Page 1

nÀoORAÀ Ž„À«°³ƒ„»

-!$/..! lÀi½¸ˆ±¸ÀiŽ³‰„ÀŽŠÀ ˆŠÀ„’À-‹³‹‹…

t¸‰À„À‡¸Ài„‰rÀ¼ˆ„ƒ…r‰‰„À Ž”‰r‰„ŽÀŠ‰À­®½¸“ŠÀ i„‰¸±‘‰ÀÀµ…ŒƒŠÀm¸½±‰„

t…À,EÀ0AGEÀ ½r’À³‚¸‰À Š”’À³‘’

jÀ·³ƒ‡¸ À ²À»•®½Š” À lÀ#HRONIK

Το «χέρι» του Νέου Κόσμου

͍‡†”“™ƒ”Š“™ÍÍ Í

™xx“Í

•‹“©‘“‹©â–˜¡Ÿ©â›˜“©›œ“Ÿ©©•‹“©©œ˜¡©p’—⟩Œš˜ä—©›œ˜©ß‹œš˜©œ˜¡©ÎŽšäp‹œ˜Ÿ©Ð“ Җ’Ÿ©Ï‹•˜‘“Ò——’Ÿ©›œ’©›¡—‹¡–á‹©p©œ’—©Íš™©…‹¥‹©•‹“©œ˜—©“Ò——’©„‹–‹pᎋ


ȂǹȎȅȊ

ÄÄ

"'Ͱ1

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5 :::0(75232/,635(66*5

‰Äs¥›³i•§­Ä›©¦‡§£Ä¡«‡ Ÿ£Ä¡£›Ä­¨Ä©›«‡žŸ£¡i›Ä

ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄ­¨²Ä‚©‡«£Ä¥›£Ä­¨§Äˆ—¥£Ä|•§­¨¦› Ä Ä¥²«—›Ä{®¢§‡ÄtŸ¦¢¡£‡§§¢Ä¬²§›§­‡Ä Ä ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄ­¨§Äž–i›«±¨Ä{®¢§›—¯§Äs£ª«¡¨Ä›i—§¢Ä Ä

+H9;=Ä×D9FC=LĨ£Ä©£¨Äž£‡¬¢iŸ°Ä\¥¨²œ•«­Ÿ°b

ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄ­¢°Ä©˜¦¢°ÄŸ©£¬­«• ¨²§ Ä

‚©«‡§­¨§Ä–Ä{¦i©Ÿ«­

Ä ‰­›§Ä­¨Ä\›¬­•«£bÄs£‡§§¢°Äx›¦›i—ž›°Ä  ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄĬ²§›§­‡Ä­¨Ä\­«£›§­‡ ²¦¦¨bÄ«ªÄy›¶› Ä

|£¥­¯«—›Ä‹›¡¥¨š¦¢ Äi—›Ä­«›¡¨²ž—¬­«£›Ä›©˜Ä¥¨š§£›

Ä

ÚN=JQ:G<QÄDGN=K Ä­¨²°Ä$=Ä(9?=

Ä

‰Ä{ 𧭨©—³Ÿ£Ä¬¢i‡ž£›Ä­¯§Ä¥›£«ª§Ä

ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄĬŸÄ­¢¦Ÿ ¯§–i›­›

Ä

{i›¦—›Ä{«¬•§¢Ä©•«›¬ŸÄ­¨§Ä{­¦›§­£¥˜Ä

ÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄÄ¥›£Ä• ­›¬ŸÄ¬­¨Äˆ•¨Ä˜¬i¨

Τελικά, ο κ. Mikio Kumada αξίζει μία απάντηση...

Ä

*Ο κ. Kumada σχολίασε δημοσιευμένο άρθρο στη σελίδα του ‘‘Economist’’ στο Facebook (www.facebook.com/TheEconomist) σχετικά με τις επιπτώσεις μιας ενδεχόμενης εξόδου της Ελλάδaς από τη ζώνη του Ευρώ.

‰Äx¦›§–­¢°Ä{®–§›Ä­¯§Ä~¯ž—¯§

‡†v“ŒƒvŠƒŠƒÍ‡‹v“~‰ÍÍÍ

•¸Ì«ÁÅôÆ

̘¼°¶´¸Á´¯¾½Ã°¸™Ð KCRPMNMJGQKCRPMNMJGQLCUQ EP

Ιδιοκτησία - Εκδοση: ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ EΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Εδρα: Κύπρου 12Α Τ.Κ. 183 46 - Μοσχάτο, τηλ. 210 4823977 • Διεύθυνση Eκδoτικής & Επιχειρηματικής Ανάπτυξης: Κώστας Τσαούσης Project Manager: Βίκτωρας Δήμας

Ολες οι φωτογραφίες από το νέο τεύχος των ερώτων είναι διαθέσιμες στο site www.metropolispress.gr (Ο Μάνος Ζουρνατζής είναι σεφ στο “Cucina Povera”)

Διεύθυνση Εκδοσης: Νατάσα Μαστοράκου, Νικήτας Καραγιάννης • Ειδικός σύμβουλος: Θάνος Τριανταφύλλου • Σύνταξη: Ανδρέας Γιαννόπουλος, Ντίνος Ρητινιώτης, Χρήστος Τσαπακίδης • Στην έκδοση συνεργάζονται οι: Λάμπρος Αραπάκος, Λένα Βλασταρά, Αθηνά Δεληγιάννη, Αθως Δημουλάς, Τάσος Θεοδωρόπουλος, Μαρίνα Κατσάνου, Ηλίας Κολοκούρης, Κίκα Κυριακάκου, Βασίλης Νέδος, Σταύρος Πετρόπουλος, Μαργαρίτα Πουρνάρα, Γιώργος Ρομπόλας, Κωνσταντίνος Σινάτρα, Ειρήνη Σουργιαδάκη, Βούλα Σουρίλα, Αλέξανδρος Χαντζής • Δημιουργικό: Θάνος Κατσαΐτης • Διαφήμιση: Χρήστος Τσαούσης, Εμμανουέλα Χειρακάκη • Φωτογραφίες: AFP • Εκτύπωση: «Καθημερινές Εκδόσεις» Α.Ε. UUU KCRPMNMJGQNPCQQ EP

+CRPMNMJGQÍ$PCCÍ.PCQQ


|“ˆsŠˆ‘“—xÁx‘v‡|



:::0(75232/,635(66*5

i·tÀ»lÀ°»tuªsiªlÀ °»lÀniªsl Š”Àv®ŽŠ”Ào¸ƒ‡r‡„

Δεν περίμενα τα καϊνάρια του τηλεοπτικού ρεπορτάζ για να αντιληφθώ ότι το ντιλερίκι έχει μετακομίσει από την Τοσίτσα. Σας το είχα πει από τις αρχές Δεκεμβρίου κιόλας, προσθέτοντας ότι απλώς πήγε λίγο πιο κει, ότι ο χορός των καταραμένων φιλοξενείτο πλέον στη Στουρνάρη. Τη λωρίδα μάλιστα ανάμεσα στο Μουσείο και το Πολυτεχνείο την είχαν περάσει ένα γερό χέρι απολύμανσης, με τις καθαρίστριες να δουλεύουν πρωί και βράδυ. Λαμπίκο ο πεζόδρομος! Η Στουρνάρη, βέβαια, τράβαγε ζόρια. Δώσ’ του φωνές μέσα στη μαύρη νύχτα, δώσ’ του τρυπήματα μέρα μεσημέρι σε κοινή θέα, δώσ’ του τα πρεζόνια να ανακουφίζονται σωματικώς όπου λάχαινε, δώσ’ του παρενοχλήσεις διαρκείς, μικροκλοπές και σπασίματα, ανέβηκε το θερμόμετρο. Πλήθυναν οι διαμαρτυρίες, πολλαπλασιάστηκαν οι χριστοπαναγίες. Κι ένα ωραίο πρωί; Ενα ωραίο πρωί, όπως ως διά μαγείας η πιάτσα των σκληρών ναρκωτικών εξαφανίστηκε από την Τοσίτσα, έτσι έκανε φτερά και από τη Στουρνάρη. Τώρα στο φαρδύ πεζοδρόμιό της περιδιαβαίνουν μόνο διερχόμενοι και μικρές ομάδες Πακιστανών που πουλάνε λαθραία τσιγάρα. «Καλά παιδιά, ταλαίπωρα», μου είπε η φίλη Μαίρη που διατηρεί κατάστημα στην περιοχή, για να συμπληρώσει ευθαρσώς: «Κι εγώ απ’ αυτούς ψωνίζω!» Με πληροφόρησε επίσης ότι συνεργεία του Δήμου καθαρίζουν πλέον κάθε πρωί το στεγασμένο πεζοδρόμιο της Σολωμού και ότι η αστυνομική παρουσία μπορεί να μην είναι εντελώς καθησυχαστική, αλλά «εκεί

που δεν πέρναγε ψυχή, τώρα κάνει πού και πού καμιά βόλτα κανένα περιπολικό». Μην ξεχνάμε ότι δεν είναι μόνο τα πρεζάκια πηγές άγχους για τη συγκεκριμένη περιοχή. Υπάρχουν και οι Νιγηριανές πόρνες που ψωνίζουν εποχούμενους πελάτες κάτω από την Πατησίων και τους ανεβάζουν διά τα περαιτέρω στα υπαίθρια πάρκινγκ κοντά στην Κάνιγγος. «Και η πιάτσα πού πήγε;» ρώτησα τη Μαίρη. «Μάρνη είναι αυτή την εποχή», μου απάντησε. «Εκεί γίνεται το παιχνίδι». Το οποίο παιχνίδι ουδείς γνωρίζει «πώς» και «πότε» θα αλλάξει και πάλι χώρο υποδοχής. Το «γιατί» προσπάθησα να το αποκρυπτογραφήσω συζητώντας με έναν τύπο που έχουν δει πολλά τα ματάκια του. «Είναι θέμα real estate;» τον ρώτησα. «Συμβάλλει και αυτό», μου είπε, «δεν είναι όμως η μοναδική αιτία για να μετακινηθεί το ντιλερίκι από μια γειτονιά σε μια άλλη. Εχει μεγάλη σημασία, να το θυμάσαι, πόσο φωνάζουν, πόσο γκρινιάζουν, πόσο διαμαρτύρονται οι κάτοικοι. Οταν τα παράπονα φτάσουν στο μη περαιτέρω, είναι αναγκασμένη η πιάτσα να πάρει δρόμο. Ειδάλλως, κάθεται εκεί που είναι». «Κι όταν παίρνει δρόμο, ποιος αποφασίζει πού πάει;» τον ξαναρώτησα. Με κοίταξε επιτιμητικά και απάντησε: «Ρε συ φίλε, στην Ελλάδα ζεις. Οπου κάτσει θα πάει. Οπου λάχει. Ακόμη και στο Κολωνάκι, άμα δεν έχουν τα μάτια τους ανοιχτά, μπορεί να βρεθούν φάτσα κάρτα με τα πρεζόνια. Τα έχουν όμως, επ’ αυτού μπορείς να είσαι σίγουρος. Απολύτως σίγουρος...»

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

ËÆô€ÆÎÆôÆÒЇ‚È ~|¹¼»¹¨¼~º½²´ Την περασμένη εβδομάδα ήμουν στην Απουλία, στην πόλη του Μπάρι της Ιταλίας. Περπατώντας στους δρόμους της μάζευα ομοιότητες και διαφορές με την Αθήνα. Το Μπάρι είναι πολύ μικρή πόλη σε σχέση με την Αθήνα. Εχει μόνο 400.000 κατοίκους. Το κοινό στοιχείο με την Αθήνα είναι τα αυθαίρετα. Η πόλη τα τελευταία 50 χρόνια χτίστηκε άναρχα, όπως η Αθήνα. Παραδοσιακά τη διοικούσαν οι Δεξιοί. Τα τελευταία δέκα χρόνια τη διοικούν Αριστεροί. Δήμαρχος είναι ένας πρώην δικαστής, ο Μικέλε Εμιλιάνο. Νομάρχης της Απουλίας, ο Νίκι Βέντολα, Αριστερός, καθολικός (υπέρ του πλήρους χωρισμού κράτους και εκκλησίας) και γκέι (που έχει την τόλμη να το δηλώσει δημόσια). Ο Νίκι Βέντολα είναι ένας δραστήριος διανοούμενος και πολιτικός που φιλοδοξεί να επανιδρύσει την ιταλική Αριστερά. Ακούγοντάς τον καταλαβαίνεις -και λυπάσαι ταυτόχρονα- πόσο επαρχιώτικη και ανορθολογική είναι η ελληνική Αριστερά. Μια Αριστερά λαϊκιστική και ανεύθυνη, που το έτος 2012 μιλάει ακόμα με τη γλώσσα του Μπρέζνιεφ ή το θυμικό ενός μάγκα τζογαδόρου: «Nα παίξουμε το χαρτί της χρεοκοπίας για να τρομάξουμε τους κουτόφραγκους». Οι Aριστεροί που διοικούν το Μπάρι έχουν όραμα για την πόλη. Δεν κάθονται να βουλιάζουν στο γραφείο τους. Κυκλοφορούν στην πόλη, οργανώνουν τους νέους, συγκρούονται. Πρόπερσι, ύστερα από πολυετή δικαστική μάχη, ο δήμαρχος γκρέμισε ένα σύνολο πολυκατοικιών που είχαν χτιστεί αυθαίρετα στην παραλιακή. Από πίσω υπήρχαν μεγάλα συμφέροντα, αλλά δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί. Η παλιά πόλη του Μπάρι ήταν σαν το ιστορικό κέντρο της Αθήνας σήμερα, ένα γκέτο αστέγων και παραβατικότητας. Μεταλλάχθηκε με πολλή δουλειά. Σήμερα είναι από τα πιο τουριστικά μέρη. Το Μπάρι ζει μια πολιτιστική αναγέννηση γιατί ο Δήμος και η Νομαρχία σταμάτησαν τη μοιρασιά των χρημάτων στους ίδιους και τους ίδιους ημετέρους. Με αξιοκρατικούς διαγωνισμούς ενισχύουν τους νέους δημιουργούς, αυτούς που τολμούν, που έχουν όραμα και κέφι. Και όταν πρόπερσι στα ανοιχτά της Αδριατικής βρέθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου, η πόλη δεν χάρηκε. Οι περισσότεροι κάτοικοι δεν θέλουν να πειράξει κανείς τη δική τους θάλασσα. Για μια πόλη όπου ο τουρισμός είναι ζωτικής σημασίας κάτι τέτοιο θα σήμαινε οικολογική καταστροφή και θάνατο. Ο Νίκι Βέντολα είπε ότι ο πλούτος της Απουλίας δεν βρίσκεται στο βυθό της θάλασσας, αλλά στα κεφάλια των νέων της. Σκέφτομαι ότι ο αληθινός πλούτος της Ελλάδας βρίσκεται επίσης στα κεφάλια των νέων της. Αλλά αυτό το χρεοκοπημένο σύστημα δεν τον χρειάζεται, τον φοβάται, τον διώχνει αυτό τον πλούτο. Με το λαϊκισμό, την οικογενειοκρατία, την έλλειψη δικαιοσύνης, τον επαρχιωτισμό, τη θρησκοληψία, την ξενοφοβία του. Με το τόσο καλά οργανωμένο γραφειοκρατικό του μπάχαλο... µ‡¸•½³‰Àm¸‹ˆr‰… GAZIKAP GMAILCOM


 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

u…Š

:::0(75232/,635(66*5

',*,7$/À ·ªtol»l° Š”Ài‰­³¸Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ”

Ο άνθρωπος που προέβλεψε την εξέλιξη του ίντερνετ, ο Ντέιβιντ Γκέλερντερ, παρουσίασε τις σκέψεις του για το μέλλον στο Technology Quarterly του περιοδικού “Economist”. Εικονικοί πράκτορες που θα εποπτεύουν την υγεία μας και υπολογιστές πιο εύχρηστοι από ποτέ βρίσκονται ανάμεσά τους.

Πώς θα είναι η σχέση μας με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές σε 20 χρόνια από τώρα; Δεν θα μπορούσε να υπάρχει πιο κατάλληλος άνθρωπος για να απαντήσει στην ερώτηση από αυτόν που πριν από μία εικοσαετία είχε προβλέψει με επιτυχία το σημείο όπου θα βρισκόμαστε σήμερα. Πρόκειται για τον δρ Γκέλερντερ, καθηγητή πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, ο οποίος το 1991 δημοσίευσε το βιβλίο “Mirror Worlds”. Σε αυτό περιέγραφε με ακρίβεια πώς τα κομπιούτερ θα εισβάλουν στην καθημερινή μας ζωή. Εκανε λόγο για ιστοσελίδες, blog, εικονική πραγματικότητα, streaming βίντεο, υπολογιστές-ταμπλέτες, eΒooks, μηχανές αναζήτησης και τηλεφωνία μέσω ίντερνετ πριν καν αυτά υπάρξουν. Επιπλέον, μιλούσε για μια νέα εποχή «κοινωνικότητας» χάρη σε διαδικτυακές κοινότητες που θα λειτουργούν ακριβώς όπως δουλεύουν σήμερα το Facebook και το Twitter. «Δεν μπορώ να έχω προσωπική επαφή και να είμαι κολλητός φίλος με όλο τον κόσμο που γνωρίζω. Χάρη στους ‘Mirror Worlds’ όμως θα έχω τη δυνατότητα να μιλάω με όποιον θέλω όσο ακριβώς επιθυμώ. Θα υπάρχει πιο εύκολη και άμεση επικοινωνία, όπως οι συζητήσεις που κάνεις στη γειτονιά σου, και λιγότερο τυπική, όπως τα γράμματα και τα τηλεφωνήματα. Το πότε ή πού θα είναι κάποιος διαθέσιμος δεν θα έχει καμία σημασία», έγραφε χαρακτηριστικά. Την ίδια χρονιά, μαζί με συνεργάτες του από το πανεπιστήμιο, κατάφερε να ενώσει 14 ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τους έβαλε να λειτουργούν μαζί δημιουργώντας έναν «υπερυπολογιστή». Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό, καθώς οι επιδόσεις αυξάνονταν κατακόρυφα, ενώ το κόστος παρέμενε χαμηλό. Ενα παρόμοιο αλλά πιο εξελιγμένο μοντέλο χρησιμοποιείται σήμερα στο cloud computing, το οποίο αξιοποιούν εταιρείες όπως η Google και η Amazon για να προσφέρουν υπηρεσίες εξ αποστάσεως στους πελάτες τους. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το 1997 δημιούργησε μία εταιρεία με τον συνεργάτη του Εριν Φρίμαν, δίνοντάς της πάλι το όνομα “Mirror Worlds” με σκοπό να εργαστεί πάνω στο project “Lifestreams”. Βάσει αυτού, τα παράθυρα και τα αρχεία ενός υπολογιστή θα έδιναν τη θέση τους σε ένα γραφικό περιβάλλον όπου τα πάντα θα προβάλλονταν με χρονολογική σειρά. Ολα θα υπήρχαν online, από φωτογραφίες με τη γέννηση του χρήστη μέχρι τις ιστοσελίδες με τις οποίες αλληλεπιδρά. «Θα είναι η προσωπική μου ζωή και ό,τι θέλω από


αυτή θα το μοιράζομαι δημόσια αλλάζοντας τις ρυθμίσεις ιδιωτικότητας», υποστήριζε. Στόχος του μάλιστα ήταν να το προσφέρει δωρεάν σε φοιτητές και αυτοί να το προωθήσουν. Οι επενδυτές της επιχείρησης όμως επέμειναν να στραφεί το ενδιαφέρον σε εταιρικούς πελάτες και έτσι η επιτυχία του ήταν περιορισμένη. Τελικά η εταιρεία έκλεισε το 2004, τη χρονιά που ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ ξεκινούσε το Facebook... Οσον αφορά το μέλλον, τα σχέδιά του είναι ξεκάθαρα. Ο δρ Γκέλερντερ οραματίζεται έναν κυβερνοχώρο στον οποίο θα υπάρχουν δισεκατομμύρια έξυπνοι εικονικοί πράκτορες που θα δουλεύουν για λογαριασμό των ανθρώπων. Αποστολή τους θα είναι να φιλτράρουν τις ειδήσεις ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του χρήστη, να παρακολουθούν τις αποφάσεις των κυβερνήσεων ή ακόμα και να εποπτεύουν την υγεία του «αφεντικού» τους μέσα από ψηφιακούς αισθητήρες. «Θέλω η κατάσταση κάθε ασθενή στο νοσοκομείο να παρακολουθείται από ένα εκατομμύριο τέτοιους πράκτορες. Μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν ψηφιακό πράκτορα για κάθε σπάνια ασθένεια η οποία συμβαίνει μία φορά στα 1.000 χρόνια και στη συνέχεια να την αντιμετωπίζουμε έγκαιρα. Η τεχνολογία υπάρχει, το μόνο που μένει είναι να την αξιοποιήσουμε κατάλληλα», τονίζει. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, θεωρεί πως εξίσου μεγάλη σημασία έχει το να επικεντρωθούμε στο αισθητικό αλλά και το κοινωνικό κομμάτι των υπολογιστών. «Θα γλιτώναμε πολλά προβλήματα, θα αυξάναμε κατακόρυφα την παραγωγικότητα και θα αξιοποιούσαμε πολύ καλύτερα τις ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται αν η βιομηχανία των υπολογιστών έδινε μεγαλύτερο βάρος στην ευχρηστία και στο ντιζάιν. Δυστυχώς, όμως, σήμερα τα στοιχεία αυτά δεν είναι βασικές προτεραιότητες των εταιρειών. Αυτό που χρειαζόμαστε, λοιπόν, είναι άνθρωποι της τέχνης που θα ασχοληθούν με τους υπολογιστές και θα τους κάνουν πιο εύκολους και πιο προσιτούς σε όλους. Δεν υπάρχουν αρκετές... αντιτεχνολογικές φωνές και πρέπει να βρεθούν», καταλήγει.


u…Š

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

Τα ελλείμματα της Δημοτικής Αστυνομίας, ο ανασχηματισμός των αντιδημάρχων, τα κοινοτικά κονδύλια για τα κοινωνικά προγράμματα και το «χαλασμένο τηλέφωνο» με τα κυβερνητικά στελέχη. Ηταν η χειρότερη μέρα για την Αθήνα. Γενική απεργία, πορείες στο Κέντρο και βροχή που έπεφτε ασταμάτητα. Ο συνδυασμός που κάνει κάθε Αθηναίο, ακόμη και τον πιο ρομαντικά αφοσιωμένο στην πόλη του, να βλαστημήσει. Και ομολογώ ότι σιγομουρμούρισα άφθονα «γαλλικούλια» μέχρι να βρω άκρη και να φτάσω στο 22 της οδού Λιοσίων, στο παλιό, σκοτεινό, δημαρχιακό κτίριο, όπου προτίμησε να εγκαταστήσει στρατηγείο και γραφείο ο Δήμαρχος της Αθήνας Γιώργος Καμίνης εδώ και ένα χρόνο, αφήνοντας το νεοκλασικό δημαρχιακό κομψοτέχνημα της πλατείας Κοτζιά να είναι απλώς η βιτρίνα σε επίσημες εκδηλώσεις και επισκέψεις ξένων. Ηταν από τις συμβολικές κινήσεις του μόλις ανέλαβε καθήκοντα. Σημαντικές κι αυτές, για να σφραγίσουν το ήθος μιας δημαρχιακής θητείας, που τη θέλει παραδειγματική. Πιστεύει βαθύτατα ότι το παράδειγμα ενός πολιτικού είναι σημαντικό, ίσως σημαντικότερο και από τα μέτρα που θα λάβει, θα μου πει λίγο αργότερα. Κατηφορίζω την Καποδιστρίου. Στο απέναντι πεζοδρόμιο μελαμψά κορίτσια με ομπρέλες ανοιχτές, αλιεύουν πρωινούς πελάτες. Από τα σημαντικότερα προβλήματα της πόλης η πορνεία, μαζί με τη διακίνηση ναρκωτικών, θα μου τονίσει στην κουβέντα μας ο Δήμαρχος, αλλά δεν μπορεί ούτε να κυνηγήσει, ούτε να συλλάβει. Είναι δουλειά του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Σε αυτό θα αναφερθεί στην κουβέντα μας πολλές φορές με ένταση, γιατί θεωρεί ότι η συνεργασία τους δεν υπήρξε όσο αποτελεσματική απαιτούσαν τα προβλήματα της Αθήνας και αυτό αποτελεί το πιο μελανό σημείο του πρώτου χρόνου της θητείας του. Φτάνω στην είσοδο του κτιρίου, που η θέα του και μόνο προκαλεί μελαγχολία με τα σκούρα καφέ αλουμίνια που πλαισιώνουν τις σκούρες τζαμαρίες. Ολο μαζί ένα μαυριδερό τερατούργημα ανάμεσα σε πολλά παρόμοια εκείνης της περιοχής. Τα παράθυρα στον έκτο όροφο, το δημαρχιακό, έχουν θέα τις μοναδικές στον κόσμο αθηναϊκές πολυκατοικίες σύχριστες από το καυσαέριο. Μήπως αυτό, όμως, δεν είναι το αυθεντικό «χρώμα» της πόλης; Ως εδώ τα ρομαντικά. Τα δύσκολα τα έχω σε μια σελίδα μπροστά μου.

:::0(75232/,635(66*5

¼¹isuts»i°ÀÀ lÀmuª¹iÀi²lsiÀ¼j´lµ¹isslÀ°usis»i

Πρώτα για τις παραιτήσεις. Πολλές για ένα χρόνο θητείας. Από το «στενό» κύκλο των υποστηρικτών στην αρχή και συνεργατών στη συνέχεια είναι η Ρέα Γαλανάκη, πρόεδρος του «9,84», ο Αλέξανδρος Τομπάζης, η Ευφροσύνη Δοξιάδη. Τι έφταιξε; «Ο μεγάλος ενθουσιασμός της αρχής, το όνειρο μιας μεγάλης αλλαγής στο Δήμο της Αθήνας, που ενεργοποίησε καλλιτέχνες, ανθρώπους διαφορετικά μαθημένους, και μετά ήρθε η προσγείωση σε μια σκληρή πραγματικότητα, που απαιτούσε διαρκείς συγκρούσεις, μεγάλη επιμονή και πολλή δουλειά». Συμβιβασμούς; «Οχι με τη διαφθορά, αλλά με περιβάλλοντα, με ήθη, με ετερόκλητους ανθρώπους και συμπεριφορές που ήταν πρωτόγνωρα. Ολα αυτά απαιτούσαν αποφασιστικότητα και αφοσίωση στο σκοπό. Λυπάμαι που δεν είχα μαζί μου ένα σκηνοθέτη όταν ανέλαβα για να του πω: ‘Τράβα’. Θα ήταν η καλύτερη σάτιρα». Μήπως τραγέλαφος; «Ο Δήμος ήταν ένα ‘τέρας’ σοβιετικού τύπου 11.000 υπαλλήλων που έπρεπε να τα κάνει όλα μόνο του, από την παραγωγή πολιτισμού μέχρι την τροφή των αστέγων». Ο Γιώργος Καμίνης περιγράφει ένα σκληρό σύστημα από αυτά που διαμορφώνονται γύρω από όλων των ειδών τα κέντρα εξουσίας και ανεξαρτήτως παρατάξεων αντιμετωπίζουν εχθρικά τις αλλαγές, περιορίζουν αρμοδιότητες και εξουσίες. «Δεν είναι μόνον αυτό, ο Δήμος πρέπει να συνεργάζεται με υπηρεσίες, με υπουργεία. Είναι οι βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες που για την αλλαγή τους πρέπει να δοθεί μάχη. Πρώτα να διαμορφωθεί η υποδομή». Και η διαφθορά καιροφυλακτεί παντού. Ως και στις προμήθειες για τους άστεγους, όπου από ένα τυχαίο γεγονός, όπως μου αφηγείται ο Δήμαρχος, αποκαλύφθηκε ότι ενώ χρωστούσαν στον προμηθευτή 300.000 ευρώ, του ζητούσαν μίζα για να του τις καταβάλουν, με αποτέλεσμα να ζητήσει ο ίδιος από τις «Εσωτερικές Υποθέσεις» να επιληφθούν για τη διερεύνηση του σκανδάλου.

Αντιστέκεται η γραφειοκρατία λοιπόν; «Τουλάχιστον μειώθηκαν οι 36 διευθύνσεις σε 23 και τα χρέη από 47 εκατ. σε 26». Οι Αθηναίοι, ωστόσο, «σκοντάφτουν» καθημερινά σε προβλήματα της πόλης που μοιάζουν άλυτα. Αστεγοι, χρήστες ναρκωτικών, χαμηλός φωτισμός... «Το ξέρω, για όλα φταίει ο Δήμαρχος. Υπάρχουν προβλήματα που είναι στην αρμοδιότητα του Δήμου, όπως η καθαριότητα. Νομίζω πως η Αθήνα είναι πιο καθαρή. Επίσης ο φωτισμός. Εγκαθιστούμε εντός των ημερών νέο σύγχρονο σύστημα φωτισμού με λαμπτήρες LED, αλλά είναι και ο φόβος -δικαιολογημένος- των καταστηματαρχών, που κατεβάζουν τα ρολά στις βιτρίνες τους και είναι σκοτεινές. Οσο για τους άστεγους, είναι περίπου χίλιοι...» Μόνο; Λέγεται ότι είναι πολύ περισσότεροι, αλλά ουδείς τούς έχει μετρήσει. «Οι πραγματικοί άστεγοι είναι περίπου χίλιοι. Υπάρχουν μετανάστες που κοιμούνται πολλοί μαζί σε διαμερίσματα και την ημέρα βρίσκονται άπραγοι στους δρόμους, υπάρχουν άλλοι που φιλοξενούνται τις νύχτες σε γνωστούς… Πάντως, αυτές τις ημέρες που έκανε παγωνιά το πρόγραμμα του Δήμου με τη συνδρομή των ΜΚΟ λειτούργησε και αποτελεί ένα μοντέλο για περαιτέρω δράση». Το θέμα των αστέγων επίσης, από τα πιο πικρά αυτής της πόλης, όχι μόνο γιατί αποτελούν την εικόνα μιας δυστυχίας πρωτόγνωρης στον τόπο, αλλά και γιατί χρησιμοποιούνται για πολιτικά επικοινωνιακά παιχνίδια, ακριβώς επειδή προκαλούν εύκολα συγκίνηση. Η «αλληλεγγύη» δεν μπορεί να είναι ένα είδος εκβιασμού-των-δακρύων που ωφελεί ψηφοθηρικά τον έναν ή τον άλλο πολιτικό χώρο. Το είδαμε να συμβαίνει με την περίπτωση της οργανωμένης απεργίας πείνας των 300 μεταναστών πέρυσι, που κατέληξε σε θλιβερό φιάσκο για όλους τους εμπλεκόμενους.


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

»tÀtÀnlsiÀ

ÀÀÀ»tsÀ¼lniªvtÀi²lsi¹¿sÀµ¹¿ªµtÀmin¹sl

Και η εικόνα του Κέντρου που δεν βελτιώνεται; «Εχει ήδη ξεκινήσει το πρόγραμμα για την ενοικίαση φτηνών διαμερισμάτων στο Κέντρο και θα ακολουθήσουν κίνητρα για νέα ζευγάρια που θα ήθελαν να κατοικήσουν. Χρειάζονται έγγραφα, υπογραφές, δεν γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη όλα». Χρήματα υπάρχουν; «Ολα αναζητούνται από ευρωπαϊκά προγράμματα, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά, πρέπει να είναι οι προτάσεις συγκροτημένες. Εχω δύο πρώην στελέχη της Κομισιόν για να κάνουν lobbying, δεν γίνεται αλλιώς. Πάντως έχουμε καταθέσει ήδη το πιο σημαντικό πρόγραμμα και περιμένουμε τα χρήματα για να φτιάξουμε δίκτυα αποχέτευσης και να εφαρμόσουμε το κοινωνικό μας πρόγραμμα». Τα έσοδα από τα δημοτικά τέλη; «Μειώνονται διαρκώς γιατί μειώνεται και ο πληθυσμός της πρωτεύουσας. Φεύγει ο κόσμος». Είναι η πιο πικρή διαπίστωση που ακούγεται στην κουβέντα μας. Οπως και ο λίγος κόσμος που βρέθηκε στο Κέντρο τις ημέρες των Χριστουγέννων. Το εορταστικό πρόγραμμα του Δήμου με τις μουσικές στις πλατείες είχε λιγοστούς θεατές. Η αιτία δεν είναι μία. Είναι η κρίση, που κράτησε πολλούς μακριά από τα μαγαζιά, η δυσθυμία από την οικονομική δυσπραγία. Και όσο αποχωρούν και αφήνουν χώρο οι κάτοικοι της πόλης, απλώνονται οι εγκληματικές δραστηριότητες. «Πορνεία, εμπόριο ναρκωτικών, χρήστες, παραεμπόριο είναι οι πληγές της πόλης και οι άκρες του σκληρού εγκλήματος. Αλλά ας πάρουμε για παράδειγμα το παραεμπόριο. Πωλούνται είδη τα οποία εισάγονται καραβιές. Από πού; Πώς; Γιατί κανείς δεν τους πιάνει; Εμαθα ότι τώρα πήραν ειδικά scanner στο Υπουργείο

«Λυπάμαι που δεν είχα μαζί μου ένα σκηνοθέτη όταν ανέλαβα για να του πω: ‘Τράβα’. Θα ήταν η καλύτερη σάτιρα». Προστασίας του Πολίτη για να ‘σκανάρουν’ τα λαθραία». Αν ξεχωρίζαμε ένα σημείο στο οποίο αισθάνεστε ότι πραγματικά αποτύχατε μέχρι στιγμής, ποιο θα ήταν; «Η δυσκολία συντονισμού μου με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (επανέρχεται με έμφαση στο θέμα αυτό). Θα έπρεπε να έχουμε κάνει πολλά. Δεν έγιναν. Ολοι βρίζουν το Δήμαρχο. Αλλά για τη συγκέντρωση μεταναστών στο Κέντρο, για την πορνεία δεν μπορεί μόνος του ο Δήμος». Και η Δημοτική Αστυνομία; «Δεν μπορεί να συλλάβει, αλλά ναι, μπορεί τουλάχιστον να εμποδίσει χρήστες ναρκωτικών να τρυπιούνται μπροστά στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου. Αυτό τουλάχιστον οφείλει να το κάνει και θα το κάνει». Ετσι, πληροφορήθηκα ότι εκείνη την ημέρα ο Δήμαρχος της Αθήνας έκανε μίνι ανασχηματισμό, άλλαζε τους αντιδημάρχους. «Για να ‘φρεσκαριστεί’ το σύστημα. Και για να γίνουν τουλάχιστον αυτά που περιμένω από τη Δημοτική Αστυνομία». Για να δούμε. Είναι ακόμη πολλά τα «θα». «Είναι μόνον ένας χρόνος. Αφιερώθηκε στην υποδομή. Υπάρχουν άνθρωποι στο Δήμο που δουλεύουν σκληρά. Αλλά πρέπει και οι πολίτες, οι κάτοικοι οι ίδιοι να ενεργοποιηθούν». Τι θα μπορούσε να γίνει που να βελτιώσει την εικόνα της Αθήνας για ντόπιους και ξένους; «Πρακτικά και γρήγορα θα μπορούσε να διατεθεί ένας χώρος για τους χρήστες, ώστε να μην κάνουν χρήση στο δρόμο, αλλά θα ξεσηκωθούν και οι πέτρες και μόνο που θα το αναφέρω. Γίνεται προσπάθεια να καθιερωθεί ένα city pass, ένα ημερήσιο εισιτήριο με το οποίο θα μπορεί ο τουρίστας να επισκεφτεί όσα μουσεία προλαβαίνει και ό,τι άλλο του προσφέρει η πόλη, αλλά πρέπει να συνεννοηθούν τα συμβούλια των μουσείων και ιδίως αυτό του Μουσείου της Ακροπόλεως». Επειτα από ένα χρόνο στο Δήμο τι είναι αυτό που νομίζετε ότι μπορεί να αφήσει το πιο ισχυρό ίχνος, που θα εμπνεύσει για τη συνέχεια; «Η χρηστή διοίκηση, το παράδειγμα του πώς πολιτευόμαστε, η διαφάνεια».


u…Š

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

ΨΗΦΙ ΑΚΑ ΠΙΝΕΛΑ Ο μεγάλος Βρετανός ζωγράφος David Hockney αφιερώνει μεγάλο τμήμα της νέας του έκθεσης στην τελευταία του αγάπη, το τεχνολογικό θαύμα του iPad. Š”Às…‡®¸Àm¸¸ƒ…r‰‰„

Το 1977 ο David Hockney, ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της εποχής μας ο οποίος έπαιξε βασικό ρόλο στο κίνημα της Pop Art της δεκαετίας του ’60, επέλεξε έναν προβοκατόρικο τρόπο για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στην παραμόρφωση της ανθρώπινης φιγούρας από τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Φωτογραφήθηκε γυμνός μαζί με το φίλο του, τον ζωγράφο R.B. Kitaj, για το εξώφυλλο του περιοδικού “The New Review”, επισύροντας με αυτό τον τρόπο την προσοχή των ανθρώπων της Τέχνης στη σημασία της παράδοσης. «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος θα σκεφτόταν ότι αυτό που κάναμε ήταν γελοίο, υπάρχουν όμως άτομα που θα έλεγαν: ‘Αυτό δεν μπορείς να το κάνεις τώρα’», δήλωσε ο Βρετανός καλλιτέχνης, επισημαίνοντας μάλιστα πως είναι πιο δύσκολο να ζωγραφίσεις τους ανθρώπους όπως είναι από το να τους κάνεις σαν τον Κουασιμόδο. Ο Francis Bacon, ένας άλλος βιρτουόζος της ανθρώπινης φιγούρας, συμφωνεί μαζί του. Συζητώντας με τον κριτικό Τέχνης Martin Gayford, ο Hockney είχε πει: «Ο Francis Bacon ήταν ο πρώτος ευφυής ζωγράφος που γνώρισα και ο οποίος απέρριψε πολλή αφηρημένη Τέχνη. Παρέθεσε τα λόγια του Giacometti, που έλεγε πως η μεγάλη αφαίρεση είναι η ‘Τέχνη του χαρτομάντιλου’ γεμάτη λεκέδες και σταγόνες... Εντυπωσιάστηκα σε μεγάλο βαθμό από το κουράγιο του Francis να πει κάτι τέτοιο εκείνη την εποχή. Πολλοί θα τον έκραζαν». Στη νέα δουλειά του Hockney, με τίτλο “David Hockney RA: a Bigger Picture” που παρουσιάζεται στη Βρετανική Βασιλική Ακαδημία Τεχνών, δεν

υπάρχουν ανθρώπινες φιγούρες, παρά μόνο τοπία. Υπάρχει όμως ένα Range Rover απεικονισμένο με μεγάλη ελευθερία και ακρίβεια σε ένα iPad. Η έκθεση περιλαμβάνει πάνω από 150 έργα τεραστίων διαστάσεων, λάδια και νερομπογιές, ενώ χαρακτηριστικό της ενασχόλησής του με τη νέα τεχνολογία αιχμής είναι το γεγονός ότι 50 από αυτά δημιουργήθηκαν σε iPad και κατόπιν τυπώθηκαν σε καμβάδες για την έκθεση. Ο Hockney επιμένει πως η ζωγραφική τοπίων δεν είναι κάτι παλιομοδίτικο και εξακολουθεί να υπερασπίζεται τη νέα του αγάπη, δηλαδή το iPad, με τη βοήθεια του οποίου δημιούργησε μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της συλλογής. «Ακόμα και ο Picasso ή ο Van Gogh θα ήθελαν να τραβήξουν μια

φωτογραφία με αυτό το γκάτζετ», είχε χαρακτηριστικά δηλώσει παλιότερα. Ο κόσμος της Τέχνης, διστακτικός αρχικά για το νεοτερισμό του Hockney, έχει πλέον αγκαλιάσει το νέο μέσο του Βρετανού καλλιτέχνη. Μάλιστα, σε μια κριτική του ο Craig Raine στο περιοδικό “New Statesman”, συγκρίνοντας τα τεραστίων διαστάσεων έργα του Hockney που αποτελούνται από πολλά διαφορετικά κάδρα ενωμένα μεταξύ τους, έγραψε πως τελικά το iPad δίνει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, αφού η ποιότητα της εικόνας του εξαφανίζει ουσιαστικά τις «ραφές» μεταξύ των καμβάδων. Ο Hockney, όταν πειραματίστηκε για πρώτη φορά με την ψηφιακή εικόνα πριν από 20 χρόνια, αποφάσισε πως η διαδικασία ήταν αργή και εκνευριστική. Τώρα όμως, με τη μεγάλη ταχύτητα των ηλεκτρονικών υπολογιστών, βρίσκει πως το θέμα γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον και το αποτέλεσμα περισσότερο ελκυστικό. «Με τις εφαρμογές του iPad είδα πώς οι πινελιές μου συνθέτουν ένα έργο», είχε πει πριν από λίγα χρόνια στον Colin Grant του BBC. Ο ενθουσιασμός του καλλιτέχνη με το iPad φάνηκε όταν έστειλε με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μικρούς πίνακες στους φίλους του. Η ταχύτητα με την οποία μπορούσε να «ζωγραφίσει» χρησιμοποιώντας το νέο γκάτζετ ήταν εκπληκτική, όπως και ο αριθμός των έργων που παρήγε. Οι δεκάδες εφαρμογές της συσκευής έδωσαν στο «μαέστρο» τη δυνατότητα να κάνει μικρά θαύματα. Ο ίδιος, σαν μικρό παιδί σε ζαχαροπλαστείο, θέλει να τις δοκιμάσει όλες, με τέτοιο ζήλο μάλιστα, που, όπως λέει, μετά την ολοκλήρωση ενός έργου σκουπίζει τα δάχτυλά του νομίζοντας ότι έχουν λερωθεί με χρώμα!


Š“ˆ…|

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

«Αξίζει το Facebook 100 δισ. δολάρια;» Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει στους επισκέπτες της η ιστοσελίδα του περιοδικού “Economist” μετά την πολυαναμενόμενη ανακοίνωση που εξέδωσε πριν από λίγες μέρες η δημοφιλέστατη υπηρεσία κοινωνικής δικτύωσης. Σε αυτήν η Facebook γνωστοποιεί την πρόθεσή της να μπει στο χρηματιστήριο μέσα στο 2012, διαθέτοντας στην αγορά περίπου πέντε δισ. δολάρια σε τίτλους. Ορισμένοι κύκλοι εκτιμούν ότι μετά την αρχική δημόσια εγγραφή (IPO) της Facebook, η χρηματιστηριακή της αξία θα ξεπεράσει τα 100 δισ. δολάρια. Ωστόσο, οι πιο ψύχραιμοι -συνεκτιμώντας προφανώς το γεγονός ότι τα έσοδα της τελευταίας ανήλθαν πέρυσι κοντά στα 4 δισ.- δεν δικαιολογούν μια τόσο αισιόδοξη πρόβλεψη. Το πλειοψηφικό ρεύμα της διαδικτυακής δημοσκόπησης, λοιπόν, με περισσότερες από 10.000 καταγεγραμμένες ψήφους, φαίνεται να συμφωνεί με τους τελευταίους, μια και στα αποτελέσματά της το 82% των επισκεπτών θεωρεί υπερβολικό το ποσό που ακούγεται. Ποιος, όμως, μπορεί να κατηγορήσει το υπόλοιπο 18% που φαίνεται να έχει σε -μεγαλύτερη ενδεχομένως από την πρέπουσα- υπόληψη τη δυναμική της εταιρείας εκείνης με τις πλέον... «φορτωμένες» βάσεις δεδομένων παγκοσμίως; sª

2%!,)49À")4%3À ËÄÑÉƃôƒÑÏÎôÆÎÏôÑ҂

ÏôÊÄÉôÑÏô~ÉÄ~ÉÊÑÒÏ

WW

W RE

ALI

TY

BIT

ES





W

OR

DP

RE

SS

CO

M

Οποιαδήποτε αγγλόφωνη εφημερίδα και αν ανοίξεις αυτές τις μέρες, θα συναντήσεις ένα άρθρο για τον Τσαρλς (Κάρολο) Ντίκενς. Την περασμένη Τρίτη συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από τη γέννηση της αυτού μεγαλειότητας των βρετανικών γραμμάτων και ο Τύπος το γιόρτασε για τα καλά. Τα βιβλία του είναι κλασικά και αγαπημένα σε όλο τον κόσμο πάντως, από τις «Μεγάλες προσδοκίες» μέχρι τον «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ» και από τη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» μέχρι την «Ιστορία δυο πόλεων» και το γνωστότερο ίσως όλων, τον «Ολιβερ Τουίστ». Η εφημερίδα “Telegraph” ζήτησε από τον Σουηδό Χένινγκ Μάνκελ να γράψει ένα κείμενο για τον Ντίκενς και αυτός ανέλυσε την αξία και τη διαχρονικότητά του και εξήγησε πώς κατάφερε να κάνει τους ήρωές του αθάνατους. Περισσότερο από όλα συγκράτησα την αρχή του κειμένου, ίσως επειδή όταν σκέφτεσαι τον Μάνκελ και τα αστυνομικά του θρίλερ δεν φαντάζεσαι ότι μπορεί να λατρεύει τις ευαίσθητες περιπέτειες ενός αγοριού: «Οταν κάποιος με ρωτάει αν μπορώ να φτιάξω μια λίστα με τα δέκα καλύτερα βιβλία που έχουν γραφτεί, αρνούμαι να απαντήσω. Ο λόγος είναι ότι, πρώτα από όλα, μια τέτοια λίστα είναι αδύνατο να φτιαχτεί και δεύτερον ότι μια τέτοια λίστα μπορεί να είναι πολύ υποκειμενική (ένα εννιάχρονο αγόρι δεν θα έβαζε τους ‘Αδερφούς Καραμαζόφ’ πολύ ψηλά). Ωστόσο, αν έπρεπε οπωσδήποτε να απαντήσω αυτή την ερώτηση, είμαι σίγουρος ότι ο ‘Ολιβερ Τουίστ’ θα βρισκόταν στα δέκα πρώτα μου».

Ο Μπραντ Πιτ είναι υποψήφιος για Οσκαρ για την ερμηνεία του στο “Moneyball”, όπου ενσαρκώνει ένα θρύλο του αμερικανικού μπέιζμπολ, σε μια ταινία που, δυστυχώς, αν δεν σου αρέσει το μπέιζμπολ, δύσκολα εκτιμάς. Ο Τζέρεμι Κέι της εφημερίδας “Guardian” κανόνισε μια συνέντευξη μαζί του και περιγράφει τη συνάντησή του με «έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ανθρώπους στον πλανήτη» ως μια πολύ φιλική και ευχάριστη κατάσταση, παρά το σωματοφύλακα που στεκόταν παραδίπλα και «ήταν ψηλός σαν σεγκόγια». Ο Πιτ διηγήθηκε περιστατικά από όλη του την καριέρα, αναφέρθηκε στην Τζολί και στα έξι τους

παιδιά, στις φιλοδοξίες του, στα όνειρά του. Κυρίως όμως από όλο το κείμενο κρατάω δυο πράγματα. Πρώτον, ότι είχα ξεχάσει ότι είχε παίξει στο «Θέλμα και Λουίζ» -πού το θυμήθηκε;- και δεύτερον όσα είπε για τη συμμετοχή του στο “Seven”: «Οταν δέχτηκα να παίξω στο ‘Seven’, υπέγραψα ένα συμβόλαιο που έλεγε ότι το κεφάλι στο τέλος δεν θα βγει από το κουτί», λέει ο Πιτ, ενώ θυμάται και την πρεμιέρα της ταινίας: «Οταν τελείωσε η προβολή, τα φώτα άναψαν αμέσως και ο κόσμος σηκώθηκε με ύφος αηδίας και έφυγε γρήγορα. Ο Φίντς (σσ. Φίντσερ) κι εγώ κοιταχτήκαμε και του είπα: ‘Τι ήταν αυτό που κάναμε;’»


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

ÏÉôËÆÐƃôÑȃôąÏÎÉăôËÏÒ »´¨½º…»…¨

«Θα καταφέρει το HBO να αποδώσει σωστά τον Χέμινγουεϊ;» αναρωτιέται ο Ντέιβιντ Χάκλαντ σε σχετικό κείμενό του στο περιοδικό “Slate” και μάλλον αμφιβάλλει γι’ αυτό, παρά το ενδιαφέρον καστ που έχει μαζευτεί. Εξηγούμαι. Το πιο αξιόλογο τηλεοπτικό δίκτυο της Αμερικής, το HBO, ανέλαβε την παραγωγή της ταινίας “Hemingway & Gellhorn”, μιας ιστορίας δηλαδή που αφορά το ειδύλλιο μεταξύ των δύο διανοούμενων (του τίτλου) του Μεσοπολέμου, της ιστορίας που ενέπνευσε τον Χέμινγουεϊ να γράψει το κλασικό του μυθιστόρημα «Για ποιον χτυπά η καμπάνα». Ο Κλάιβ Οουεν και η Νικόλ Κίντμαν θα βρεθούν στους βασικούς ρόλους, ενώ τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Φίλιπ Κάουφμαν. Παρά τις ιδανικές, όπως αντιλαμβάνεστε, συνθήκες και προϋποθέσεις, ο συντάκτης ανησυχεί ότι ο μύθος του Χέμινγουεϊ θα επηρεάσει το project αρνητικά. Μια πρώτη γεύση μπορείτε να πάρετε και μόνοι σας, καθώς κυκλοφόρησε το τρέιλερ, με την ταινία να αναμένεται το Μάρτιο. Δεν θα τη χάσουμε σε κάθε περίπτωση.

Το ότι ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ έβγαλε καινούργιο δίσκο κανονικά θα έπρεπε να με αφήσει παγερά αδιάφορο. Εδώ και καμιά εικοσαριά χρόνια ο Πολ γρατζουνάει το παρελθόν του εμμονικά και οι σόλο προσπάθειές του είναι κάπως χλιαρές, σχεδόν απωθητικές. Τελικά όμως πάντα μπαίνω στον κόπο να ακούσω τι έκανε, έτσι λοιπόν άκουσα και το “Kisses on the bottom” που μόλις κυκλοφόρησε, με αποτέλεσμα να νιώθω περίπου όπως ο δημοσιογράφος Κρίσπιν Κοτ του “Popmatters”: «Ας αρχίσουμε με τα καλά νέα πρώτα. Ο καινούργιος δίσκος του Πολ ΜακΚάρτνεϊ δεν είναι όσο απογοητευτικός όσο το ‘Songbook’ του Ροντ Στιούαρτ». Ολες αυτές οι μουσικές απόπειρες των «δεινοσαύρων της ροκ» είναι σπάνια πετυχημένες (εκτός αν είσαι ο Λέοναρντ Κοέν) και το θέμα είναι συνήθως πόσο αποτυχημένες θα είναι. Εν προκειμένω, το “Kisses on the bottom” δεν είναι κανένας φανταστικός δίσκος, αλλά ακούγεται σχετικά ευχάριστα, μπορείς να πεις μάλιστα ότι η μπαλάντα “My Valentine” είναι ακόμα και ωραία.

Λυπήθηκα για το θάνατο της Βισουάβα Σιμπόρσκα. Υπάρχει ένας στίχος της που μου αρέσει πάρα πολύ. «Χρωστάω τόσα πολλά / σ’ αυτούς που δεν αγαπώ», γράφει. Πρέπει να έχουν περάσει κάπου δέκα χρόνια από τότε που διάβασα πρώτη φορά ποιήματά της. Μου ταίριαξε αμέσως. Επειδή ήταν άμεση, επειδή ήταν λυπημένη, επειδή κάτι της έλειπε. Επειδή, ίσως, νιώθω ότι κι εγώ χρωστάω πολλά στους ανθρώπους που δεν αγαπάω: «Την ανακούφιση καθώς αποδέχομαι ότι είναι / οι αγαπημένοι κάποιων άλλων / Τη χαρά ότι δεν είμαι εγώ / ο λύκος για τα πρόβατά τους». Σπουδαία πράγματα. Κατά τα άλλα, στη ζυγαριά των ενδιαφερόντων μας τις τελευταίες μέρες η πλάστιγγα γέρνει πότε στο κρύο, πότε στη χρεοκοπία. Βγήκαν οι σκούφοι από τα ντουλάπια, βγήκαν τα κομπιουτεράκια από τα συρτάρια. Αφαιρώντας ένα επιπλέον 22% από τον κατώτερο μισθό, το μηνιαίο εισόδημα ενός μισθωτού θα ισοδυναμεί τις περισσότερες φορές με κάποιο αστείο νούμερο. Για κάποιους θα αρκεί ίσα ίσα για την εισφορά του ταμείου. Ενοίκιο, λογαριασμοί, πετρέλαια κομμένα. Πίσω στους γονείς, κοινόβια, σταθερό τηλέφωνο και πολλές κουβέρτες. Καπιταλιστική κοινωνία καταναλωτών με μέσο μισθό γύρω στα 600 ευρώ δεν γίνεται. Συγγνώμη. Τέλος πάντων, όταν η Σιμπόρσκα έλεγε «χρωστάω» στον πιο πάνω στίχο, δεν εννοούσε χρήματα. Μπορούμε να το εκλάβουμε όμως κι έτσι. Ως χώρα, αυτό κάνουμε. Χρωστάμε ένα σωρό λεφτά σε κάποιους που δεν αγαπάμε. Δεν επιθυμούμε να τα εξοφλήσουμε, δεν επιθυμούμε πια να τους αγαπάμε, ούτε να τους κάνουμε να μας αγαπήσουν. Οσο για το κρύο που ανέφερα προηγουμένως, είναι αυτές τις μέρες η απόδειξη της κακής ποιότητάς μας. Τα δελτία των ειδήσεων κάνουν λόγο για δεκάδες νεκρούς σε όλη την Ευρώπη από το ψύχος. Οσο υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν εν έτει 2012 από το κρύο στις παγωμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καταλαβαίνει κανείς πόση ηθική αξία φέρει γύρω του το κάθε Eurogroup και η κάθε τρόικα και το κάθε κρίσιμο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών και βλακείες.

ΥΓ: οι στίχοι που αναφέρω προέρχονται από τη συγκεντρωτική συλλογή ποιημάτων της Βισουάβα Σιμπόρσκα με τίτλο «Μια ποιητική διαδρομή» (εκδ. Σοκόλη) σε μετάφραση του Βασίλη Καραβίτη.

i‘’À¼„½Š”ˆr’ ADIMOULAS METROPOLISNEWSGR


 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

Š‘—|ˆ‰‡

:::0(75232/,635(66*5

µ…r‰‰„’Àm¸Ž¸‰r‡„’ ÀF J@RS@M@JHRLDSQNONKHRMDVR FQ

˗‹©pà—‹©{š“—©‹{⩜’—©{‹š˜¡›á‹›’©œ˜¡©{š™œ˜¡©œ˜¡Ÿ©$/©b"NRLHBh ©˜“©2O@BD©!K@MJDS©‹©p‹—“›œ˜ä—© ‹äš“˜©©›œ˜©Ö‰ÕÉ©Ï©Ϟ—›œ‹—œ“—˜¡{▏žŸ© ©•Ò¢“ ©Ô“©{“˜©Ž“Ò›’pŸ©c•˜¡ŒßšœŸi©œ’Ÿ©{▒Ÿ © ˜©@ACTK©•‹“©˜©AHRBTHS ©‘“‹©{˜––˜äŸ©˜“©É’—‹á˜“©)TRSHBD ©Œ‘Ò¢˜¡—©œ‹©›¡—›Ò“¢š©Œâ–œ‹ ©{‹šß‹©p©Œ‹š“ߟ© p{✏Ÿ ©{“œ“•ßŸ©MT©CHRBN©p{‹›˜‘š‹ppߟ©•‹“©Ž’p“˜¡š‘˜ä—©œ’—©•‹œÒ––’–’©‹œp⛐‹“š‹©‘“‹©ß—‹©˜{œ“

•˜‹•˜¡›œ“•â©KHUD©{˜¡©‹©p‹Ÿ©pá—“©‹”ß ‹›œ˜ ©Ô“©2O@BD©!K@MJDS©p©œ˜©œš‹‘˜äŽ“©œ˜¡Ÿ©b#HRSNQSDCh©‹—‹

Žá œ’•‹—©›¡‘•šâœ’p‹©œ˜¡©pà—‹©‘“‹©œ˜—©{š‹›pߗ˜©Ó˜ßpŒš“˜©›œ˜©)TLOHMF©%HRG©•‹“©‹{⩜˜©áŽ“˜©RHSD©‹© p{˜š˜ä—©˜“©ETMR©œ˜¡Ÿ©—‹©‹•˜ä›˜¡—©›©’“‹•à©p˜šà©¡–“•â©‹{⩜˜—©{š âp—˜©Žá›•˜©œ˜¡Ÿ


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

 Το όνομά τους προέρχεται από τη γαλ-

λική αργκό, σημαίνει «για τους φίλους» και χρησιμοποιείται όταν οι κολλητοί τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους. Οι Α des potes κάνουν μια στάση στο Club του Σταυρού του Νότου (Φραντζή & Θαρύπου 37, Ν. Κόσμος) και κάθε Κυριακή παρασύρουν το κοινό στους αδέσποτους ρυθμούς τους. Με τρελή διάθεση, τα μέλη του γκρουπ βάζουν τα δυνατά τους για να διασκεδάσουν τους θαυμαστές τους με απρόβλεπτες διασκευές, αλλά και κομμάτια από την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά «Μες στο υποβρύχιο». Μαζί, λοιπόν, με τη «Μαλαισίνα», το «Σ’ αγαπάω» και το «Δεν πας για κάνα ψάρεμα», θα απολαύσουμε και τραγούδια από τον πρόσφατο δίσκο «Ολόγυμνος» του Νικόλα Αδέσποτου, του τραγουδιστή της μπάντας.

 Ο Sillyboy, κατά κόσμον Χαράλαμπος Κουρτάρας,

κάνει σήμερα ένα πάρτι για να γιορτάσει ζωντανά με την μπάντα και τους φίλους του. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερο λόγο για να γιορτάσει, μια και το άλμπουμ “Played” έχει πολύ καλή πορεία και τον έχει γεμίσει υποχρεώσεις από τη θέση του παραγωγού τόσο για μεγάλες διαφημιστικές καμπάνιες, όσο και για μπάντες από την αφρόκρεμα της αθηναϊκής σκηνής. Αυτή τη στιγμή εργάζεται ασταμάτητα πάνω στις μελωδίες του νέου του άλμπουμ και είναι πολύ πιθανό να ακούσουμε δείγμα αυτή της δουλείας σήμερα (10/2) το βράδυ στο Floral (Θεμιστοκλέους 80, Εξάρχεια). Πριν και μετά το live τη μουσική του πάρτι θα επιμελούνται οι Lilis Bros.

/»¸¨»¹¨»º´‚…¸¹¨ ¼¸¸»Ð²¨»Ð¸¨µ¸²||Ð

Ο αμφιλεγόμενος, εκκεντρικός και ακραίος Mark E. Smith και η μπάντα του βρίσκουν ξανά το δρόμο για το Gagarin 205 (Λιοσίων 205), λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του “Erzatz GB”, ενός δίσκου που αγαπήθηκε, μισήθηκε, σχολιάστηκε ειρωνικά, όπως πάντα όμως δεν άφησε κανέναν αδιάφορο. Με οπαδούς φανατικούς και εχθρούς ορκισμένους, οι Fall και ο -τουλάχιστον- απρόβλεπτος frontman τους θα βρεθούν και πάλι στην αγαπημένη τους Αθήνα για ένα live, ενώ τα στοιχήματα για το τι καινούργιο και απρόσμενο θα κάνει ο Smith επί σκηνής έχουν ήδη αρχίσει. Πριν από τους Fall, στη σκηνή του Gagarin 205 θα εμφανιστεί η αθηναϊκή -σχεδόν θηλυκή- μπάντα The Mongrelettes. 

 Στο αγαπημένο στέκι του Νέου Κόσμου, στο Βarazz (Βρεσθένης 61), θα εμφανίζεται ο Χρήστος Νινιός από αύριο και για τα επόμενα Σάββατα του Φεβρουαρίου. Ο Χρήστος Νινιός ανήκει στη νέα γενιά τραγουδοποιών που εκφράζονται μέσα από τον ελληνικό στίχο και επιλέγουν στα live τους εκτός από δικές τους δημιουργίες, μελωδίες από τον Μπαλάφα, τον Μαραβέγια, τον Μουζουράκη, αλλά και τους James, Τhe Calling και Johnny Cash. O Χρήστος έχει ήδη στις αποσκευές του τον προσωπικό του δίσκο «11+» και ένα πρόσφατο digital single με τίτλο «Δεν καταλαβαίνω τι μου λες».

«Οσα λεν οι τοίχοι...» Οταν τα συνθήματα γίνονται τραγούδια. Οταν η μουσική συναντάει την πρόζα και τη σάτιρα. Και όταν το Τρίφωνο καλεί στη σκηνή τη Λιάνα Κανέλλη... Λίγο πριν από την πρεμιέρα τους αύριο (11/2) στο Ρυθμός Stage, βρέθηκα σε μία από τις τελευταίες πρόβες. Ωρα 3 το μεσημέρι. Και η Λιάνα Κανέλλη στη σκηνή σε ρόλο... καθηγήτριας! Είναι ένας μόνο από τους πολλούς ρόλους που υποδύεται. Αυτή η γυναίκα τελικά δεν έχει το θεό της! Την πάω με χίλια! Κρατάει ακόμα το κείμενο στα χέρια της, αλλά μια χαρά τα λέει. Κι ύστερα, όταν μία παλιά της μαθήτρια τη ρωτάει «Τι να κάνω, κυρία;», εκείνη σηκώνει τους ώμους της αμήχανα, κοιτάζει το κοινό και μονολογεί: «Τι να της πω; Δεν ξέρω τι να πω σ’ αυτά τα παιδιά...» Κάπου εκεί το Τρίφωνο αναλαμβάνει δράση. Με τη Λιάνα παρέα. Να τραγουδάει κι εκείνη. Πρώτα το «Δίχτυ» κι ύστερα τόσα αγαπημένα τραγούδια. «Βράχο βράχο», «Τζαμάικα», «Συννεφούλα», «Φύσα αεράκι»... Σαν μπουάτ. Ωρα για Summertime... «Φέρε μου καφέ και τσιγάρο, γιατί τώρα μου βάζεις δύσκολα!» λέει η Λιάνα στον σκηνοθέτη Βαγγέλη Λεμπέση. Κι ύστερα αρχίζει να τραγουδάει. Υπέροχη. Εχω αρχίσει ήδη τα τηλέφωνα για να μαζέψω κόσμο να πάμε να δούμε την παράσταση. Και να φανταστείς ότι παρακολούθησα μόνο ένα μικρό μέρος από το πρόγραμμα... Κι ούτε ένα σύνθημα (το video wall δεν λειτουργούσε ακόμα) απ’ «όσα λεν οι τοίχοι». ¼„½®„’Àv¸ˆ…Œ„’

)NFOÀ +rÀ°r©©¸ŠÀƒ…¸À³†…À‹¸¸ŽrŽ…’ÀŽŠÀª” ½’À3TAGEÀn¸±‰Š”Ài‰¬‹¸À Àlˆ…Š¬‹Šˆ„


|ˆ…Š

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

iˆ³†¸‰­Š’Àv¸‰•®’ À@ BG@SYHRLDSQNONKHRMDVR FQ

㗨Š–›™’”Ѩ—–áoŠ

›Š¨oŽ¨’Š—™Ž›’”Þž¨ ’š›—™àŽž¨”Š’¨ š”—•àŽž¨ oў¨—‘—ã–¨š›’ž¨ Šàœ— šŽž¨Š ›ß¨›‘–¨ Ž‹—oэŠ

Ô© š˜—˜Ÿ©Ð{šÒ—œ˜—©¢“©p© ‹—ß›“Ÿ©›œ’©Óߋ©×⚕’ ©{‹š‹

›¡špߗ˜Ÿ©‹{⩜“Ÿ©ß—œ˜—Ÿ©›

”˜¡‹–“•ßŸ©Ž“‹ß›“Ÿ©œ˜¡ ©Ö‹© {š˜Œ–àp‹œ‹©‘“©‹¡œâ—©‹©”•“

—à›˜¡—©âœ‹—©Ž œá©œ’—©{ᛕ

’©œ’Ÿ©‹ŽšàŸ©œ˜¡ ©’©˜{˜á‹© pœ‹•˜pᢏ“©›œ˜©›{ᜓ©œ˜¡ ©Ô© …œ“Œ©Ð‹•Ï˜¡á—©›•’—˜œá©œ˜—© •{–’•œ“•â©Ðғ•–©‡‹›p{ß

—œš©ʚ‹Œá˜©É—Žš“•àŸ©Ëšp’

—á‹Ÿ©›œ˜©‡›œ“ŒÒ–©Ê—œá‹Ÿ© ›œ’—©œ‹“—á‹©b2G@LDh©•‹“©Ž’p“

˜¡š‘á© ‘“‹©{˜––˜äŸ ©œ’—©œ‹“—á‹© œ’Ÿ© š˜—“ÒŸ

n·ªis»tsÀ ήÀ

i´n·jª» …©ß—‹©{˜–¡œ–ߟ©”—˜Ž˜ á˜© œ˜¡©€˜¡Œ–á—˜¡©œ˜©˜©‹“™—‹ © p“‹©‘¡—‹á•‹©pœ‹p“ߢœ‹“©›© җœš‹©p©œ˜©â—˜p‹©É–p{šœ ©‘“‹© —‹©p{˜šß›“©—‹©š‘‹›œá©•‹“©—‹© {“Œ“™›“ ©Ö‹© šâ—“‹©{š—˜ä—© •‹“©’©‘¡—‹á•‹©‘•–žŒá¢œ‹“©â–˜© •‹“©{š“››âœš˜©›œ˜©šâ–˜©{˜¡©’© ᎓‹©Ž’p“˜äš‘’› ©Í©•–—©Ï–â

˜¡¢©{šžœ‹‘ž—“›œá©›œ˜©ŽšÒp‹© œ˜¡©Õ˜—œšá‘•˜©•‹š›á‹©b KADQS© -NAARh©•‹“©•šŽá¢“©p“‹©¡{˜’

“✒œ‹©‘“‹©Ô›•‹š©Ëšp’—á‹Ÿ

„Ž¨Š ›á¨›—¨à•‘ooŠ ¨ z— ¨zŽ™’ÞŸŽ’¨ã—¨ oŽÑ•Žž¨Ž™o‘–ŽàŽž ¨œŠ¨ Žz’•Þ“— oŽ¨›—¨Š’Þ“—

—¨›— ¨Ïz™Ñ–›—–


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

™ Ο Χάρι Πότερ επιστρέφει! Οχι ακριβώς, ουσιαστικά επιστρέφει ο Ντάνιελ Ράντκλιφ στη μεγάλη οθόνη. Πρόκειται για την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση χωρίς το ραβδί του Χάρι Πότερ. Ο νεαρός δικηγόρος Αρθουρ Κιπς ταξιδεύει σε ένα χωριό για να τακτοποιήσει τις κληρονομικές εκκρεμότητες του Οίκου Ιλ Μαρς. Οταν φτάνει στο αρχοντικό, διαπιστώνει πως τα χαρτόσημα και οι υπογραφές σκιάζονται από μια γυναικεία φιγούρα ντυμένη στα μαύρα. Σίγουρα δεν θα είναι και η πιο εύκολη δουλειά για τον Αρθουρ. Η ταινία του Τζέιμς Γουότκινς «Η γυναίκα με τα μαύρα» αναμένεται να τρομάξει όλες τις μικρές θαυμάστριες του πάλαι ποτέ μικρού μάγου.

™ Οταν σου αρέσει πολύ το λουκάνικο, κάνεις το χοτ ντογκ διπλό. Οταν σου αρέσει πολύ η πίτα, κάνεις το γύρο δίπιτο. Οταν σου αρέσει πολύ ο Ανταμ Σάντλερ, τι κάνεις; Σε αυτό το δύσκολο ερώτημα ο σκηνοθέτης Ντένις Ντάγκαν απαντάει με την ταινία “Jack and Jill”. Ο Ανταμ Σάντλερ συναντάει τον Ανταμ Σάντλερ σε μια κωμωδία για τους λάτρεις του, υποδυόμενος δύο ρόλους: τον Τζακ και τη δίδυμη εκνευριστική αδερφή του Τζιλ. Ο Τζακ είναι διαφημιστής και καλείται να πείσει τον πολύ Αλ Πατσίνο να πρωταγωνιστήσει σε μια διαφήμιση. Τα πράγματα μπλέκουν όταν η Τζιλ αγνοεί τον Πατσίνο ύστερα από το προσωπικό ενδιαφέρον που εκδηλώνει ο τελευταίος. Τώρα ο Τζακ θα πρέπει να την πείσει να δώσει μια ευκαιρία στο διάσημο ηθοποιό με στόχο να πει το «ναι» στη διαφήμιση.

™ Μια επίκαιρη ταινία -αλλά όχι και διδακτική- για τον ελληνικό λαό σκηνοθετεί η Τζούλι Αν Ρόμπινσον. Η Στέφανι Πλαμ (Κάθριν Χάιλ) είναι άνεργη και απένταρη. Αυτό είναι το επίκαιρο στοιχείο. Βρίσκει δουλειά σε ένα γραφείο εγγυήσεων για αποφυλακίσεις και η πρώτη της αποστολή είναι να πιάσει τον Τζο Μορέλι (Τζέισον Ο’Μάρα), φυγόδικο που κατηγορείται για φόνο εκ προμελέτης. Αυτό είναι το μη διδακτικό στοιχείο. Υπάρχουν πιο ασφαλείς και πιο ευπρεπείς δουλειές, κυρία Πλαμ! Και, επειδή μιλάμε για σινεμά και το στόρι της ταινίας “One for the Money” φαίνεται απλό, διαβάστε και το εξής: Ο Μορέλι είναι πρώην γκόμενος της Πλαμ. Ωραίο;

™ Για 10η χρονιά το Gagarin 205 (Λιοσίων 205) ανοίγει τις πόρτες του για το δημοφιλές Φεστιβάλ Καλτ Ελληνικού Κινηματογράφου από τις 16 έως τις 19 Φεβρουαρίου. Στο φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνονται συναυλίες (Κακά Κορίτσια, Lost Bodies, Μπάμπης Μπατμανίδης), προβολές και αφιερώματα, ενώ θα βραβευτούν οι Κώστας Τσάκωνας, Κρις Σφέτας και ο σκηνοθέτης Σταύρος Τσιώλης για τη συνολική προσφορά του. Περισσότερες πληροφορίες στο: www. greekcultfilmfestival.gr.

!',̝ÄÈÎÄ ¹¨~¹¸¹¨»¹¼¨½¶²¸¹¼¨²º…» Οικονομική κρίση σημαίνει μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας, περισσότεροι άστεγοι, αύξηση της εγκληματικότητας. Αυτά είναι τρία από τα χαρακτηριστικά που φαίνεται να επιπλέουν στη θάλασσα προβλημάτων που αντιμετωπίζει η πρωτεύουσα. Κάποιοι λένε πως αυτά τα προβλήματα δεν αφορούν δύο ομάδες ανθρώπων, τους πάμπλουτους και τους ερωτευμένους. Λείπει όμως μία ομάδα ακόμα, οι ερωτικά πληγωμένοι. Οσο και αν η Ελλάδα μαραζώνει και οι διπλανοί μας υποφέρουν, όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στο συναίσθημα του έρωτα που μόλις χάθηκε. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να αποδείξουμε πως τα ερωτικά προβλήματα αντιμετωπίζονται με πένθιμη και μηδενιστική διάθεση από τους περισσότερους ανθρώπους. Ας θυμηθούμε φίλους - ή ακόμα κι εμάς τους ίδιους. Τσαλακωμένος εγωισμός, ανεκπλήρωτα όνειρα, ξεχασμένα λόγια και ο κόσμος που χάνεται κάτω από τα πόδια σου. Ενας κόσμος που για το διάστημα εκείνο φαντάζει ιδανικό παζλ από το οποίο λείπει μόνο το κομμάτι του έρωτά μας για να ξαναγίνει ολόκληρο και όμορφο. Η πρόσφατη ερωτική απογοήτευση ενός φίλου έφερε ξανά στο προσκήνιο εκείνο το συναίσθημα που, όσο και αν βουλιάζουμε οικονομικά, δεν γίνεται να χαθεί: της χαράς και του πόνου των ανθρωπίνων σχέσεων. Αυτό ακριβώς κραυγάζει και η ταινία «Κανένας» (2010) του Χρήστου Νικολέρη. Ο Ρώσος Γκόραν και η Αλβανίδα Τζούλια -μετανάστες δεύτερης γενιάς- ζουν στην Αθήνα γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες. Γνωρίζονται και ερωτεύονται παράφορα προσπαθώντας να αγνοήσουν το μίσος και τις προκαταλήψεις των διαφορετικών τους κόσμων. Ο Αντίνοος Αλμπάνης και η πρωτοεμφανιζόμενη Τζωρτζίνα Λιώση πρωταγωνιστούν σε μια σύγχρονη διασκευή του «Ρωμαίου και της Ιουλιέτας» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που αποτίνει φόρο τιμής στον έρωτα σε όλες τις φάσεις του.ÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀiv


 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

„ˆ„vˆ‘

:::0(75232/,635(66*5

´³‰¸À¶ˆ¸Ž¸r ÀK UK@RS@Q@LDSQNONKHRMDVR FQ

„š“—©‹{⩖ᑏŸ©pߚŸ©•¡•–˜âš’›©›œ‹©––’

—“•Ò©œ˜©Œ“Œ–ᘩcÍ©•˜••“—˜›•˜¡áœ›‹©{‹—œ˜äi© œ˜¡©Ì“–p{ߚ©‚‹›•â©•Ž ©.ODQ@©›©pœÒš‹

›’© {˜“˜¡©Ò––˜¡ ©œ˜¡©É “––ß‹©Ï¡š“‹•áŽ’ ©Ö˜© Œ“Œ–ᘩpҟ©Žá—“©©Ž“‹˜šœ“•ßŸ©•Ž˜ ßŸ©œ˜¡© {‹›á‘—ž›œ˜¡©{‹š‹p¡“˜ä ©‹{˜•–“›œ“•Ò©‘“‹© —à–“•Ÿ ©Ëœ›“ ©›¡—‹—œÒp©œ’—©‹‘‹{’pߗ’©p‹Ÿ© Ϙ••“—˜›•˜¡áœ›‹©›œ’©—ä’©—©ßœ“© ©›œ˜© ŽÒ›˜Ÿ©œž—©ÉšŽ—™— ©›©ß—‹©ŽÒ›˜Ÿ©œ’Ÿ©—✓‹Ÿ© Μ‹–á‹Ÿ©œ˜©˜©‹“™—‹ ©›œ˜©Ê⚏“˜©„â–˜©—‹©{’

‘‹á—“©—‹©{“›•œá©œ’©‘“‹‘“Ò©œ’Ÿ©›œ˜©“‘•–˜ä©•‹“© ›©ß—‹©›žšâ©Ò––‹©¡Ò—œ‹›œ‹©pߚ’©•‹“©Ž“‹˜

šœ“•ßŸ©{˜ ߟ ©Í©‹—Ò‘—ž›’©œž—©“›œ˜š“™—©œ’Ÿ© Ϙ••“—˜›•˜¡áœ›‹Ÿ ©•œâŸ©œ˜¡©âœ“©á—‹“©‹{˜–‹¡

›œ“•à ©p‹Ÿ©•Ò—“©‹œßŸ©c‹{‹—žœ™—©{‹šœáŽž—© p©œ’©‘–™››‹ ©œ˜¡Ÿ©p䝘¡Ÿ©•‹“©œ’—©Î›œ˜šá‹i © â{žŸ©›’p“™—“©•‹“©˜©pœ‹š‹›œàŸ ©© ɗ‹{␏¡•œ‹ ©–˜“{◠©œ˜©Œ“Œ–ᘩpҟ©‘¡š—ҏ“©© šâ—“‹©{ᛞ ©âœ‹—©˜©{šžœš‘Òœ’Ÿ©œ˜¡©•“—àp‹œ˜Ÿ© œ˜¡©.TKHON©Õ£p◩Ϗ—â©‘šÒ“©œ“Ÿ©cɛ•à›“Ÿ© 䐘¡Ÿi©•Ž ©×“–˜— ©â{˜¡©‹{˜ŽáŽ“©p©© Ž“‹˜šœ“•˜äŸ©œšâ{˜¡Ÿ©ä˜¡Ÿ©œ˜©áŽ“˜©‹•š“Œ™Ÿ© •áp—˜ ©•‹œ‹ßš—˜—œ‹Ÿ©pß š“©•‹“©œ’—©œ–¡

œ‹á‹©›œ“‘p੗‹©•š‹œà›“©‹pážœ˜©œ˜©—Ž“‹ßš˜—© œ˜¡©‹—‹‘—™›œ’ ©ÏÒ{žŸ©ßœ›“©“Žšäœ‹“©œ˜©•á—’p‹© .TKHON©.TUQNHQ©CD©+HSSDQ@STQD©/NSDMSHDKKD©à© ––’—“›œá©Ïᗒp‹©€¡—’œ“•àŸ©‚˜‘˜œ —á‹Ÿ ©p© {˜––˜äŸ©p¡’pߗ˜¡Ÿ©›¡‘‘š‹áŸ©•‹“©‹—‹œ“

•˜äŸ©‹—‹‘—™›œŸ©pß š“©›àpš‹ ©„šâ•“œ‹“©‘“‹© ߗ‹©{‹“ —᎓©p©œ’©‘–™››‹©•‹“©œ’©–˜‘˜œ —á‹©›© ›¡—Ž¡‹›pâ©p©œ“Ÿ©¡›“•ßŸ©{“›œàpŸ©•‹“©•¡šážŸ© œ‹©p‹’p‹œ“•Ò ©Ô“©œ —“•ßŸ©œ˜¡©•“—àp‹œ˜Ÿ©á—‹“© {˜––ߟ©•‹“©Ž“‹˜šœ“•ßŸ © ֘©Œ“Œ–ᘩcÍ©•˜••“—˜›•˜¡áœ›‹©{‹—œ˜äi©Œ‹›á

¢œ‹“©•¡šážŸ©›œ’©…¡—Ž¡‹›œ“•à©É—Ò–¡›’ ©Ž’–‹Žà© ›œ’—©‹—‹›ä—›’©œž—©›œ˜“ áž—©˜{˜“˜¡Žà{˜œ© •“pߗ˜¡©›äpž—‹©p©˜{˜“˜—Žà{˜œ©•‹—â—‹ ©Ë—‹© Җ–˜©Œ“Œ–ᘩ{˜¡©‹—à•“©›œ’©›¡‘••š“pߗ’©•‹œ’

‘˜šá‹©á—‹“©œ˜©c ©‹{⍏“Ÿ©‘“‹©œ’—©Ö¢˜•â—œ‹i© œ˜¡©ËšŒß©‚©Ö–“ß©•Ž ©.ODQ@ ©›œ˜©˜{˜á˜ ©â{žŸ© ‹{˜•‹–ä{œœ‹“©•‹“©‹{⩜˜—©œáœ–˜©œ˜¡ ©{š“ß ˜—œ‹“© ©Ž“‹˜šœ“•ßŸ©•Ž˜ ßŸ©œ˜¡©Ž“Ò›’p˜¡©{ᗋ•‹ © ϋ–à©‹—Ò‘—ž›’©•‹“©•‹–à©Ž“‹›•ßŽ‹›’å


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

 Δεν θα ισχυριστώ ότι το έχω διαβάσει. Δεν διαβάζονται άλλωστε έτσι 1.160 πυκνογραμμένες σελίδες. Εχω χρέος, όμως, να σας ενημερώσω ότι κυκλοφορεί ανάμεσά μας μεταφρασμένο από τον Κρίτωνα Ηλιόπουλο. Ο λόγος για το βιβλίο «2666» του Ρομπέρτο Μπολάνιο που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αγρα. Πρόκειται για το τελευταίο βιβλίο του Χιλιανού συγγραφέα, το οποίο ολοκλήρωσε το 2003, λίγο πριν πεθάνει, και θεωρείται ένα από τα αριστουργήματά του. Τέσσερις παθιασμένοι καθηγητές της γερμανικής φιλολογίας αναζητούν τα ίχνη του Πρώσου συγγραφέα Μπένο Φον Αρτσιμπόλντι. Από την κατεστραμμένη Ευρώπη μέχρι την έρημο της Σονόρα στα σύνορα Μεξικού-Τέξας, ο Μπολάνιο αφηγείται την ιστορία της ζωής του Χανς Ράιτερ, ο οποίος εξελίσσεται σε μεγάλο Γερμανό συγγραφέα, ενώ ταυτόχρονα καταγράφει με ανατριχιαστική νηφαλιότητα αστυνομικής αναφοράς μια αλυσίδα από φόνους γυναικών (απομίμηση των δολοφονιών που στοιχειώνουν την πραγματική Σιουδάδ Χουάρες). Μέσα από πολυάριθμα γκροτέσκα πορτρέτα και φλερτάροντας με όλα τα λογοτεχνικά είδη, δημιουργείται μια εικόνα του 20ού αιώνα με πινελιές από την «Αποκάλυψη».

 Το περιοδικό «Διαβάζω» μάς μυεί στα παιχνίδια αστικής αφήγησης και στη Social Fiction. Τα Παιχνίδια Αστικής Αφήγησης με τη Λήδα Τσενέ θα είναι ένα ομαδικό παιχνίδι αφήγησης και ελεύθερης έκφρασης με αφορμή την πόλη μας. Κτίρια, άνθρωποι, εικόνες και λέξεις αποτελούν μερικά από τα εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν από την ομάδα με στόχο τη δημιουργία ενός συλλογικού διαμεσικού κολάζ ιστοριών και εμπειριών από τους ανθρώπους της Αθήνας για τους ανθρώπους της Αθήνας. Οι εννιά δίωρες συναντήσεις θα γίνονται από τις 10 Φεβρουαρίου και κάθε Παρασκευή στις 7 μμ. στο μεγάλο τραπέζι του περιοδικού «Διαβάζω» στο κέντρο της Αθήνας. Στις 16 Φεβρουαρίου ξεκινάει ο δεύτερος κύκλος του σεμιναρίου δημιουργικής γραφής Social Fiction με οδηγό τη Δανάη Δάσκα. Η γραφή γίνεται το εισιτήριο, το κλειδί, το παρασύνθημα και ο κωδικός που σπάει το ακατάληπτο παραλήρημα της πραγματικότητας έτσι όπως μας την αφηγείται η ειδησεογραφία, η ανάλυση και η ερμηνεία και ανοίγει την πόρτα στο μαγικό εκείνο τόπο όπου όλα μπορούν να ειπωθούν από την αρχή. Οι δέκα δίωρες συναντήσεις θα γίνονται κάθε Πέμπτη στις 8 μμ.

 Το έτος 2012 είναι αφιερωμένο στους διάσημους παραμυθάδες Γιάκομπ και Βίλχελμ Γκριμ, καθώς φέτος συμπληρώνονται 200 χρόνια από το 1812, όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος τους με παιδικά παραμύθια. Με αφετηρία το Φεβρουάριο του 2012, 11 συγγραφείς και ισάριθμοι εικονογράφοι δίνουν τη σκυτάλη ο ένας στον άλλο συνεχίζοντας το παραμύθι από μήνα σε μήνα. Κάθε μήνα ένα κείμενο με εικονογράφηση θα δημοσιεύεται στο περιοδικό “The books’ Journal” και στο site των εκδόσεων Μεταίχμιο. Οι συγγραφείς με τη σειρά που γράφουν: Ν. Παναγιωτόπουλος, Μ. Αγγελίδου, Χ. Παπαδημητρίου, Σ. Σερέφας, Χ. Αγγελάκος, Τ. Αβέρωφ, Χ. Οικονόμου, Σ. Νικολαΐδου, Κ. Ακρίβος, Μ. Μοδινός, Λ. Κιτσοπούλου. Οι εικονογράφοι με τη σειρά που εικονογραφούν: Μ. Δεληβοριά, Π. Μπουλούμπασης, Σ. Τουλιάτου, Ι. Σαμαρτζή, Κ. Βερούτσου, Γ. Δημητρίου, Μ. Πεπονά, Ε. Βαβούρη, Ε. Τσακνιά, Ν. Σταματιάδη, Β. Παπαγεωργίου.

 Μία νέα έκδοση του βιβλίου «11/9» του Νόαμ Τσόμσκι -που πρωτοκυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 2001- κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αγρα. Στο συγκεκριμένο βιβλίο ο διεθνούς φήμης στοχαστής γεφυρώνει ένα χάσμα πληροφόρησης για τις επιθέσεις στο World Trade Center, ενώ η νέα έκδοση του «11/9» περιλαμβάνει ένα νέο σπουδαίο κείμενο του Τσόμσκι με τίτλο «Υπήρχε εναλλακτική;», που σχολιάζει καίρια και τη δολοφονία του Μπιν Λάντεν.

 Την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου τα social media είχαν βουίξει: «Πέθανε ο Λούης. Τέλος εποχής». Η αλήθεια είναι ότι χρειάστηκε να το ψάξω για να μάθω ποιος και τι. Και έψαξα. Και έμαθα. Και συγκινήθηκα. Γιατί, όταν τελειώνεις ένα βιβλίο, σίγουρα στενοχωριέσαι που πρέπει να αποχωριστείς τους ήρωές του. Οταν όμως ξέρεις ότι οι ήρωες είναι ζωντανοί και ζουν ανάμεσά μας, τότε είναι διαφορετικό το συναίσθημα. Τους φαντάζεσαι να συνεχίζουν με τις περιπέτειές τους και εκτός βιβλίου. Οσοι δεν γνώρισαν τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» του Κώστα Μουρσελά από το βιβλίο (εκδ. Ελληνικά Γράμματα), τα γνώρισαν από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του Κώστα Κουτσομύτη. Ο Μανώλης Αυτιάς, λοιπόν, ή κατά κόσμον Λούης, ήταν ο βασικός ήρωας του εν λόγω βιβλίου. Ενας άνθρωπος που, αν και είχε τελειώσει μόλις το δημοτικό, αγαπούσε πολύ τα βιβλία. Ο Κώστας Μουρσελάς είχε πρωτοδεί τον Μανώλη Αυτιά το 1950 έξω από την Αγιά Σοφιά να πουλάει βιβλία με δόσεις. Εντυπωσιάστηκε από το χαρακτήρα και τη μορφή του και χρόνια μετά αποφάσισε να τον κάνει ήρωα στο βιβλίο του. Ο Λούης από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα ζούσε στο Πέραμα και ήταν ο θρύλος της γειτονιάς, με νέους, γέρους και παιδιά να τον γνωρίζουν.


 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

u…“’‘

:::0(75232/,635(66*5 s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š”À

֓©› ߛ’©ß ˜¡—©œšá‹©‘¡—‹“•á‹©›™p‹œ‹©p©œ’©Ðœ‹{˜–ᜏ¡›’©cÔ œ“©•˜¡Œ‹–ҏ“©’©p—àp’©œ˜¡©›™p‹œ˜Ÿi ©‹{‹—œÒ“©’© ˜š˜

‘šÒ˜Ÿ©Ðߗœ’©Ðߑ‹ ©{˜¡©p©œ’—©˜pҎ‹©œ’Ÿ©‡NQ@©˜š‘‹—™—“©œ’—©{‹šÒ›œ‹›’©cЏœ‹{˜–ᜏ¡›’i©›œ’©…œß‘’©š‹ppҜž—©•‹“© ֏ —™—©…¡‘‘š˜ä© ©‹{⩜“Ÿ©©ßžŸ©œ“Ÿ©©‡Œš˜¡‹šá˜¡ ©Ô“©œš“Ÿ©‘¡—‹á•Ÿ ©’©Ô–“‹©‚¡ŽÒ•’ ©’©Ï‹œšá—‹©Ð{ߖ–‹© •‹“©Ø‹šÒ©Ï✛‹–’©p©œ‹©›™p‹œÒ©œ˜¡Ÿ©{š‹‘p‹œä˜—œ‹“©œ’©›¡––˜‘“•à©p—àp’©œ˜¡©{šâ›‹œ˜¡©{‹š–â—œ˜Ÿ©•‹“©žœá¢˜¡—©œ“Ÿ© ”’‘à›“Ÿ©‘“‹©œ˜©{™Ÿ©œÒ›‹p©›œ’©›’pš“—à©•‹œÒ›œ‹›’


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

 H θεατρική ομάδα Τέσσερα παρουσιάζει στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138) τη θεατρική παράσταση «Dance me to the end of Greece #1... Ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα» από τις 15 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για τη σκηνική παρουσίαση κειμένων που υπογράφουν διάσημοι ταξιδιώτες του 19ου και του 20ού αιώνα αποτυπώνοντας την εμπειρία τους από την εκ νέου ανακάλυψη της Ελλάδας. Στη σκηνή θα συναντηθούν ο Βύρωνας, που ζει την ερωτική του ελευθερία και ερωτεύεται νεαρούς στην Αθήνα, η Λαίδη Ελγιν, που προσπαθεί να τραβήξει στην προσοχή του άντρας της, ο αρχιτέκτονας Κόκερελ, αλλά και ο Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, ο οποίος ναρκισσεύεται κάνοντας τα γενέθλιά του στην Ακρόπολη. Στο πλαίσιο των παραστάσεων ο επισκέπτης θα έχει την ευκαιρία να πλοηγηθεί στην πρωτότυπη εφαρμογή πολυμέσων με τίτλο «Η Αθήνα μέσα από τα μάτια των Περιηγητών: 17ος19ος αιώνας», μια παραγωγή του Μουσείου Μπενάκη.

Στο Χόλιγουντ του 1936 μάς μεταφέρει η παράσταση “Travelling light” που παρουσιάζεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη 1) σε συνεργασία με το National Theatre Live στις 16 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για ένα ταξίδι μνήμης στα πρώτα βήματα της κινούμενης εικόνας και στην έξαψη του θαύματος της τεχνολογίας. Συνδυάζει με φαντασία την ιδέα της μετανάστευσης και του σινεμά, τη διαδρομή από την εβραϊκή λαϊκή παράδοση της Ευρώπης στον αμερικανικό κινηματογράφο. Ολα ξεκινούν όταν ο Μορίς Μοντγκόμερι, πετυχημένος σκηνοθέτης του Χόλιγουντ, «μεταφέρεται» στην αφετηρία της καριέρας του, σε ένα μικρό χωριό της Ανατολικής Ευρώπης στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα.

 Στο Bios (Πειραιώς 84) ανεβαίνει η παράσταση «Ντιμπέιτ» της Γιούλας Μπούνταλη και του Σύλλα Τζουμέρκα, από την 1η Μαρτίου μέχρι τις 8 Απριλίου. H παράσταση εκτυλίσσεται στο 1920, όταν ο D.H. Lawrence έρχεται στις «Ερωτευμένες γυναίκες» αντιμέτωπος με μια νέα εποχή, διαλύει εις τα εξ ων συνετέθησαν τις κοινωνικές τάξεις, τη βιομηχανία, την πρόοδο, κάθε ιδεολογία, τις φιλοδοξίες, την οικογένεια, τη φιλία, τα φύλα και τη σεξουαλικότητα, για να βρει την υπέρτατη ισχύ αυτού που λέγεται ριζική διαφωνία. Μαζί με τη Γιούλα Μπούνταλη και τον Σύλλα Τζουμέρκα, η Διώνη Κουρτάκη και ο Μιχάλης Οικονόμου διαλύουν τις «Ερωτευμένες γυναίκες» σε ένα ντιμπέιτ μέχρι τελικής πτώσεως.

Μετά το «Γάλα» και τους «Αγνοούμενους», ο Βασίλης Κατσικονούρης ολοκληρώνει την τριλογία με την παράσταση «Πήρε τη ζωή της στα χέρια της» που ανεβαίνει στο Θέατρο του Ελληνικού Κόσμου. Το έργο ασχολείται με τρεις περιπτώσεις ανθρώπων: ένας ψυχοθεραπευτής ως εκπρόσωπος της επιστήμης, ένας θεατρικός συγγραφέας ως εκπρόσωπος της τέχνης και μια διαφημίστρια ως εκπρόσωπος της επικοινωνίας. Και οι τρεις είναι διαχειριστές του λόγου και της εικόνας, διανοούμενοι και πετυχημένοι. Απέναντί τους ένας μοναχικός άνθρωπος, η Φωτεινή, που δεν ξέρει να διαχειρίζεται τίποτα εκτός ίσως από τη φαντασία και τις αναμνήσεις της. Παίζουν: Ηρώ Μανέ, Μαρία Σολωμού, Νίκος Αρβανίτης, Δημήτρης Αλεξανδρής.

 Ο Μάξιμος Μουμούρης πήρε κομμάτια από τις σοφόκλειες τραγωδίες «Οιδίπους τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ» (μετάφραση Πέτρου Πετράκη) και μαζί με την Αγγελική Στελλάτου σκηνοθέτησαν την παράσταση “DIG!”, η οποία παρουσιάστηκε για πρώτη φορά πριν από λίγο καιρό στο 2ο Low Budget Festival. Στην παράσταση ο Οιδίποδας εμφανίζεται μόνος, άχρονος, να σκάβει στα θεμέλια του κόσμου, του ανθρώπου, για να ανακαλύψει ό,τι θαμμένο δεν έχει ακόμα πεθάνει. Η αλήθεια για το ποιος πραγματικά είναι, χωρίς την παρηγοριά των ανθρώπων που τον περιβάλλουν. Μια μοναχική πορεία προς τη γνώση, μια απειροελάχιστη κουκκίδα στο σύμπαν που φέρει το ανυπόφορο βάρος της ύπαρξής της. Η παράσταση ανεβαίνει από σήμερα στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.


 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

…‰u…|…ˆ| …‰t‡vŽ|…ˆ| :::0(75232/,635(66*5

m±‡¸Àm”…¸‡r‡Š” ÀJ JXQH@J@JNTLDSQNONKHRMDVR FQ

Í©5@KDMSHMDR©#@X© {–’›“Ò¢“ © ˗‹©‹{â© œ‹©ß”¡{—‹©Ž™š‹© œ’Ÿ©‘•‹–šá© ̘¡p{˜¡–Ò•’å


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

 Η Cheapart (Θεμιστοκλέους & Α. Μεταξά 25, Εξάρχεια) παρουσιάζει μέχρι τις 9 Μαρτίου 2012 την ατομική έκθεση του Στέφανου Καμάρη «Ιστορία του Κλημέντ Τστατέλνικοφ» σε επιμέλεια Κωστή Βελώνη. Το έργο του Καμάρη αφηγείται την ιστορία ενός φανταστικού χαρακτήρα του Κλημέντ Τστατέλνικοφ, ο οποίος γεννήθηκε στη Μόσχα στα τέλη του 19ου αιώνα, και του φίλου του Βιτάλι Μποζόφ. Το άτυπο μουσείο του Ρώσου που έχει στηθεί στο χώρο περιλαμβάνει γλυπτικές εγκαταστάσεις, μηχανές και μνημεία ευχών, εκπαιδευτικά παιχνίδια, γλυπτά με σταλινικά μουστάκια και μία πόρτα με πολλά μάτια, την αυτοπροσωπογραφία του Τστατέλνικοφ μετά την αποφυλάκισή του από τα γκουλάγκ των νησιών Σολόφκι.

 Την Τρίτη 7 Φεβρουάριου εγκαινιάστηκε η έκθεση «14F/21GR: Νέοι Ελληνες και Γάλλοι Αρχιτέκτονες» στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138, Αθήνα), η οποία είναι αφιερωμένη στο έργο της νεότερης γενιάς αρχιτεκτόνων στη Γαλλία και την Ελλάδα. Στο πλαίσιο της έκθεσης παρουσιάζονται συνολικά 35 αρχιτέκτονες και δημιουργικές ομάδες, 14 από τη Γαλλία και 21 από την Ελλάδα. Η επιμέλεια της έκθεσης ανήκει στους αρχιτέκτονες Πάνο Δραγώνα και Αννα Σκιαδά, ενώ παράλληλα έχουν προγραμματιστεί διαλέξεις και παρουσιάσεις στο χώρο σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής και το Μουσείο Μπενάκη. Η έκθεση έχει διάρκεια μέχρι τις 24 Μαρτίου και περιλαμβάνει φωτογραφίες, αρχιτεκτονικά σχέδια, μακέτες και ψηφιακές προβολές, ενώ οι διαδρομές των νέων αρχιτεκτόνων καταγράφονται και παρουσιάζονται σε έναν κοινό διεθνή χάρτη.

 Στην έκθεση με τίτλο “3 Artists” στην Γκαλερί Ελένη Κορωναίου (Δημοφώντος 30 και Θορικίων 7, Θησείο) παρουσιάζεται η καινούργια δουλειά των Ευτύχη Πατσουράκη, Λίλας Πολενάκη και Ειρήνης Ευσταθίου. Ο Πατσουράκης (φώτο), υποψήφιος για το βραβείο ΔΕΣΤΕ 2011, έχει δημιουργήσει μια σειρά από ιδιόμορφα κολάζ στους τοίχους και στο δάπεδο της γκαλερί. Η Πολενάκη, από τη μεριά της, παρουσιάζει ζωγραφικά έργα και κολάζ χρησιμοποιώντας πρωτότυπα υλικά, όπως φλοράλ υφάσματα, σεντόνια, σελίδες από παιδικά βιβλία, χαρτομάντιλα, δαντέλες, σχέδια ραπτικής, σημειώματα και γράμματα. Τέλος, η Ευσταθίου εκθέτει τη σειρά έργων με τον τίτλο “Field Dispatch from the Earnest Cartographer”, τα οποία δημιουργήθηκαν το 2011 και περιλαμβάνουν ξυλοτυπίες, σχέδια, κολάζ και ζωγραφικά έργα. Η έκθεση “3 Artists” έχει διάρκεια μέχρι τις 10 Μαρτίου.

 Το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα (Αρματολών & Κλεφτών 48, Αθήνα) παρουσιάζει τις ατομικές εκθέσεις δύο καλλιτεχνών στο χώρο του μέχρι τις 10 Μαρτίου 2012. Στον πρώτο όροφο φιλοξενείται νέα ατομική έκθεση του Δημήτρη Τσουμπλέκα, που περιλαμβάνει μια σειρά από φωτογραφίες με τίτλο «ΤΕΞΑΣ: Το πρόβλημα με τη δική μας κατάσταση τώρα», εικόνες από την Αθήνα του σήμερα, το Μεσολόγγι, την Κέρκυρα, αλλά και το Βερολίνο και τη Νέα Υόρκη με αναφορές στην εγκατάλειψη, τη χαμένη πατρίδα, τον αποχαιρετισμό και την ερήμωση. Παράλληλα, στον ισόγειο χώρο της γκαλερί φιλοξενείται η πρώτη ατομική έκθεση της Ιωάννας Πανταζοπούλου (φώτο) με τίτλο “R.E (Reconfigured Etiquette)” , όπου η καλλιτέχνιδα παρουσιάζει μία πρωτότυπη εγκατάσταση μεγάλης κλίμακας σε μορφή πολυέλαιου, αιωρούμενη από την οροφή του χώρου και αποτελούμενη από ένα τραπέζι, καρέκλες, ποτήρια, πιάτα και μαχαιροπίρουνα.

2!$!2¨»¹¨»´µ¹¨»¹~´¹ Η Ελεάννα Μαρτίνου παρουσιάζει τη νέα της ατομική έκθεση στην Batagianni Gallery (Ηρακλείτου 3, Κολωνάκι) με τίτλο “Radar”. Λίγο μετά τα εγκαίνια η καλλιτέχνιδα, η οποία έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μας μίλησε για τη νέα της έκθεση και τις επιρροές που ασκεί το σύγχρονο αθηναϊκό αστικό τοπίο στη δουλειά της. Αναφορικά με τη σειρά έργων που παρουσιάζονται στη νέα της έκθεση μας είπε: «Στην έκθεση ‘Radar’ παρουσιάζεται μια ενότητα έργων, επιτοίχιων και γλυπτών, στα οποία απεικονίζεται η κατάσταση της κατοίκησης στην εποχή μας, αυτή του απέραντου αστικού τοπίου, της άναρχης δόμησης, του νομαδισμού και της άσκοπης περιπλάνησης. Στο σύνολο των έργων χαρτογραφείται το Χάος με εικαστικό τρόπο. Δεν υπάρχει λόγος να μεταναστεύσεις για να μάθεις την ουσία του ταξιδιού. Ακόμα και μέσα σε ένα δωμάτιο μπορείς να κάνεις το γύρο της μέρας σε 80 κόσμους». Πώς αντιλαμβάνεται ωστόσο ως εικαστικός και ως κάτοικος της Αθήνας την εικόνα της πρωτεύουσας όπως αυτή έχει διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες και ποιες οι επιρροές της εικόνας αυτής στη δουλεία της; «Η Αθήνα μού θυμίζει συρραφή πολλών χωριών, ένα άναρχο συνονθύλευμα παραγκουπόλεων και κτιρίων από μπετόν, γυαλί και κάγκελα, που χαρακτηρίζεται από ασύλληπτες αντιθέσεις, γοητευτικότατο και βίαιο παραλογισμό. Μπορεί να περπατάς σε έναν κεντρικό εμπορικό δρόμο με βιτρίνες πολυτελών καταστημάτων και ξαφνικά να υπάρχει μια τρύπα με ερείπια και με ανθρώπουςσκιές χωρίς καταγωγή και όνομα. Στην τέχνη, αρκεί να είσαι δεκτικός στο παράδοξο για να δημιουργήσεις τη δική σου εικόνα, δεν υπάρχει λόγος αναπαράστασης του εξωτερικού κόσμου», επισήμανε η καλλιτέχνιδα. Η έκθεση “Radar” θα διαρκέσει μέχρι το Σάββατο 3 Μαρτίου 2012.ÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀÀmm




v¹´¹j°ÀÀ´j¯j¹° Š”Às±‰Š”Àª„…‰…Œ„À ÀNRITINIOTIS METROPOLISNEWSGR





  ©© cИ¡›“•ßŸ©•‹šß•–Ÿi©›œ˜©Ïšp–á—˜  ©© Ô©’‘ßœ’Ÿ©œ’Ÿ©Ê⚏“‹Ÿ©Ï˜šß‹Ÿ©•‹“©˜“ ©‹—“p‹œßš©œ˜¡ ©  ©© …œ’—©{˜ ੜž—©›•¡šž{™— ©˜“©Î—Ž˜á©›{җ©œ˜©š•âš©œ˜¡©p‘‹–䜏š˜¡© ‹p⑏–˜¡ ©©©©  ©© ‡p“—“›œ“•Ò©G@OODMHMFR©L@CD©HM©"GHM@ ©  ©© Í© ‹šÒ©œž—©{šžœ˜“›‹‘âp—ž—©›œ’—©‹‘˜šÒ©š‘‹›á‹Ÿ©Î‹{™—ž— ©…‹—©•‹“©pҟ©ß—‹©{šÒ‘p‹ ©




x‘‡



:::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

jn·ªt²j°ni juo´jm»lÀu´l

¼…rÀ„’À¸‰…ƒ¸‚®’À iˆ³†¸‰­Š’À·¸‹¸­r‡„’

iniª»¿´lÀ·t´l

*   * Το ποσοστό του πληθυσμού στην Ελλάδα που, σύμφωνα με εκτιμήσεις της Eurostat, ζει στο όριο της φτώχιας. Ως τέτοιο θεωρείται το ετήσιο ποσό των 7.178 ευρώ ανά άτομο. ΥΓ : Η αναγωγή αυτού του ποσοστού μεταφράζεται σε 3.301.000 συμπολίτες μας. ΥΓ1: Τα αποτελέσματα της έρευνας (δημοσιεύτηκαν την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012) αφορούν το... 2010! ΥΓ2: Πού να μπει και το 2014...

Η προχθεσινή σύσκεψη των αρχηγών ήταν μία ακόμη θλιβερή υπενθύμιση της ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Ο Αντώνης Σαμαράς φόρεσε τη λεοντή του υπερασπιστή του συνταξιούχου και στύλωσε τα πόδια για τις επικουρικές συντάξεις, θέτοντας σε κίνδυνο τις κύριες. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, αφού θυμήθηκε τον ...δύσμοιρο Αλεξανδρινό, μας είπε ότι απλά άκουγε τους άλλους δύο να μιλούν. Ο Γιώργος Παπανδρέου πιο προσεκτικός, ίσως έχοντας μάθει από τα στραβοπατήματα των δύο τελευταίων ετών, δεν ήταν το πρόβλημα αυτής της σύσκεψης. Το πρόβλημα ήταν ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος έφυγε ύστερα από μια ολόκληρη νύχτα συζητήσεων για τις Βρυξέλλες δίχως συμφωνία στα χέρια του. Τούτο σημαίνει ότι, μετά τη συμφωνία και των τριών για βαρύτατα και επώδυνα μέτρα για τους νέους και τα δικαιώματά τους, για το σύνολο του κοινωνικού κράτους, κόλλησαν για τα 300 εκατ. των επικουρικών. Θα ήταν γελοίο, αν δεν ήταν βαθύτατα τραγικό και δεν αφορούσε τη ζωή τόσο πολλών ανθρώπων. Ακόμη και σε τούτη την ύστατη στιγμή οι εκπρόσωποι των πολιτικών οργανισμών, οι οποίοι εξέθρεψαν την Ελλάδα της οικονομικής «αρπαχτής», αδυνατούν να πάρουν το μαχαίρι και να κόψουν το μέλος του σώματος που πάσχει από γάγγραινα. Πάσχει από μια ασθένεια η οποία -αν εξαπλωθεί- θα οδηγήσει στο θάνατο και το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα. Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο η κοινωνία φαίνεται ότι πλέον περνά από τα αισθήματα θλίψης, ήττας και παραίτησης σε εκείνα της οργής και της συνολικής απαξίωσης. Ο συνδυασμός αυτός είναι θανατηφόρος για τη συνοχή της κοινωνίας, ιδίως σε μια χρονική στιγμή που απουσιάζει παντελώς η εναλλακτική λύση. Εκτός, βέβαια, αν θεωρεί κάποιος ως εναλλακτική λύση αυτή την Αριστερά που μας έλαχε. Οπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, ένα είναι βέβαιο: Η χειροτέρευση των όρων ζωής, ιδίως των νέων, θα δημιουργήσει εύφλεκτη ύλη. Και αυτοί που θα κληθούν να χειριστούν την εκρηκτική κατάσταση ψάχνουν για απαντήσεις σε ...χαρτορίχτρες. ¶¸Ž±ˆ„’Às³­Š’


u…Š

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

t»isÀ»tÀ«i°»jª¹» °usis»l°jÀ »tÀ«»ª¹is»iou´´t» Συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Gazarte στις παραστάσεις του Σταύρου Ξαρχάκου και σε τρεις ημέρες θα ανέβουν στη σκηνή του Θεάτρου του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης για να μας παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα ειδικά... «Για σένα». Η Ηρώ Σαΐα έκλαψε όταν άκουσε πρώτη φορά τον Γιάννη Παλαμίδα να ερμηνεύει το «Κοπερτί» και εκείνος τη θαύμασε όταν την είδε στη σκηνή. µr‚…ÀŠÀs±‡Š’Àªrˆˆ„’À

Σε ένα live η κάθε λεπτομέρεια έχει σημασία: το ρεπερτόριο, οι συνθήκες, η παραγωγή, το concept. Περισσότερο από όλα όμως μετρούν τα δευτερόλεπτα εκείνα που ο τραγουδιστής σπάει τη σύμβαση της στιγμής, βγαίνει εκτός χώρου και χρόνου, συγκινείται και συγκινεί. Ο Γιάννης Παλαμίδας είναι τέτοιος τραγουδιστής, απρόβλεπτος, «ριψοκίνδυνος», ανεπανάληπτος. Για τέσσερα βράδια, η Ηρώ Σαΐα, που είχε την ιδέα της συνεργασίας, τον συνοδεύει στη σκηνή του Θεάτρου του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, όπου δεν θα σεβαστούν καμιά άλλη συνθήκη, παρά την ανάγκη τους να εκφραστούν και να εμπνεύσουν. «Στη σκηνή αναζητάμε ο ένας τον άλλο μέσα από τραγούδια, συναντιόμαστε στον πλανήτη του Μικρού Πρίγκιπα, το αστέρι και το τριαντάφυλλο, δυο ερωτευμένοι που αγωνίστηκαν για να είναι μαζί», λέει η Ηρώ Σαΐα για την παράσταση. Η συνύπαρξή τους δεν είναι αυτονόητη, δεν θα έλεγες εύκολα πως είναι «πλασμένοι ο ένας για τον άλλο», σκηνικά πάντα μιλώντας. Είναι μάλλον μια κατάσταση «γιν και γιανγκ» οι δυο τους: εκείνος ασυγκράτητος, συναισθηματικός, πληθωρικός, εκείνη εύθραυστη, λιτή, αλλά και δυναμική. Ή τουλάχιστον έτσι την αντιλήφθηκε ο ίδιος ο Παλαμίδας όταν τη γνώρισε στο Gazarte στις παραστάσεις του Σταύρου Ξαρχάκου στις οποίες συμμετείχαν και οι δύο: «Τη θαύμασα. Είπα μέσα μου: ‘Αυτή είναι μια σπουδαία τραγουδίστρια’. Αργότερα, γνωριστήκαμε καλύτερα και θαύμασα επίσης πόσο οργανωμένη είναι. Ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Με συμβουλεύει κιόλας. Συνήθως οι καλλιτέχνες που έχουν ταλέντο είναι χύμα. Εκείνη όχι».

«Τον πρωτοάκουσα πριν από μία δεκαετία περίπου, όταν παρουσίασαν το ‘Σαμποτάζ’ με τη Λένα Πλάτωνος. Εκλαψα όταν είπε το ‘Κοπερτί’. Οταν συναντηθήκαμε στο Gazarte, εκτιμήσαμε ο ένας τον άλλο και σταδιακά μου γεννήθηκε η ιδέα της συνεργασίας αυτής. Κυρίως επειδή η φωνή του με ταξιδεύει από τα πιο βαθιά σκοτάδια μέχρι τα πιο φωτεινά αστέρια», αφηγείται αντίστοιχα η Σαΐα. Οταν συναντήθηκαν στο σπίτι της για να σχεδιάσουν το πρόγραμμα, προέκυψε φιλία: «Λέγαμε τις ιδέες μας για την παράσταση, κρατούσαμε κάποιες, απορρίπταμε άλλες, τρώγαμε μαζί, γελούσαμε, μιλούσαμε για τα προβλήματά μας, τις χαρές μας, τους ανθρώπους γύρω μας, τις ανθρώπινες σχέσεις. Τώρα πια τον έχω στην καρδιά μου ως φίλο», λέει η Σαΐα και διακρίνεται η χαρά της θαυμάστριας στα λόγια της. Λογικό. Ανήκει και αυτή στους ανθρώπους που μεγάλωσαν με το μύθο του «Σαμποτάζ», του ρηξικέλευθου και αειθαλούς δίσκου της Λένας Πλάτωνος και της Μαριανίνας Κριεζή, που στην αρχή ξάφνιασε, έπειτα διαμόρφωσε αισθητική, ιδεολογία, εξέθρεψε περισσότερες από μία γενιές. Ο Γιάννης Παλαμίδας, 20 ετών τότε, έδωσε στο δίσκο τη ροκ ορμή του, ό,τι είχε μάθει για το τραγούδι και το performing από τις εμφανίσεις του με τους Apocalypsis, το prog rock συγκρότημα στο οποίο συμμετείχε μαζί με τον Βασίλη Δερτιλή. Ως αντάλλαγμα πήρε τη στάμπα ενός τραγουδιστή κλασικού, όσο υπερβολικός και αν ακούγεται ο χαρακτηρισμός για κάποιον πρωτοεμφανιζόμενο. Οπως ήταν λογικό, το «Σαμποτάζ» ακολούθησε αμηχανία εκ μέρους του: «Είχα προτάσεις για το επόμενο βήμα μου, αλλά -ήμουν και πιτσιρίκος

τότε- έφαγα κόλλημα να πω πράγματα εφάμιλλα και αντίστοιχα με την αισθητική της Πλάτωνος». Πώς βρίσκεις όμως πράγματα εφάμιλλα με την Πλάτωνος και το «Σαμποτάζ»; Οι κορυφαίοι συνθέτες της εποχής, ο Κραουνάκης και ο Μικρούτσικος, γνωστοί για την προτίμησή τους σε τραγουδιστές με μεγάλες, θεατρικές φωνές, δεν τον τίμησαν ποτέ με μια συνεργασία. «Μπορεί και να με είχαν για τρελό. Εκανα κι εγώ διάφορες μαλακίες στη ζωή μου. Κάποτε με φώναξαν στη Μέδουσα για να κάνω κάτι με τον Γιώργο Μαρίνο. Πήγα και, επειδή δεν τον βρήκα εκεί, σηκώθηκα κι έφυγα. Δεν ξαναπήγα την επομένη. Τέτοιο μυαλό είχα», αποκαλύπτει. Κυκλοφορούσε μια φήμη τότε ότι ο νεαρός την «είχε δει κάπως». «Οχι, δεν την είχα ψωνίσει. Αυτή ήταν η παρεξήγηση η μεγάλη. Απλώς δεν είχα συναίσθηση του τι συνέβαινε γύρω μου. Ποτέ δεν την ψώνισα, τότε ή τώρα. Πάντα είχα και έχω μεγάλη ανασφάλεια για τον εαυτό μου», απαντάει με ειλικρίνεια. «Είναι εξαιρετικός καλλιτέχνης, αλλά κυρίως είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Καλός από επιλογή, όχι από ανάγκη και κατά συνθήκη. Εχει ευαισθησίες μικρού παιδιού, αρετές ανθρώπου που δεν έχει φθαρεί από τα καθημερινά προβλήματα της ζωής», αναφέρει η Σαΐα, η πιο πρόσφατη από τους στενούς συνεργάτες του. Αυτό που τότε περνούσε ως ψωνισμένο ήταν ίσως η αντισυμβατική στάση των δημιουργών του «Σαμποτάζ». Φαίνονταν εστέτ, απρόσιτοι σε όσους τους έψαχναν. «Πουθενά δεν κυκλοφορούσαμε τότε. Ή και τώρα. Ωστόσο, αυτά περί αντισυμβατικότητας είναι σαχλαμάρες. Δεν έχω ιδέα τι είναι συμβατικό και τι όχι. Ο καθένας μας έχει μια πραγματικότητα ξεχωριστή, μέσα στην


 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

o‘À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’

:::0(75232/,635(66*5

οποία μπορεί να κάνει υποχωρήσεις, να ακολουθεί κάποια ‘πρέπει’. Το να είσαι αντισυμβατικός είναι μια παράλληλη σύμβαση», μας εξηγεί ο καλλιτέχνης. Ησασταν εστέτ ή ίσως απλώς UFO με την καλύτερη έννοια της λέξης; «Τι UFO μωρέ; Ο,τι έκανε όλος ο κόσμος κάναμε κι εμείς. Ιδιοι είμαστε όλοι, έχουμε τα ίδια χαρακτηριστικά, τις ίδιες μικρότητες. Επειδή εμένα μου αρέσουν οι συγχορδίες που έχουν ένατες και δέκατες τρίτες μέσα, δεν σημαίνει ότι είμαι καλύτερος από τους άλλους ή μποέμ τύπος», διαφωνεί. Η απάντηση της Σαΐα όταν τη ρωτάω για θέματα ανάλογα, για παράδειγμα, πόσο συντονισμένοι είναι οι καλλιτέχνες στις ανάγκες και τα ζόρια του κοινού όταν ετοιμάζουν ένα δίσκο ή ένα πρόγραμμα τον συμπληρώνει: «Πιστεύω πως οι πραγματικοί καλλιτέχνες είναι στην κοσμάρα τους, γι’ αυτό και είναι καλλιτέχνες. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι βρίσκονται και εκτός πραγματικότητας. Η τέχνη είναι η ίδια η ζωή, αλλά από μια άλλη οπτική γωνία, μεταφυσική και μαγική, που συμβαδίζει όμως με τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα. Καθένας παράγει τέχνη ανάλογη με αυτά που ζει, άρα με την εποχή του».

Το 2008, λίγο πριν αρχίσουν όλα, ο Γιάννης Παλαμίδας, συντονισμένος με ό,τι συνέβαινε γύρω του, έγραψε για «το τίποτα που σέρνεται, το καθόλου που αιωρείται». «Δεν περίμενα, βέβαια, ότι το πράγμα θα φτάσει εδώ που έφτασε», λέει σήμερα. «Αυτή η ιστορία μπορεί και να μας κάνει καλό στο τέλος. Εβλεπες τότε ο καθένας να αγοράζει τζιπ με μηδέν προκαταβολή και να το παίζει πλούσιος. Η κατανάλωση ως αυτοσκοπός είναι βλακώδης. Προσωπικά έχω ζήσει με 200 δρχ. τη μέρα για χρόνια», αναφέρει. Ποιος ξέρει αν όλες αυτές οι σκέψεις θα βρουν τη θέση τους στο πρόγραμμα στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ή -εδώ που τα λέμε- αν έχουν θέση εκεί. Προηγούνται τα τραγούδια. Ο Παλαμίδας θα τραγουδήσει Πλάτωνος και Κωνσταντίνο Βήτα, η Σαΐα Κραουνάκη και Ξαρχάκο, και σε αυτά θα παρεισφρήσουν τα ντουέτα τους και κάποιες «ριψοκίνδυνες» επιλογές. Υποψιάζομαι λαϊκά, εμβληματικά ροκ τραγούδια και, φυσικά, τις φλεγόμενες, «επείγουσες» ερμηνείες τους. Τι είναι άραγε αυτό που ευθύνεται για την απόλυτη διαθεσιμότητά του στη σκηνή, ρωτάω

-ίσως τον πιο ειδικό στην Ελλάδα- τον Γιάννη Παλαμίδα. «Και μελαγχολία νιώθω και υπαρξιακά πολλά, αν αυτό ρωτάς. Ομως όταν έρθει η ώρα της παράστασης σε παίρνει η σκηνή από μόνη της. Ακόμα κι αν στην αρχή τρέμω από τρακ, ακόμα κι αν κατουριέμαι πάνω μου, όσο περνάει η ώρα αφήνομαι». Τελευταίες σκέψεις της Ηρώς Σαΐα πριν από την πρεμιέρα; «Ετοιμάσαμε κάτι με μεγάλη χαρά και μεγάλο πάθος. Πιστεύουμε ότι αυτή η συνάντηση θα έχει ενδιαφέρον για το κοινό. Κατά τα άλλα, τα ‘γιατί’ και τα ‘πώς’ της τέχνης παραμένουν αναπάντητα ερωτηματικά και για μένα. Τίποτα άλλο δεν έχω να πω, παρά πως αγαπώ πολύ αυτό που κάνω».

)NFO ©.©“Ò——’Ÿ©„‹–‹pᎋŸ©•‹“©’©Íš™©…‹¥‹©{‹š˜¡›“Ò¢˜¡—©œ’—©{‹šÒ

›œ‹›’©c“‹©›ß—‹i©›œ˜©ß‹œš˜©ÎŽšäp‹œ˜Ÿ©Ð“ Җ’Ÿ©Ï‹•˜‘“Ò——’Ÿ© ›œ“Ÿ© © © ©©‡Œš˜¡‹šá˜¡ ©Ð‹¢á©œ˜¡Ÿ©˜©Ó˜•–àŸ©Ó

˜¡œáŽ’Ÿ©›œ˜©{“Ò—˜©•‹“©›œ“Ÿ©—˜š ’›œš™›“Ÿ©•‹“©˜©€’pàœš’Ÿ© …“Òp{˜Ÿ©›œ’—©’–•œš“•à©•“Òš‹


u…Š

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

lÀnis»tsiÀm´jt·i»ªi Θα τραγουδήσει η Μαντόνα το «ντρίγκι ντρίγκι μάνα μου»; Γιατί, αν κρίνω από το τελευταίο της σουξέ, δεν απέχει και πολύ. ‹”À»rŽŠ”À²Š­‘‹Š”ˆŠ” Για κάποιο περίεργο και συνδεδεμένο με τραυματικές ηχητικές παιδικές αναμνήσεις λόγο, το «ντρίγκι ντρίγκι ντρίγκι, ντρίγκι ντρίγκι μάνα μου ντρίγκι ντρίγκι ντρίγκι ντρι» του Ντέμη Ρούσου έχει κατοχυρωθεί στο μυαλό μου ως η επιτομή της τραγουδιστικής και στιχουργικής γελοιότητας. Ή μάλλον είχε. Γιατί πλέον η Μαντόνα διεκδικεί σοβαρά να του πάρει τη θέση. Εφαρμόζοντας τη στιχουργική λογική του παμμέγιστου Μιχάλη Ρακιντζή «s’agapo, ες έι τζι έι πι όoυ» η Μαντζ απέδειξε για άλλη μία φορά πως είναι ιδανική στο να αφουγκράζεται πραγματικά μοντέρνες προτάσεις έστω και με καθυστέρηση και ξεκινάει το νέο της τραγούδι “Give me all your luv” με τον αμίμητο στίχο: «ελ όου βι (εκ του luv), Μαντόνα, γουάι όου γιου, you wanna». Σε απλά ελληνικά, αν η Μαντόνα ήταν Ελληνίδα και ήθελε να τραγουδήσει τον πιο πάνω στίχο στη δική μας γλώσσα, θα ακουγόταν κάτι σαν «άλφα γάμα πι ωμέγα (εκ του αγαπώ), Παναγιά (Madonna), έψιλον σίγμα ύψιλον, εσύ θες». Ξεπατικώνει ή όχι η Μαντόνα τον Ρακιντζή; Πραγματικά αναρωτιέμαι πώς δεν το πρόσεξαν και δεν το σχολίασαν στο δελτίο του Star, όπως κάνουν με τα τραγούδια της Eurovision που μας τα κλέβουν οι ξένοι. Και αν υπήρχε έστω και μία αμφιβολία ότι η ομοιότητα του τραγουδιού της Μαντόνα με το εύρημα του Ρακιντζή ήταν τυχαία, ήρθε η θρυλική εμφάνισή της στο διάλειμμα του “Super Bowl” για να επιβεβαιώσει τις υποψίες μας. Μια ορδή ημίγυμνων σκλάβων με χιτώνες και βυζί τούρλα μπαίνουν στο στάδιο σούρνοντας ένα κάρο (σαν από γκέι τσόντα εκδοχή της Κλεοπάτρας με την Τέιλορ) πάνω στο οποίο είναι η Μαντόνα ντυμένη ιέρεια Βίκινγκ. Είναι ή δεν είναι γοτθικό το εύρημα της μεταμφίεσης σε Βίκινγκ, όπως γοτθική ήταν και όλη η σύλληψη του “S.A.G.A.P.O”; Είναι ή δεν είναι παρόμοιος ο στρατιωτικός βηματισμός των σκλάβων (όπως και κάτι Σκοτσέζων που μπήκαν πιο μετά με γκάιντες και φούστες) με τη χορογραφία του Ρακιντζή όταν παρουσίαζε το τραγούδι του; Είναι ή δεν είναι πανομοιότυπος πλέον ο χαρακτηριστικός έρρινος τόνος της φωνής του Μιχάλη με την αγνώριστη μέσα από την ψηφιακή επεξεργασία και τα ειδικά εφέ παραμόρφωση ρομποτική φωνή της νέας Μαντόνα; Η οποία, παρεμπιπτόντως, αν και πραγματικό

θαύμα της φύσης όσον αφορά την κινησιολογία και το σώμα της για γυναίκα 53 ετών (το καλό να λέγεται), στο πρόσωπο όσο πάει και απομακρύνεται από αυτό που θυμόμαστε ως Μαντόνα, με τα ζυγωματικά να μετατρέπουν την υπόλοιπη μούρη σε ποτήρι κολονάτο. Οπως, επίσης, απομακρύνεται και από την ικανότητά της να γράψει (ή να επιλέξει) καλά, χορταστικά ποπ τραγούδια. Γιατί πέρα από την πλάκα που κάνουμε πιο πάνω, τίποτα από το οπτικό οικοδόμημα της Μαντόνα, τις μεταμφιέσεις, τις προκλήσεις της και το θρύλο της στην τελική, δεν θα είχε την ανάλογη αποδοτικότητα αν δεν στηριζόταν από ένα σούπερ, δουλεμένο και ξεσηκωτικά μελωδικό ποπ ύμνο σαν το “Like a prayer”. Ή μια παγωμένα μελαγχολική εξώκοσμα ατμοσφαιρική μπαλάντα, όπως το “Frozen”. Ή έστω, ένα high energy disco ξεσάλωμα όπως το “Hung Up” για να μην πηγαίνουμε πολύ πίσω. Και, μολονότι στον επερχόμενο δίσκο της έχει ζητήσει ξανά τη βοήθεια του μάγου παραγωγού William Orbit (προκειμένου να επανακτήσει έστω και την τελευταία στιγμή το class και το λούστρο που είχε συνολικά ο ήχος του “Ray of Light”), αυτή η συγκεκριμένη επιλογή για πρώτο σινγκλ, του “Give me all your luv” είναι απλώς θλιβερή. Γιατί

πολύ απλά είναι κουρασμένη, μιμητική και προκύπτει -ως βασίλισσα της ποπ που χωρίς αυτή δεν θα υπήρχαν δέκα Britney Spears- να επιλέγει την επανεμφάνισή της στα 53 της χρόνια με ένα κομμάτι για μαζορέτες, σε έμπνευση, λογική και στιχουργική που μιμείται την Britney όταν ήταν 17. «Δεν είμαι εγώ το τυπικό κορίτσι που ξέρεις, έλα μπες στον κόσμο μου», τραγουδάει η Μαντζ σπρώχνοντας στο βιντεοκλίπ ένα βρεφικό καροτσάκι και κρατώντας μια κούκλα μωρού την ώρα που είναι ντυμένη με ένα σορτσάκι σαν κιλότα, κάνει βαθύ κάθισμα για να δούμε μπούτι και τρίβεται πάνω σε ένα ντουβάρι. Δεν ξέρω αν φταίει το ντουβάρι, το σορτσάκι κιλότα ή το βρεφικό καροτσάκι, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι ο συγκεκριμένος στίχος ακούγεται κατά λάθος περισσότερο με απειλή (ή πρόσκληση της μεταμφιεσμένης μάγισσας στον Χάνσελ και τη Γκρέτελ για να μπούνε στο σπίτι της και να παίξουνε, ενώ εκείνη σκοπεύει να τους φάει) παρά με fun. Απέναντι στην οποία απειλή το «ντρίγκι ντρίγκι ντρίγκι, ντρίγκι ντρίγκι μάνα μου ντρίγκι ντρίγκι ντρίγκι ντρι» τελικά προκύπτει σαν ξόρκι επαναφοράς της συμπαντικής ηρεμίας και καθησυχαστικό νανούρισμα ασφαλούς παιδικής ανάμνησης.


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

»ªiµtu¼¹°»ª¹iÀ i·tÀmtus¹i Πλούσιο βιογραφικό, σημαντικές συνεργασίες, αλλά πάνω από όλα ιδιαίτερα εντυπωσιακή φωνή. Η Βικτωρία Ταγκούλη εμφανίζεται κάθε Σάββατο στον Πυρήνα και έχει αρχίσει να δουλεύει την επόμενη δισκογραφική της δουλειά. „’Às¸rŽ¸’Àn¸ŽŠr‡Š”

Είδα για πρώτη φορά τη Βικτωρία Ταγκούλη στην παράσταση «Φουρκέτα» το 2010. Μέχρι τότε ήξερα τις συνεργασίες της και είχα ακούσει τον πρώτο προσωπικό της δίσκο «(α)». Δεν την είχα δει όμως ζωντανά και αυτό στην περίπτωσή της έχει μεγάλη σημασία. Εντυπωσιάστηκα με τις φωνητικές της δυνατότητες και κυρίως με την γκάμα των τραγουδιών που μπορεί να ερμηνεύσει. Ανεβασμένη σε ένα ξεχωριστό πάλκο, έδινε σε όλη τη διάρκεια της παράστασης τη δική της μικρή συναυλία, άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπόθεση του έργου, πραγματοποιώντας την κρυφή επιθυμία της Μαρίας Καβογιάννη να γίνει τραγουδίστρια. Επειτα από εκείνη τη βραδιά ήταν που έψαξα και το βιογραφικό της. Πτυχιούχος του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη Θεσσαλονίκη, πτυχιούχος Ανώτερων Θεωρητικών και διπλωματούχος Μονωδίας με βαθμό «Αριστα». Για τους ειδικούς και μόνο το όνομα του καθηγητή Κωνσταντίνου Πασχάλη με τον οποίο πήρε παμψηφεί το πρώτο βραβείο λέει πολλά. Το πιο ενδιαφέρον όμως στο βιογραφικό της είναι ότι έδωσε την πρώτη της συναυλία στα δύο της χρόνια. Εδώ χρειάζομαι σίγουρα διευκρινίσεις. «Ισχύει, υπάρχει και το ντοκουμέντο», μου εξηγεί η ίδια σε μια κουβέντα που κάναμε με αφορμή τις φετινές της εμφανίσεις κάθε Σάββατο στον Πυρήνα. «Ημουν δύο ετών και τραγούδαγα σε ένα μπαλκόνι της οδού Κίου στην Κυψέλη, όπου μέναμε τότε. Από μικρή αυτό έκανα. Δεν ξέρω γιατί, απλώς το έκανα. Πιο πολύ τραγουδούσα παρά έπαιζα», συνεχίζει. Αναρωτιέμαι αν κάποιος στην οικογένειά της της μετέδωσε το μικρόβιο της μουσικής. «Ο πατέρας μου ασχολιόταν με τη μουσική. Οχι όμως επαγγελματικά. Είχε μεγάλη λαχτάρα για το τραγούδι. Εκείνος με έβαλε σε αυτή τη διαδικασία, ήθελε να δει τη σχέση μου με τη μουσική, να δει αν τραγουδάω καλά και αν μου αρέσει. Αλλωστε, μεγάλωσα σε ένα σπίτι γεμάτο μουσική». Ο πατέρας της διαπίστωσε ότι όχι μόνο της άρεσε το τραγούδι, αλλά ήταν και πολύ

καλή σε αυτό. Ετσι έφτασε στο ωδείο σε πό τότε είχα αποφαηλικία 12 ετών. «Από σχοληθώ με τη μουσική. σίσει ότι θέλω να ασχοληθώ ή που ήξερα από μικρή τι Ημουν πολύ τυχερή θέλω. Και φυσικά οιι γονείς μου με στήριξαν σε αση», αναφέρει η Βικτωρία. αυτή μου την απόφαση», Εκτός από τη «Φουρκέτα», έχει συμμετάαλ σε μουσική του Χρίστου σχει σε δύο μιούζικαλ αι και συνθέτης των δύο Θεοδώρου (που είναι της δίσκων), αλλά και σε πολλές θεατρικές παραστάσεις μεε τη Σπείρα Σπείρα ίχε: «Ολοι μαύρα και στην οποία συμμετείχε: ένα πιάνο», “Sold out”, «Αυτή η νύχτα κίνησε αυτή η σχέμένει» κά. Πώς ξεκίνησε Το θέατρο ήρθε στη ση με το θέατρο; «Το ό τα δύο μιούζικαλ ζωή μου μέσα από και μετά με τη Σπείρα είρα Σπείρα. Ολες ου έχω συμμετάοι φορές, όμως, που αράσταση ήταν σχει σε θεατρική παράσταση πάντα σε σχέση μεε το τραγούδι. Ως τραγουδίστρια ια έχω μια εμπειρία στο θεατρικό ικό χώρο», τονίζει η Βικτωρία και θεωρεί τη «Φουρκέτα» ιδιαίτερη ίτερη στιγμή στην καριέρα της. «Η παράσταση πήγε πάρα πολύ καλά αλά και κράτησε τρία χρόνια. Ηταν μια δουλειά που με στιγμάτισε καλλιτεχνικά». τεχνικά». Φέτος η Βικτωρία ρία εμφανίζεται στον Πυρήνα σε ένα πρόγραμμα γραμμα που έχει επιμεληθεί ο Χρίστος Θεοδώρου. Εκτός από κομμάτια από τις δύο δισκογραφικές της δουλειές, ερμηνεύει και αγαδια, ενορχηστρωπημένα της τραγούδια, μένα διαφορετικά. «Τραγούδια που δένουν απόλυτα με τη δική μας μουσική και αποτελούν ταυτόχρονα επιρια από τα οποία ροές μας. Τραγούδια αντλούμε έμπνευση για να φτιάξουμε ύδια που μας άρετα δικά μας. Τραγούδια σε να ακούμε», λέειι χαρακτηριστικά. σει και σε εμάς να Τραγούδια που αρέσει ν είναι ερμηνευμέακούμε, ειδικά όταν λή τραγουδίστρια. να από μια τόσο καλή Καλή ακρόαση!




u…Š

:::0(75232/,635(66*5

i´´iµlÀªt´¿s

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

Το «Χέρι» του Τιμ Κράουτς κάνει πρεμιέρα στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου τη Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου και η “Metropolis” βρέθηκε σε μία από τις τελευταίες πρόβες. Οι τρεις συντελεστές, η μεταφράστρια του έργου και σκηνοθέτιδα Ελένη Πέγκα, η ηθοποιός Θεοδώρα Τζήμου και ο μουσικός Hior Chronik μίλησαν για το έργο και για τους εαυτούς τους μέσα και έξω από αυτό. m±½‰ŠÀj…®‰„À°Š”ƒ…¸­r‡„ o‘Šƒ¸‚±’À°¸¬Š’À·‹Š”ˆŠ’


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

Οταν η Ελένη Πέγκα μετέφραζε το θεατρικό έργο «Το Χέρι» του Τιμ Κράουτς, το φαντάστηκε σκηνικά με το δικό της τρόπο. Αργότερα γνώρισε τον Κράουτς και τον είδε να το σκηνοθετεί ο ίδιος. Επέμεινε όμως στη δική της ανάγνωση. Ετσι πρότεινε στη Θεοδώρα Τζήμου να ερμηνεύσει εκείνη το μονόλογο - που αρχικά ήταν γραμμένος (το 2003) για άντρα ηθοποιό. Ταυτόχρονα ο Hior Chronik -κατά κόσμον Γιώργος Παπαδόπουλοςπρότεινε με τη σειρά του στην Ελένη να επιμεληθεί εκείνος τη μουσική επένδυση. Ετσι προέκυψε η συνεργασία τριών ανθρώπων από διαφορετικούς χώρους πάνω σε ένα κείμενο που ο καθένας είχε τους δικούς του λόγους να αγαπήσει. Κι αφού στο Θέατρο του Νέου Κόσμου παιζόταν ήδη ο «Συγγραφέας» του Τιμ Κράουτς, σκέφτηκαν να δημιουργήσουν μία σύνδεση χωρική. Τι μπορεί να κάνει κανείς σηκώνοντας το χέρι του ψηλά; Να διαμαρτυρηθεί ή να χαιρετίσει; Να φτάσει κάτι που βρίσκεται πιο πάνω από αυτόν; Να δείξει κάτι, να γίνει ορατός μέσα στο πλήθος, να φωνάξει βοήθεια; Ισως τελικά και να μπορεί να εκτρέψει τη νόρμα. Ενα κορίτσι, λοιπόν, που σε ηλικία δέκα ετών σηκώνει το χέρι του ψηλά και αποφασίζει να το κρατήσει εκεί για όλη του τη ζωή, καλεί στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου όσους θεατές θέλουν να μάθουν περισσότερα για την ιστορία του. Τριάντα χρόνια αργότερα, το κορίτσι -αφού προηγουμένως θεωρήθηκε απειλή και έγιναν προσπάθειες για το σωφρονισμό του- έχει γίνει διάσημο για την απόφασή του και το χέρι του γίνεται σύμβολο, αλλά και προϊόν για κατανάλωση από τους λάτρεις της σύγχρονης τέχνης. Η οπτική της Ελένης όμως δεν αφορά μόνο το κείμενο, αλλά και το στήσιμο του κοριτσιού, ακόμα και τη Θεοδώρα ως ηθοποιό και ως άνθρωπο που συνεχίζει να υπάρχει κι έξω από το ρόλο. Η Ελένη σχολιάζει: «Η παράσταση είναι χειροποίητη, δεν έχει τη μαγεία του θεάτρου, όλα γίνονται μπροστά στα μάτια των θεατών». Κι αυτή η ευρηματική σκηνοθεσία μιας παράστασης μέσα στην παράσταση, τα ελάχιστα φώτα, το σχεδόν ανύπαρκτο σκηνικό και μια μη ρεαλιστική απόδοση του κειμένου, καταδεικνύουν μια νέα οπτική, μια άλλη προσέγγιση του διαφορετικού, του άλλου που γίνεται θέαμα, αξιοθέατο, έργο τέχνης, όχι γιατί το επιδιώκει, αλλά γιατί δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο. Ενα είδος freak show όπου όμως πουθενά δεν θα συναντήσει κανείς σε αυτό μια παραμόρφωση, τη γυναίκα με το μούσι ή τον άνθρωπο με τα δύο κεφάλια.

Απλά ένα κορίτσι που κάποτε σήκωσε το χέρι του κι έμεινε έτσι για τριάντα χρόνια.

Η τέχνη κι ένα έργο τέχνης «Νομίζω πως το κείμενο αποτελεί κι ένα σχόλιο πάνω στην τέχνη της δεκαετίας του ’80», λέει η Θεοδώρα, «για τους καλλιτέχνες όπως ο Ντάμιεν Χιρστ με τα νεκρά ζώα, το πώς γίνεται δηλαδή αξιοθέατο και θεωρείται έργο τέχνης κάτι που είναι φρικαλέο». Ετσι θα γίνει με το κορίτσι αυτό, θα μετατραπεί σε αντικείμενο και θα σχολιαστεί από τους εικαστικούς, τους εμπόρους τέχνης και τους συλλέκτες. «Επέλεξα να αλλάξω τον αντρικό ρόλο που προέβλεπε ο Κράουτς σε γυναικείο γιατί αυτό μου φαίνεται πιο δυνατό και πιο ακτιβιστικό», εξηγεί η Ελένη, «αφού συνήθως η γυναίκα είναι σε πιο αδύναμη θέση. Κι έπειτα ήθελα να αποφύγω όλους τους συνειρμούς που μπορούν να γίνουν όταν βλέπει κανείς έναν άντρα με το χέρι ψηλά». Γι’ αυτόν το λόγο και με πολλούς τρόπους δίνει στη Θεοδώρα τη σκηνοθετική της γραμμή: την ελευθερία να κινηθεί επί σκηνής μέσα και έξω από το έργο. Στην Ελένη αρέσει πολύ η Πλάκα, στη Θεοδώρα το Πέραμα, η Δραπετσώνα και οι καντίνες και στο Γιώργο -που μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στην Αθήνα και στο Βερολίνο- αρέσουν οι στοές και τα καφέ του Κέντρου. Παράλληλα, η Ελένη Πέγκα κυκλοφόρησε μόλις το νέο της βιβλίο από τις εκδόσεις Αγρα με τίτλο «Σφιχτές ζώνες και άλλα δέρματα» και ετοιμάζεται να ξεκινήσει το Σεμινάριο Θεατρικής Γραφής στο ΕΚΕΒΙ. Η Θεοδώρα Τζήμου παίζει ακόμα στην παράσταση «Η αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη στο Εθνικό Θέατρο και κάνει πρόβες για το «Τρωίλος και Χρυσηίδα» του Σαίξπηρ, ενώ ο Hior Chronik δουλεύει το νέο του δίσκο που θα αποτελείται από κομμάτια που έγιναν σε συνεργασία με διάφορους Ιάπωνες μουσικούς, ενώ τον Απρίλιο πρόκειται να κυκλοφορήσει με τους Pill-oh -το άλλο του project- το άλμπουμ “Vanishing mirror” από την Kitchen Label της Σιγκαπούρης. Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι, δημιουργικοί και πολυάσχολοι, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό σε αυτή την παράσταση. Υπηρετώντας την τέχνη και παράλληλα σχολιάζοντάς την. Τι πιο συνεπές;

)NFO É{⩜“Ÿ©©‡Œš˜¡‹šá˜¡©žŸ©œ“Ÿ©©É{š“–ᘡ ©© •Ò©€¡œßš‹©•‹“©Öšáœ’©›œ“Ÿ©©pp ©© ›œ˜©€™p‹©œ˜¡©Òœš˜¡©œ˜¡©Óߘ¡©Ïâ›p˜¡©© ɗœ“›ß—˜¡Ÿ©©©‹šä{˜¡


 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

u…Š

EVERYBODY LOVES THEM

:::0(75232/,635(66*5

Λίγο πριν από τις εμφανίσεις τους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, οι Le Page μάς μίλησαν για το πρόσφατο βιντεοκλίπ τους “Everybody hates you”, για τα πράγματα που αγαπούν και μισούν στην Αθήνα και για το τι σημαίνει να είσαι νέος δημιουργός σε αυτή την πόλη. À„’Àm±‡¸’Àm”…¸‡r‡Š”

Το όμορφο νεανικό δίδυμο των Le Page κάνει αίσθηση από το 2007, όταν σχηματίστηκε στην ανεξάρτητη αθηναϊκή μουσική σκηνή χάρη στις ’50s και ’60s επιρροές τους, στη lo-fi αισθητική τους και στον τρυφερό indie-pop ήχο τους. Η Τερψιχόρη Σαββάλα και ο Αντώνης Κωνσταντάρας παράλληλα με τις σπουδές τους -στην ιστορία και στη δημοσιογραφία και τη μετάφραση αντίστοιχα- που τους απασχολούν τα τελευταία χρόνια, έχουν δημιουργήσει ένα από τα πιο όμορφα μουσικά ντουέτα της Αθήνας με αγγλόφωνο στίχο και folk-pop καταβολές. Οι Le Page μάς συστήθηκαν πριν από τέσσερα χρόνια περίπου και από τότε μέχρι σήμερα έχουν συνεργαστεί και εμφανιστεί επί σκηνής μεταξύ άλλων μαζί με τους Φοίβο Δεληβοριά, Callas, Barry Louis Polisar, Nouvelle Vague, Au Revoir Simone, έχουν παίξει ζωντανά για το γαλλικό ραδιόφωνο και ετοιμάζουν ήδη το δεύτερο άλμπουμ τους μετά το πετυχημένο ντεμπούτο τους με το DIY “Teddy Girls”. Ενας τίτλος εμπνευσμένος από μια βρετανική υποκουλτούρα «η οποία έχει σχεδόν ξεχαστεί και ήταν εξαιρετικά περίεργο το πώς ανήλθε την περίοδο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», όπως μας λένε οι ίδιοι. «Επρόκειτο για ένα κίνημα γυναικών που, ενώ ανήκαν στην εργατική τάξη, επέλεγαν να είναι ανεξάρτητες, να εκφράζονται με το εκκεντρικό τους ντύσιμο, να ακούν rock ’n’ roll και jazz μουσική, ακολουθώντας στην πραγματικότητα το παράδειγμα ενός καθαρά ανδρικού κινήματος, των Teddy Boys. Για μας έχουν την εικόνα των χαριτωμένων, έξυπνων κοριτσιών που μπορούν να καταφέρουν τα πάντα». Πώς ξεκίνησαν όμως οι Le Page και από πού εμπνεύστηκαν το όνομά τους; «Ξεκινήσαμε

να παίζουμε μαζί μουσική στα τέλη του 2007. Αυτό που μας ένωσε μουσικά ήταν η αγάπη μας για τη lo-fi αισθητική και τη μουσική παλαιότερων δεκαετιών. Ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε τραγούδια δίχως κάποιο συγκεκριμένο στόχο, απλώς για να εκφραστούμε. Τελικά όμως προέκυψαν κάποιες προτάσεις να παρουσιάσουμε τη μουσική μας ζωντανά και έτσι σταδιακά φτάσαμε στο σήμερα! Το όνομα το πήραμε από ένα παλιό βιβλίο εκμάθησης γαλλικών με πολύ όμορφη εικονογράφηση. Αρχικά είχαμε επιλέξει τη λέξη ’L’escargot’, που σημαίνει σαλιγκάρι, καθώς η χαλαρότητα που χαρακτηρίζει αυτό το είδος μάς ταιριάζει απόλυτα. Ομως λίγες σελίδες πιο πέρα είδαμε μια πολύ αστεία ζωγραφιά που μας κέρδισε, κυρίως επειδή το Le page δεν ήξερε κανείς από τους δυο μας τι σημαίνει και μας κίνησε την περιέργεια. Συχνά επικοινωνούν πολλοί άνθρωποι μαζί μας από διάφορα σημεία του κόσμου των οποίων το επίθετο είναι Le page και μας ζητούν να χρησιμοποιήσουν κομμάτια από βίντεο ή αφίσες μας για το προφίλ τους στα social networks». Οι αγαπημένοι τους μουσικοί είναι πολλοί και οι επιρροές τους ποικίλες. Ενδεικτικά αναφέρουν: «Ακούμε πολλά διαφορετικά είδη μουσικής, τα οποία θέλοντας και μη αποτελούν τις επιρροές μας. Κατά καιρούς μάς καταλαμβάνουν κάποιες μουσικές εμμονές. Για κάποιους μήνες ακούγαμε μόνο χαβανέζικη μουσική, αργότερα μόνο βραζιλιάνικη και πέρυσι για κάποιο διάστημα μας άρεσε πολύ η ελληνική μουσική του ’30, που είχε πολλές επιρροές από cha cha κλπ». Οι Le Page συμμετείχαν και στα δύο τελευταία Velvet Bus Festivals περιοδεύοντας μαζί με τους Callas και με άλλα συγκροτήματα σε όλη την


 :::0(75232/,635(66*5

Ελλάδα. Ποια είναι, λοιπόν, η εμπειρία τους από το μουσικό road tour στην ελληνική περιφέρεια και ποια η γνώμη τους για την ελληνική αγγλόφωνη indie μουσική σκηνή την οποία εκπροσωπούν μαζί με τους Callas; «Στο Velvet Bus είχαμε την τύχη να συμμετάσχουμε δύο φορές. Μπορούμε με σιγουριά να πούμε πως μέχρι στιγμής ήταν οι δύο καλύτερες εμπειρίες που είχαμε ως συγκρότημα», απαντούν και συνεχίζουν: «Παίξαμε σε μέρη όπου δεν είχαμε ξαναπάει και είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους στην πορεία. Πιστεύουμε πως είναι μια σημαντική κίνηση από πλευράς του Velvet και ευχόμαστε να έχουν το κουράγιο να το συνεχίσουν για πολλά χρόνια. Τους χρωστάμε πολλά». Αναφορικά με την ελληνική indie μουσική σκηνή προσθέτουν: «Πολλοί θέλουν να μας πείσουν πως δεν υφίσταται επειδή δεν είναι κάτι μαζικό. Εφόσον όμως μπορούμε εύκολα να απαριθμήσουμε τουλάχιστον 20 μπάντες και καλλιτέχνες που δισκογραφούν -τελευταία μάλιστα όχι μόνο εντός Ελλάδας-, μπορούμε να λέμε πως υπάρχει μια μικρή ανάπτυξη σε αυτό τον τομέα. Μεταξύ άλλων ξεχωρίζουμε καλλιτέχνες όπως οι Callas, Monday Night Fever, Bonebrokk, The linear-A

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

experiment, Keep Shelly In Athens, The Βοy, My Wet Calvin, Larry Gus, The Velvoids, Nasty Beach, Logout, Egg Ηell». Το συγκρότημα πρόσφατα κυκλοφόρησε και το βιντεοκλίπ από το τελευταίο κομμάτι του “Everybody Hates You” με μηδαμινό budget, όπως μας αποκαλύπτει, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Καρίνας Λογοθέτη και της Αίγλης Δράκου και με τη συμμετοχή πολλών αγαπημένων φίλων. «Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περάσουμε τέλεια στα γυρίσματα», μας είπαν. «Αφού γλιτώσαμε το κρύωμα -μια και οι τελευταίες σκηνές στις οποίες παίζουμε νεροπόλεμο γυρίστηκαν μια πολύ κρύα φθινοπωρινή νύχτα- ήμασταν τυχεροί!» Παρά την αισιοδοξία και τη θετική διάθεσή τους, οι Le Page αντιλαμβάνονται έντονα πως η κατάσταση αυτή τη στιγμή στην Αθήνα και στη χώρα γενικότερα δεν είναι η ιδανικότερη, ειδικά αν είσαι νέος δημιουργός ή φοιτητής. «Πάντα πιστεύαμε ότι, αν είσαι κλεισμένος στο δικό σου μικρόκοσμο και ασχολείσαι με τα πράγματα που σου αρέσουν και τους ανθρώπους που σε ενδιαφέρουν, ό,τι και να συμβαίνει γύρω σου δεν θα σε επηρεάσει. Δυστυχώς κάτι τέτοιο πλέον δεν είναι εφικτό. Με όποιον και να μιλήσεις και όπου και αν

πας θα νιώσεις μιζέρια είτε οικονομική είτε -κυρίως- ψυχολογική». Μολονότι επισημαίνουν πως δημιουργικά δεν έχουν επηρεαστεί ιδιαίτερα, αντίθετα συνεχίζουν με την ίδια όρεξη, ίσως και περισσότερη από πριν, είναι τελικά εύκολο να μείνει κανείς και να εξελιχθεί σε μια πόλη σαν την Αθήνα αυτή την περίοδο; «Η Αθήνα δεν είναι και η πιο όμορφη πόλη στον κόσμο, μαθαίνοντας όμως να επιβιώνεις σε αυτή γίνεσαι αρκετά αναίσθητος ώστε να μπορείς να επιβιώσεις σε οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση», λένε χαρακτηριστικά. «Ασε που οποιαδήποτε άλλη πόλη μετά την Αθήνα σού φαίνεται παράδεισος. Είναι και αυτό ένα θετικό. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν την αγαπάμε, καθώς την έχουμε συνδέσει με πολλές -κυρίως όμορφες- αναμνήσεις. Το γεγονός επίσης ότι είναι μια πόλη που δεν κοιμάται ποτέ (ή δεν ξυπνάει) έχει τη γοητεία του». Πέρα από τα επερχόμενα live με τους White Town από το Ηνωμένο Βασίλειο, oι Le Page αυτό το διάστημα γράφουν τα νέα τους κομμάτια και δηλώνουν πολύ ενθουσιασμένοι από το έως τώρα αποτέλεσμα. Εμείς θα βρεθούμε στο Tiki στις 25 Μαρτίου να τους απολαύσουμε ζωντανά και ίσως να ακούσουμε και ένα πρώτο δείγμα από αυτά.


x‘‡

 ȈǼȆȉǼȂǺȇǿȅȊ ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

+%+ τα μηνύματα της εβδομάδας Š”À»rŽŠ”À²Š­‘‹Š”ˆŠ”À TERRA?GELIDA HOTMAILCOMÀ

„ Γιατί θύμωσε η Αθηνά Οικονομάκου όταν έπεσε θύμα χάκερ στο Facebook; Τι πιο φυσιολογικό να θέλει κάποιος να ζήσει μόνο διαδικτυακά τη «Ζωή της άλλης» προκειμένου να μη χρειαστεί να φορέσει την τραβεστί-περούκα που ήταν το φετίχ σας; „ Την ώρα που ο κόσμος αποχωρούσε λόγω βαρεμάρας από τα Madwalk, η Μαίρη Συνατσάκη φώναζε από τα μικρόφωνα: «Μα καλά, πού πηγαίνετε; Καθίστε». Αυτό και αν ήταν λάθος κίνηση καριέρας, πολυτάλαντη Μαίρη μας. Πού πας, κούκλα μου, κόντρα στην κοινή λογική; „ Η Μαρία Μπεκατώρου γιατί δήλωσε πως φοβάται ότι όντως μας ψεκάζουν από τον ουρανό αφού τα φυτοφάρμακα βοηθάνε την υγεία των φυτών; Ταυτίστηκε με τη μουχρίτσα; „ Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης χαρακτηρίζεται από αυτογνωσία. Δήλωσε πως δεν έχει μετανιώσει που ασχολήθηκε με την πολιτική. Επομένως για την υποκριτική επιτέλους το μετάνιωσε. „ Γιάννης Σπαλιάρας: «Φέτος δεν με κάλυπταν οι τηλεοπτικές προτάσεις που μου έγιναν». Συγγνώμη, Γιάννη μας, αλλά στις προηγούμενες προτάσεις ανά δύο σκηνές το βυζί σας ακάλυπτο το είχατε. Τώρα έπαθε κρυοπαγήματα; „ Είναι επίσημο και ντροπή που διαπομπεύουν την αρρώστια του ανθρώπου σε αφίσες: Ο Γιώργος Μαζωνάκης έβγαλε τη χρυσή. „ Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ξεκαθαρίζει τη θέση του: «Εχω κάνει ημίγυμνες εμφανίσεις, αλλά ποτέ κάτι σε extreme γυμνό». Τζάμπα έψαχνα τόσα χρόνια στο ίντερνετ; „ Η Σταματίνα Τσιμτσιλή twittάρει: «Χθες είδα στον ύπνο μου ότι έγραφα διαγώνισμα για το PSI και εξεταστής ήταν ο Νίκος Χατζηνικολάου». Μετά πήγε και αυτή για... κούρεμα. „ Βασίλειος Κωστέτσος: «Εχω ζήσει μυθικά». Οι δηλώσεις σας συνεχίζουν να κρατούν ζωντανό το θρύλο από γενιά σε γενιά. „ «Η Κατερίνα Παπουτσάκη χώρισε». Το παραπάνω SMS ας μείνει αποθηκευμένο για συχνή χρήση. „ Ελισάβετ Σπανού: «Νιώθω ως και μπάζο». Σε μέρα απεργίας των συνεργείων καθαρισμού του δήμου ή σε κανονική τους βάρδια; „ Γιώργος Λιάγκας: «Στην Ελλάδα είμαστε η κοινωνία του δήθεν». Δεν λέτε ευτυχώς που υπάρχει κι αυτό το δήθεν να σας λογοκρίνει στον αέρα μπας και κρατηθούν μερικά προσχήματα; „ H οικονομική κρίση φέρνει κρίση στα ζευγάρια. Λόγω μειωμένου budget o Δημήτρης Κοργιαλάς τσακώθηκε με την Ευρυδίκη για το ποιος θα βάλει πρώτος το μοναδικό eyeliner που υπάρχει στο σπίτι.

ης δούμ πουρ Μ χω ς Ε ο « ρ ου: έξανδ έση τ θ Ο Αλ ς, η ι τ ι νίσε αρίζε εμφα ς ε ξεκαθ ν e μ ημίγυ xtrem ι σε e κάνει τ ά όσα τ κ ποτέ αχνα ψ ά έ λ λ α α μπ ». Τζά νετ; γυμνό ίντερ ο τ  σ ια €‰ŒÄ Š { χρόν Œ Š‰

|

ă}


ˆŒ‹{

‚}Š{ °”‰Š‰…Ž½’ À‹…½³ˆ…¸À s…‡®¸’Àm¸¸ƒ…r‰‰„’

‡žœâ©Ð˜šá•’Ÿ©š’‘âš’Ÿ©

lÀs¸rŽŽ¸À‹³Ž« Με το μαύρο θεατρικό κοστούμι της Φρόσως Σενδόνα εμφανίστηκε η Νατάσσα Μποφίλιου στην πρεμιέρα των φετινών της εμφανίσεων στο Gazoo. Στο πλευρό της, εκτός από τους πιστούς της συνεργάτες Γεράσιμο Ευαγγελάτο και Θέμη Καραμουρατίδη, βρέθηκαν 950 άτομα που έσπευσαν να ακούσουν πρώτοι της «Μέρες του Φωτός». Ο δίσκος αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο μήνα.


Š…’Á—˜“

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

:::0(75232/,635(66*5

쐕‰Ü–ô™ô“˜Ü™ mi¹Àn¹iÀn·¹ªiÀ¼¿ªt

i

·Šˆ¸©¸±‰ Η επιτυχία του «Μακμπέθ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών συνεχίζεται. Η παράσταση που σκηνοθετεί ο Θωμάς Μοσχόπουλος και η οποία έχει αποσπάσει θετικές κριτικές από το κοινό και τους ανθρώπους του θεάτρου έχει προγραμματιστεί έως τις 25 Φεβρουαρίου. Οσοι ακόμα δεν την έχετε δει, σπεύσατε!

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

‡žœâ©…œ‹äš˜Ÿ©„œšâ{˜¡–˜Ÿ

«Καλησπέρα σας». Η φωνή στο τηλέφωνο ήταν πολύ ζεστή και ευγενική. Ανταπέδωσα το χαιρετισμό και περίμενα να ακούσω τη συνέχεια! Παλιότερα, όταν σε έπαιρναν άγνωστες ευγενικές φωνές τηλέφωνο, ήταν για να σου προτείνουν μια πιστωτική κάρτα ή ένα πρόγραμμα τηλεφωνίας. «Σας τηλεφωνώ από την Pizza Τάδε. Βλέπουμε ότι έχετε πάνω από ένα χρόνο να παραγγείλετε από το κατάστημά μας. Εχετε κάποιο παράπονο;» Ομολογώ ότι έμεινα κόκαλο! Τι να απαντήσω; Τι μπορεί να απαντήσει οποιοσδήποτε σε αυτή την ξαφνική ερώτηση που του κάνει μια άγνωστη υπάλληλος ενός εστιατορίου; Ξεμπέρδεψα γρήγορα, λέγοντας ότι απλώς έχουν ανοίξει πολλά μαγαζιά και παίρνω και από αλλού! Αλλά προβληματίστηκα! Καταρχάς, είναι φανερό ότι το τηλεφώνημα οφείλεται σε «σφίξιμο». Προφανώς οι πωλήσεις στα delivery έχουν πέσει. Δεν είναι κακό να προσπαθεί ένα μαγαζί με αυτό τον τρόπο να θυμίσει την ύπαρξή του ή και να αναρωτηθεί τι μπορεί να φταίει που έχασε κάποιους πελάτες. Μόνο που φοβάμαι πως η απάντηση είναι προφανής! Οι περισσότεροι από αυτούς που συνήθιζαν να παραγγέλνουν έτοιμο φαγητό αναγκάζονται να στραφούν σε άλλου τύπου πρόχειρες λύσεις (ένα τηγανητό αβγό με σαλάτα είναι σούπερ γεύμα και πάμφθηνο) ή επισκέπτονται τη μαμά πιο συχνά για να δουν τι κάνει και αν έχει μαγειρέψει κάτι. Ασε που αρκετοί μπορεί να έχουν αφήσει το διαμέρισμά τους και να έχουν γυρίσει στη μαμά έτσι κι αλλιώς! Οπότε, τη λυπάμαι την κακόμοιρη την κοπέλα που κάνει αυτά τα τηλεφωνήματα. Δεν βλέπω να βγάζει χρήσιμα συμπεράσματα για αύξηση των παραγγελιών. Ακόμη κι αυτοί που δεν θέλουν να πουν «έχω σταματήσει να παραγγέλνω γιατί δεν έχω να πληρώσω», δεν πρόκειται να πουν κάτι αρνητικό για την ποιότητα του φαγητού ή για την ταχύτητα της εξυπηρέτησης. Οπότε τι να κάνει κι αυτή; Να διαπραγματευτεί με την τρόικα μικρότερες μειώσεις μισθών για τους πελάτες; Σημάδια των καιρών λοιπόν... Μηνύματα στο κινητό για εκπτώσεις 60% από ένα κατάστημα όπου κάποτε είχαμε ψωνίσει. Τηλεφωνήματα από μια πιτσαρία για να μας θυμίσει την ύπαρξή της. Διαφημίσεις (και στην τηλεόραση πια!) που προτρέπουν να πουλήσουμε χρυσές αλυσίδες με αντάλλαγμα ρευστό! Ε, για να το ελαφρύνουμε λιγάκι, ας πούμε και κάτι που μου εξομολογήθηκε φίλος (πονηρούλης και ζωηρούλης). Δέχτηκε μέιλ από μια κοπέλα που «έβλεπε» παλιά έναντι χρηματικού ανταλλάγματος. Τον ενημέρωνε ότι τον έχει επιθυμήσει και, με την ευκαιρία, ότι για εκείνον ειδικά ζητούσε πια τα μισά! Του πρότεινα να τη δει και να παραγγείλει και πίτσα από το κατάστημα που λέγαμε. Εννοείται ότι και εκείνοι προσφέρουν 50% έκπτωση και τζάμπα δύο μπίρες! Ας τη διασκεδάσουμε την Κρίση, βρε αδελφέ!

j“…’À½®‰”½¸ Το καταπληκτικό στένσιλ της φωτογραφίας που αναρτήθηκε προ ημερών στην οδό Σταδίου επιβίωσε, δυστυχώς, μόνο λίγα 24ωρα. Ουσιαστικά μιλούσε για έναν κόσμο απαλλαγμένο από την πυρηνική απειλή. Τι γίνεται όμως με την απειλή του συντηρητισμού;


2&#ô4'#5 i²lsi¹¿sÀ°mjqj¹°

‡žœâ©€Ò—’©É—ß›œ’

¶ˆ¸ÀŽŠÀ½³ˆˆŠ‰À Το περασμένο Σαββατοκύριακο, 11 creative studios υποδέχτηκαν το ευρύ κοινό στο φετινό Design Walk δίνοντάς του την ευκαιρία να ταξιδέψει στην Ελλάδα του 2022 μέσα από events, προβολές, ομιλίες, εκθέσεις και φυσικά άφθονο design. Τουρισμός, περιβάλλον, παιδεία και καταναλωτισμός ήταν μερικά από τα θέματα που «προβλήθηκαν» στο μέλλον με εμπνευσμένα projects. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε με ένα «μεθυσμένο» πάρτι στο Six d.o.g.s.

Μέχρι πριν από δύο χρόνια, η αίσθηση που είχα όντας γέννημα θρέμμα της Αθήνας ήταν πως όλοι οι δρόμοι της επαρχίας οδηγούσαν στο Σύνταγμα και πως το όνειρο των περισσότερων νέων ανθρώπων που ζούσαν στην υπόλοιπη Ελλάδα ήταν να ζήσουν στην πρωτεύουσα. Αυτή η τάση που κράτησε για πολλές γενιές, όπως όλοι σχεδόν πλέον γνωρίζουμε, έχει αλλάξει δραματικά. Ακούω τον έναν μετά τον άλλον να μου λέει: «Σύντομα φεύγω για το χωριό μου» ή «Φτιάχνω το πατρικό μου στην επαρχία για να την ‘κάνω’ από εδώ». Πολλοί ήδη την έχουν «κάνει». Ο αστικός μύθος που λέει πως ό,τι και να γίνει τα χωριά δεν θα πεινάσουν δεν ακούγεται πια ως μύθος, όσο ως μια υπόσχεση σωτηρίας. Τα περιθώρια στενεύουν, η απελπισία περισσεύει, οι ελπίδες εξαντλούνται και όσοι από εμάς τους Αθηναίους δεν έχουμε ένα σπίτι ή έστω ένα συγγενή στην επαρχία νιώθουμε σαν εγκλωβισμένα ποντίκια στα αμπάρια του Τιτανικού. «Εμείς τι θα κάνουμε;» με ρώτησε ανήσυχος ο Γιώργος όταν ακούσαμε τον Δημήτρη να μας λέει πως αν χάσει τη δουλειά του θα φύγει για το αγαπημένο Αιτωλικό, όπου οι δικοί του έχουν ένα σπίτι. Ο Γιώργος κι εγώ ανήκουμε στη μερίδα των γκαντέμηδων που δεν έχουν συγγενείς ή σπίτι στην επαρχία. «Να φύγουμε με τον Δημήτρη!» βρήκα να πω. «Δηλαδή να κλείσουμε δωμάτιο από τώρα;» μου είπε γελώντας γλυκόπικρα το φιλαράκι μου και σπεύσαμε να το ανακοινώσουμε στον Δημήτρη, ώστε να μας έχει υπόψη του. Αφού λοιπόν ρεζερβάραμε την καλοσύνη του Δημήτρη, αρχίσαμε και οι τρεις μαζί να κάνουμε όνειρα για τη ζωή μας στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. Ψάρεμα, καλλιέργειες οπωροκηπευτικών, κοτούλες, αβγουλάκια και κουνέλια, βόλτες στην παραλία και κόψιμο ξύλων για το τζάκι έδιωξαν τον πανικό μας και έφεραν χαμόγελα στα χείλη μας πριν πέσουμε στα πατώματα από τα γέλια που μας προκάλεσε η γελοία εικόνα των μαμμόθρεφτων Αθηναίων που προσπαθούν να ενταχθούν στη ζωή του χωριού. Οποιος έχει δει το επεισόδιο της αγγλικής κωμικής σειράς “Absolutely Fabulous” με τις πρωτευουσιάνες πρωταγωνίστριες σε ταξίδι στην εξοχή καταλαβαίνει τι εννοώ. Είναι αργά να τα βάλω με τους δικούς μου που δεν κράτησαν το σπίτι στην Αμοργό ή με τον άχρηστο εαυτό μου που δεν αξιώθηκα να κάνω ένα δικό μου, κάπου, οπουδήποτε μακριά από αυτή την πόλη, την οποία αν και λατρεύω τώρα αρχίζω να φοβάμαι. Αθήνα μου, σ’ αγαπώ αλλά... sm


Š…’Á—˜“

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

ô

:::0(75232/,635(66*5

$!#ô-$$

°„‰À·ˆr‡¸ Το «Βρυσάκι» στην οδό Βρυσακίου της Πλάκας στεγάζει ποικίλες δραστηριότητες της Τέχνης με εκδηλώσεις, παραστάσεις, διαλέξεις και σεμινάρια. Διαθέτει όμως και ένα από τα πιο χαριτωμένα μικρά καφέ, με θέα την παλιά αυλή του οικήματος που σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές.

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

Οσοι γνωρίζουν τον γραφίστα Πέτρο Αργυρό ξέρουν ότι το χιούμορ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής και της προσωπικότητάς του. Πηγαίο, ανεξάντλητο, καταλυτικό, ντύνει με ένα σωτήριο πέπλο την καθημερινότητα που μας απειλεί ολοένα και περισσότερο με τα γκρίζα σύννεφα της σοβαροφάνειας. Ενώ ένα μεγάλο όνειρό του ήταν να γίνει ζωγράφος ή σχεδιαστής αυτοκινήτων, πριν από 16 χρόνια αποφάσισε να στραφεί στη γραφιστική. Γύρω από ένα ποτό τού ζητάω να μου εξηγήσει τους λόγους. «Επειδή αυτή η τέχνη αγκαλιάζει το χόμπι και τις ανάγκες της δουλειάς, μαθαίνεις δηλαδή να πουλάς την τέχνη σου, με την καλή, βέβαια, έννοια του όρου», απαντάει. Ο Πέτρος πιστεύει πως η ζωγραφική σήμερα έχει χάσει το ιδεολογικό της υπόβαθρο και ότι οι περισσότεροι ζωγράφοι πλέον δουλεύουν πάνω σε εμπορικά στερεότυπα προκειμ μένου να μπουν και να επιβιώσ σουν στην αγορά της Τέχνης. Αυτό που αγαπάει περισσ σότερο στη δουλειά του είναι η πρόκληση να πάρει μια λευκή π σελίδα και να δημιουργήσει, σ δηλαδή, «να προβάλει μια ειδ κόνα που γίνεται αποδεκτή από κ όσους τη βλέπουν». Στα νέα ό παιδιά λέει πως ο χώρος έχει π κορεστεί και ότι μόνο η αγάπη, κ η πίστη για το αντικείμενο και η δύναμη του χαρακτήρα θα το τους ανοίξουν πόρτες και θα τα βοηθήσουν να εξελιχθεί.  β Διαθέτει ελάχιστο ελεύθερο χ χρόνο και, όταν καταφέρνει να ξξεφύγει από τις επαγγελματικές το του δραστηριότητες, θέλει να απολαμβάνει τη φύση, τη θάλασσα. Εχει πολλά χόμπι, γεγονός που με κάνει να υποθέσω ότι του αρέσουν και τα ταξίδια. «Κι όμως, δεν ταξιδεύω όσο συχνά θα ήθελα», με προλαβαίνει. «Πιστεύω ότι μέσω της τεχνολογίας μπορεί κάποιος εύκολα να ‘ταξιδέψει’ νοερά, αρκεί να διαθέτει ίντερνετ και να του αρέσει η ‘περιπέτεια’».  Κριός με ωροσκόπο Κριό, θεωρεί ότι ο έρωτας είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε κάποιον, επειδή «γιατρεύει τα πάντα, είναι το Α και το Ω, είναι η ζωή». Ομως, για την παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα λέει ότι ισχύει ο νόμος της ζούγκλας. «Τι να πω; Μακάρι να επιβιώσουμε», συμπληρώνει. Το μήνυμά του είναι: «Γίνε ισχυρός και πρόσφερε στους ανίσχυρους την ανθρωπιά σου!» Το χιούμορ πόσο σημαντικό είναι στη ζωή μας; «Είναι τροφή ζωής», απαντάει αμέσως. «Ο αυτοσαρκασμός μάς βοηθάει στην επιβίωση, στη διαχείριση των σχέσεων. Δεν πρέπει να το διώξουμε ποτέ από τη ζωή μας». Με κοιτάζει λοξά και με ρωτάει: «Τώρα πραγματικά θα τα γράψεις αυτά;» και βάζουμε τα γέλια.  sm

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

»tÀj´¹¯¹ª¹tÀ»tuÀv¹tuntª

lÀ‡±Ž„À±‰¸…À“”Ž’ Τα ενεχυροδανειστήρια και τα καταστήματα αγοράς χρυσού έχουν πλημμυρίσει την πόλη. Σημάδια των καιρών κι αυτά. Αργά το βράδυ κάπου στο Κέντρο και στους έρημους δρόμους η μοναδική φιγούρα ήταν αυτή, ενός νέου που προφανώς κοιτούσε κατά πρόσωπο τη νέα πραγματικότητα.


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

-,ô2&#ô0-"

‡žœâ©Ó“•àœ‹Ÿ©Ï‹š‹‘“Ò——’Ÿ

jsiÀ·´jv»tÀ·j»°j»im¹

3UPERÀCOOL Ολο και περισσότερες επιχειρήσεις μειώνουν τις τιμές τους, σε αυτή τη λογική λοιπόν, το μπαρ Throubi στην πλατεία Αγ. Ειρήνης, εκτός από cool μουσικές και σούπερ σέρβις, προσφέρει το μεγάλο ποτήρι μπίρας για μόνο τρία ευρώ. Ευχαριστούμε για την κατανόηση, παιδιά!

°”ƒƒ¸‚±’À ½³Ž‘ÀEMAIL Ανάμεσα σε φίλους βρέθηκαν η Μαίρη Γεωργίου και η Στέργια Κάββαλου, συγγραφείς του βιβλίου «Αρνητικό 13» στο βιβλιοπωλείο Ιανός. Τα κορίτσια αντάλλαξαν 13 επιστολές μέσω email και μας παρέδωσαν ένα βιβλίο που σπάει καρδιές. Οπως γράφουν και οι ίδιες: «Αν δεν πατήσεις το τακούνι στην άσφαλτο, δεν έχεις δρόμο. Αν δεν βάλεις τις λέξεις στη σειρά, δεν έχεις αέρα».

Το ξαφνικό κρύο της Αθήνας είναι από τα χειρότερα. Ακόμη και τον πιο βαρύ χειμώνα είσαι απροετοίμαστος γι’ αυτό. Η αλήθεια είναι ότι όσοι μεγαλώσαμε σε αυτή την πόλη έχουμε διαρκώς το ίδιο αίσθημα, ότι είμαστε απροετοίμαστοι για ό,τι και αν της συμβαίνει. Ετρεχα με την κουκούλα και το σκύλο. Αυτός χαρούμενος επιτέλους για τη θερμοκρασία που ήταν στα μέτρα του. Είχε ξυπνήσει η μνήμη των γονιδίων. Είδα ξαφνικά τη σκιά στην εσοχή της εισόδου μιας πολυκατοικίας με την γωνία των ματιών μου και τρόμαξα. Ενας άνθρωπος κουβαριασμένος. Μελαμψός, με ένα τζιν μπουφανάκι, ούτε θερινή ψυχρούλα να κρατήσει, όχι τέτοιο κρύο. Το βλέμμα έντρομο. Γιατί είδε εμένα και φοβήθηκε μήπως τον διώξω από την πρόχειρη «φωλιά» του; Γιατί είδε το σκύλο; Ξέρω ότι τρομάζει η όψη του και ίσως -το χειρότερο- του ξύπνησε δικές του μνήμες κυνηγητού στις παράνομες διαδρομές του για να περάσει τα σύνορα. Προσπέρασα από κεκτημένη ταχύτητα, όπως προσπερνάμε κάθε μέρα στο κέντρο της πόλης δεκάδες παρόμοιους φυγάδες από τις χώρες τους που περιφέρονται σαστισμένοι και άπραγοι. Στη γειτονιά δεν συνηθίζονται τέτοιες εικόνες. Γύρευε πώς έφτασε ως εκεί. Η ελπίδα; Μια υπόσχεση που δεν κρατήθηκε; Δεν μου έκανε καρδιά να αδιαφορήσω. Σκέφτηκα γρήγορα. Μια στοίβα άχρηστες κουβέρτες έπιαναν τόπο στην ντουλάπα. Να του φέρω μία. Οσο τον πλησίαζα, τόσο τρόμαζε. Αρχισε κάτι να μουρμουρίζει σε γλώσσα ακατάληπτη και να κοιτάει το σκύλο. Να του πω να μη φοβάται και να περιμένει; Σε ποια γλώσσα; Εσπευσα σπίτι. Κατέβασα την κουβέρτα που είχα κατά νου και γύρισα να προλάβω. Ο ξένος ήταν ακόμη στα σκαλιά. Δίπλα του ένας δίσκος. Από τους πλαστικούς της λαϊκής με τα πολύχρωμα σχέδια. Και σκεπασμένος με πετσετάκι, πλεχτό με το βελονάκι. Ενα πιάτο με ψωμοτύρι, ένα ποτήρι με γάλα και ένα γυάλινο βαζάκι με ζάχαρη. Εκείνη την ώρα έβγαινε μια ηλικιωμένη με ένα κλειστό πακέτο φρυγανιές. «Πάρε! Αυτά βρήκα μόνο. Και φάε, μην τα κοιτάς. Βάλε και ζάχαρη να σε πιάσει». Κοιτούσα το δίσκο και δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα από το πλεχτό πετσετάκι. Βούρκωσα. Ηταν αυτό ένας ολόκληρος κόσμος. Που χάνεται. Ο κόσμος της φροντίδας, της προσφοράς, που δεν κάνει διαχωρισμούς, ο παλιός μαμαδίστικος κόσμος που όλα τα χωράει και που δεν είναι ποτέ απροετοίμαστος, γι’ αυτό και δεν τρομάζει, υποδέχεται. Αφησα την κουβέρτα μου σιωπηλή και γύρισα να φύγω, για να μη δει η ηλικιωμένη κυρία ότι έκλαιγα. Ισως πια για τις δικές μου μνήμες από εκείνο τον κόσμο με τα πλεχτά πετσετάκια, από τον οποίο με τόση βιασύνη και αμυαλιά ξεριζωθήκαμε για να βρεθούμε ανέστιοι και τουρτουρίζοντες στον κόσμο της ψυχικής ερημιάς. i„‰rÀ¼ˆ„ƒ…r‰‰„


 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

Š…’Á—˜“ :::0(75232/,635(66*5

ÑÄô…‡ÑÄôÑȃô‚πȃ

¹´¨|²~»¹¶²º²´²¨µ´¨Ð¨}´¨»¹¼

m

¸‰Š¬ι μια σοκο‹ À    ’ ³ ε ¸­… φτιάχν γαρίτη

αρ τζής ουρνα ός Ειρήνη Μ φοι εν Ζ ς ο ν Μά ποι ντρο O σεφ ρδιά, η ηθο ς, ενώ οι σύ σινας κα τη ς Μπό α η έ ι ρ φ ν ά έ α τ κ Χ ν λα αι τις πει στο Κανναβός κ λα αυτά για τη βλέ ς Ο ο . τ ν ς σ ά ε Μ ύπ ςΑ ι όπλοις αν στις... κο ικού «έρωτε ουκλοφ το 'ρίξ του περιοδ υ θα κ ο ες π κ γ » ά ύ ν μάδα. α μο ολιτισ η εβδο κού Π ην ερχόμεν ay τ ine's d ρήσει Valent πω! ύ οσονο

Το πρώτο πράγμα που κέρδισε την προσοχή μου διαβάζοντας την ανακοίνωση για τη μεταμεσονύκτια σκηνική παρουσίαση που σχεδιάζει ο Αργύρης Ξάφης (ο Μακμπέθ του Θωμά Μοσχόπουλου στη «Στέγη») μαζί με τους διετείς σπουδαστές του Ωδείου Αθηνών στον καμβά του μυθιστορήματος «Ναι» της Μαργαρίτας Καραπάνου ήταν μια επισήμανση. Ναι, μια επισήμανση για την ώρα που τερματίζεται η λειτουργία του μετρό. Η σχετική ανακοίνωση, λοιπόν, μας ενημερώνει πως το μετρό κλείνει στις 2:15 πμ., έτσι ώστε ο κάθε ενδιαφερόμενος να κάνει τα κουμάντα του. Η παρουσίαση του Ξάφη και των σπουδαστών του αρχίζει κάπου στα μεσάνυχτα και εκτιμάται ότι θα ολοκληρωθεί λίγο πριν ή λίγο μετά τις 1:30 το πρωί. Η πιο πάνω χρονικού τύπου επισήμανση έχει στις μέρες μας την ιδιαίτερη αξία της και κυρίως μια πρωτόγνωρη σημασία. Αλλοτε, το πότε τελειώνει μια παράσταση και το πότε «κλείνει» το μετρό θα περνούσε στα ψιλά. Δεν θα ενδιέφερε κανέναν. Σήμερα, τα πάντα είναι διαφορετικά. Οι διοργανωτές προς τιμήν τους μέτρησαν και μετρούν τα πάντα - ακόμη και τις μικρές λεπτομέρειες που επιφέρουν κόστος στο ρημαγμένο πορτοφόλι των περισσοτέρων ενεργών Αθηναίων πολιτών που προστρέχουν για να βρουν μιαν ανάσα πολιτισμού στο χώρο του αναστάντος Θεάτρου Εμπρός. Εκεί, λοιπόν, όταν η Παρασκευή θα δίνει τη σκυτάλη στο Σάββατο, στην ενότητα των εκδηλώσεων που φέρει τον τίτλο «Αυτογκόλ», 16 σπουδαστές της σχολής του Ωδείου Αθηνών -Κατερίνα Γιαννοπούλου, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Μπλερίμ Δαμπιράι, Κορίνα Θεοδωρίδου, Θανάσης Λέκκας, Ρωμάννα Λόμπατς, Αουλόνα Λούπα, Ηλίας Μουλάς, Σωτήρης Ντούμας, Αντώνης Παναγόπουλος, Γωγώ Παπαϊωάννου, Βασίλης Σαφός, Αντώνης Σταμόπουλος, Λυδία Τζανουδάκη, Ελενα Χαραλαμπούδη και Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος- σε διδασκαλία του Αργύρη Ξάφη θα αναμετρώνται με το κείμενο της Καραπάνου. Τούτες τις ώρες που τα «φώτα της πόλης» χαμηλώνουν επικίνδυνα, πρωτοβουλίες όπως η σημερινή σκηνική πρόταση του Ξάφη, αλλά και οι συνεχιζόμενες δράσεις της Κίνησης Μαβίλη στο Εμπρός διαθέτουν και δύναμη και λεβεντιά και αυτό γιατί έχουν την άνεση να πατούν γερά τα πόδια τους στο έδαφος της πραγματικότητας! µÀmÀm¸¸•r’


 :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

·ª¿»lÀotªiÀ »tÀ°is¹¼¹

H 21χρονη Αμαλία Αρσένη εγκατέλειψε για λίγο τις σπουδές υποκριτικής στην Αμερική για να έρθει στην Ελλάδα και να υποδυθεί την Μπέππι στο έργο “Stallerhof ” του Φραντς Ξάβερ Κρετς στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Τη συναντήσαμε και μας μίλησε για το δύσκολο ρόλο και το ντεμπούτο της στο θέατρο.

Š”À´r½‹Š”Ài¸‹r‡Š”ÀÀ LARAPAKOSBLOGSPOTCOM

Σε μια φάρμα της Βαυαρίας, η πνευματικά καθυστερημένη Μπέππι υποφέρει από τη συναισθηματική ψυχρότητα των γονιών της. Ο μόνος που της δίνει σημασία είναι ο Ζεπ, ένας μοναχικός εργάτης που δουλεύει κοντά τους. Μεταξύ τους δημιουργείται μια παράξενη ερωτική σχέση, μια σχέση ανάμεσα στην κακοποίηση και την τρυφερότητα... Η Αμαλία Αρσένη αναμετράται με τον πολύπλοκο ρόλο της Μπέππι και μας λέει για αυτόν: «Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να δημιουργηθεί ένας χαρακτήρας, ένας ολόκληρος ψυχισμός. Η Μπέππι ζει στη σιωπή και το είναι της -όχι φυσικά το πραγματικό- το έχουν πλάσει άλλοι, οι γονείς της, η κοινωνία. Υπάρχουν τόσες ταμπέλες που θα μπορούσε κάποιος να της κολλήσει, από ‘καθυστερημένη’ μέχρι ‘ανάπηρη’ και όλα αυτά με μεγάλη ευκολία. Η δική μου ‘δημιουργική δυσκολία’ λοιπόν ήταν να κοιτάξω τον άνθρωπο πίσω από τα κλισέ και να πλάσω το χαρακτήρα και όχι

το πρόβλημα. Και ο χαρακτήρας αυτός ήταν κουκουλωμένος από σιωπές και στερεότυπα», αναφέρει η 21χρονη ηθοποιός. Αλήθεια, τι ένιωσε όταν ο σκηνοθέτης της παράστασης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος της ανακοίνωσε -μετά την οντισιόν- ότι θα υποδυόταν το ρόλο αυτό; «Χάρηκα, φοβήθηκα, αγχώθηκα, ονειρεύτηκα, ταρακουνήθηκα, χάρηκα πάλι. Ηταν σαν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα». Η Αμαλία στα 17 της πήγε στην Αγγλία να για να σπουδάσει θέατρο στο London Academy of Music και έπειτα συνέχισε τις σπουδές της στο Smith College στη Μασαχουσέτη, τις όποιες διέκοψε για να έρθει να παίξει στο “Stallerhof”. Μένει ένα εξάμηνο για να ολοκληρώσει τις σπουδές της και ακούγεται αποφασισμένη ότι του χρόνου θα επιστρέψει στην Αμερική για να πάρει το πτυχίο της. Το ερώτημα είναι εάν μετά το πτυχίο θα επιστρέψει στην Ελλάδα ή όχι. «Θέλω να γυρίσω γιατί νιώθω ότι εδώ είμαι καλυτέρα. Τα πράγματα μπορεί να είναι αντικειμενικά χειρότερα, αλλά αυτό είναι τελείως υποκειμενικό. Αν έχω την τύχη να συνεχίσω να κάνω θέατρο στην Ελλάδα, τότε θα είμαι ένας

ευτυχισμένος άνθρωπος! Το να κάνω θέατρο έξω -επειδή το έζησα μέσα από τις σπουδές μου- δεν με έκανε να νιώθω τόσο ασφαλής, φοβόμουν πως η γλώσσα, το ξένο περιβάλλον ενδεχομένως, μπορεί να με ‘προδώσει’, να με αφήσει ξεκρέμαστη». Οι γονείς της Αμαλίας είναι οι πολιτικοί Λούκα Κατσέλη και Γεράσιμος Αρσένης, οι όποιοι δεν ξαφνιαστήκαν από την απόφασή της να γίνει ηθοποιός. «Δεν έφεραν αντιρρήσεις, ήθελαν να γίνω ηθοποιός από πάντα», εξηγεί. Πέρα από τους πολιτικούς γονείς της, όμως, στο οικογενειακό της περιβάλλον υπάρχουν πολλοί άνθρωποι του θεάτρου. Είναι εγγονή του σκηνοθέτη Πέλου Κατσέλη και της ηθοποιού Αλέκας Κατσέλη και ανιψιά της Κίττυς Αρσένη και της Νόρας Κατσέλη. Η ίδια δείχνει ότι δεν αγχώνεται, ούτε επηρεάζεται από τους θεατρικούς συγγενείς της. «Οσο κακό και αν ακούγεται, πολλές φορές ξεχνούσα ποιανού παιδί είμαι, ποιανού εγγονή και ποιανού ανιψιά. Δεν επηρέασε τίποτα τέτοιο την απόφασή μου να γίνω ηθοποιός ή να μη γίνω πολίτικος. Σε αυτά τα θέματα είμαι λίγο αναιδής: κάνω αυτό που μου αρέσει έμενα. Ανεξάρτητα από τα ερεθίσματα που είχα στο σπίτι, το να κάνω θέατρο ήταν κάτι που με μάγευε για δικούς μου προσωπικούς λογούς», λέει χαρακτηριστικά. Ακριβώς για αυτό, λοιπόν, είμαστε σίγουροι ότι η Αμαλία θα καταφέρει να πραγματοποιήσει τα όνειρά της!




j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ÀÀÀÀÀAGIANNOPOULOS ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

METROPOLISNEWSGR

ͬ‘|ÁˆŽ| :::0(75232/,635(66*5



j¹i l² ¶t ¹°À ´j ²j

Εάν ανήκεις και εσύ στο γκρουπ των ανθρώπων που πάντα χάνουν τους σελιδοδείκτες τους και χρησιμοποιούν από πιστωτικές κάρτες μέχρι αποδείξεις από σουβλάκια για να θυμούνται σε ποιο σημείο του βιβλίου βρίσκονται, τότε οι συνδετήρες help! είναι η σωτηρία σου. Κατασκευασμένοι από ατσάλι, μοιάζουν με χέρια ανθρώπου που έχει εγκλωβιστεί ανάμεσα στις σελίδες και ζητάει βοήθεια για να σωθεί. Η σκέψη μπορεί να ακούγεται αρκετά απλή, το αποτέλεσμα όμως είναι πρωτότυπο και αστείο. Ετσι το κορεατικό στούντιο i3lab που τους κατασκευάζει ζητάει περίπου 20 ευρώ μαζί με τα μεταφορικά για ένα σετ των πέντε. Ωραίοι αλλά ακριβοί, ακριβοί αλλά ωραίοι, όπως το δει κανείς... www.designboom.com

µis»¹i˹²jªni°»ªj° Πας για σκι και σου πουλάνε μούρη οι φίλοι σου με τα νέα τους γάντια; Θέλεις να τους εντυπωσιάσεις με κάτι περισσότερο hi-tech και ταυτόχρονα να κρατήσεις τα χέρια σου πιο ζεστά από ποτέ; Η λύση λέγεται Ultimate Rechargeable Heated Gloves και, όπως μαρτυρά το όνομά τους, πρόκειται για γάντια που μπαίνουν στην πρίζα, φορτίζουν και για οκτώ ώρες ζεσταίνουν τα χέρια σου. Αποτελούνται από δύο εξαιρετικά λεπτές και ελαφριές μπαταρίες, είναι αδιάβροχα αφήνοντας ταυτόχρονα το χέρι να αναπνέει, ρυθμίζονται σε τέσσερις διαφορετικές θερμοκρασίες και συνοδεύονται από ένα χρόνο εγγύηση. Διατίθενται σε πέντε διαφορετικά μεγέθη και η τιμή τους ξεπερνάει κατά λίγο τα 120 ευρώ. www.frontgate.com

jª¿»i°À°»tsÀu·t´tµ¹°»l Μόλις τέσσερις μέρες μένουν μέχρι του Αγίου Βαλεντίνου και η στήλη δεν θα μπορούσε να μην έχει μία πρόταση για τους ερωτευμένους videogamers αναγνώστες της. Αυτή λοιπόν ονομάζεται The Sims 3 Master Suite Stuff, αποτελεί το πιο πρόσφατο expansion pack του παιχνιδιού και περιλαμβάνει νέα έπιπλα για την κρεβατοκάμαρα και το μπάνιο, καινούργια κουρέματα, καθώς και παιχνιδιάρικα εσώρουχα. Μπορείς έτσι να... μεταμορφώσεις το εικονικό σου μπάνιο, να γεμίσεις την μπανιέρα με νερό και αφρούς και το υπόλοιπο σπίτι με βάζα και ροδοπέταλα. Θα αφήσεις έτσι τους Sims σου να χαλαρώσουν και να απολαύσουν τη μέρα των ερωτευμένων όπως αξίζει σε κάθε ψηφιακό άνθρωπο... Το παιχνίδι κοστίζει 15 ευρώ, αλλά προσοχή: έχεις και πραγματικό αμόρε να φροντίσεις, ε; www.thesims3.com

.-.--.-.-.-.-..-..-.-.-.-.-. . lÀj·¹°»ªtolÀ . »¿sÀntª° ----. . -. -. -. -. -. -. .-. .. .-.--.-.-.-.-..-..-.-.-.-.-.Καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι μπροστά σε μια κοσμοϊστορική ανακάλυψη με το που θα τη δεις. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το Tworse Key, το γκάτζετ που μπορεί να αλλάξει την πορεία της ανθρωπότητας, όπως έκανε ο τροχός, η φωτιά και το ίντερνετ. Πρόκειται για μία συσκευή -κρατήσου...- που συνδέεται σε ethernet θύρα και σου επιτρέπει να ανεβάζεις post στο Twitter γράφοντάς τα σε... κώδικα Μορς! Ναι, καλά διάβασες, τέλος τα κουραστικά πληκτρολόγια και οι εξαντλητικές οθόνες. Απλά θα μάθεις Μορς και ξεμπέρδεψες με όλα σου τα προβλήματα μια για πάντα. Και επειδή τέτοια γκάτζετ είναι ανεκτίμητα, μπορείς να βρεις οδηγίες online για να το κατασκευάσεις μόνος σου. code.google.com/p/tworsekey

·t´ujªµi´j¹t Χωρίς ίχνος υπερβολής, σε περίπτωση που κάποιος αποφάσιζε να μετρήσει τα docks που έχουν κυκλοφορήσει για iPod και iPhone, θα χρειαζόταν μέρες. Τι έχει να προσφέρει λοιπόν ακόμα ένα; Εξαρτάται από τη χρήση του. Το NX-BX3 της JVC, για παράδειγμα, χρησιμοποιείται και ως τραπεζάκι. Μπορείς έτσι να το βάλεις δίπλα από το κρεβάτι σου και, εκτός από το να ακούς μουσική, να το χρησιμοποιείς για να ακουμπάς το laptop σου. Επίσης ο οιήσεις έχεις τη δυνατότητα να το τοποθετήσεις στο μοντέρνο σαλόνι σου ως μέρος της διακόσμησης, αλλά και να το αξιοποιήσεις όπως εσύ νομίζεις καλύτερα, αφού πρόκειται για έπιπλο. Στο τεχνικό κομμάτι αποδίδει 60 Watt από δύο ηχεία, ενώ ν διαθέτει και νώ ενσωματωμένο δέκτη ραδιοφώνου. Αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο μήνα σε άγνωστη προς το παρόν τιμή. www.jvckenwood.co.jp/en o o.jp/en


x‘t‡v“‘ :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

o»tuÀmimi À »ªiuni»¹°nt¹ Η ποδηλασία είναι μία πράξη που στηρίζεται στην επανάληψη. Εάν κάνετε κάτι λάθος, το κάνετε επαναλαμβανόμενα, γεγονός που φέρνει ολοένα και πιο κοντά έναν πιθανό τραυματισμό. Πάρτε, λοιπόν, τα μέτρα σας.

Žà{ž—ˆ‘ŽàƒšŽàz}ž’ˆ{ˆà ˆ˜àš˜ 4O¨ +ASSIMATIS¨ "IKES¨ ‹É“‡¨ –Èы•‡¨ Ǔ‡¨ ‡wʨ —‡¨ wÆ¨ –ˍ›•Æ“‡¨ ‘‡¨ w’È•Ž¨wƊŽ’‡—‘Ũ‘‡—‡–—Èч—‡¨ –—Ž“¨²’’ÅŠ‡¨—ƨ›”•Æ¨—Æœ¨Ñwƕ‹É¨‘‡“‹Éš¨“‡¨ˆ•‹¨ я‡¨ ыÅ’Ž¨ wƏ‘’ɇ¨ ‡wʨ CITY ¨ TREKKING¨ ‘‡¨ O˙¨ ROAD¨ wƊȒ‡—‡ ¨ ‘‡˜”š¨ ‘‡¨ œ“‡‘‹É‡ ¨ w‡Š‘Å ¨ ‡“‡Šw’ÆËы“‡¨ ‘‡¨ ·¶½¨ z‡˜Ç—‹¨ ‹wɖŽš¨ ‹œ•‹É‡¨ ‘Åч¨‡“—‡’’‡‘—‘”“¨‘‡¨‡‹–Ɯŕ ¨‹“”¨‘œ•É‡•›Ž¨ ˜Ç–Ž¨–—ƨч‡É¨Ç›‹¨—ƨ3HIMANO¨SERVICE¨CENTER¨ ~Ǖ‡–‹¨Ñ‡¨ˆÊ’—‡¨ ‘‡¨˜‡¨‘‡—‡’ň‹š¨‡—ɨ˜‹™•‹É—‡¨ ƨ‹Š‘Êš¨–—ƨ›”•Æ

Πόνοι στην πλάτη, μικροενοχλήσεις στα γόνατα, στα χέρια, στους ώμους ή ακόμα και εμφάνιση του συνδρόμου του καρπιαίου σωλήνα. Ανεξάρτητα από το αν είσαι «φτασμένος» ή αρχάριος ποδηλάτης και ασχέτως με τα χιλιόμετρα που διανύεις, οι μικροτραυματισμοί μπορούν να εμφανιστούν στον καθένα. Ωστόσο, μπορούμε να προφυλαχτούμε προετοιμάζοντας το σώμα μας και λαμβάνοντας τα απαραίτητα μέτρα. Ο καλός προγραμματισμός θα πρέπει να είναι το βασικό μέλημα κάθε ποδηλάτη. Σκοπός θα πρέπει να είναι το σταδιακό «χτίσιμο» των αποστάσεων που διανύουμε, αλλά και της έντασης που καταβάλλουμε.  Οι αρχάριοι καλό είναι -όταν κινούνται σε ίσιο δρόμο- να εστιάζουν στις πολλές στροφές του πεταλιού (μικρές ταχύτητες) και όχι στη δύναμη που θα χρησιμοποιούν (μεγάλες ταχύτητες). Αυτονόητο είναι το ότι θα πρέπει να δίνουμε στο σώμα μας τον απαραίτητο χρόνο για να επανέλθει μετά από μια κουραστική ποδηλατάδα.  Ενας σημαντικός παράγοντας ακούει στο όνομα «ενυδάτωση». Αν δεν καταναλώνουμε τα απαραίτητα υγρά πριν από την ποδηλασία, τότε η κόπωση θα επέλθει πιο γρήγορα και ο οργανισμός μας θα γίνει πιο

επιρρεπής στον τραυματισμό. Το ίδιο σημαντική για την πρόληψη τραυματισμών είναι και η διατροφή. Η τροφή που είναι πλούσια σε θρεπτικά συστατικά βοηθάει στην προστασία των μυών και των οστών. Οσο βαρετή και να φαντάζει η διαδικασία, δεν θα πρέπει να παραλείπουμε τις απαραίτητες διατάσεις προτού ανέβουμε στο ποδήλατο. Το stretching μπορεί να λειτουργήσει τόσο καταπραϋντικά για τις ήδη υπάρχουσες ενοχλήσεις, όσο και ανασταλτικά απέναντι σε μελλοντικούς τραυματισμούς.  Το βασικότερο, ίσως, προληπτικό εργαλείο δεν είναι άλλο από τη στάση που λαμβάνει το σώμα μας κατά την ποδηλασία. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είναι πολύ σημαντική η σωστή ρύθμιση του ύψους της σέλας και του τιμονιού μας. Το ύψος της πρώτης είναι σημαντικό για την αποτελεσματικότητα και τη δύναμη που ασκούμε όταν κάνουμε πετάλι. Εάν το πόδι μας δεν τεντώνεται πλήρως κατά το «πετάλι», τότε οι πόνοι στους οπίσθιους μηριαίους είναι αναπόφευκτοι. Οπως αναπόφευκτοι είναι και οι πόνοι χαμηλά στην πλάτη μας εάν το τιμόνι μας είναι πολύ χαμηλά ή πολύ μακριά. Àsª

(00&*1&0à &(ß0Íx³Ä´ ͆½Çº·¯µ»©¼¶ÅÍ ÍÍÍuºÇ´‘²¯ Í •¶º ÍÍ Í$?V ÍÍ Í#K?GJÍGLDMI?QQGK?RGQ@GICQ EP

C QFM N  ÍUUU ÍI?QQGK?RGQ@GIC Q EP


4 2 ! ) . ) . ' À ' 2 / 5 . $ n·tªj¹°À˷˸ÀªjÀijmiªi Πέρασε άλλη μία εβδομάδα και στην Ενωση άπαντες προσπαθούν να βρουν μια λύση απέναντι στο οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η ομάδα. Για άλλη μία φορά αυτός που φαίνεται να βάζει πλάτη ακούει στο όνομα Ντέμης Νικολαΐδης. Οι γνωστοί «σωτήρες», οι μεγαλοεπιχειρηματίες δηλαδή που έγιναν γνωστοί μέσω της ΑΕΚ, σφυρίζουν αδιάφορα και δεν χαλάνε τη ζαχαρένια τους με το χάλι και την κατάντια της ομάδας. Ο Ντέμης, λοιπόν, πρότεινε να κάνει μια ταμειακή διευκόλυνση (μέσω τρίτου) στα ταμεία της ΠΑΕ με σκοπό να μην κινδυνεύσει η ομάδα να αποκλειστεί από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις τα επόμενα τρία χρόνια. Είμαι σίγουρος πως οι κατακαημένοι οι Καταλανοί και οι ροδομάγουλοι οι Εγγλέζοι -που ενδέχεται να μας βρουν μπροστά τους από του χρόνου αν πετύχει το σχέδιο Νικολαΐδη- ήδη τον καταριούνται για αυτήν του τη μηχανορραφία. Στα αγωνιστικά τώρα, η μέρα που αντιμετωπίζουμε το μισητό αντίπαλό μας έφτασε. Οι μνήμες από το περσινό «ολοκαύτωμα» είναι νωπές. Ελπίζουμε φέτος, Θεούλη μου, να πάει και ένα σουτ έξω. Τι να κάνουμε; Το ρίχνουμε στις προσευχές, μια και στα αποδυτήρια δεν φαίνεται να υπάρχει ούτε ίχνος ελπίδας, ανασυγκρότησης, εμψύχωσης και άλλων στοιχείων που χρειάζονται πριν από ένα ντέρμπι. Σιγοψιθυρίζεται, λένε, το εξής: «Πάμε να φάμε όσο λιγότερα μπορούμε γιατί δεν αντέχουμε άλλες διαδρομές με τα ταξί». Το μόνο καλό είναι ότι μας έχουν ξεγραμμένους και όταν γίνεται αυτό συνήθως... χάνουμε. Εστω κι έτσι, ΑΕΚάρα μου, μπες στο Καραϊσκάκη και μη φοβάσαι κανέναν! Θυμήσου πριν από κάποια χρόνια το ματς στο ΟΑΚΑ. Τότε που, ενώ ο Ολυμπιακός είχε γείρει το γήπεδο υπέρ του, τσουπ! Πετάχτηκε ο Ντέμης και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Κάπως έτσι θα γίνει και σήμερα στο Φάληρο, να με θυμηθείτε (βέβαια, αν δεν εμφανιστώ την άλλη εβδομάδα, μην ανησυχήσετε...).

²¬ˆŠ’À ‰À‰ƒ±¸ Με ένα δίποντο πέντε λεπτά πριν από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου της αναμέτρησης των Los Angeles Lakers με τους Philadelphia 76ers, ο Κόμπι Μπράιαντ έγινε ο πέμπτος καλύτερος σκόρερ όλων των εποχών στο NBA. Απέχει λιγότερο από 3.000 πόντους από το να φτάσει τον τέταρτο Γουίλτ Τσάμπερλεν. Ευκολάκι...

¹®À½³¸ Η μέρα του Super Bowl είναι ίσως η δεύτερη πιο ιερή μέρα της χρονιάς για τους Αμερικανούς μετά την 4η Ιουλίου. Στον τελικό της Κυριακής, τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία φορά που αναμετρήθηκαν στον τελικό, οι New York Giants επικράτησαν για δεύτερη φορά των «πελατών» τους New England Patriots και κατέκτησαν το πολυπόθητο τρόπαιο.

iˆ³†„’À·Šˆ”“Š‰±­„’

iˆ‹…‡À‹Š­®ˆ¸Š Αγνοώντας το χιόνι και το τσουχτερό κρύο, ποδηλάτες παίρνουν μέρος στο γύρο όχι της Σιβηρίας, αλλά του νησιού της Μαγιόρκας στην Ισπανία. Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι πως η τελευταία μέρα της διοργάνωσης αναβλήθηκε εξαιτίας της σφοδρής κακοκαιρίας που πλήττει το νησί, αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη.




j‹…½³ˆ…¸Ài‰­³¸’Àµ…¸‰‰‹Š”ˆŠ’ Às±‰Š’Àª„…‰…Œ„’ :::0(75232/,635(66*5

ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

µ…Šr•Š‰¸’À„À•‘®

¿¸±Š…À‘’À·…¸…Œ’ Ποιοι είναι οι στόχοι του Ολυμπιακού ενόψει του φορτωμένου προγράμματος που αρχίζει από σήμερα; Μα... τα πάντα όλα φυσικά. Πάει και το «φιλικό» με τον (μ)ΠΑΟΚ. Απλά, όμορφα και Πειραιώτικα μπήκαμε στην Τούμπα και αναθερμάναμε την πελατειακή μας σχέση με το σωματείο από τη Θεσσαλονίκη. Εκείνο που η «κόκκινη παράγκα» του στερεί αδίκως κάθε χρόνο το πρωτάθλημα και δεν το αφήνει να διεκδικήσει το διηπειρωτικό. Αποδείξαμε, λοιπόν, πως αρκούν 20 λεπτά καλού ποδοσφαίρου για να κάνουμε πλακίτσα στον οποιονδήποτε αντίπαλο εντός συνόρων. Το μοναδικό μελανό σημείο της βραδιάς ήταν το γεγονός πως την ομάδα κοούτσαρε ο... τεχνοκράτης και ψυχρός επαγγελματίας Ερνέστος, που διακρίνεται για το προπονητικό του savoir vivre. Γιατί, κύριέ μου, τραβάτε την ομάδα πίσω μετά το 0-2 και δεν κυνηγάτε ένα μεγάλο σκορ που θα κάνει τον Γκαρσία και την παρέα του να φύγουν ακόμα πιο σκυφτοί προς τα αποδυτήρια; Τέλος καλό, όλα καλά, όμως. Τρεις βαθμοί στο σακούλι, ήττα για τους πρωταθλητές Ιανουαρίου από το Βοιωτικό μεγαθήριο και να ’μαστε πάλι στο +1. Δεν είναι ότι δεν τα πάω καλά με τα μαθηματικά. Απλά το διπλό στο ΟΑΚΑ το θεωρώ δεδομένο, μια και το παραμυθάκι με τον Λέτο και τους υπόλοιπους ποδοσφαιρικούς νάνους κάπου εδώ έλαβε τέλος.

Το αγωνιστικό καλεντάρι για αυτή τη βδομάδα είναι τσίτα φορτωμένο. Το θετικό είναι πως η ομάδα φαίνεται να ξεπερνάει το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα και με το ρόστερ που διαθέτει δείχνει πως είναι έτοιμη να χτυπήσει όλους τους στόχους της όπως ο Τσακ Νόρις τους εχθρούς του: με μανία! Παρασκευή υποδεχόμαστε την ΑΕΚ των χιλίων προβλημάτων και την ερχόμενη Τρίτη ταξιδεύουμε στην παγωμένη Μόσχα για το πρώτο ματς απέναντι στη Ρουμπίν. Και τα δύο παιχνίδια είναι κομβικά. Δεν μπορούν να διαχωριστούν βάσει σημαντικότητας και γι’ αυτό δεν συμμερίζομαι τους «σύγγαυρους» εκείνους που μπαίνουν στο... τρυπάκι με το ψευτοδίλημμα: πρωτάθλημα ή Ευρώπη; Ολυμπιακός είσαι, χτυπάς τα πάντα! Δεν αρκείσαι σε απλές ευρωπαϊκές... πορείες σαν μερικούς μερικούς λες και είσαι το αθλητικό σκέλος του ΠΑΜΕ. Ούτε βάζεις ταβάνι στους στόχους σου με την κατάκτηση ενός (ακόμα) πρωταθλήματος. Θέλουμε «τα πάντα όλα», όπως λέει και το «κολλητάρι» του Δούρου. Πάμε γερά, λοιπόν, να τρελάνουμε την Ευρώπη και να υπενθυμίσουμε (σε όσους απέμειναν στα αντίπαλα στρατόπεδα) στην Ελλάδα ποιος είναι ο κορυφαίος σύλλογος της χώρας. ª‘½¸±Š’Àµ‡±ƒ‡ˆ„’

q„ˆrÀŠÀ‡‚rˆ… Σίγουρα η ήττα στη Λιβαδειά δεν ήταν μέσα στο πρόγραμμα. Με τόσες απουσίες όμως που έχουμε κάθε αγωνιστική ήταν αναμενόμενο πως κάποια στιγμή θα σκοντάψουμε. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως «γαύροι» όπως ο κύριος Γκίγκλης πιο πάνω συμπεριφέρονται σαν να πήραν προβάδισμα δέκα βαθμών. Θεωρούν δεδομένο ότι θα μας κερδίσουν στο ντέρμπι, θα πάρουν το πρωτάθλημα και θα κατακτήσουν και το Europa League και μάλιστα περπατώντας. Οτι υπάρχουν στη διοργάνωση... ομαδούλες όπως η Manchester United μικρή σημασία έχει. Στο σημείο αυτό λοιπόν είναι που πρέπει να σοβαρευτούμε, να κερδίσουμε τα παιχνίδια που απομένουν και να αποδείξουμε πως η... φτηνότερη-από-τον-πάγκο-τους-εντεκάδα μπορεί να κατακτήσει τον τίτλο. Εχουμε κάνει τόση προσπάθεια μέχρι στιγμής που οτιδήποτε διαφορετικό θα είναι υποτιμητικό για εμάς τους ίδιους, για τον προπονητή, αλλά και τους απλήρωτους παίκτες. Ψηλά το κεφάλι, λοιπόν, από τους πάντες και όλα θα έρθουν όπως πρέπει. µ…ŒƒŠ’À¼„½„±Š”

Σας το έγραφα και επιμένω να σας το γράφω ότι ο Ολυμπιακός παραμένει πρώτο φαβορί για τον τίτλο, όχι επειδή έχει τους καλύτερους παίκτες, αλλά επειδή έχει τους περισσότερους παίκτες. Διαβάζω μάλιστα δεξιά κι αριστερά ότι ακριβώς την ίδια άποψη με μένα εκφράζει και ο αμυντικός του Λεβαδειακού Γιάννης Αλεξίου. Κι όταν μιλάει ένας Αλεξίου, τι να τραγουδήσουμε οι υπόλοιποι; Ως την ώρα λοιπόν που θα γιάνει το γόνυ του Λέτο (ή το πορτοφόλι του, whatever comes first), η αγωνία των φιλάθλων του Παναθηναϊκού θα κορυφώνεται. Μαζί της θα αγγίζει νέα ύψη και η γκρίνια, καθότι είναι γνωστό ότι αυτές οι δύο πάνε μαζί. Ας αφήσω όμως τους ανησυχούντες στην ανησυχία τους και ας πιάσω ένα ανεκδοτάκι από την αυτοβιογραφία του Ντίτμαρ Χάμαν. Είχε πάει ένα ταξίδι ο παιχταράς το καλοκαίρι του 2008 στην Ταϋλάνδη κι έπεσε πάνω στον Σβεν Γκόραν Ερικσον. Ηταν 10 το πρωί. Τον πλησίασε, λοιπόν, ο προπονητής με μια φιάλη σαμπάνια και δυο ποτήρια. «Τι γιορτάζουμε;» τον ρώτησε ο Χάμαν. «Τη ζωή γιορτάζουμε, τη ζωή», απάντησε θριαμβευτικά ο Ερικσον, προσθέτοντας: «Μ’ αρέσει αυτό το μέρος, Ντίτμαρ. Θα δουλέψω καμιά πεντάρα χρόνια ακόμα κι ύστερα θα έρθω εδώ να ζήσω με δυο γυναίκες. Ναι, μου χρειάζονται δυο όμορφες γυναίκες πλάι μου!» v®ŽŠ’Ào¸ƒ‡r‡„’


·´isl»l°Ài²lsi Κάποιο παλιό σου ζιμπλαφόν επιδιώκει επικοινωνία, Κριέ. Είναι μια βδομάδα που θα ξεθαφτούν παλιά θέματα αλλά και ξεχασμένες τεχνικές πολέμου. Πολύ πιθανόν το όλο πράγμα να καταλήξει στο ένα μέρος όπου λύνονται τέτοια πολεμικά θέματα, στο κρεβάτι. Γι’ αυτό φόρα κράνος, αν με εννοείς. Βγες στην πλατεία Συντάγματος -ναι, με το κρύο και όλα-, ανέβα σε ένα κασόνι και πλέξε το εγκώμιό σου με τετράωρο λόγο, Ταύρε. Αν δεν υποστηρίξεις εσύ τον εαυτό σου, κανείς δεν θα το κάνει. Και σίγουρα κανείς δεν θα το κάνει τόσο καλά. Θα πέσουν στα χέρια σου κάποια έξτρα μετρητά αυτή τη βδομάδα, Δίδυμε, κοίτα να τα επενδύσεις σωστά. Η δική μου συμβουλή: Πάρε δύο μπουκάλια ουίσκι και κατανάλωσέ τα σε ένα βράδυ. Πιθανότατα δεν θα θες να ξαναπιείς για κάνα χρόνο. Ξέρεις πόσα λεφτά θα γλιτώσεις από εξόδους; Νευράκια ο Καρκίνος. Ολοι έχουμε θέματα, Καρκίνε, αλλά οι υπόλοιποι κάπως καταφέρνουμε να πίνουμε ξίδι και να το παλεύουμε. Κοίταξε να συμμαζέψεις τα νεύρα σου πριν κάνεις κάτι που θα μετανιώσεις. Και μην ξεχνάς το σύνθημα: «Κάτω η γκρίνια!» Σε έχουν απασχολήσει θέματα υγείας, Λέοντα, αλλά ευτυχώς είναι όλα περαστικά. Τώρα πρέπει να ανακάμψει και το πνεύμα, γι’ αυτό βάλε πρώτο θέμα στη λίστα των προτεραιοτήτων σου ένα extreme makeover: Τέλειωσε ένα δυο βιβλία, πάρε μια ζακέτα, φτιάξε μανιταρόσουπα. Πίστεψε στον εαυτό σου, Παρθένε, αλλά δώσε και ευκαιρίες στους γύρω σου. Η συμμετοχή των άλλων είναι που θα δώσει πραγματική πνοή στα προσωπικά σου σχέδια, προσπάθησε λοιπόν να είσαι όσο ανοιχτός γίνεται. Πήγαινε στην πλατεία Συντάγματος, άκουσα ότι ένας εμπνευσμένος Ταύρος θα βγάλει λόγο για το αγαπημένο του θέμα. Η δουλειά σου αρχίζει να φορτώνει νέα βάρη στους ώμους σου, Ζυγέ, εσύ όμως είσαι έτοιμος να φωνάξεις ότι δέχεσαι την πρόκληση,

γιατί έχεις ήδη πάρει το Χρυσό Γαϊδούρι 2011 και πας και για το φετινό βραβείο. Αν χρειάζεσαι υποστήριξη, να με βρεις να πάμε για μπόουλινγκ στη Βουλιαγμένης, να γεμίσουμε τα μυαλά μας με αλκοόλ και ιδέες. Τελευταία έχεις θεματάκια με πρόσωπα εξουσίας, Σκορπιέ. Πράγμα που είναι απόλυτα σεβαστό όταν το αφεντικό σού μειώνει το μισθό γιατί έχουν μειωθεί οι έξοδοί του στα σκυλάδικα της εθνικής, αλλά οι γονείς σου και οι ξεχασμένοι δάσκαλοί σου του δημοτικού που πετυχαίνεις στο δρόμο τι φταίνε; Μακάρι να μη βρίσκεσαι σε σχέση αυτό τον καιρό, Τοξότη, γιατί θα δεχτείς τόση προσοχή από το αντίθετο φύλο αυτή τη βδομάδα που θα νομίζεις ότι παίζεις στην «Τεστοστερόνη». Ψυχραιμία, και καλό κυνήγι. Αν όμως βρίσκεσαι σε σχέση, είναι καλή ευκαιρία να δείξεις πόσο πιστός μπορείς να είσαι παρά τους πειρασμούς. Είδες; Ολοι κερδίζουν. Οταν φτάσει η Δευτέρα, κλείσε κινητό, κλείσε υπολογιστή, κλείσε τηλεόραση (τι ’ν’ αυτό;) και απόλαυσε τις στιγμές ηρεμίας που χρειάζεσαι. Το πιθανότερο είναι να αντέξεις το πολύ πέντε λεπτά, αλλά η διαφορά θα είναι εμφανής για όλη τη μέρα. Και αν, λέω εγώ τώρα, το καθιέρωνες, Αιγόκερε; Είπες κάτι που δεν έπρεπε, Υδροχόε; Δεν είναι ποτέ αργά να ζητήσεις συγγνώμη και μερικές φορές είναι απαραίτητο. Αρκεί να το λες αργά και καθαρά. Α! Και αν σου ζητήσουν το λόγο των πράξεών σου, να είσαι ειλικρινής, μην το ρίξεις στον ανάδρομο Ερμή, αφού ξέρεις ότι δεν έχεις. Αμάν με τον ανάδρομο Ερμή, πιπίλα το κάναμε. Ακου τη Μούσα και κόψε τα μούσια, Ιχθύ, είναι ώρα για ξέφρενη και μανιασμένη δημιουργία. Ρίξε όλη αυτή τη δημιουργική φρενίτιδα στη ζωγραφική, στη μουσική σου, στη δουλειά σου, οπουδήποτε, αρκεί να μην την πνίξεις. Ο κόσμος χρειάζεται τις ιδέες σου, Ιχθύ. m‘‰Ž¸‰±‰Š’À°…‰r¸


s‘’

 ĭǼǺȇȅȊǹȇǿȅȊ

mtªuoi¹iÀm¹sl»i Àvinl´j°À»¹nj° Τα καλύτερα smartphones της Samsung, όπως το Galaxy S II, το Galaxy Note και το Galaxy Nexus, σου προσφέρει η Cosmote και μάλιστα σε χαμηλότερες τιμές χάρη στα προγράμματα Cosmote Απεριόριστα. Το Samsung Galaxyy S II, με λειτουργικό Android 2.3 (Gingerbread), είναι το πρώτο Samsung smartphone με επεξεργαστή Dual Core 1,4 GHz για πραγματικό multitasking, ενώ το Samsung Galaxy Note συνδυάζει τα πλεονεκτήματα ενός tablet διατηρώντας το χαρακτήρα ενός κινητού. Τέλος, το εξαιρετικά λεπτό Galaxy Nexus αποτελεί την πρώτη συσκευή με λειτουργικό Android Ice Cream Sandwich, που προσφέρει ένα πλούσιο σε δυνατότητες περιβάλλον χρήσης.

t¹mtstn¹mj°À´u°j¹°Àt´lÀnjªi

·iªi´i¶lÀi·tÀ·is»tu

Εάν κινείσαι καθημερινά στους δρόμους, γνωρίζεις καλά πως οι επιλογές για καφέ και φαγητό με εγγύηση ποιότητας είναι περιορισμένες ή κοστίζουν ακριβά. Γι’ αυτό η αλυσίδα σνακ και καφέ Everest προσφέρει nescafe, frappe, espresso, ελληνικό, γαλλικό ή τσάι μόνο με ένα ευρώ. Παράλληλα, προτείνει το συνδυασμό των παραπάνω ροφημάτων και του Milko μαζί με συνοδευτικό, όπως τυρόπιτα, μπουγάτσα, donut ή λουκουμά, με μόλις δύο ευρώ. Και το καλύτερο από όλα: σου δίνει τη δυνατότητα με τρία μόνο ευρώ να φτιάξεις σάντουιτς σε ψωμάκι με τέσσερα υλικά της επιλογής σου και να χορτάσεις χωρίς να ξοδευτείς.

Τη στρατηγική τους συνεργασία με τα ΕΛΤΑ και τη Speedex ανακοίνωσαν το Getitnow. gr και το Me&home by Getitnow.gr. Χάρη σε αυτή, έχεις στο εξής τη δυνατότητα να επιλέξεις ένα από τα 592 σημεία διανομής των ΕΛΤΑ ή κάποιο από τα 160 καταστήματα Speedex για τη δωρεάν παραλαβή ή πληρωμή της παραγγελίας σου. Παράλληλα, μπορείς να απευθυνθείς στους ανθρώπους της εξυπηρέτησης πελατών της Digital Shopping, σε πραγματικό χρόνο μέσω των καθιερωμένων υπηρεσιών του Help Desk (τηλεφωνική εξυπηρέτηση 24/7, Click2call, Click2chat) για οποιαδήποτε βοήθεια ή διευκόλυνση πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την πώληση.


ƒÑÐåªÐåͪÇÌ|Î˃|ƒª |ÇͪʃЃ„ÇσªÍƒªÐÇ~Çɇ‡

Τη βόλτα μου στο Design Walk το προηγούμενο Σαββατοκύριακο. Ξεκίνησα, βέβαια, με την καλύτερη διάθεση. Το μότο της διοργάνωσης «11 τομείς της ζωής μας 10 χρόνια μετά» μου είχε φανεί ιδιαίτερα ελκυστικό, όπως ακριβώς μου φάνηκε και ο χάρτης που προμηθεύτηκα στη δεύτερη στάση μου. Επιχειρηματικότητα, θρησκεία, μέσα ενημέρωσης, περιβάλλον, τουρισμός, παιδεία, κοινωνικά πρότυπα, διακυβέρνηση, τεχνολογία, καταναλωτισμός και πολυπολιτισμικότητα ήταν οι 11 τομείς με τους οποίους ασχολήθηκε το Design Walk, αν και νομίζω ότι στην πραγματικότητα αρκετές από τις «εκθέσεις» περιείχαν τις περισσότερες από τις έννοιες. Για να μην αναρωτιέστε, για τη μη ολοκλήρωση της βόλτας μου δεν έφταιγε η διοργάνωση ή το θέμα. Εφταιγε ο καλός καιρός και ο πάντα δελεαστικός καφές με μια φίλη. Ειδικά όταν είναι απόγευμα Σαββάτου και βρίσκεσαι στο Θησείο. Τα υπόλοιπα διαδραματίστηκαν παρέα με ένα καπουτσίνο και μια ζεστή σοκολάτα.

Τη φράση «Λες να είναι η ‘Αγορά του Αλ Χαλίλι’;» την περασμένη Παρασκευή στο Θέατρο του Ελληνικού Κόσμου. Στη σκηνή βρισκόταν για περισσότερες από δύο ώρες ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και είχε ερμηνεύσει αγαπημένα μας τραγούδια με πολύ διαφορετικό ήχο. Ηταν όλα φανταστικά δηλαδή! Οι μουσικοί άψογοι, το κοινό ήσυχο και ο Αλκίνοος στα καλύτερά του. Σε αυτόν το διαφορετικό ήχο βασίστηκα, λοιπόν, και πήγα να εξωτερικεύσω την επιθυμία για το αγαπημένο μου τραγούδι. Πριν τελειώσω όμως, ο Αντώνης που καθόταν δίπλα μου φρόντισε να ξεκαθαρίσει τη δική του επιθυμία. «Εγώ όταν παρήγγειλα την ‘Αγορά’ εννοούσα την ‘Αγορά του Κόσμου’, να μην μπερδευόμαστε». Ευτυχώς πρόλαβα να πνίξω τα γέλια μου πριν τελειώσει το μουσικό θέμα που ακούγαμε και συνειδητοποιήσω ότι πρόκειται για λίγο διαφορετική εκδοχή της μουσικής γέφυρας του «Δεν μπορώ». Για την ιστορία, καμία από τις «Αγορές» μας δεν ακούστηκε εκείνο το βράδυ. Λέτε σήμερα να φανώ πιο τυχερή;

Την αγαπημένη μου τεχνολογική είδηση. Οι φάλαινες, λέει, πάσχουν από χρόνιο στρες, εξαιτίας της ηχορύπανσης του ωκεανού. Και ακούστε πώς ανακαλύφθηκε το συγκλονιστικό γεγονός για την ανθρωπότητα. Οι εξετάσεις έγιναν σε επιπλέοντα κόπρανα φαλαινών και έδειξαν ότι τα κήτη υποφέρουν από χρόνιο στρες. Και το πιο εντυπωσιακό είναι πως δεν θα είχαμε φτάσει ποτέ σε αυτό το συμπέρασμα αν δεν γινόταν η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. Διότι, αναφέρει η είδηση, λίγες εβδομάδες μετά την επίθεση ερευνητές ξεκίνησαν μελέτες για τις φάλαινες που συγκεντρώνονται το καλοκαίρι στον κόλπο Φάντι του Καναδά. Εξαιτίας της επίθεσης είχαν σταματήσει οι θαλάσσιες μεταφορές και έτσι οι ερευνητές μπόρεσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει όταν ο ωκεανός ησυχάζει. Απορείτε ακόμα γιατί σταμάτησα να διαβάζω την είδηση;

Την παρακολούθηση των συζητήσεων ανάμεσα στον πρωθυπουργό και την τρόικα το βράδυ της Τετάρτης. Οση υπομονή είχα εξαντλήθηκε από τις οκτώ ώρες της συνάντησης του κ. Παπαδήμου με τους πολιτικούς αρχηγούς, μετά δεν άντεξα άλλο. Είχε πάει και 2 το πρωί, είχε μεσολαβήσει και ο στίχος του Καβάφη διά στόματος Γιώργου Καρατζαφέρη, είχε εμφανιστεί ξαφνικά και η Ολγα Τρέμη στην οθόνη διώχνοντας κακήν κακώς τη Λίζα Δουκακάρου, πόσα να αντέξει κανείς; Χθες το πρωί έμαθα τα αποτελέσματα της συνάντησης. Ευτυχώς που δεν ξενύχτισα δηλαδή.

s¸rŽ¸Àn¸ŽŠr‡Š” NMASTORAKOU METROPOLISNEWSGR


Metropolis Free Press 10.02.12  

Για σένα* *και για όλους όσοι στις 13 και 14 του μηνός βρεθούν στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης στη συναυλία με την Ηρώ Σαΐα κα...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you