Ο Χριστός εγκαινιάζει την αληθινή λατρεία
Ο Χριστός σεβάστηκε και τήρησε την ιουδαϊκή λατρεία Όλη η ζωή του Χριστού σχετίζεται με τη γη Ισραήλ. Γεννήθηκε, έζησε, δίδαξε και θαυματούργησε, πέθανε και αναστήθηκε σε εκείνη την περιοχή. Τηρούσε το Μωσαϊκό Νόμο και τις ιουδαϊκές παραδόσεις. Κήρυττε στις συναγωγές και επισκέπτονταν συχνά το Ναό της Ιερουσαλήμ.
Ως Θεός όμως ζητάει πολύ περισσότερα από μία εξωτερική, τυπική λατρεία. Ζητά λατρεία με συντριμμένο από μετάνοια πνεύμα και ταπεινή καρδιά, θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει (50ος ψαλμός).
Αυτή η θυσία και η λατρεία είναι αρεστή στο Θεό, γι' αυτό στρέφεται κατά των Φαρισαίων που τα λόγια τους απέχουν από τις πράξεις τους.
Τους θυμίζει τα λόγια του Ησαΐα ο λαός αυτός με πλησιάζει μόνον με το στόμα και με τιμά μόνον με τα χείλη (η ευσέβειά του δηλαδή περιορίζεται εις υποκριτικά λόγια), η δε καρδία των απέχει πολύ από εμένα.
Η χριστιανική λατρεία διαφέρει, είναι πνευματική και αληθινή
Στο διάλογο με μια γυναίκα από τη Σαμάρεια φανερώνει ο Χριστός ποια είναι η πραγματική λατρεία. http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG%20Keimen
Αποκαλύπτεται ως Θεός (εγώ είμαι ο Μεσσίας) Ο Θεός είναι πνεύμα και η λατρεία Του γίνεται με τη δύναμη του Πνεύματος Η αληθινή λατρεία γίνεται με την καρδιά μας και δεν είναι τυπική Σε κάθε τόπο και περίσταση μπορούμε να προσευχηθούμε αφού ο Θεός δεν περιορίζεται τοπικά και χρονικά Αρκεί η καρδιά μας να είναι καθαρή καθώς εκεί γράφει ο θεός τους νόμους της καινής του διαθήκης σύμφωνα με τις προφητείες των Ιερεμία και Ιεζεκιήλ
Ο ναός δεν καταργείται ως τόπος λατρείας, είναι ο οίκος του Θεού, εκεί που οι πιστοί διευκολύνονται στην συγκέντρωση του νου τους και την ένωση με το Θεό. Α Τιμ. 2,8 Θελω, λοιπόν, να προσεύχωνται οι άνδρες εις κάθε τόπον, να υψώνουν προς τον ουρανόν χέρια αμόλυντα από την αμαρτίαν και με πλουσίους τους καρπούς της αρετής, να προσεύχωνται χωρίς οργήν και χωρίς καμμίαν αμφιβολίαν και ολιγοπιστίαν. Α Τιμ. 2,9 Επίσης αι γυναίκες πρέπει να προσεύχωνται με ενδυμασίαν σεμνήν, να στολίζουν δε τον εαυτόν των με συστολήν και σεμνότητα και σωφροσύνην και όχι με εξεζητημένα πλεξίματα των μαλλιών η με χρυσά κοσμήματα η με μαργαριτάρια η με πολυτελή ενδύματα,
http://www.youtube.com/watch?v=Qr6WV0jNVM4
Οι αιματηρές θυσίες των Ιουδαίων και η θυσία του Χριστού Βασική προϋπόθεση για να καταλάβουμε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι να θυμηθούμε τις αιματηρές θυσίες των Ιουδαίων. Με αυτές έδειχναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό και εξαγόραζαν τις αμαρτίες τους με το αίμα του ζώου που θυσίαζαν (αντί να προσφέρουν το δικό τους αίμα).
Αυτό γινόταν κυρίως την ημέρα του Εξιλασμού (συγχώρησης). Ο αρχιερέας έβαζε τα χέρια του πάνω στο ζώο που θα θυσιάζονταν και μετέφερε σε αυτό τις αμαρτίες όλου του λαού!
Η θυσία όμως που ξεχώριζε ήταν αυτή του αμνού κατά τη γιορτή του Πάσχα (η σημαντικότερη γιορτή σε ανάμνηση της απελευθέρωσης από το ζυγό των Αιγυπτίων). Και στις δύο περιπτώσεις για τη χριστιανική εκκλησία προτυπώνεται (προεικονίζεται) η θυσία του Χριστού. Αυτός είναι ο Μέγας Αρχιερέας που προσφέρει στο Θεό-Πατέρα το Αίμα Του για να χαρίσει στον άνθρωπο την αιώνια σωτηρία και ελευθερία. Πάσχα για τους χριστιανούς είναι η σταυρική θυσία για χάρη μας.
Τῇ ἐπαύριον βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει· ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου (Ιω.1,29)
Η θυσία του Χριστού επαναλαμβάνεται στη χριστιανική λατρεία. Ο Χριστός κατά το τελευταίο δείπνο με τους μαθητές Του μετέβαλε το ψωμί και το κρασί σε Σώμα και Αίμα. Ἐσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου· καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. (Μθ.26,26-28)
Η Θεία Κοινωνία μας χαρίζει άφεση αμαρτιών αιώνια ζωή ένωση με το Χριστό που αρχίζει σε αυτή τη ζωή και ολοκληρώνεται στη Βασιλεία των ουρανών.
Κατά την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας θυμόμαστε όλα τα γεγονότα της ζωής του Χριστού τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν (Λκ.22,19)
Είναι μια ζωντανή ανάμνηση που κάνει το παρελθόν σύγχρονο και σημερινό. Σε κάθε Θεία Λειτουργία καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι που κάθισαν και οι μαθητές εκείνο το τελευταίο βράδυ με τον Κύριο.
Ο Κύριος είναι παρών, ο εσταυρωμένος, αυτός που θα ξαναέρθει, που “κάθεται με τον Πατέρα στους ουρανούς και αόρατα είναι εδώ μαζί μας”.