Issuu

NARRADOR 1: É a primeira noite dos García no seu novo fogar.

Mudáronse a unha nova

casa coa ilusión de ser moi felices e esquecer a vila na que

viviron

ata

agora,

chamada Lalín. Nese pobo, ultimamente,

sucedían

cousas moi estrañas. Todos os días pasaba algo que os desconcertaba e non os deixaba vivir tranquilos. Co

lío da mudanza e para non estorbar,

rapaces máis pequenos da familia buscaron un lugar que os mantivera afastados de todo o bulicio. Baixaron ao soto, agocháronse a carón da cheminea e puxéronse a recordar

todo

que

lles 3

sucedera na súa antiga vivenda.

Cousas moi

raras pasaban alí. Os rapaces pensaban que aquela casa

na que

viviron

estaba

encantada, por iso se foron lonxe, abandonaron a vila e marcharon vivir a Madrid. LAURA: -Acórdaste Xosé, cando quedamos sós na casa coa avoa. XOSÉ: -Aaaah, cala, non quero falar diso. LAURA: -Que susto papamos. Lembras... a avoa estaba cosendo e entroulle a sede. NARRADOR 2: Xosé non quería falar diso, cada vez que a súa irmá Laura falaba, el sentía un frío no corpo que o facía tremer. 4

XOSÉ: -Dígoche que cales, oíchesme?. LAURA. -Aiiii siiiii. Aínda sinto aquela man que me quería arrastrar na escuridade e non me soltaba. NARRADOR 2:

De repente os rapaces

escoitaron un forte ruído no soto. Unha lata valeira

caeu

estante,

roulou

estrondosamente polo chan e detrás do moble, asomaron uns preciosos gatiños, un branco e outro negro. No pescozo tiñan colgados uns bonitos

colares

que

identificaban.

branco chamábase Michi e o negro Michu. XOSÉ: -Aaaaaah ! Que susto! 5

LAURA: -Non pasa nada Xosé. indefensos

Son dous

gatiños. Ves que feitos!

Esta

chámase Michi, é branquiña coma neve e suave coma o algodón. NARRADOR 3: Laura colle a gatiña branca no colo e dálle caricias mentres a gata miañaba queixosa. XOSÉ: -Si, e este negro coma noite. Os gatos negros dan mala sorte. Isto xa non me está gustando nada. Vámonos de aquí Laura. LAURA: (Soltando a gata de repente) -Aaaaah! Xosé, tiñas razón,

gata

acaba

rabuñarme na man e

de estou

sangrando. NARRADOR 3: Os dous rapaces abandonaron o soto subindo as escaleiras a fume de carozo. Corrían tanto que

petaban

cos pés no cu, e canto máis corrían, máis medo 6

tiñan. Chegaron por fin ao salón da casa onde

familia

resto

estaba

acomodando o que faltaba

planificando a cea de Samaín. NAI: -Que vos pasa, rapaces? XOSÉ E LAURA: ( Os dous á vez) -Naaada! Que vai pasar? Por que o dis? NAI. -Vides a correr coma tolos, coma se un vampiro vos perseguira. NARRADOR 4: -Nese momento escóitase o timbre da porta principal da mansión que os señores García acaban de adquirir, moi pretiño da Capital de España.

Unha ganga,

levaba

moito tempo pechada, non tiña compradores e os donos querían desfacerse dela canto antes, 7

por

iso

señores García puideron alugala

moi

barata. PAI: xesto

(Con de

sorpresa) -Non sei quen pode ser, de momento aquí non coñecemos a ninguén. LEIRE: -Será o señor Landín. NAI: -Pero, quen é o señor Landín, Leire? LEIRE: -Mamá, o Señor Landín é o xardineiro da mansión que compramos. PAI: (Indo cara a porta) -Nós non temos xardineiro, Leire. NARRADOR 5: O pai abre a porta, e mira para un lado e para outro, non ve a ninguén, pero no 8

cuberto

había

montón

follas

apiadas e un angazo xunto a elas. LEIRE: -Siiii papá, eu vin un señor coidando do xardín. Despois de saudalo,

confesoume

que

estaba

moi

sorprendido de que alguén habitase esta casa porque

levaba moitos anos en venta e ninguén

fora quen de comprala. PAI: (Mirando

á súa muller e movendo a

cabeza) -Pois nós estamos moi contentos de alugala, porque é unha casa moi fermosa. Verdade

muller? (A muller acenando coa

cabeza que si) -E nesta casa non hai xardineiro. Entendido rapaces? NARRADOR 6: Leire baixou a cabeza e pensativa, recordou o que lle pasou cando 9

estaba vendo a tele no comedor. Sentía uns ruídos estraños

e pensou que sería a avoa.

Pero non era a avoa, era unha voz que lle dicía “Sacádeme de aquíiiii! “Sacádeme de aquíiiii! Na tele había uns fantasmas, que seica eran uns electricistas que morreran electrocutados e Leire pensou: “ E se o xardineiro e unha pantasma

espírito

dos

antigos

habitantes da mansión?”. ROI: (Tratando de animar un pouco a velada) Veña, é hora de preparar a cea de Samaín e a casa. XOSÉ:No xardín hai cabazas. Podemos pintalas e poñelas moi terroríficas, con forma de caveira 10

e candeas acesas dentro. Logo arrodear a casa con elas para crear unha barreira protectora e afastar de nós aos malos espíritos. LAURA:

-Vale

Xosé,

axúdoche.

Será

divertido decorar a casa e adornar o xardín, pero os malos espíritos

non existen e a nós

non nos vai pasar nada. NARRADOR

Todo

estaba listo. No salón, a mesa

posta

todo

decorado para festexar unha noite especial. Toda a familia estaba á mesa e a conversación era fluída e divertida. Falábase de todo, da viaxe que acaban de facer, do bonita que era esta nova casa, de Madrid, de todo o que esta gran cidade lles ía ofrecer nun futuro inmediato. Deste xeito afastaban das súas mentes os malos pensamentos e o medo que sentían por 11

todo o que lles estaba sucedendo. De repente, algo

estraño estaba ocorrendo.

As luces

apagábanse e prendíanse soas,

cadeiras movíanse dun lado

para

outro,

coma

se o vento as empurrara e as ventás, abríanse e pechábanse bruscamente. LAURA: -Mamá, papá, que estará pasando? PAI: -Nada, Laura, non te preocupes, será cousa do mal tempo que estamos a ter. Hai un temporal moi forte e incluso ameaza tormenta. NARRADOR 8: Pero non era o mal tempo, todo semellaba que podían ser cousas do máis alá, de espíritos dos antigos habitantes da casa que non querían xente nova alí.

Tremendamente 12

asustados, xa non sabían que dicir nin facer, así

que

decidiron irse a durmir. Era

unha

noite de lúa chea, o vento facía trastear as ventás e as portas non paraban de ruxir. -Grrr, grrr. O ceo alumeábase de cando en

vez

tormenta.

cos

lóstregos

producidos

pola

Tan forte era, que máis ben

semellaba o volcán de Cumbre Vieja. PAI. -Vamos á cama rapaces, que en calquera momento quedamos sen luz. LAURA: -Mira Xosé, un colexio, é moi parecido ao que tiñamos antes, pequeno e moi bonitiño. Alí pasabámolo moi ben. (Dille Laura case chorando) 13

XOSÉ:

-Laura,

viches iso. As luces do colexio

prenden

e apáganse soas e as cabazas do xardín, parece

que

moveron de sitio. Aiiii, Aiiii NAI: -Veña rapaces, á camiña, que mañá será outro día. NARRADOR 9: Moi obedientes, Laura e Xosé foron ao seu cuarto. Leire e Roi, os irmáns maiores, podían

desconfiaban de que nesta noite acontecer

grandes

desgrazas

quixeron quedar facendo garda no salón da casa. As horas pasaban e a fatiga venceunos, e finalmente tamén quedaron durmidos. Polo medio da noite escóitanse voces, era Laura que, desconsolada,

berraba e choraba

sen parar. 14

LAURA: -Aaaaaaah, esa enorme cobra, Xosé, está enroscada nos pes da túa

cama,

vaite

tragar,

mira que boca tan grande ten, enteiro.

quérete Temos

comer que

escapar. XOSÉ: -Meu Deus, Laura,

alguén estame

soprando tan forte detrás das orellas que parece que me quere arrastrar fora do cuarto e botarme pola fiestra. É unha pantasma ou o espírito dunha vella ruín que nos quere matar. Trae unha vasoira. NARRADOR 10: Laura chimpou da cama, colleu a vasoira que estaba detrás da porta e, non o pensou nada, comezou a dar vasoirazos por todo o cuarto, - Pan -Plaf –Plas, e como non 15

había luz, tamén os vasoirazos foron parar ás costas do seu irmán Xosé. Os berros facían tremer a casa e escoitábanse a leguas de distancia. LAURA:

-Toma,

tomaaaa,

pun!

Pin!

Pan!

Tomaaaaaa! Tomaaaa! XOSÉ: -Aiiiii! Aiiiiiii! Aiiiiii! Que me matas! Socooorro! (Xosé berraba desesperado) NARRADOR 10: No salón da casa,

parecía

todo tranquilo. Xusto enriba da alfombra había un sofá, ben mirado, máis que

sofá,

semellaba

cadaleito de vampiro. E de repente todo mudou. LEIRE: -Aaaah! Aaaahhh! Rooooi, unha araaaaaña! Esperta Roi, tes unha araña na cabeza. 16

ROI: -Aiiiii! Sácama Leire. Meu deus, é unha araña enorme. Aiiiiii! Grrrrrr. Corre Leire. Coooorrreee! NARRADOR 5: Os rapaces intentan escapar e ao baixar polas escaleiras, a fuxida complícase aínda máis. ROI: -Aaaah! Meu Deus! Que é iso Leire? LEIRE: -Eeeee... un ollo Roi! (Unha masa xelatinosa

saltou

rolando

pola

madeira)

Aaaaaah! Escapa, veña, fóra! NARRADOR 11: Os rapaces, moi asustados, saíron correndo cara a fraga que estaba preto da

mansión.

unha tenebrosa, noite,

Era fraga

aínda

parecía moito máis. Nela, as árbores 17

movíanse espidas, dun xeito que as gallas das ramas parecían acenar cara os rapaces coma se a mesma morte os chamara: –Viiideee! - Videee! LEIRE:-Abre rápido! ROI:

-Aaaaaah!

Ese esqueleto ten a chave da porta na man

non

podo

abrir. LEIRE:

-Grrrr!

Cataplun! Plof! Aiiiiii, que golpe! NARRADOR 2: Leire tropezou cun moble, saíu disparada e chocou contra o esqueleto. Con tan boa sorte que as chaves caéronlle ao chan e puideron abrir a porta,

intentando escapar

daquel inferno. 18

Pola mañá a primeira en espertar foi a nai, asomouse á fiestra e todo estaba en orde, o sol asomaba entre as

fermosas árbores da

fraga e o xardín lucía esplendoroso. Dixo: NAI: -Que día tan marabilloso!

Vou

espertar aos rapaces. NARRADOR

Entrou no cuarto de Xosé e Laura, estaban moi durmidos, e o seu rostro expresaba moita fatiga coma se de verdade pasaran a noite en vela. NAI: -Veña, rapaces, espertade, que nos agarda un bonito día! LAURA E XOSE: -Bos días mamá! Que pasou? Estades ben? NAI: - Claro fillos. Veña arriba, que o voso pai quere darvos unha gran noticia. 19

NARRADOR 11: O pai entrou no salón da mansión. Todo estaba moi revolto como se de verdade nel acontecera unha gran batalla. Roi e

Leire,

todos

espeluxados

coa

face

contraída, seguían durmindo á vez que emitían uns xemidos aterradores. PAI: -Fillos, (díxolles o pai, dándolles unhas palmadiñas no lombo) abride os

ollos,

espertade. ROI:

-Papá,

nesta casa hai esqueletos, pantasmas, esta mansión está embruxada. PAI : -Fillos,

parece que tivestes grandes

pesadelos. (Dixo o pai de xeito tranquilizador) Na noite de Samaín todo pode ocorrer. 20

LEIRE: -Pero papá, temos que marchar, esta casa está enmeigada! NAI: (Entrando no salón) -Diso queriamos falarvos o voso pai e mais eu. (Toda a familia está reunida no salón da casa). NAI: -Fillos, esta noite non puidemos durmir nada. Estivemos pensando, e... Madrid é moi bonito, pero démonos conta que Lalín aínda é máis. Alí está o que máis queremos, a familia

nosos

nosa

mellores

amigos.

estades

acordo, volvemos para

pobo. Que

noso vos

parece? OS CATRO RAPACES: Vivaaaaaaa! Xenial! Beeeeeen! Hurra, por fin! 21

NARRADOR 11: Os catro rapaces empezaron a dar saltos de alegría pola feliz noticia. Estaban desexando regresar á súa vila natal, ir ao colexio de Prado e voltar

xogar cos seus

amigos. Porque era nesa vila onde realmente eles se sentían moi felices. (Escoitábanse grandes aplausos dos rapaces, dando saltos de alegría)

FIN 22

Escrito e ilustrado por:

CEIP XOAQUÍN LORIGA