Γ' λυκείου μάθημα 6

Οι εξτρεμιστές της ελευθερίας. Η περίπτωση των “δια Χριστόν σαλών”.

Χριστιανισμός Δεν έχει έτοιμες συνταγές σωτηρίας Δεν εφησυχάζει Δεν τηρεί απλά εξωτερικούς τύπους Δεν νοιάζεται αποκλειστικά για την ατομική σωτηρία Ζητούμενο είναι το ξεπέρασμα του εαυτού και το άνοιγμα στον άλλον

Χριστός Καταπατά συστηματικά τον θρησκευτικό νόμο Η τήρηση του Νόμου δεν οδηγεί αυτόματα στη σωτηρία Συναναστρέφεται ανθρώπους μη κοινωνικά αποδεκτούς Δεν τηρεί την αργία του Σαββάτου Καυτηριάζει την υποκρισία και την ψευδοευσέβεια

Valentin de Boulogne Ο Χριστός και η μοιχαλίδα, 1620 Μουσείο Paul Getty

Οι Πατέρες της Εκκλησίας πάντα μιλούσαν για τον κίνδυνο νόθευσης της πίστης από Υποκρισία Θρησκοληψία Τυπολατρία Εγωισμό και βεβαιότητα σωτηρίας

Δια Χριστόν σαλοί Μοναχοί με ιδιάζουσα προκλητική συμπεριφορά που δίνει την εντύπωση πνευματικής διαταραχής (τρελοί – σαλεμένοι). Συχνάζουν σε κακόφημα μέρη και συναναστρέφονται τους απόκληρους της κοινωνίας. Φαινομενικά είναι αμαρτωλοί αλλά στην ουσία αποφεύγουν την αμαρτία. Απλά προκαλούν για να περάσουν ένα σημαντικό μήνυμα: Η φαινομενική αξιοπρέπεια και η εξωτερική τήρηση θρησκευτικών και κοινωνικών τύπων είναι η επιφάνεια. Η ουσία είναι όμως κρυμμένη στο βάθος, στην καρδιά του κάθε ανθρώπου και αυτή είναι που έχει σημασία.

Οι σαλοί φαίνονται αμαρτωλοί ενώ δεν είναι. Προκαλούν επίτηδες για να ξεσκεπάσουν την υποκρισία όσων θεωρούν τους εαυτούς τους γνήσιους χριστιανούς. Ακολουθούν τα δόγματα και την πίστη της Εκκλησίας, μέμφονται όμως όσους τα αντιλαμβάνονται επιφανειακά. Η βεβαιότητα της ατομικής σωτηρίας – όπως ο Φαρισαίος της παραβολής – γίνεται αφορμή της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς τους μέσα από την οποία διδάσκουν το αληθινό πνεύμα του Χριστιανισμού.

Το πορνείο και ο γέρων Πορφύριος Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια. Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...". Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε...".

Με σταματάει απότομα. Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. "Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής", είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει. -Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ. Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: -Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ.

Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: "Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου". Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: -Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε...", διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό.

Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα: -Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και "βρέχει επί δικαίους και αδίκους". Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. -Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! -Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα.

http://www.youtube.com/watch?v=fQlt0gJvsec Για ποιους έγραψε ο Σιδηρόπουλος αυτό το τραγούδι; Ποια είναι η ομάδα ανθρώπων που χαρακτηρίζονται “υγιείς και αξιοπρεπείς” και με ποιους αντιδιαστέλλονται; Τι είναι αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία για τους ανθρώπους που δεν είναι κοινωνικά αποδεκτοί;

Η είσοδος του αγίου Συμεών του δια Χριστόν σαλού στην πόλη Έμεσα της Συρίας Βρήκε ένα ψόφιο σκυλί σ' ένα σωρό σκουπίδια έξω από την πόλη, έλυσε τη σχοινένια ζώνη του, έδεσε με τη μια της άκρη το ένα πόδι του σκυλιού, και το έσερνε πίσω του καθώς έτρεχε. Έτσι πέρασε την πύλη της πόλης. Υπήρχε ένα σχολείο εκεί κοντά, κι όταν τα παιδιά τον είδαν, άρχισαν να φωνάζουν, 'Δείτε, ένας τρελοκαλόγερος!', και να τρέχουν πίσω του και να τον χτυπούν. Την άλλη μέρα που ήταν Κυριακή, πήρε λίγα καρύδια, πήγε στην εκκλησία στην αρχή της Λειτουργίας, και εκεί έσπαζε τα καρύδια και έσβηνε τα καντήλια. Όταν προσπάθησαν να τον βγάλουν έξω, σκαρφάλωσε στον άμβωνα και από κει σημάδευε τις γυναίκες με τα καρύδια. Με πολλή δυσκολία τον έβγαλαν έξω, αλλά μόλις βγήκε αναποδογύρισε τους πάγκους των ζαχαροπωλών, οι οποίοι όμως τον κτύπησαν τόσο άσχημα που παραλίγο να πεθάνει.

Τι θέλει να δείξει ο άγιος Συμεών με τη συμπεριφορά του;

Η έξωση των εμπόρων από το Ναό Κυριάκος Κάσσης, 1971

Ο σαλός έχει μία βαθιά σχέση με το θεό και δεν έχει να χάσει τίποτα σε ανθρώπινο επίπεδο. Ο αυτοεξευτελισμός είναι μέσο κάλυψης της αγιότητάς του και αποφυγής της κολακείας των ανθρώπων. Η σαλότητα είναι μία ιδιάζουσα περίπτωση αγιότητας, ζήτημα χαρίσματος και ελεύθερης επιλογής. Η Η προσπάθεια μίμησης της συμπεριφοράς των σαλών από κάποιον που δεν έχει το χάρισμα είναι άσκοπη και οδηγεί στη γελοιοποίηση.

http://churchsynaxarion.blogspot.gr/2010/12/1576-l.html