Λιγο πριν

Λίγο πριν την σύνταξη………

Σκέψεις μιας Επισκέπτριας που πίστεψε κάποτε πως η δουλειά ης μπορεί να είναι κυρίως δημιουργία

Έχοντας την πεποίθηση ότι ο καθένας μας μπορεί να γίνει ο καλλιτέχνης της ζωής του, από φοιτήτρια ακόμα, αγάπησα αυτό που σπούδαζα, ερωτεύτηκα αυτό με το οποίο επρόκειτο να εργαστώ και παθιάστηκα με την ιδέα, τη φιλοσοφία του επαγγέλματος μου. Βρήκα εκείνη τη γραμμή που το κάνει λειτούργημα, ακόνισα τη φαντασία μου και τώρα, λίγο πριν την σύνταξη, τολμώ να μοιραστώ μαζί σας αυτή μου την εμπειρία .

Η/Ο Επισκέπτρια/ης υγείας δεν είναι μια τυχαία παρουσία στο χώρο της υγείας. Είναι αυτή/ος που θα εργαστεί σε ένα κλειστό γραφείο σχεδιάζοντας προγράμματα πρόληψης συγκεντρώνοντας και ερμηνεύοντας στατιστικά και επιδημιολογικά στοιχεία, αλλά ταυτόχρονα θα είναι το ίδιο άτομο που στο ιατρείο θα έρθει σε επαφή με ειδικές ομάδες πληθυσμού και στην κοινότητα με όλο τον πληθυσμό. Θα δουλέψει με παιδιά και με ενήλικες, με υγιείς και ασθενείς, θα συνεργαστεί με Δήμους ή με συλλόγους, θα συνδέσει την πρόληψη με την θεραπεία. Οι γνώσεις της/του πρέπει να είναι ευρείες, από επιστημονικές μέχρι καλλιτεχνικές, από τεχνικές μέχρι λογοτεχνικές και να ανανεώνονται συνέχεια ακλουθώντας το ρεύμα και την τάση της εποχής, ανιχνεύοντας τα νέα δεδομένα. Αυτή η μη στατικότητα, αυτή η ανθρώπινη επαφή, όλοι αυτοί οι δρόμοι που κατά διαστήματα με καλούσαν να περπατήσω, αυτή η συνεχής «ροή» είναι που 27 χρόνια τώρα με γοητεύουν και με «ταξιδεύουν»

Ευχαριστώ και ελπίζω να συνταξιδέψουμε. Δάφνη Χαλκιά – Σταυράκη

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ Σου γράφω για πρώτη φορά και είναι η πρώτη φορά που γράφω σε κάποιον. Αυτό μάλλον δεν θα το διαβάσεις ποτέ. Ίσως γιατί δεν έχει νόημα για σένα. Ίσως γιατί δεν ξέρω γιατί σου γράφω αυτή τη στιγμή. Απλώς νομίζω ότι ξεδιπλώνοντας σε λέξεις τις σκέψεις μου, θα καταφέρω να μάθω γιατί τα έκανα όλα αυτά. Γιατί θα κάνω όλα αυτά που θα συμβούν στο μέλλον. Μόνο το μέλλον θα δείξει αν ότι γράφω σε σένα αυτή τη στιγμή είναι αληθινά, μάταια, σύντομα, δυνατά…. Δεν ξέρω αν κοντά 30 χρόνια τώρα στη δουλειά υπήρξα μια βολεμένη υπάλληλος που απλά κατά διαστήματα έκανε διάφορα πράγματα μόνο και μόνο για να σπάω την μονοτονία. Δεν ξέρω καν αν αυτό που νοιώθω για τη δουλειά μου είναι πάθος ή απλά είναι διέξοδος στην καθημερινότητα μου. Ξέρω όμως πως πολλές φορές με κάνει κι χαμογελάω. Άλλες πάλι συγκινούμαι και άλλες αισθάνομαι σοφή!! Κυρίως όμως υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι μάγος….. κάτι σαν την Ερμιόνη τη φίλη του Χαρυ Πόττερ. Και τότε είναι που η δουλειά μου γίνεται όμορφο παραμύθι! Γιατί όχι άλλωστε αφού κυρίως με παιδιά δούλεψα Οι άνθρωποι φοβούνται τα παραμύθια, λένε πως δεν είναι αληθινά. Και όμως είναι. Ξέρεις γιατί; Γιατί δεν έχουν τέλος «και έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα» Μ΄ αύτη τη φράση μπορεί κανείς να φανταστεί ο.τι θέλει για τη συνέχεια ης ιστορίας. Τα παραμύθια δε δείχνουν ποτέ το τέλος των ηρώων τους. Απλώς τους αφήνουν σε μια ευχάριστη στιγμή τους Μπορεί λοιπόν η Χιονάτη να συναντηθεί με τον Πινόκιο, η Σταχτοπούτα να γευματίσει με τους 7 Νάνους, ο Πρίγκιπας να μεταμορφωθεί σε βάτραχο και να τρέχει πανικόβλητος να επιστέψει στο σπίτι του πριν το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα. Τη στιγμή λοιπόν που κάποιος απογοητευμένος συγγραφέας έμπλεκε τα παραμύθια, εγώ θέλησα να γράψω για να σου πω κυρίως τούτο: η ζωή μου αλλά κυρίως η δουλειά μου με έμαθε να έχω τη δύναμη να φτιάχνω το παραμύθι μου. Να μην διστάζω να το πλάθω όπως θέλω και με όποιους ήρωες επιθυμώ. Να μην τολμάω να φοβηθώ αλλά και να μην φοβάμαι να τολμήσω. Άραγε αυτό δεν είναι ευτυχία;

«και έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα

Κείμενα : Δάφνη Χαλκιά Σκηνοθεσία: Αφηγητής : Επιλογή τραγουδιών: Γραφικά / Βίντεο : Αδριανός Σταυράκης Χορός / Χορογραφία: Ευχαριστώ τις Κυρίες Μαριάννα Παπαδοπούλου , Καλλιόπη Δράκου και τη χορευτική πειραματική ομάδα ΦΩΣ για την ιδέα και κάποια κείμενα που μας χάρισαν από τη δική τους παράσταση «γυναίκες χωρίς όνομα» την οργανωτική επιτροπή που πίστεψε σε αυτό το εγχείρημα τον Δήμο Θέρμης για την υποστήριξη

Και όλους εσάς που μας τιμήσατε με την παρουσία σας

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΤΙ ΠΟΝΑΕΙ Ερμηνευτής : Καλλιόπη Βέττα Συνθέτης : ΓΙΑΝΝΗΣ Κ.ΙΩΑΝΝΟΥ Στιχουργός : ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΒΑΦΕΙΑΔΟΥ Χορός / Χορογραφία : Αυτά τα απογέματα μετά το τέλος των συνεδρίων, των εκδηλώσεων ή των ημερίδων τα λιγουρεύομαι Είναι οι ώρες που ηρεμώ. Είναι οι ώρες που τα φώτα έσβησαν, οι σύνεδροι έφυγαν, οι γραμματείες έκλεισαν, οι υπολογιστές έκρυψαν πια τα Power Point στη μνήμη τους, οι γνώσεις μοιράστηκαν και είτε αφομοιώθηκαν είτε προσπέρασαν. Όλα έγιναν κατά πως έπρεπε ή δεν έπρεπε και γιναν χθες. Απολογισμός και λάθη σε μια δυο μέρες που θα συναντηθούμε με τα υπόλοιπα άτομα της οργανωτικής επιτροπής. Τώρα όμως είναι οι ώρες που ηρεμώ. Σαν εκείνες τις Κυριακές της πρώιμης νιότης που άκουγα ποδόσφαιρο από το τρατζιστοράκι και έπαιζα τάβλι με το αγόρι μου. Στην πορεία της ζωής μου συνειδητοποίησα ότι με καθετί που αγαπούσα γινόμουν υπερβολική. Σε κάθε τι που πίστευα ήθελα να δώσω κίνηση, ήχο, μορφή. Και κάθε γνώση που με εντυπωσίαζε ήθελα να τη μοιραστώ ακόμα και αν έπρεπε να την απλουστεύσω. Κυρίως αν έπρεπε να την απλουστεύσω. Οργάνωση απλών εκδηλώσεων, ημερίδων, συνεδρίων. Απλές ομιλίες σε σχολεία για αγωγή υγείας, βιωματικές εργασίες με ομάδες… κοντά 30 χρόνια δουλειάς τα είχε όλα. Όμως τούτες οι στιγμές του τέλους και της ξεκούρασης είναι δικές μου όλο αυτό τον καιρό. Δεν μοιράζονται, δεν γίνεται να συνταξιοδοτηθούν. Είναι σαν την αλήθεια ή σαν τον ανομολόγητο φόβο. Είναι κάτι σαν αναμέτρηση με το χθες που όμως με βοηθά να αγγίξω το μέλλον…. Είναι σαν τα πλήκτρα του πιάνου να ακουμπούν τις σκέψεις μου «ότι πονάει δε θα μετρήσω στο σήμερα θα με χαρίσω» μονολογώ και βάζω λίγο μαρτίνι με μπόλικο πάγο στο ποτήρι

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ Ερμηνευτής : Τάνια Τσανακλίδου Συνθέτης : Γιώργος Χατζηνάσιος Στιχουργός : Μιχάλης Μπουρμπούλης Επεξεργασία βιντεοπαρουσίασης : Αδριανός Σταυράκης.

Η έκθεση έγινε. Στη γωνιά μιας άλλης εκδήλωσης με τη μουσική να κυριαρχεί. Οι 95 ζωγραφιές από τα πιτσιρίκια στήθηκαν και τράβηξαν τη γενική προσοχή. Ζωγραφιές που τις έφεραν παιδιά που εμβολιάστηκαν κι που κατάλαβαν πως ο εμβολιασμός δεν πρέπει να μας φοβίζει. Κοιτούσα την ζωγραφιά της Χριστίνας, της αυτιστικής 10χρονης Χριστίνας, και ήταν σα να έπαιρνα το πρώτο βραβείο σε παγκόσμιο διαγωνισμό! Τις στιγμές που μοιράστηκα μαζί της εκείνα τα πέντε δέκα λεπτά του εμβολιασμού δε θα μπορούσα παρά να τις κρατήσω για πάντα στη ψυχή μου. Κοιτούσα και τις άλλες, τις όμοιες, που τις φέραν τα Ρομά «στη κυρία Δάφνη.. κοπέλα» έγραφε μία . «κοπέλα» δεν είχε καν δικό της όνομα να υπογράψει… ένας πιερότος χρωματιστός, ίδιος με τους άλλους πιερότους αλλά με τόσο μοναδικό συνδυασμό χρωμάτων…!!! Η ιδέα γεννήθηκε κάποια στιγμή που είχα δει έναν Ιταλό γεράκο με μια λευκή ποδιά να ζωγραφίζει το καλούπι μιας βενετσιάνικης μάσκας πίσω από το θολό τζάμι μιας βιτρίνας. Χτύπησα την πόρτα θυμάμαι. Με κοίταξε εξονυχιστικά και με μια κίνηση μου έδωσε να καταλάβω ότι ήθελε να πάρω το σκαμπό που ήταν δίπλα του. «Πρέπει να είσαι αληθινή και αυθόρμητη γιατί συνήθως εκείνοι που συγκινούνται από τις μάσκες είναι εκείνοι που δεν κρύβονται. Όπως τα παιδιά. Για τους άλλους, τους μεγάλους, το πρόσωπό τους γίνεται η μάσκα τους και δυστυχώς δεν την αποχωρίζονται ποτέ». Με το λεπτό μαύρο πενάκι του άρχιζε να σχηματίζει τα φρύδια, τα χείλη, ζωγραφίζοντας τα με βαθύ κόκκινο. «Ο εγγονός μου με έκανε ζωγράφο όταν μου ζήτησε να του φτιάξω σε χαρτί τα παραμύθια που του έλεγα. Έφτασα να ζωγραφίζω μάσκες. Τώρα πια μπορώ να σου πω σίγουρα πως είσαι και συ ένας ανιχνευτής ονείρων αφού σε γοητεύει τούτη η τέχνη» Μήνες πολλούς αργότερα στο Κ.Υ. ήρθε μια μητέρα με 4 παιδιά όλα για εμβόλια. Για να τα κρατά ήσυχα είχε μαζί της μπογιές και χαρτιά και τα έβαλε να ζωγραφίζουν. Θυμήθηκα το γεράκο. Εμβολιάζομαι πάει να πει

παιχνίδι δημιουργία και φαντασία σκέφτηκα. Διώξτε το φόβο με μια γλυκεία κουβέντα, ένα αστείο, μια ζωγραφιά. Και φτάσαμε στην έκθεση στην πλατεία του Κορδελιού και του Εύοσμου με όλες αυτές τις ζωγραφιές να γεμίζουν τον χώρο και τον Μπαμπ τον σφουγγαράκι που εμβολιάζεται να δηλώνει ότι δεν ποναέι να βραβεύεται σαν η καλύτερη και το κολάζ που έφτιαξαν τα γυμνασιόπαιδα «για τον έρωτα δεν υπάρχει εμβόλιο» να προκαλεί τρυφερό χαμόγελο. Δεν ξέρω τι αναζητώ αλλά θέλω να το γνωρίσω… Ο αυθορμητισμός δίνει πνοή στις αισθήσεις μου και ανακαλύπτω νέους μυστικούς κώδικες επικοινωνίας… και ενώ αυτοί έχουν να κάνουν με παιδιά είτε στο σχολείο όταν πάω για μια ομιλία είτε στο ιατρείο για κάποιο εμβόλιο, παίρνουν άλλες διαστάσεις, γιγαντώνονται και με διδάσκουν.! Με μαθαίνουν να σέβομαι το μυστήριο που μπορεί να κρύβει η άρνηση στο «όχι δε θα σας φέρω ζωγραφιά» και το πανηγύρι που θέλει «αύριο κι όλας Κυρία» Σήμερα στην εποχή των μετοχών και των ομολόγων γίνομαι και γω επενδυτής ονείρων και επενδύω τις ελπίδες μου στο χρόνο.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ (δουλεύοντας με ομάδες απεξάρτησης) Ερμηνευτής : Χάρις Αλεξίου Συνθέτης : Remix by John Wu aka Mastermind (Σήμερα Κλαίω Αύριο Γελάω Remix) Επεξεργασία βιντεοπαρουσίασης : Αδριανός Σταυράκης.

Συναντηθήκαμε απλά μετά από προγραμματισμένη συνέντευξη στην ομάδα που εντάχτηκε για να ξεκινήσει το πρόγραμμα.  Τι ψάχνεις; Με ρώτησε  Από σένα τίποτα. Πράγματα δικά μου προσπαθώ να βρω μέσα από σένα. Να σου πω την αλήθεια επιθυμώ, μέσα από τη δυαδικότητα να ζήσω υπερβατικά του απάντησα  Και τι σημαίνει υπερβατικά;  Να λειτουργείς πέρα από τις αισθήσεις, να ξεπερνάς τον εαυτό σου, να ζεις με τον άλλο χωρίς να ζητάς συνοδοιπόρους. Ακούγονται ουτοπικά όπως και οι ιδεολογίες. Το να ξοδεύομαι από δω και από κει δε με βοηθά. Σημασία έχει να ξυπνήσεις την επόμενη μέρα και να πεις: ναι σήμερα η ημέρα είναι πιο όμορφη. Με άκουγε με προσοχή και χωρίς να χάσει λεπτό δεν δίστασε να με ρωτήσει    

Πόσες φαντασιώσεις μπορούν να αναγεννηθούν; Όσες έχεις κουράγιο να ζήσεις του απάντησα Σε συγκινεί η εικόνα ή η ουσία; Πρόλαβα και τον ρώτησα εγώ Η αρχή βρίσκεται στην εικόνα αλλά για να εξακολουθεί να με συγκινεί χρειάζεται να βρεις και την ουσία της Και φτάνεις να δίνεσαι για αυτοεπιβεβαίωση, για να σκοτώσεις τους φόβους που ελλοχεύουν ή παίζουν κρυφτό μέσα στη ψυχή σου…. Φτάνεις στην εξάρτηση χωρίς να το καταλάβεις

Έχω μάθει ότι η συναισθηματική εξάρτηση τις περισσότερες φορές οδηγεί σε λάθος επιλογές, «θολώνει» τα νερά. Και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Μετανιώνεις όχι για εκείνα που δεν έκανες αλλά για όσα δεν πρόλαβες να

κάνεις. Γι αυτό επιλέγω τη σιωπή έστω και αν μου προκαλεί αμηχανία, αρκεί που γίνεται σκαλοπάτι για να ειπωθούν αλήθειες. Οι άνθρωποι όλο μιλάνε, μιλάνε και δεν έχουν μάθει να ακούν. Δεν έχουν μάθει να ακούν την σιωπή και να βλέπουν πίσω από τις γραμμές. Η σιωπή σε βοηθά να αντιμετωπίζεις τις δυσκολίες που προκύπτουν όταν οι άνθρωποι αντιστέκονται στις επιθυμίες τους, στις προκλήσεις της ζωής, όταν προσπαθούν να μη σκέφτονται. Γιατί το μυαλό είναι που δεν μπορείς να τιθασεύσεις, να περιορίσεις, να καλουπώσεις. Μέσα από την σύγκρουση με τον άλλο συναντάς το Α ΝΟΗΤΟ για να ταυτιστείς μαζί του

ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ (Στο Ιατρείο πόνου) Ερμηνευτής : Πασχάλης Τερζής Συνθέτης : Παναγιώτης Γιατρακος Στιχουργός : Ηλίας Κατσούλης Χορός / Χορογραφία : Υπάρχουν στιγμές που λέω δεν πρόκειται να ξαναγράψω αλλά τα συναισθήματα δεν αντέχουν να μένουν βουβά, άοσμα, έχοντας τους νευρώνες τους νεκρούς. Όταν η ψυχή πονά δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι είναι καλά. Όταν η ψυχή πονά, όταν το σώμα πονά και αντανακλά τον πόνο του στη ψυχή, αναζητά τρόπους να τον εκφράσει και να τον λιγοστέψει. Ο πόνος έχει τη δύναμη να σε παρασύρει, τίποτα δε μπορεί να σταθεί πιο δυνατό από τον πόνο γιατί ο πόνος είναι γεννημένος μέσα στη φύση του ανθρώπου. Μόνο με τον πόνο μπορείς να μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου ή μάλλον να τον γνωρίσεις. Ο πόνος μπορεί και σου λέει τις αλήθειες εκείνες που έχεις καλά φυλαγμένες μέσα σου, ο πόνος αγγίζει βαθιά τις πληγές σου και σου υπενθυμίζει ότι υπάρχουν είτε το θες είτε όχι. Ο πόνος γνωρίζει όσα ο άνθρωπος εσκεμμένα αγνοεί. Ο πόνος μπορεί να υπάρχει μετά από εσένα. Δεν μπορείς να κρυφτείς από τον πόνο γιατί εκείνος πάντα – ή σχεδόν πάντα – βρίσκει τρόπους να φανερώνεται εμπρός σου και είναι μάταιο να προσπαθείς να τον θάψεις. Γιατί όταν κάτι τέτοιο συμβεί εκείνος ξέρει πώς να σε «χτυπήσει» και να σου δείξει ότι η ζωή έχει τους δικούς της κανόνες. «Θέλω να πάψω να πονάω. Έναν αξιοπρεπή θάνατο επιθυμώ πια με πόνο διαχειρήσιμο. Δεν πιστεύω στα θαύματα. Ξέρω ότι έχω καρκίνο. Ξέρω ότι θα πεθάνω σύντομα γιατί τον έχω παντού. Τον πόνο δεν αντέχω άλλο. Γι αυτό ήρθα εδώ.» Σαραντάρα η Κα Μαίρη, η γλυκιά μας Μαιρούλα. Βαλθήκαμε όλοι να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούσαμε. Στη ζωή της είχε μάθει να μην ακούει τις μουσικές των συναισθημάτων αλλά να αφήνεται στης μουσικής τη στυγνή λογική. Δεν έψαχνα για άλλοθι. Τον γκρεμό τον αντίκριζα, δεν έκλεισα τα μάτια γιατί ίσως να ήταν ο μοναδικός δρόμος να σμίξω με τις αλήθειες της. Προσπάθησα. Προσπαθήσαμε.

«Ευχαριστώ για τον αξιοπρεπή θάνατο. Ευχαριστώ για όλη την προσπάθεια, για την ξέχειλη ανθρωπιά. Ευχαριστώ που μπορώ ακόμα και στο τέλος να χαμογελώ…» Ευχαριστώ εγώ Μαιρουλα. Γιατί μετά από το ταξίδι που κάναμε μαζί μπορώ όταν κοιτώ το σκοτάδι να σκέπτομαι καλύτερα και να ονειρεύομαι περισσότερο

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ (στο ψυχιατρείο με ειδικές ομάδες) Ερμηνευτής : Ε. Ζουγανέλη - Γ. Νταλάρας Συνθέτης : Κώστας Μπραβάκης Στιχουργός : Ηλίας Κατσούλης Χορός / Χορογραφία:

Ήθελα να ξεκλειδώσω τις πιο κρυφέ επιθυμίες μου, να αμφιταλαντευτώ ανάμεσα στο σωστό και το λάθος, το πριν και το μετά, ανάμεσα στο σίδερο και τη δουλειά, στη γυναικεία διαίσθηση, τον αντρικό εγωισμό, την παιδική αθωότητα αλλά και το κενό του ψυχοπαθούς. Μια διαδικασία επίπονη και παράλληλα προκλητική. Γιατί το «άγνωστο» πάντα γοητεύει και ασκεί μια δύναμη που δύσκολα μπορεί να ερμηνευτεί. Χρώματα και αρώματα η ζωή μου. Ήμουν πλούσια σε όλα: πράξεις, αισθήματα ακόμα και κιλά. Δεν υπήρξα ποτέ μίζερη και μετρημένη. Η φύση σε όλες τις διαστάσεις της με προσδιόριζε, ενεργοποιούσε τις αισθήσεις μου. Πάντα με συγκινούσε ο παφλασμός των κυμάτων, η αλμύρα της θάλασσας, οι γαζίες, οι λεμονιές, το αγιόκλημα. Είμαι τολμηρή το ομολογώ. Κινητήρια δύναμη η διάθεση μου να εισχωρώ στον κόσμο των αντιφάσεων που κρύβει το χρονοντούλαπο των αναμνήσεων και ένα μπλεγμένο, θολωμένο μυαλό. Εκεί όπου η σύγκρουση των συναισθημάτων είναι δεδομένη αναπόφευκτη. Πάθος και λογική ιδιαίτερη, απείθαρχη – χωρίς όρια- και η καρδιά ακολουθεί τους δικούς της κανόνες χτίζοντας το δικό της κόσμο. Αυτή είναι η πορεία. Όλοι μαζί και ο κάθε ένας μόνος του. Η δουλεία για μένα δεν υπήρξε επιβεβαίωση, δεν ήθελα να τελματωθώ. Η κάθε μέρα διαφορετική. Δεν σταμάτησα το διάλογο με τη μοίρα και τα παιχνίδια που εκείνη μπορεί να παίξει μαζί μου. Έμαθα να αγγίζω τις στιγμές της μοναξιάς της ψυχής εκείνων των ιδιαιτέρων ανθρώπων με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που άγγιζα τη δική μου. Αφηνόμουν στα μονοπάτια που με οδηγούσαν και ήταν συναρπαστικά ενδιαφέρον όταν μπορούσαμε να τα

περπατήσουμε μαζί. Μέσα από αυτό το «παιχνίδι» άρχισα να ανακαλύπτω και άλλα «πρόσωπα» του εαυτού μου. Η ανάγκη μου να ζώσω και να πάρω ελπίδα δεν εγκλωβίζεται σε ένα τυπικό ωράριο. Ο αυθορμητισμός, ο αυτοσχεδιασμός, η ειλικρίνεια, η φαντασία με οδηγούν σε βαθιά και πρωτόγνωρη επικοινωνία εκεί που η λογική σταματά και αρχίζει η χώρα της μη- λογικής. Σχοινοβάτης του χωροχρόνου με ελκύουν οι σχέσεις που αγγίζουν εκείνες τις ακρότητες χωρίς άκρες. Ποτέ μου δεν ωραιοποίησα καταστάσεις. Σταθερά προσανατολισμένη στο νόμο του Ηράκλειτου «τα πάντα ρει» η πραγματικότητα γύρω μου μια ροη που έπρεπε να συνηθίσω και να αφήνω αβίαστα τις σκέψεις να τριβελίζουν το μυαλό μου. Και η ανασφάλεια? Καθόλου άγνωστη σε μένα. Κάθε φορά που της ανοίγω την πόρτα μαζί της μπαίνουν και τα μεγάλα διλήμματα που με τη σειρά τους οδηγούν σε ανατροπές. Δε γύρισα την πλάτη μου σε κάθε «τέλος», δε το φοβήθηκα γιατί γνωρίζω ότι κάθε ξεκίνημα έχει ημερομηνία λήξης και σε κάθε απόφαση μου έχω ένα καλό σύμμαχο την ελευθερία της επιλογής. Πάντα όμως είχα την απορία: για να μπορώ να δουλεύω με ψυχικά διαταραγμένα άτομα, με άτομα ιδικών αναγκών και ειδικών λειτουργιών, πόσο ίδια μπορώ να γίνω μαζί τους?? Και ακόμα θυμάμαι το μεγάλο διάστημα που έκανα να προσαρμοστώ σε άλλο χώρο δουλειάς όταν έφυγα από κει σκύβοντας πάντα με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη στους συναδέλφους που μπορούν και παραμένουν χρόνια πολλά στο ίδιο έργο, στο ίδιο αντικείμενο, στην ίδια ιδιαιτερότητα κατανοώντας απόλυτα τη σημασία των λόγων που άκουσα κάποτε σε ένα συνέδριο «μόνο όταν φεύγουμε καταλαβαίνουμε τι κάναμε όλο αυτό τον καιρό και πως τελικά κουβαλάμε μια δόση ψυχασθένειας που μας πάει και μας ομορφαίνει»