Distré fotograf

DistrĂŠ fotograf

H

” ar de lyst på kaffi?” Eg og fotografen takkar nei, i det han fyller opp ein kopp til seg sjølv. Marius Beck Dahle er blid og imøtekomande, og har nettopp latt to relativt ukjente inn i huset sitt. Mellom beina våre spring hunden, begeistringa er stor når det er framandfolk i hus. ”Tenkte vi kunne sitje her, eg,” seier Marius, og sett seg ned i ein sofa attmed fleire store vindauge som viser Volda på sitt aller beste. Klokka har så vidt passert ni om morgonen.

Eg set meg i sofaen ovanfor Marius, og får hunden som selskap. I bakgrunnen er

det fuglekvitter, for på kjøkkenbordet står ei pappkasse med ein liten kylling i som kom til verda berre nokre dagar før. Hunden snik seg bak ryggen på meg og tuslar bort til vindauget. Sola har ikkje breidd seg over Volda endå, men øvst på Klepp er intervjuet i gang.

Herse med verkelegheita ”Når byrja du å interessere deg for fotografering?” spør eg han. ”Då eg..” han trekk på det. ”Nei gud, når var det då?” Marius snakkar ei god blanding av molde- og voldadialekt. ”Då eg var 16 år.”

Han ser ut vindauga. ”Og no

er du?” han held kaffikoppen i handa, alltid klar for påfyll. ”21,” svarar han med eit smil. Det heile byrja med eit mobilkamera. Marius fann lidenskapen, kjøpte seg eit speilreflekskamera for konfirmasjonspengane, og då var det gjort. ”Og så har det berre balla på seg.”

Hunden sirkulerar mellom to destinasjonar: golvet og sofaen. Fotografen prøvar fortvila å ta bilete av han, men ”det har eg prøvd før” seier Marius. Det er ikkje alt som er like lett å få festa på linsa. ”Når byrja du å interessere deg for fotografering?” han ser ut i lufta. ”Åh, eg hatar slike spørsmål,”

seier han og ler, ”dei er så vanskelege.” Marius er av den positive typen, ikkje eit surt fjes å sjå på mils avstand. ”Du kan forandre litt..

Nei. Du kan herse litt med verkelegheita.”

Fantastisk ”Eg jobbar med veldig mange forskjellige kategoriar. Når eg jobbar i avis, må eg jobbe veldig sånn.. Eg har ikkje lov å gjere noko med bilete etterpå. Men viss eg jobbar med reklame, mote eller slike ting, så kan ein utfordre seg sjølv litt meir, då.

Det er kanskje det eg likar best.” Marius Beck Dahle er

blitt eit relativt kjent namn innan fotografiverda på Sunnmøre og omegn. Dei fleste veit kven fotoMarius er. Og dei aller fleste blir svært imponert over bileta han tek.

- Det er berre kundar. Men veldig fine kundar. ”Så du har helde på i fire, fem år?” spør eg han. ”Fem?” kyllingen kvitrar i bakgrunnen. ”Fem år. Fem, seks år.”

Marius gjekk på Norsk fotofagskole i Trondheim. Og det er han nøgd med. ”Det er ein ti år gammal privatskule.

Veldig fin skule å gå på,”

seier han og smiler. ”Likte du deg der?” Det er ingen tvil: ”Det var fantastisk.”

Ti I det hunden set seg fast i leidninga til headsettet, ringer telefonen til Marius. ”Eg må berre gå å ta den,” seier han og går bort på kjøkkenet. ”Ja, kva du er for ein?” samtalen går, det same gjer hunden. ”Nei, men det skjer ikkje.” Etter ei stund kjem han tilbake, og nysgjerrig som eg er spør eg kven det var som ringte. ”Det var ein selgar.” Han fortel at han skal selge eitt av kamera sine. ”Eg treng det ikkje lenger,”

seier han og ler. ”Kor mange kamera har du eigentleg?”

Han trekk litt på det. Byrjar å telle. ”Nei det er ikkje så.. eg har tre. Fire… ” han har ikkje tellinga. Men legg til at han har fleire på jobb, og nokre andre ”små drittkamera” som han har berre for å ha dei. Etter litt rekning kjem han fram til at han har kanskje ti kamera. ”Men eg bruker for det meste berre eitt,” han smiler. ”Det er jo berre verktøy.”

- Det er veldig vanskelig, men eg skal prøve å kome meg dit.

Snart.

“Eg likar veldig godt å jobbe med reklame, mote og portrett. Og dokumentar. Det er dei fire tinga eg brenn mest for.” Marius har teke bilete av blant anna Alex Rosèn, Atle Antonsen og Charlotte Distré og rotete Thorstvedt. Han fortel om den gongen han tok bilete av Sola har endå ikkje kome sistnemnte, og biletet kom fram bak fjella. Ferga frå på framsida av CosmopoliFolkestad sig sakte men sik- tan. Men dei hadde gløymt kert over fjorden. å skrive namnet hans inne i

bladet, og det ”saug jævlig.” ”Men er det ikkje kult å fotografere kjendisar?” Marius trekk på smilebandet. ”Det er berre kundar. Men veldig fine kundar.” ”Korleis vil du framstå som fotograf? Kva vil du folk skal tenkje når dei høyrer namnet ditt?” Nok eit vanskeleg spørsmål. ”Åh, det veit eg ikkje endå. No er eg veldig sånn distré og rotete fotograf.” Ei melding tikkar inn på mobilen. ”Eg må berre..”

Stor pågang på Marius. Han tek seg ein slurk av kaffien. ”Eg veit ikkje heilt kva eg vil folk skal tenkje. Han er ein flink fotograf,” seier han og ler. ”Det kan dei tenke.”

Fantastisk kvinnfolk

det ikkje vore for at eg gjor Frilanse det, hadde vi ikkje hatt biMarius hentar to store al- lete i det heile. Greitt å ha. I Kyllingen pip i bakgrunnen. bum med bilete han har allefall til seinare.” Han trur Ferga er på veg tilbake til

- Det er jo berre verktøy. teke. Flotte bilete. Eg og fotografen sit og blar medan han går på kjøkkenet for å hente påfyll av kaffi. Spør igjen om vi ikkje vil ha noko, men vi takkar nei. Fortel at han har sjokolade frå gårsdagen, men ”det er vel kanskje litt hard kost så tidleg på morgonen.” Folkeleg fyr denne Marius. ”Har du nokre forbilde?” spør eg han. ”Ja, det har eg. Men så var det desse namna, då.. Det er jo ein klassikar, ho der Annie Leibovitz. Fantastisk kvinnfolk.” Han smiler og fortel kor fantastisk det ho gjer er, og at det sikkert kostar opp mot ein million for å lage eitt bilete. ”Her på Sunnmøre er det jo Per Eide. Han òg er flink.”

han fortsatt blir kjent igjen som fotomarius, men ser ikkje på det som ein negativ ting. ”Men no legg eg igjen kameraet heime. No er det kun jobb. For det meste.”

Volda. ”Har du nokre hobbyar?” Han humrar for seg sjølv. ”Eg er dårleg på hobbyar. Heng med vennar, då.

Og går mykje på konsertar.

Det var på Rokken eg byrja å

Kun jobb Marius har eit lunt ytre som inviterer til samtalar. Eit smil er alltid på lur, og humøret er på topp. ”Er du blitt ’han med kameraet’ blant venner?” ”Før var eg det,” seier han og klappar hunden som kjem bort og søker etter merksemd. ”Var det positivt eller negativt?” ”Nei, det var eigentleg positivt. Det var kun eg som tok bilete. Hadde

Bilete teke av Marius Beck Dahle.

ta bilete. Men eg trur faktisk at einaste grunnen til at eg fortsette med foto var Sunnmørsposten. Det var dei som dreiv meg framover.” Så du hadde ikkje fortsett viss ikkje?” Han ser ut i rommet. ”Trur ikkje det. Då hadde eg mista veldig mykje av lysten til å ta bilete, trur eg. Sunnmørsposten kontakta meg då eg var rundt 16 år. Så hadde eg veldig lyst på ein konsert på Rokken, då,” seier han og smiler lurt. ”Det var ei venninne som skulle synge med Madrugada, og då tenkte eg at dette måtte eg ta bilete av. Men det enda opp med at eg ikkje tok noko bilete, men berre skreiv,” seier han og ler.

Han fortel at han har 100% vikariat i Sunnmørsposten fram til nyttår, men etter det skal han frilanse. ”Då skal eg reise meir. Jobbe meir med private ting. Prøve å kome meg tilbake der eg var før Sunnmørsposten.”

Eit must Kaffikoppen sit godt planta i handa då eg spør han kva musikksmak han har. ”Eg likar veldig mykje. Det går veldig mykje i samtidsmusikk. Og ein del rock.” Før eg veit ordet av det har han flekka opp ein Ipad. ”Den er genial. Eit must for fotografar. Nesten. Det er som å ha med seg ei portefølje.” Så finn han fram litt musikk han likar. Fortel at han skal på konsert på torsdag, i morgon. ”Er det onsdag i dag?” ”Nei det er tysdag.” ”Er det? Åja.”

Rotete og distré

seie teknisk. Eg prøver å få det så teknisk perfekt som mogleg. Prøver å holde ein høg teknisk standard. Prøver å konkurrere med det som er på topp i Noreg. Det er veldig vanskelig, men eg skal prøve å kome meg dit.

Snart.

- Det er mi innstilling; alt ordnar seg.

Hunden har gått bort til vindauget og lagt seg ned. Nyt utsikta av ein kald novembermorgon. ”Korleis trur du andre vil beskrive deg?” spør eg han, og utan å vere heilt sikker svarar han: ”Eg trur dei ville sagt at eg jobbar alt for mykje. Stressa, overarbeida fyr,” seier han med eit glis, ”men hyggelig.

Kanskje. Håper det.”

”Du kjem ikkje til å like dette spørsmålet, men; korleis vil du beskrive deg sjølv?” ”Åh herregud,” seier han og ler. ”Rotete og distré.” ”Som fotograf då?” ”Rotete og distré,” seier han med eit lurt smil. Viktig referanse ”Men viss eg skulle beskrive innhaldet i bileta mine vil eg Marius presenterer seg utad

på fleire nettstader. Han har ei tilhengjerside på Facebook, ei eiga heimeside og andre sider der han legg ut bileta sine. ”Det er for å ha ein referanse, og for å vise fram det eg har gjort. Hadde det ikkje vore for dei hadde eg ikkje fått jobbar.”

Sola byrjar å vise seg så smått bak fjella. Skyfri himmel og snø som har lagt seg som eit teppe over bygda.

Marius sit fortsatt i sofaen med kaffikoppen i handa. ”Kvar ser du deg sjølv om ti år?” ”Forhåpentlegvis ikkje utbrend,” seier han med

er for dårleg på skulen, så det hadde ikkje blitt noko av,” han ler. ”Det var den første planen, heilt til eg byrja med matte på vidaregåande. Då blei det lagt på hylla.”

Ferga har lagt til kai i Volda. Hunden ligg i sofaen, og kyllingen har slått seg til ro i den store pappkassa. ”Om ti år jobbar eg med reklame og mote fortsatt. Tek det som det kjem. Kjør på. Det er mi innstilling; alt ordnar Ordnar seg alltid seg. Det er mottoet mitt. ”Men viss du ikkje hadde Det ordnar seg alltid.” vore fotograf, kva hadde du Tekst: Hannah Miriam Kolås vore då?” ”Dyrlege. Men eg Bilete: Sunniva Botn Heltne eit smil om munnen. ”Eg held forhåpentlegvis på med foto endå. Om ti år? Usikker. Veldig usikker. Det er jo veldig langt fram i tid. Det har skjedd mange ting på berre to år. Frå å gå på vidaregåande og å vere russ, til der eg er i dag.” Han tek ein slurk kaffi. ”Kanskje eg ikkje er fotograf. Nei da. Eg er nok fotograf. ”

.