een gegeven moment ga je allebei maar niet meer. Eigenlijk moeten we opnieuw beginnen om samen leuke dingen te ondernemen.’
Erna: ‘Dat klinkt misschien wel wat treurig, Maar we zijn zeker niet zielig hoor! We zijn positieve mensen, dat is hoe we in het leven staan. En daar heeft Sven mede van geprofiteerd. We hebben een zoon met een meervoudige beperking, het is niet anders. In goede en
minder goede tijden handel je gewoon, daar is geen twijfel over mogelijk. Natuurlijk heeft het ons wel beperkt, en met name tijdens ziekenhuis periodes was het wel pittig, maar we zijn redelijk nuchter en zorgen daarna weer voor elkaars herstel.’
Joan: ‘Toch heb ik me wel eens zorgen gemaakt vanwege de voortdurende intensieve zorg die jullie boden en er op en top voor Sven waren. Hoe komen jullie zo aan jezelf toe?’ Erna: ‘Noem het dan maar een tijdelijke overlevingsmodus. Je laat je kind niet in de steek. Je doet wat nodig is. Voortdurend zeuren en klagen kost ook energie.’
Loslaten
Gert: ‘We hebben het wonen steeds ver vooruit geschoven. Sven heeft wel een poosje gelogeerd in Havelte, maar dat was wegens wisselende omstandigheden niet zo’n succes.
Maar deze zomer kregen we voor de derde keer een woonplek aangeboden. Zozijn had een plek. We zijn gaan kijken met het idee: ‘we gaan het toch niet doen’. Maar toen we ter plekke waren gaf dat wel een goed gevoel. Toen zijn we maar even rationeel te werk gegaan. Als we het nu niet zouden accepteren dan zou Sven weer onder aan de wachtlijst terecht komen. En binnenkort wordt Sven 23 en dan komt hij ook niet meer voor logeren in aanmerking.
Wij zijn inmiddels 60+ en ons kan ook wat overkomen en eigenlijk zijn we de enigen die voor Sven kunnen zorgen. Na alles op een rijtje gezet te hebben, hebben we, in combinatie met een goed gevoel over de woonplek, de knoop doorgehakt, hoewel dat wel even een knoop in onze magen opleverde. Loslaten is lastig. Maar vanaf dag 1 liet ook Sven zien dat hij het wel zag zitten daar en dat scheelt een hoop.’
Overdragen
Erna: ‘De eerste week zijn we wel bijna voortdurend op de locatie geweest, want je wilt de zorg en de handelingen goed overdragen. En ook nu moet ik Sven nog een paar keer per week zien. Ik ga er vanuit dat dat op den duur minder wordt. We moeten nu weer de weg vinden in dingen te gaan doen, om samen activiteiten te ondernemen. Langzaam leren we door te slapen ’s nachts. En laatst betrapte ik mezelf er op dat ik dacht: ‘oh, even kijken bij Sven en toen stond ik in een lege kamer’. En natuurlijk moeten we toegeven dat het wel eens pittig was, maar dan kan ik alleen maar oprecht zeggen dat het bijzonder graag gedaan was.’ Ondertussen roert Sven zich en gaan Erna en Joan even kijken. Hij reageert wat gelaten en dat is een teken dat hij echt ziek is. Een fitte Sven zou zichtbaar genieten van een dergelijk contact moment.
Dankbaar slachtoffer
Erna: ‘Natuurlijk gaan we de Kameel en de Niloka wel missen. We hebben er met z’n drieën een fantastische tijd gehad. Sven heeft er de aandacht gekregen die hij verdiende en misschien wel meer dan dat. Het was ontroerend dat als Sven in het ziekenhuis lag zijn begeleiders ook op bezoek kwamen en zelfs hier en daar een handje hielpen als dat nodig was.’ Joan: ‘Sven liet zich altijd graag verleiden tot wat actie. Hij vond het fijn om geprikkeld te worden en was daar een ‘dankbaar slachtoffer’ van. Ondanks zijn beperking draaide hij gewoon mee met alles wat er gedaan werd.’ Gert: ‘En ook als er iets was, was het altijd open te bespreken.’
Erna: ‘Voor zowel ons als voor Sven is een nieuwe fase in het leven aangebroken. Een leven zonder Zwolle. Zeker, het is wennen, maar we hebben er vertrouwen in.’
Modderdag werd water- en kliederdag
Jaarlijks houden we op de Kameel een modderdag. Dan creëren we veel bakken met zand en water en dan mogen de kinderen onbeperkt met modder spelen. Afgelopen jaar was het zo warm dat we er een water- en kliederdag van gemaakt hebben.
Door de hele tuin waren sproeiers geplaatst en badjes ter verkoeling. Verder kon er ongegeneerd gesmeerd worden met verf en scheerschuim. Maakt niet uit, een paar keer door de sproeier en het is weer schoon! Het resultaat: heel erg veel lol en lekker verkoelend.
Milou als vogel in de openingsvoorstelling van het thema WINTER
Werken met thema’s blijft boeien! Werken met thema’s blijft boeien!
Milou Gerding-van der Wende is drama- en speltherapeut. Zelf omschrijft ze dat het liefst als een creatieve therapeut die drama en spel geeft. En dat via een creatieve media als poppenspel, schilderen, rollenspel en meer. Ze voelt zich binnen de Stichting als een vis in het water. Milou: ‘Ik krijg volop de ruimte om creatief te zijn en daarnaast vind ik de doelgroep geweldig om mee te werken.’
Thema centraal
‘Bij de Stichting werken we thematisch. Dat wil zeggen dat met de disciplines logopedie, muziek en spel-drama therapie per 6 weken een bepaald thema centraal stellen. Thema’s van alle dag die de kinderen tegenkomen zoals de vier verschillende seizoenen, feestdagen als Kerst en Sinterklaas, eten en drinken, je lichaam, de supermarkt, dieren en vervoer. We duiken gedurende 6 weken op verschillende manieren in het onderwerp om de kinderen er bekend en vertrouwd mee te maken. De periode is lang genoeg om zoveel mogelijk te behandelen en kort genoeg om het leuk te houden.’
Mini-musical
‘We starten een thema altijd groepsgewijs met een kort theaterstukje met liedjes. Bij die aftrap gebruiken we vaak een boekje over het thema waar vanuit we voorlezen en ook situaties naspelen. Daarbij hebben we de mogelijkheid om allerlei materialen, afbeeldingen, muziek en rollenspel te laten zien en ervaren. Het wordt wel eens een mini-musical genoemd. De groepen zelf doen ook enthousiast mee door de lokalen te versieren in de sfeer van het thema en door knutsels te maken die met het onderwerp te maken hebben. De groepen gaan ook op stap om bijvoorbeeld een supermarkt te bezoeken met allerlei activiteiten daarbinnen, of een ritje met openbaar vervoer en bij het thema winter is een laag sneeuw erg welkom. Thema’s behandelen we zowel binnen als buiten.’
Stimulans
‘Werken met een thema gedurende een bepaalde periode zorgt er voor dat het goed beklijft bij kinderen. Herhaling is de kracht van het leren omdat de kennis rondom het onderwerp langzaam inslijt. Je ziet ook het enthousiasme over het onderwerp bij kinderen toenemen. Per thema beginnen we ook met een themabrief. Deze wordt naar de ouders en verzorgers van de kinderen gestuurd. We leggen uit wat we gaan doen en welke liedjes we er bij gebruiken. Zo kan het kind thuis ook met het thema aan de slag. Het kind herkent dan dat het thema niet iets is van alleen de Kameel. Het is een vrijblijvende stimulans voor het thuisfront om ook het thema dagelijks toe te passen of aan te refereren.’
Superdivers
‘Naast actief bezig zijn richt ik ook een zogenaamde themakast in. Daarin zijn allemaal spullen te zien die met het thema te maken hebben. Voorheen richtte ik een open tafel in op de openbare gang, maar dat nodigde de kinderen erg uit om met de spulletjes op sjouw te gaan, haha. Onder begeleiding bekijken we de kast en gaan over de inhoud in gesprek. Ik geniet
dagelijks van het thematisch vaktherapie toepassen. En helemaal omdat ik dat mag doen met enthousiaste en even creatieve collega’s. Het is ook een heerlijke uitdaging om binnen de superdiverse doelgroep iedereen aan bod
te laten komen. Want we vinden dat iedereen op zijn of haar eigen niveau en binnen de eigen belevingswereld mag genieten van het bezig zijn met de thema’s.’
Marjon Schotman is begeleider van groep Lila, de groep met de jongste kinderen: ‘Het is erg leuk om binnen de groep met een thema te werken. Het geeft richting en het doet een groot beroep op je creativiteit. Omdat we de jongste groep hebben gaan we vaak iets langer door met een thema om het zo goed mogelijk te laten beklijven. Zo vergroot je de belevingswereld van de kinderen. Beleven, zien en voelen is belangrijk voor de jongsten. Veel afbeeldingen in de groep rond Sinterklaas en als het herfst is bladeren laten voelen. Want jong geleerd is oud gedaan.’
Hanna Festen is invalkracht en ervaart op meerdere groepen hoe er met thema’s wordt gewerkt: ‘Het gemiddelde niveau per groep verschilt. Dat betekent dat er er ook verschillend met de thema’s wordt omgegaan. Bij de ene groep is het meer verbaal, terwijl een deur verder meer het accent ligt op voelen en zien. Ik vind het superleuk om te zien hoe het thematisch werken voor elk kind een mooie meerwaarde heeft.’
TEAMDAG TEAMDAG
Tijdens de afgelopen teamdag van de Stichting hebben we in de stad Zwolle het spel Hunted gespeeld. Groepjes moesten elkaar opsporen met behulp van coördinaten. Als men elkaar eenmaal gevonden had moest er, als bewijs, een foto gemaakt worden. Gezien het vele plezier was het een uitstekende manier om aan teambuilding te doen.
‘Ik ben er trots op dat we er voor gezorgd hebben dat binnen onze groep, Oudere 5, iedereen zeer vanzelfsprekend met elkaar om gaat. Vanaf het begin hebben we gestimuleerd dat weer voor elkaar moeten zijn, dat we een eenheid zijn. Begeleiding en cliënten. Iedereen mag beseffen dat hij of zij er niet alleen voor staat.’
Roos Lipke
Oudere 5
‘Ik ben er trots op dat we bereikt hebben dat het een hechte groep is. Stap voor stap hebben we dat opgebouwd en ik vind dat dat goed gelukt is. Iedereen is anders, maar men weet wel wat men aan elkaar heeft. Er is een gevoel van veiligheid en vertrouwen.’
‘Ik ben begonnen als stagiair op de Niloka. Dat ging over in een vakantiebaantje. Ik vond dat ik daar zo goed op mijn plek zat dat ik ben gebleven als begeleider. Ook daar zit wel iets van trots. Ik heb zelf bereikt dat ik helemaal gelukkig ben met mijn werk, mijn collega’s en onze cliënten.’
