ΜΗΝΙΑΙΑ ΤΟΠΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ - ΤΕΥΧΟΣ 431 - ΜΑΙΟΣ 2026
ΝΕΟΣΜΥΡΝΙΩΤΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ Όταν ήμουν μικρή, περνούσα όλα τα καλοκαίρια μου στο εξοχικό μας· φεύγαμε Ιούνιο και γυρνούσαμε τέλη Αυγούστου για να πάμε εμείς τα παιδιά σχολείο. Όταν όμως έφτασα 13 ετών, καλοκαίρι πρώτης προς δευτέρα Γυμνασίου, αποφάσισα να κάτσω ολόκληρο το καλοκαίρι στην Αθήνα για να κάνω εντατικά μαθήματα Αγγλικών. Πήγαινα στον «Όμηρο» πάνω στην κεντρική πλατεία της Νέας Σμύρνης. Παλιά δεν υπήρχαν τόσο πολλά φροντιστήρια έτσι κι αλλιώς, αλλά ο «Όμηρος» ήταν το πιο κεντρικό, το πιο οργανωμένο, το πιο καλό. Ο ιδιοκτήτης του, ο κύριος Τάκης Τσακίρης, ακόμα με θυμάται από τότε… Διάβαζα λοιπόν καθημερινά μέσα στην κάψα του καλοκαιριού, στην πίσω βεράντα του σπιτιού μας ακούγοντας τα πουλάκια, τα τζιτζίκια και τον τότε λεγόμενο «Αμερικάνο», τον ραδιοφωνικό σταθμό της Αμερικανικής Βάσης στο Κάτω Σούλι, ώστε να ακούω αγγλικά. Τα πουλάκια έχω ακόμα την ευτυχία να τα ακούω, γιατί έχει ξεμείνει πίσω παραδόξως μια παλιά μονοκατοικία και μαζί της ένα τεράστιο δέντρο όπου φωλιάζουν όλα αυτά τα χρόνια εκατοντάδες πουλιά. Τρέμω την ώρα και τη στιγμή που θα μπουν οι μπουλντόζες να γκρεμίσουν το σπίτι, να ξεριζώσουν το τεράστιο δέντρο που πιάνει 3 πολυκατοικίες και να διώξουν τα πουλιά που ακόμα κελαηδούν μες στην πόλη... Για το σπίτι δεν είχα κλειδιά, οι γονείς μου μού άφηναν απλώς την πόρτα ανοιχτή… Εκείνο ήταν λοιπόν το πρώτο μου καλοκαίρι στην πόλη… Summer in the city… Το θυμάμαι με απεριόριστη γλύκα. Βρήκα 2 παιδιά από το φροντιστήριο και κάναμε παρέα, αράζαμε στο Παλούκι, βλέπαμε ό,τι ταινία ερχόταν στην τότε «Έλση», εκεί που σήμερα είναι το εμπορικό κέντρο στην Ομήρου. Παίρναμε από δίπλα -από το παλιό ζαχαροπλαστείο του Τσιάπη, εκεί που είναι σήμερα τα καλλυντικά Mac-, παγωτό μηχανής, μόλις είχε πρωτοεμφανιστεί στην Ελλάδα, και έπεφτε γιρλαντωτό και λαχταριστό, κρέμα-σοκολάτα. Πηγαίναμε όμως και στο Φιλίπ και στο Σπόρτινγκ, καταναλώναμε μανιωδώς κάθε είδους ταινία.
Κάναμε ατελείωτες βόλτες στο Άλσος. Πήγα τότε για πρώτη φορά και στο Φεστιβάλ του Ρήγα, όπου πρωτάκουσα τους Φατμέ του νεαρού ακόμα Νεοσμυρνιώτη Νίκου Πορτακάλογλου. Στα ραντεβού δεν έχω ιδέα πώς βρισκόμασταν τότε χωρίς κινητά... Αν κάποιος αργούσε ή του τύχαινε κάτι, απλώς περιμέναμε να έρθει ή φεύγαμε… Η πλατεία δεν ήταν πεζόδρομος, και η πλατεία Καρύλου ήταν ένα άδειο οικόπεδο με χώμα, όπου ερχόταν κάθε καλοκαίρι και στηνόταν ένα μικρό Λούνα Παρκ. Παίζαμε λοιπόν και καμιά σκοποβολή μπροστά από το προποτζίδικο του Διφωνή.... Πηγαίναμε και στον Άδωνι και στον Γαλαξία, που ήταν τότε καφετέρια, για να πιούμε μιλκ-σέικ ή παγωτό με σόδα -ήταν πολύ της μόδας τότε αυτό! Κι όταν έβρεχε μαζευόμασταν κάτω από τον «κακόφημο» τότε «Μπούρμπουλα», το χτιστό υπόστεγο της πλατείας στην Βενιζέλου, απ’ όπου πέρναγε κάθε λίγο και λιγάκι η Αστυνομία και μάζευε τη νεολαία για να μας πάει για εξακρίβωση στοιχείων στο Αστυνομικό Τμήμα, που ήταν κι αυτό τότε στην Πλατεία, δίπλα στον Άδωνι. Και παραδίπλα ήταν ένα μικρό μαγαζί με τα πρώτα τότε ηλεκτρονικά, όπου παίζαμε με τις ώρες Pacman και φλιπεράκια. Καμιά φορά πηγαίναμε και στα μπιλιάρδα του Γκάτση, στον όροφο πάνω από εκεί που είναι σήμερα το Marks & Spencer, κι από κάτω είχε ο ίδιος βενζινάδικο και ένα συνεργείο γεμάτο Jaguar. Με μια τέτοια, σε βαθύ πράσινο χρώμα, πήγα πολύ αργότερα νύφη στην Αγία Φωτεινή… Κι ύστερα σιγά-σιγά, απλώς τους γνώρισα όλους… Πέρναγα από την Πλατεία και έλεγα χίλια «Γεια». Γνώριζα ήδη τους γείτονες, γνώριζα τα παιδιά τους, παίζαμε έτσι κι αλλιώς από μικρά μαζί στους δρόμους της γειτονιάς, γνώριζα τους καταστηματάρχες, γνώριζα ακόμα και τους αστυνομικούς, όπως ήδη σας εξομολογήθηκα… Γιατί η Νέα Σμύρνη ήταν τότε απλά χωριό. Κι ακόμα είναι λίγο για όποιον κυκλοφορεί…