nederlands auschwitz comité
18de secr.
jaargang, februari 1974
victorieplein 3 2 ' . amsterdam-z., postgiro 293087
bankrek.: AMRO. bijk. van b a e r l e s t r a a t , a m s t e r d a m - z . gem.giro N 5 5 0 0 N.A.C. red.:
amsteldijk 23. amsterdam-z.
Wij zijn e r n o g n i e t De
Auschwitz-herdenking
hoogtepunt
geworden.
is
weer
Dank
zij
een
de
toe-
gaan
Voormalig
de sociale
Verzet
dienst v a n
en
Slachtoffers,
de g e m e e n t e
Am-
loop, uit B r u s s e l of B u s s u m , c e g r o t e
in-
sterdam, van de A n n e Frankstichting
zet
hc,
van
van
al
onze
mensen,
spel en de voordracht, harte rijn Joods
Cultureel
niet en
geseven.
te het
hun naar ook
die zo v a n
Centrum waar
onderling
contact
en
kwa.ïien. oudere
Bijzonder
groot
was
een
Iecer
jaar
werk
kort
sterker
door
de
mensen
van
zovelen.
dacht Dit
jaar
Meijer op
houders leden, raad
tot
waren stellig gaan.
opkomst
op
sprak
Daarnaast
de
Frits
evenals
heer
zijn
Amsterdam, van
en de Stichting
tegenwoordigers
van
van
de
aan-
besteedt.
staatssecretaris
Versteeg,
bestuurders
ons
inspanningen door
open er
oor
meer
niet
volgen
het
Kamer-
Centraal
hebben die
mevrouw Jos
verOr-
en
zijn
qie
wel
van
Ed Mies
Hebreeuwse
de
Furth de
was,
ze
de
herdenking bijwonen
woorden
van
Comité,
uitsprak.
weer
u allen hartelijk voor de
overweldigende van meeleven.
nummer gen
is e v e n e e n s
en verbreid.
bijeenkomst
gingen met
wij
niet.
en zijn
Het
zeer
nog
Overlevenden
door
weinigen
de en
nazi's al
te
en
herdenkingsgoed
zegt,
gehele er
wer-
belangstelling Ons
ontvan-
evenals
onze
optreden
twee
en
wij
van
de
vervol-
zijn
zijn
er
nog
dikwijls
precaire toestand. Wij hebben met o m ons heen onze boodschap
er 29
Auschwitz, zijn.
Wrj
nog jaar
niet. na
getoond zullen
dat
februari, 33 j a a r n a
Wij
hebben
op
de
bevrijding
dat
en
weer de
27 van
hoe
wij
er
epen
op
25
Februaristaking.
Zoals wij al op de 27ste z e i d e n : w a t
gis-
t e r e n g e b e u r d e zullen wij o o k d a n in h e t heden gedenken
om te w a a r s c h u w e n
te v o o r k o m E n w a t m o r g e n g e b e u r e n
en
kan.
spreker actief
kelijk
wij
januari,
de
daarom
het
v e e l b e t e r . H i j is a l w e e r t e n d e l e
tekens
zijn
en
zoals
gelukkig
en dankt
het
en solidariteit uitgedragen:
g e v a r e n zijn niet v e r d w e n e n
Voorzitter
aangekondigde
maakt
een
Aangezien
konden
Auschwitz
en
weten
evenals
mond
gevonden.
ze
Slagter,
dingen:
Uitkerings-
de
Jiddische
hierachter
nog
40—45 m e t de
de
lezers
dan
twee
wet-
woorden, uit
Wij
liederen en Schuberts Klavierstücke
steunpilaar
twee de
onze verzen
Nederlands
allereerst
eraan
wij
van
situatie
de
overheid
dat
die ziek
schrijnende
gast,
van
goed
cud-kampge-
betekenis
ondanks
de
de
even
hier
de
hadden
te
CRM,
Bouhuys,
programma
onderstreept
vaak
die
Buitenveldert
woord.
wordt
onze
Hoorniks
konden
de
Oosterbegraafplaats; Degen
zeker
h:t
getrokken
zij o v e r d a g
verzetsorganisaties.
in
het
Vele
alle
ganser
nabestaanden
Buitenveldert omdat
zanj,
De ontvangst
vergeten,
recht
noten
de
zaamheid
van
in
er — een
velen
FEBRUARIHERDENKING 1974 Het N.A.C. roept ieder op deel te nemen aan het défilé langs de dokwerker op maandag 25 februari a.s. ter herdenking van de Februaristaking van 1941. Het défilé begint om 5 uur. U wordt opgeroepen, zoals het Februaricomité het uitdrukt, in de geest van de Februaristaking-1941, toegepast op vandaag. Het N.A.C. zal bloemen leggen. Komt allen! Zegt het voort! (zie
verder pag. 3 )
waak-
Tot alle concentratiekampen musea zijn Herdenkingsrede van Eva Furth-Halverstad. Dames en heren, beste vrienden, Opnieuw herdenken wij de bevrijding van het vernietigingskamp AuschwitzBirkenau, vandaag precies 29 jaar geleden. De bevrijders, het Rode Leger, troffen er nog slechts een zielig hoopje stervende mensen aan. Alle gevangenen die nog enigszins konden bewegen waren het kamp uitgedreven. De S.S. bewaking had n.1. gedreigd alle achtergeblevenen te zullen doodschieten. De beruchte "transporten" die de nazi's in hun val meesleepten waren begonnen.
Meesleepten in de letterlijke zin van het woord, van het éne kamp naar het andere, van het éne dorp naar het andere! Duizenden stierven langs de weg door uitputting, honger en dorst, terwijl de bevrijding in het zicht was. Vrij zijn! Weer leven! Dat is wat ons staande hield, wat ons de moed gaf om door te zetten, de alles overheersende wil om te overleven. Het was een verschrikkelijke ervaring, dat wij, bij onze terugkeer, soms de enige van onze familie waren die de ramp overleefd hadden. Maar toch, we waren jong, het leven ging verder, wij kwamen bij elkaar, stichtten nieuwe ge-
zinnen en wilden zo vlug mogelijk vergeten . . . . We wilden wel, maar konden niet . . . . Eerst was er die grote teleurstelling dat er van onze idealen; vrijheid, recht en vrede zo weinig verwezenlijkt was. Recht was een holle frase, berechting van oorlogsmisdadigers een lachertje. Reeds in 1951 gingen wij de straat op om te protesteren tegen de voorgenomen vrijlating van Lages en consorten. Toen werden ook de eerste contacten gelegd voor een comité. Aanleiding voor de oprichting van het Ned. Auschwitz comité was, in het n a jaar van 1956, een op handen zijnd pro-
ces tegen de medicus prof. Clauberg, dé man van de experimenten in het beruchte Block 10. Experimenten gericht op de uitroeiing van hele volkeren, die volgens de Hitlerleer inferieur waren, zoals joden, zigeuners, Polen enz. Honderden vrouwen en hele jonge meisjes van 14 en 15 jaar stierven onder zijn handen een afschuwelijke marteldood. Tot de weinige overlevenden behoorden nogal wat Nederlandse jonge vrouwen, die gevraagd werden om tegen Clauberg te getuigen. In een eerste overvolle vergadering, in de Poort van Cleef te Amsterdam, kwamen honderden. Zij hadden het gevoel: hier horen wij bij, tussen ons is een band die nooit meer verbroken kan worden. Zo ontstond ons comité. Enkele maanden later, in augustus 1957, stierf Clauberg in een ziekenhuis in Kiel. Het proces, dat de wereld de afgrijselijke misdaden in de kampen begaan, moest tonen, ging niet door. Destijds was er nog weinig over bekend. Het was één onzer voornaamste taken om deze misdaden aan de kaak te stellen en te waarschuwen voor een herhaling. Ik kan mij nog goed herinneren dat één onzer leden, na de dood van Clauberg, zei: "nu moeten wij ons comité maar opheffen, nu hebben wij geen reden van bestaan meer". Welk een ongelijk heeft deze man gehad. Tot op heden is ons werk niet overbodig geweest, en zal, helaas, ook als wij er niet meer zijn, noodzakelijk blijven. De naweeën van de oorlog duren erg lang! Negenentwintig jaar na de bevrijding moeten wij nog altijd vechten voor de berechting van oorlogsmisdadigers, die al jaren van een vrij en zorgeloos leventje genieten. Zij hebben de brutaliteit, zoals dr. Franz Schumacher, voormalig rechter in het bezette Nederland, een aanklacht in te dienen wegens belediging tegen een hoge ambtenaar van het Westduitse ministerie van justitie in Bonn. En wat was dan wel die belediging? Martin Rudolph, de ambtenaar in kwestie, had de vraag gesteld of een man die een "willekeurig doodvonnis" had uitgesproken, nog langer de verantwoordelijkheid voor het parket kan dragen. Ik citeer nu een gedeelte uit een artikel dat Het Parool op 12 januari j.I. hierover bracht. Als voorzitter van de krijgsraad in Nederland heeft Schumacher ten minste 9 doodvonnissen uitgesproken. Desondanks werd de carrière van dr. Schumacher niet belemmerd door zijn oorlogsverleden. Hij werd na de oorlog officier van justitie in Wiesbaden en bij zijn pensionering in 1969 was hij hoofd van het parket in Limburg-Lahn. Het feit dat Schumacher een klacht tegen Rudolph had ingediend kwam aan het licht, toen de voormalige nazi-rechter zich inzette voor het lot van "de drie van Breda". Hij meent dat deze drie op humanitaire gronden zouden moeten worden vrijgelaten. De Nederlandse regering verzocht na de oorlog dr. Schumacher op de lijst van internationale oorlogsmisdadigers te plaatsen. Tot zover Het Parool. Bij navraag bij Oorlogsdocumentatie bleek dat er ongeveer 20 jaar geleden door de Duitse aan de Nederlandse regering werd gevraagd een lijst samen te stellen van oorlogsmisdadigers. Namens onze regering werden plus-minus 600 namen doorgegeven, w.o. 300 die in Nederland hadden geopereerd. Bovenaan stond de naam van dr. Schumacher. Hoevelen van hen zijn berecht? U mag zelf het antwoord geven... Het minste wat wij van onze regering mogen verlangen is een scherp protest tegen zulk
een aanklaoht, opdat deze als een boemerang zal werken. Lieden als Schumacher en andere "humane" Duitsers en Nederlanders pleiten voor vrijlating van "de drie van Breda". Zeg mij wie uw vrienden zijn, en ik zal zeggen wie gij zijt! Het Nederlandse volk en parlement heeft bijna twee jaar geleden een krachtig "neen" laten horen. Laat het daarbij blijven! De kwestie "drie" heeft vele oude wonden opengereten, toch zijn er enkele pluspunten. De eenheid tussen de verzetsmensen werd hersteld en kwam tot uitdrukking in de oprichting van het "Centraal orgaan voormalig verzet en slachtoffers". De jongeren zijn zich bewust geworden van wat de oorlog voor ons heeft betekend, hoe het een stempel heeft gedrukt op ons hele leven. Zij hebben meer begrip gekregen voor onze moeilijkheden en in menig geval heeft het ouders en kinderen dichter tot elkander gebracht. Een ander lichtpunt, in het afgelopen jaar, was in mei de opening van "Centrum '45" te Oegstgeest. Een waar tehuis voor onze mensen; ze worden er met begrip en warmte ontvangen en vinden er menigmaal door een deskundige medische behandeling genezing. Jarenlang heeft ons comité geijverd voor pensionering, het was alsof er een muur van onbegrip bestond. Totdat op een Auschwitz-herdenkingsavond in de R.A.I. te Amsterdam, het was in 1968, onze oud-kampgenoot, de betreurde dichter en schrijver Ed Hoornik, in een bewogen rede ons standpunt onderstreepte en de regering beschaamd zette. Eindelijk kwam er een beweging los voor onze gerechtvaardigde verlangens. Autoriteiten, kamerleden en journalisten kwamen in het geweer en al hebben wij de pensionering waar wij nog altijd naar streven niet bereikt, er is nu toch een aanvaardbare financiële regeling getroffen, die reeds vele duizenden van grote geldzorgen bevrijdde. Niet iedereen is zo fortuinlijk, talrijken wachten met ongeduld op hulp van de overheid.
En ik zou geen vrouw zijn als ik ook niet zou pleiten voor een zelfstandige uitkering aan de gehuwde vrouw. Ook zij moest dikwijls vroegtijdig ophouden met werken, was vaker ziek, ik denk hier vooral aan de vrouwen van het experimentenblock. Zij vinden het niet eerlijk dat hun echtgenoot moet betalen voor misdaden door de nazi's begaan. Vele nieuwe problemen houden ons dagelijks bezig, kosten ons gemoeds- en nachtrust. Ten koste van duizenden jonge mensenlevens, of deze nu een bruine, gele of blanke huidskleur hebben, worden oorlogen uitgevochten voor de belangen van wapenfabrikanten en oliemagnaten. De oorlogstoestand in het Midden-Oosten, waar ook het volk van Israël wederom het gelag moet betalen. Het land waar onze familie, onze kamp- en andere vrienden, na alle doorgestane leed een nieuw bestaan opbouwden. Zij zitten nu weer in de ellende. Wij maken ons zorgen om hen, wij keken met spanning uit naar nieuws en of ze allen wel gezond waren Ook aan de andere kant hadden wij mededogen met de vele slachtoffers, want ook zij hebben ouders en vrouwen die om hen treuren. Misschien moeten wij verstandig, met een modern woord, genuanceerd redeneren, weten wij dat in het k l e i n e Israël grote politieke belangen op het spel staan. Maar ons hart is daar bij hen, onze familie, onze vrienden! Daarom zeggen wij „Stop alle oorlogshandelingen! Hoe moeizaam vredesonderhandelingen moge verlopen, alles beter dan oorlog!
Wij zijn niet ontevreden, veel is reeds verbeterd. Wij zijn overtuigd van de goede wil van hardwerkende ambtenaren van de Sociale Dienst en C.R.M. en natuurlijk de Stichting '40-'45. Wij zijn dankbaar voor hun hulp als wij voor probleemgevallen bij hen aanklopten. Desondanks hebben wij nog enige wensen, zonder dat ik hier lang over wil uitweiden. In de eerste plaats willen wij een lans breken voor onze ex-kampgenoten, die oorlogsherinneringen en de leegte om hen heen, niet langer konden verdragen en in den vreemde een nieuw bestaan opbouwden. Doordat zij veelal de nationaliteit van hun tweede vaderland aannamen vallen zij buiten de Wet Uitkering Vervolgden. Wij vragen de regering hen als vluchtelingen te beschouwen en op hen het verschoningsrecht toe te passen. Als Nederlanders hebben zij net zo geleden als wij! Ook zij die van ziekte-aftrek naar Wet A r beidsongeschiktheid overschakelen worden door ingewikkelde berekeningen, soms ernstig financieel benadeeld. Onze opvatting is dat dit niet mag gebeuren.
Bij de onthulling van het monument, in de lente van 1967, was ik er opnieuw, samen met mijn man en een groepje kampvrienden. Het was er onwezenlijk stil en vredig, het gras groeit nu tussen de stenen. Een kwart eeuw viel weg, het verleden heel dichtbij. Een onbeschrijflijk gevoel van verbazing overviel mij, dat ik nu als een vrij mens door de poort kon lopen, de poort met het cynische opsohrift „Arbeit macht frei". In en uit! in en uit! de sensatie dat dit nu zo maar mogelijk was! De n a z i - k a m p e n zijn nu musea, maar de n a z i - m e t h o d e n hebben school gemaakt. Tientallen, nee, honderden nieuwe concentratiekampen zijn er in ds hele wereld bijgekomen. De reactie, de junta's, slaan toe in Europa, Azië, Afrika en Zuid-Amerika. Ontelbaren worden onderdrukt, gemarteld, gedood. Het doet zo'n ontzettende pijn, dat wij dit niet verhinderen konden.
Wij staan ook op het standpunt dat onze bejaarden, in de tehuizen niet afhankelijk moeten zijn van de bijstandswet, maar recht hebben op uitkering van de W.U.V. volgens artikel 14 van deze wet.
Auschwitz, Birkenau, Ravensbrück, Buchenwald en vele andere kampen zijn gesloten en tot musea ingericht. Staatshoofden en schoolkinderen defileren er en leggen bloemen. Zouden zij ooit kunnen begrijpen hoeveel er geleden is in de nu zo stille barakken en kampstraten?
Men vraagt ons wel eens: „Houden jullie nu nooit op met dat Auschwitz, met het verleden?" Natuurlijk willen wij niets liever dan dat! Wij worden ouder en het strijden moe. Maar -hoe kunnen wij rusten bij zoveel onrecht? Wij kunnen en willen de moeilijkheden niet ontvluchten en rusten niet totdat a l l e concentratiekampen, waar ook ter wereld, net als Auschwitz, tot musea verklaard zijn!
Achterstand wordt stug bestreden
F1000,- van CRM Een tegemoetkoming van ƒ 1000,—
Wat waar is moet gezegd worden: staatssecretaris W. Meijer van CRM heeft het niet bij woorden gelaten. Met de heer P. Versteeg naast zich heeft hij de inzet van CRM vergroot en is hij de steeds groeiende achterstand te lijf gegaan, met goed gevolg. Het is bijna niet mogelijk de krachtsinspanning van de Uitkeringsraad en van het legertje ambtenaren te omschrijven en te beschrijven. Het is deze mensen ernst geweest om een moeilijk en foutief begin van voorbereiding en opzet om te zetten in een positief resultaat. De diverse instanties van Uitkeringsraad tot en met de Stichting 40-45 kregen nieuwe medewerkers, dat de afwerking zeer ten goede komt. Ons idee, al vaker mondeling en in ons blad geuit, om vakkundig personeel van de gemeenten over te nemen, is in de praktijk juist gebleken, al mankeert er wel wat aan de promotie en de plafondhoogte in de salariskwesties. Een goede raad: laat de goede krachten niet gaan vanwege de centen. De hele zaak kost zoveel dat een goed salaris voor deze sociale werk(st)ers er ook van af moet kunnen. Een goed salaris voor harde werkers is nuttig en nodig. Het ligt in de bedoeling al in juli van dit jaar een groot deel van de belanghebbenden geadministreerd in de computer van de Stichting 40-45 te brengen. Daar zal nog heel wat werk voor moeten worden verzet. Vakmensen hebben ons verzekerd dat dit niet zal lukken, als er niet een hele schep personeel bijkomt. Met goede wil alleen schiet je niet genoeg op. Wij van onze kant vinden dat het tijd
wordt de hele administratieve rompslomp achter de rug te hebben. Er zal dan meer gelegenheid zijn de mensen sociaal te begeleiden. Dan weten de mensen waar zij aan toe zijn. Er kan dan meer aandacht worden besteed aan de problemen waar zij mee zitten en waar nu niet voldoende op kan worden gelet. Onze bejaarden moeten geholpen worden en niet overgeleverd blijven aan de bijstand en de vaste armoede. De kwestie van onze in het buitenland wonende, ook genaturaliseerde (ex)-landgenoten en medeslachtoffers moet worden aangesneden zoals wij al eerder hebben aangeduid. Verschil tussen ziektewet en WAO-aftrek mag geen financiële benadeling brengen. Daar moet tijd voor komen. De achterstand wordt ingehaald. De voorschotregeling werkt op volle toeren. Amsterdam is duidelijk bezig de voorschotregeling in een normale uitkering om te zetten en vordert daarmee al aardig. Toch zullen wij blij zijn als tenslotte iedereen zijn voorschot ziet omfozet in een correcte uitkering. De maximale voorschotregeling van 8 5 % van ƒ 1300,— is sinds 1 januari 1974 verhoogd tot ƒ1500,— bruto. De uitkeringen worden in totaal met 6Vz °/n verhoogd; bij betalingen is deze verhoging al ingepast. De uitkeringen zullen regelmatig worden aangepast, in principe tweemaal per jaar. Dit blijkt uit de brief van de staatssecretaris van 4 februari. Wij zullen daar nog wel eens op terugkomen Jos
Slagter
in de kosten van maatschappelijke begeleiding
van
rEchthebbenden
op de WUV is toegekend aan het Ncderlancs Auschwitz Comité, zo vernamen wij uit Rijswijk. Met veel voldoening.
AUSCHWITZ AKTUEEL Ons herdenkingsnummer wordt voor meer dan driekwart onder de jeugd verspreid. Een reactie van een student aan de School voor Opleiding van L e raren (SOL) te Utrecht: „.. .ik ben mij bewust van het feit dat de essentie van Auschwitz nog even aktueel is als pakweg tien of twintig jaar geleden. .. .Van belang vind ik dat vele facetten en aspekten belicht worden, door jongeren en door ouderen, dat men niet blijft stilstaan bij wat er geweest is. Dat alles lijkt mij een goed uitgangspunt." Ons lijkt dit een aanmoediging te meer. Bedankt, Erik van den Berg! N.A.C.
In Californië is een comité Ex-Nederlanass Vervolgden uit de Bezettingstijd opgericht dat in een petitie aan de Twoede Kamer om gelijke rechten voor alle oorlogsslachtoffers heeft gevraagd, dus ook vcor hen die niet meer dc Nederlandse nationaliteit bezitten. In hun N.oj.vsbulletin staat (zij hst zonder b-onvermelding) het artikel 'Nederlandss buitenlanosrs' uit ons blad afgedrukt.
Blijft niet achter bij New York „Ben blij te horen dat de herdenking mooi was... Zo een herdenking is natuurlijk erg aandoenlijk, maar zij die voor ons zijn gegaan mogen noooit vergeten worden en nooit nooit meer Auschwitz en al de andere misdaden tegenover het mensdom en ook de die-
ren . . . " schreef men ons uit New York. Aan deze brief ging driemaal een cheque van vijf dollar vooraf. U schrijft ons misschien niet nadat u de herdenking hebt meegemaakt of gemist. Maar hebt u ook al geld overgemaakt? Ook als u in het buitenland
woont? En toch zeker in Nederland? Het postgironummer is nog steeds 29 30 87; voor Amsterdammers ook gem. giro N5500, beide ten name van N.A.C, Amsterdam. Blijf niet achter bij New York! N.A.C.
Langs de dokwerker Medeburgers, 25 Februari 1941 was de dag van de grote Februari-staking tegen de Duitse bezetters in ons land. Ieder jaar opnieuw vindt het defile plaats langs het monument van de Dokwerker, ter herdenking van de moed van de Februari-stakers en in eerbiedige herinnering aan de gevallenen in het nationale verzet en de talloze slachtoffers van de afschuwelijke jodenvervolgingenHet défilé stond altijd in het teken van waakzaamheid tegen nieuw fascisme en revanchisme; van vrede en veiligheid, democratie en onafhankelijkheid van ons land. De herdenking van de Februari-staking draagt er toe bij, dat nieuwe generaties, die na de oorlog zijn opgegroeid, beseffen waartoe nationale onderdrukking, anti-semitisme en Duits nazi-dom heeft geleid. Ze leert jonge mensen, die met de ernstige problemen van deze tijd te maken hebben, wat de bevolking van een klein land kan doen tegen een schijnbaar oppermachtige vijand en welke levenshouding de juiste is. Het défilé op 25 februari was nimmer beperkt tot een herdenken alleen, maar altijd verbonden met de strijd voor vrede, vrijheid en democratie van het moment. Er is alle reden, de waarden waarvoor gestreden werd tijdens de bezetting,
Nederland heeft bij een nieuwe oorlog alles te verliezen en dat terwijl nog grote aantallen landgenoten, thans meer dan dertig jaar later, zwaar lijden onder wat zij tijdens de Duitse bezetting als gevolg van hun verzet of om andere redenen moesten doormaken. Het is thans de hoogste tijd dat in de financiële en sociale zekerheid van oudverzetsstrijders en slachtoffers van de Duits-fascistische vervolging volledig en voor alle betrokkenen op snelle en royale wijze, zonder politieke discriminatie en bureaucratie, wordt voorzien. De Februaristaking 1941 zal ons volk blijven inspireren tot bescherming van eigen zaak en tot solidariteit met allen wier vrijheid wordt geknecht. Daarom is het nodig dat nu een vreedzame en rechtvaardige oplossing in het MiddenOosten wordt bereikt, waarbij de vrije ontwikkeling van alle staten in dit gebied, gewaarborgd en het bestaan van de staat Israël verzekerd wordt. Tegelijkertijd moet meer dan ooit het antisemitisme in elke vorm en waar ook ter wereld worden uitgebannen.
juist nu in de tegenwoordige tijd, hoog te houden. Onze tijd is vol zorgwekkende verschijnselen. Machten die tijdens de Tweede Wereldoorlog de nederlaag werd toegebracht, streven opnieuw naar expansie. Nieuw fascisme in andere landen is ook een gevaar voor onze vrijheid, wanneer het niet tijdig wordt onderkend. Talrijke mensen realiseren zich dat, zoals opnieuw werd aangetoond in de recente demonstraties van solidariteit met het Chileense volk en met de studenten en arbeiders in Griekenland. Ook in de Bondsrepubliek neemt de r e vanchistische geest weer toe. Onverminderde waakzaamheid blijft daarom geboden tegen een inwilliging van de Westduitse eis tot vrijlating van de drie van Breda, die aan deze revanchistische geest een verdere stimulans zou geven. Als Nederlanders wensen wij dat de wapenstilstand in Vietnam, die tot de stopzetting van de onmenselijke slachting daar heeft geleid, volledig wordt nageleefd en tot een duurzame vrede in dit land zal leiden. In deze geest is het zaak de humanitaire hulp, die door vele Nederlandse gemeenten wordt verleend aan het Vietnamese volk, krachtig te steunen. In landen waar het fascisme nog of opnieuw heerst, zuchten honderdduizenden in kerkers en kampen en worden martelingen op hen toegepast, die een
navolging zijn van wat de Duitse nazi's bij ons deden tijdens hun heerschappij. Een onafgebroken protest hiertegen blijft geboden. Velen bezinnen zich ook op de noodzaak de vrijheid van het Nederlandse volk en ons zelfstandig bestaan te beschermen tegen de toenemende pogingen in de wereld om kleine volkeren op te slorpen. Bij talrijke Nederlanders hebben de gebeurtenissen van de laatste maanden diepe indruk gemaakt. De verschrikkingen van de wrede oorlog in het Midden-Oosten, de plotselinge oorlogsparaatheid en het atoom-alarm in oktober j.1. op bevel van president Nixon, illustreren hoe groot de dreiging is, die nog steeds boven de mensheid hangt. Van zekere zijde wordt nu opnieuw aangedrongen op vergroting van de bewapening, maar er is voor ons land en voor onze bevolking geen andere weg dan die van de vrede en baas in eigen huis. Dat is onverenigbaar met de opslag van atoomwapens op Volkel en Soesterberg, met de legering van Duitse troepen in Budel, met Westduitse munitieschepen in het Ketelmeer en met de productie van verrijkt uranium ten behoeve van Westduitsland in Almelo. Het is ook een absolute vereiste, dat wordt afgezien van elke Nederlandse deelname aan het project van de snelle kweekreactor in Kalkar (WestDuitsland).
Kras Een kras staaltje van discriminatie is dezer dagen vertoond door Saoedi-Arabie. Daar heeft koning Feisal enige journalisten die de Franse minister van buitenlandse zaken Jobert zouden vergezellen de toegang tot het land ontzegd omdat. . . . zij van joodse afkomst zijn. Onder hen Eric Rouleau. Midden-Oosten-specialist van Le Monde. Enige blacen en een persagentschap hielden daarop uit solidariteit hun correspondenten thuis. De persmensen die wel naar Saoedi-Arabië waren gevlogen kregen als souvenir twee antisemitische pamfletten mee terug: een soort bloemlezing uit 1972 en de Wijzen van Zion, het beruchte schotschrift waarmee de politie van de tsaar zeventig jaar geleden in Rusland pogroms propageerde. En dat heet dan strijd tegen zionisme.
Voor stopzetting van elke steun aan
fascistische regimes in het
buitenland; Tegen elke poging om toe te geven aan de Duitse eis tot vrijlating van de drie van Breda; Voor verbetering van de wetten ten
behoeve
van
oud-verzets-
strijders en slachtoffers van de Duitse nazi-vervolging en ruime en snelle toepassing daarvan.